KABALLAH ... O ΕΒΡΑΙΚΟΣ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΟΔΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ‏ . ΒΙΝΤΕΟ

ΠΗΓΗ

Βιολογικοί χάκερ εγκεφάλου.

Προσοχή: Οι βιολογικοί χάκερ μπορούν να βλάψουν τον εγκέφαλό σας!
Οι Αμερικανοί επιστήμονες είναι βέβαιοι: δεν είναι μακριά εκείνη η ώρα, που θα καταστεί δυνατή η παράνομη διείσδυση στον εγκέφαλο, όπως στον υπολογιστή, που θα κάνει τον άνθρωπο ελεγχόμενο. Και το ρόλο των ιών θα τον έχουν ειδικά δημιουργημένοι μικροοργανισμοί, προϊόν της εργασίας των ερευνητών, που ασχολούνται με μια νέα κατεύθυνση της γενετικής μηχανικής, τη συνθετική βιολογία.
Τα κύτταρα είναι ζωντανοί μικρο-υπολογιστές και το DNA είναι γλώσσα προγραμματισμού, αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα των μελλοντολόγων. Ωστόσο οι Ρώσοι ειδικοί θεωρούν ότι προς το παρόν παρόμοιες συγκρίσεις δεν είναι τίποτε περισσότερο από μεταφορικός λόγος.
Το θέμα είναι ότι οι απευθείας συγκρίσεις μεταξύ του υπολογιστή και του ανθρώπινου εγκεφάλου δεν είναι απολύτως δεοντολογικές, λέει ο Αλεξάντρ Καπλάν, ειδικός στα προβλήματα της γενετικής μηχανικής. Κι αυτό γιατί ο προγραμματιστής έχει εξονυχιστική αντίληψη του υπολογιστή του, γνωρίζει ακριβώς, που να στείλει τον ιό του, ώστε να βλάψει ένα ορισμένο πρόγραμμα. Όμως ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι πολύ πιο περίπλοκος, σημειώνει ο επιστήμονας.
Α.Καπλάν:
Το μυστικό του εγκεφάλου θα μείνει μυστικό. Κανείς δεν γνωρίζει σήμερα, πώς να διαβάσουμε τις πληροφορίες από τον εγκέφαλο και με ποιον ακριβώς τρόπο, ευρισκόμενοι στο εσωτερικό αυτού του εγκεφάλου. Υπάρχουν εκεί εκατό δισεκατομμύρια νευρικά κύτταρα, σε ποιο κύτταρο να απευθυνθούμε; Αυτό το καθήκον είναι απολύτως ανεκπλήρωτο για τους ερευνητές του εγκεφάλου αυτού καθ’ εαυτού, όσοι δηλαδή ασχολούνται με αυτήν την υπόθεση σε νευροφυσιολογικά εργαστήρια. Τί μπορεί να κάνει σε αυτήν την περίπτωση ένας μικρός ιός, ο οποίος έχει σκοπό μόνο να ενσωματωθεί στο γονίδιο κάποιου κυττάρου και να αναπαραγάγει τον εαυτό του; Μου φαίνεται ότι είναι μια μη ρεαλιστική επιδίωξη ακόμη και για το πολύ μακρινό μέλλον.
Κατά τα λεγόμενα του Καπλάν εν γένει είναι εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργήσεις έναν τεχνητό οργανισμό με συνθετικά γονίδια, που να μοιάζει με έλλογο όν και να μπορεί από μόνος του να «σκέφτεται».
Άλλοι ειδικοί, αντιθέτως, υποστηρίζουν ότι το να ελέγχεις τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου με τη βοήθεια ειδικά προγραμματισμένων μικροοργανισμών υποθετικά είναι δυνατό. Ο διευθυντής της Υπηρεσίας Προωθημένων Πληροφοριακών Τεχνολογιών Βλαντίμιρ Κορόβιν θεωρεί ότι «πολλά από εκείνα, που άλλοτε μπορούσαμε μόνο να τα φανταστούμε γίνονται πραγματικότητα». Καλλιεργούνται τεχνητά όργανα, κατασκευάζονται εκτυπωτές, που «τυπώνουν» όργανα. Γι’ αυτό και από τη μία πλευρά αυτοί οι φόβοι είναι απολύτως ρεαλιστικοί, όμως πρόκειται για υπόθεση όχι του κοντινού μέλλοντος», σημειώνει ο προγραμματιστής.
Όποιες προοπτικές κι αν διαγράφουν οι επιστήμονες, οι επιτυχίες της συνθετικής βιολογίας είναι αναμφίβολες. Ήδη έχει δημιουργηθεί το πρώτο βακτήριο με πλήρω τεχνητό γονιδίωμα, οι επιστήμονες εργάζονται με μικροοργανισμούς, οι οποίοι θα ενεργοποιούν φαρμακευτικά σκευάσματα, την τροφή ή ακόμη και θα παράγουν ηλεκτρισμό.

Υπόθεση Ντρέιφους: η δικαστική πλάνη που συντάραξε τη Γαλλία

Το 1898,

ο μεγάλος γάλλος συγγραφέας Émile Zola δημοσιεύει το φλογερό άρθρο «Κατηγορώ», με θέμα τη δικαστική πλάνη εις βάρος του νεαρού αξιωματικού του Γαλλικού Στρατού Alfred Dreyfus. Τέσσερα χρόνια νωρίτερα, το 1894, οδηγήθηκε ενώπιον της γαλλικής δικαιοσύνης ο αξιωματικός του πυροβολικού Alfred Dreyfus, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας...
....
Η πολύκροτη «Υπόθεση Ντρέιφους» χαρακτηρίστηκε ως μία από τις μεγαλύτερες δικαστικές πλάνες ενώ αποτέλεσε σημείο αντιπαράθεσης, επί σειρά ετών, στην γαλλική κοινωνία με πολίτες και λογοτέχνες να καταγγέλλουν την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το διάσημο πολιτικό σκάνδαλο ξεκίνησε από έναν... κάδο απορριμμάτων, και συγκεκριμένα αυτόν του στρατιωτικού ακόλουθου της Γερμανικής πρεσβείας στο Παρίσι, Maximilian Von Schwartzkoppen. Μετά τη λήξη του Γαλλο-Πρωσικού πολέμου (1870-1871), ο Γερμανός πρέσβης στο Παρίσι Κόμης Münster είχε δώσει το λόγο του στην κυβέρνηση της χώρας ότι οι ακόλουθοί του θα απείχαν από απόπειρες δωροδοκίας Γάλλων αξιωματούχων.

Ένας νέος ακόλουθος όμως της πρεσβείας, ο συνταγματάρχης Maximilian Von Schwartzkoppen συνέχιζε την καταβολή πληρωμών προς κατασκόπους – κάτι που η Γαλλία γνώριζε και γι’ αυτό το λόγο τον είχε υπό διακριτική παρακολούθηση, με τη βοήθεια της υπαλλήλου καθαριότητας της πρεσβείας μαντάμ Bastian, η οποία συνέλεγε όλα τα σκισμένα ή μισοκαμένα έγγραφα που εντόπιζε στα απορρίμματα του συνταγματάρχη.

Με αυτό τον τρόπο, έγινε γνωστό ότι το 1892 γαλλικά κρατικά μυστικά που αφορούσαν την εθνική άμυνα της χώρας, είχαν διαρρεύσει προς τους Γερμανούς. Τα έγγραφα που πέταξε ο Von Schwartzkoppen ανέφεραν έναν «κανάγια D;» ως αυτόν που παρέδωσε τα σχέδια ενός φρουρίου στη Νίκαια, ενώ σε άλλα έγγραφα ο Γερμανός ακόλουθος ανέφερε ότι είχε βρει πληροφοριοδότη που θα του έφερνε ντοκουμέντα που μόλις εξέδωσε το γαλλικό Γραφείο Πολέμου. Οι γαλλικές υπηρεσίες είχαν πλέον αποδείξεις ότι υπήρχε ένας προδότης ανάμεσά τους.

Την εποχή εκείνη, ο νεαρός αξιωματικός του πυροβολικού Alfred Dreyfus υπηρετούσε στο Γενικό Επιτελείο. Τόσο οι συνεργάτες του όσο και οι ανώτεροί του αναγνώριζαν του αναγνώριζαν την ευφυία, την καλλιέργεια, την εργατικότητα και την ιδιαίτερα καλή μνήμη του – αν και δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής λόγω της κάπως υπεροπτικής συμπεριφοράς και της ελαφρά ξενικής προφοράς του. Παρόλα αυτά, όλα έδειχναν ότι επρόκειτο να έχει μια λαμπρή στρατιωτική καριέρα, ενώ η περιουσία του τού επέτρεπε να ζει με άνεση. Δύσκολα μπορούσε να φανταστεί κανείς το κίνητρο για την προδοσία του νεαρού Dreyfus, ειδικά από τη στιγμή που είχε επιδείξει ιδιαίτερο πατριωτισμό και είχε μάλιστα επηρεαστεί από κίνημα που απαιτούσε εκδίκηση από την Γερμανία.

Ο κύριος λόγος που θεωρήθηκε ύποπτος για προδοσία φαίνεται να ήταν το αντισημιτικό αίσθημα – γιατί ο νεαρός Dreyfus είχε και εβραϊκή καταγωγή. Οι στρατιτωτικοί που υπέδειξαν τον Dreyfus ως ύποπτο για την προδοσία προώθησαν γρήγορα το ζήτημα στα ανώτερα κλιμάκια. Η γραφολογική εξέταση του ντοκουμέντου από τον κάδο του Von Schwartzkoppen και δείγματος γραφής του Dreyfus σημείωσε τη διαφορά μεταξύ των δυο γραφικών χαρακτήρων και συμπέρανε ότι είναι «δυνατόν να είναι διαφορετικό το άτομο που συνέταξε το ανώνυμο γράμμα» προς τον Γερμανό ακόλουθο, ωστόσο οι Γάλλοι επέλεξαν να εκλάβουν το πόρισμα ως «ουδέτερο» και προχώρησαν στην σύλληψη του Dreyfus.

Ο νεαρός αξιωματικός δήλωσε αθώος και μάλιστα προσέφερε τα κλειδιά του σπιτιού του για να ερευνηθεί, τη στιγμή της σύλληψής του. Χωρίς καθυστέρηση ο κατηγορούμενος οδηγήθηκε στη στρατιωτική φυλακή Cherche-Midi όπου τηρήθηκε άκρα μυστικότητα για την παρουσία του Dreyfus εκεί. Υποχρεώθηκε να δώσει επανειλημμένα δείγματα γραφής, σε όλες τις στάσεις- όρθιος, καθιστός, με γάντια, ξαπλωμένος. Κανένα από αυτά δεν έφερε ίδια χαρακτηριστικά με το ενοχοποιητικό έγγραφο από τη γερμανική πρεσβεία.

Ο γραφολόγος Bertillon τελικά, παρά την απουσία ομοιοτήτων, υποστήριξε στο τελικό πόρισμά του ότι ο Dreyfus «αυτοπλαστογράφησε» τον ίδιο του τον γραφικό χαρακτήρα και ότι «ήταν ένοχος χωρίς καμία επιφύλαξη». Παρόλα αυτά στρατηγοί εξακολουθούσαν να αμφιβάλλουν για την ενοχή του Dreyfus. Η διερεύνηση για την αλήθεια όμως σύντομα έγινε ακόμα δυσκολότερη, αφού ο Τύπος ανακάλυψε την υπόθεση. Ένα σημείωμα με την υπογραφή «Henry» έφτασε σε δημοσιογράφο, και ανέφερε το όνομα και τη διεύθυνση του συλληφθέντα για την υπόθεση, όπου κατέληγε ψευδώς ότι «όλο το Ισραήλ είναι ανάστατο». Οι εφημερίδες σύντομα έφεραν πηχυαίους τίτλους για τη μυστική σύλληψη στην υπόθεση κατασκοπείας, με πολλές να τονίζουν πρώτα απ’ όλα την εβραϊκή καταγωγή του κατηγορούμενου.

Ο Dreyfus οδηγήθηκε στο στρατοδικείο, όπου κεκλεισμένων των θυρών, καταδικάστηκε ομόφωνα. Το Σύνταγμα του 1848 απαγόρευε την θανατική ποινή για τα πολιτικά εγκλήματα και έτσι, αφού παύθηκε τελετουργικά από το στρατιωτικό του αξίωμα, εξορίστηκε και φυλακίστηκε στο Νησί του Διαβόλου, στα ανοικτά των ακτών της Γαλλικής Γουιάνας, στη Νότια Αμερική. Εκεί, φυλακισμένος σε κελί εμβαδόν 3 επί 3 μέτρα, με ένα μικρό παράθυρο, ο Dreyfus τελούσε υπό εικοσιτετράωρη φρούρηση, ενώ οι φρουροί του είχαν ρητές διαταγές να μην του απευθύνουν τον λόγο. Μάλιστα ο κρατούμενος κοιμόταν στο κρεβάτι του αλυσοδεμένος, ανήμπορος έτσι να προστατευθεί από τα έντομα και τα ερπετά.

To 1896, ωστόσο, ο επικεφαλής της γαλλικής αντικατασκοπείας υποκλέπτει επιστολή του ταγματάρχη πεζικού Ferdinand Walsin Esterhazy προς τη γερμανική πρεσβεία, η οποία αποδεικνύει ότι αυτός είναι ο πραγματικός ένοχος. Η ηγεσία του γαλλικού στρατού ωστόσο προτιμά να συγκαλύψει την υπόθεση, παρά να παραδεχθεί το σφάλμα της και την κακοδικία εις βάρος του Dreyfus. Ο Esterhazy διαφεύγει μάλιστα στη Βρετανία, γεγονός που καθιστά ακόμα πιο δύσκολη την περίπτση αναψηλάφισης της υπόθεσης.

Αντ’ αυτού, ο νεαρός αξιωματικός φορτώνεται κι άλλες κατηγορίες βασισμένες σε έγγραφα που κατασκευάστηκαν από υπάλληλο των μυστικών υπηρεσιών ακριβώς για να επιβεβαιωθεί η ενοχή του. Με την δεύτερη δίκη έρχεται και δεύτερη καταδίκη για τον Alfred Dreyfus, ο οποίος όμως εξασφάλισε χάρη λίγο αργότερα, λόγω ελαφρυντικών. Το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της Γαλλίας ανέτρεψε τελικά την καταδίκη του Dreyfus το 1906.

Η υπόθεση προκάλεσε διχασμό στη Γαλλία κατά τα 12 χρόνια που μεσολάβησαν από τη σύλληψη έως την αθώωση του Alfred Dreyfus, με πολλούς πολίτες και λογοτέχνες να λαμβάνουν θέση υπέρ του νεαρού λοχαγού, ζητώντας τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως τον επέβαλε η Γαλλική Επανάσταση. Το 1898 ο Emile Zola δημοσίευσε την διάσημη ανοιχτή επιστολή του «Κατηγορώ» προς τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, στο πρωτοσέλιδο της «L'Aurore». Με την επιστολή του, ο κορυφαίος Γάλλος λογοτέχνης κατηγορεί την ηγεσία του Στρατού για παρεμπόδιση της δικαιοσύνης και αντισημιτισμό. Στο πλευρό του Dreyfus τάχθηκαν και οι Anatole France και Jean Jaurès.

O Alfred Dreyfus, μετά την αποφυλάκισή του συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα λόγω των προβλημάτων στην υγεία του εξαιτίας της κράτησής του στο Νησί του Διαβόλου. Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ξαναμπήκε στο Στρατό, όπου υπηρέτησε κυρίως στην οπισθοφυλακή ως αντισυνταγματάρχης. Πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 75 ετών, στις 12 Ιουλίου 1935, τη μέρα που συμπληρωνόταν ακριβώς 29 χρόνια από την επίσημη αθώωσή του.

Υπόθεση «Μέρτεν»

Ο Μαξ Μέρτεν

(1911-1976) υπήρξε υψηλόβαθμος Ναζί, που υπηρέτησε στη Θεσσαλονίκη τη διετία 1942-1944, ως σύμβουλος της στρατιωτικής διοίκησης της πόλης. Ήταν ο άνθρωπος που υπέγραψε τη μεταφορά των 50.000 Εβραίων της Θεσσαλονίκης στο κολαστήριο.......
του Άουσβιτς, ενώ είχε ευθύνη για αναρίθμητες αρπαγές και λεηλασίες των περιουσιών τους, που η συνολική τους αξία ξεπερνούσε τα 125.000.000 χρυσά φράγκα, ποσό τεράστιο για την εποχή αυτή. Ένα τμήμα του θησαυρού αυτού στάλθηκε στη Γερμανία και το υπόλοιπο θάφτηκε κάπου στη Βόρειο Ελλάδα, σύμφωνα με εκτιμήσεις.

Τον Μάιο του 1957, όντας υψηλόβαθμο στέλεχος του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Δυτικής Γερμανίας, επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη ως τουρίστας, για να αναζητήσει, κατά μία εκδοχή, τον κρυμμένο θησαυρό. Αναγνωρίστηκε από κάποια θύματά του και συνελήφθη, με εντολή του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Τούση, καθώς εκκρεμούσε εις βάρος του ένταλμα σύλληψης από το 1947 για εγκλήματα πολέμου.

Σχεδόν αμέσως με την προφυλάκισή του άρχισαν οι πιέσεις από τη γερμανική πλευρά για την απελευθέρωσή του. Η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή έδειξε να υποχωρεί. Οι δύο χώρες ήταν τώρα στο ίδιο στρατόπεδο ως μέλη του ΝΑΤΟ και η φτωχή Ελλάδα ήταν εξαρτημένη οικονομικά από τη Δυτική Γερμανία (μετανάστες, δάνεια κλπ). Οι πιέσεις εντάθηκαν τον Νοέμβριο του 1958, όταν ο Καραμανλής επισκέφθηκε επίσημα τη Βόννη, προκειμένου να διαπραγματευτεί τη σύναψη δανείου, ύψους 200.000.000 μάρκων.

Τον Ιανουάριο του 1959 η κυβέρνηση Καραμανλή εισάγει στη Βουλή και ψηφίζει νόμο «περί αναστολής διώξεως εγκληματιών πολέμου», με τη δικαιολογία ότι «πρέπει να παραμεριστούν τα εμπόδια δια την ανάπτυξιν των σχέσεών μας με τη Δυτική Γερμανία», όπως δήλωσε ο Υπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Καλλίας. Η αντιπολίτευση, με προεξάρχοντες τους Κωνσταντίνο Μητσοτάκη (Κόμμα Φιλελευθέρων), Ηλία Τσιριμώκο (ΕΔΑ) και Σταύρο Ηλιόπουλο (ΕΔΑ), καταγγέλλει την «αμνήστευση των εγκληματιών του ελληνικού λαού» και κατηγορεί την κυβέρνηση ότι έχει υποκύψει σε πιέσεις της δυτικογερμανικής κυβέρνησης, πράγμα το οποίο αρνείται ο υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Αβέρωφ.

Υπό την πίεση της ελληνικής και της διεθνούς κοινής γνώμης («Η Ελλάδα αμνηστεύει τους σφαγείς της» έγραψαν οι Τάιμς του Λονδίνου) η κυβέρνηση υπαναχωρεί και εξαιρεί τον Μέρτεν από την εφαρμογή του του νόμου (ν.δ. 3933/1959).

Στις 11 Φεβρουαρίου 1959 αρχίζει η δίκη του Μαξ Μέρτεν στο Ειδικό Στρατοδικείο Εγκληματικών Πολέμου της Αθήνας. Προκαλεί διεθνές ενδιαφέρον και την παρακολουθούν άγγλοι νομομαθείς και απεσταλμένοι των μεγαλύτερων εφημερίδων του κόσμου. Ο Μέρτεν ακούει με ολύμπια ψυχραιμία το κατηγορητήριο και δηλώνει αθώος. Οι μάρτυρες κατηγορίας που παρελαύνουν απαριθμούν τα εγκλήματα που διέπραξε στη Θεσσαλονίκη, ενώ μόλις τρεις μάρτυρες καταθέτουν υπέρ του. Στις 5 Μαρτίου 1959, ο πρόεδρος του Στρατοδικείου, συνταγματάρχης Κοκορέτσας, διαβάζει την ετυμηγορία ενοχής του κατηγορουμένου. Στον Μέρτεν επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 25 ετών κατά συγχώνευση.

Οι πιέσεις των Γερμανών για την αποφυλάκιση του Μέρτεν φθάνουν στο αποκορύφωμά τους. Η ελληνική κυβέρνηση υπόσχεται στη Βόννη ότι μόλις καταλαγιάσει ο θόρυβος θα τον απελευθερώσει. Ο Καραμανλής διστάζει να προχωρήσει στην αποφυλάκιση του Μέρτεν, επειδή βρίσκεται προφυλακισμένος (θύμα πολιτικής δίωξης) ένας από τους πρωτεργάτες της Αντίστασης, ο Μανώλης Γλέζος. Η κατάλληλη στιγμή ήλθε τον Αύγουστο του 1959. Με το νόμο 4016, η κυβέρνηση τροποποίησε τη σχετική νομοθεσία (ν.δ. 3933/1959), με αποτέλεσμα να «αναστέλλεται αυτοδικαίως πάσα δίωξις γερμανών υπηκόων φερομένων ως εγκληματιών πολέμου, καθώς και η εκτέλεσις πάσης ποινής ή το υπόλοιπον ταύτης. Αντίγραφα των δικογραφιών αποστέλλονται εις τας γερμανικάς αρχάς».

Με βάση τη διάταξη αυτή, ο Μαξ Μέρτεν αποφυλακίστηκε στις 5 Νοεμβρίου 1959 και απελάθηκε στη Γερμανία, με την προϋπόθεση να εκτίσει εκεί την ποινή του. Όμως, τα γερμανικά δικαστήρια τον απάλλαξαν πλήρως, ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων. Ο «Δήμιος της Θεσσαλονίκης» αποδόθηκε λευκός στην κοινωνία.

Στις 28 Σεπτεμβρίου 1960, τα γερμανικά έντυπα «Ηχώ του Αμβούργου» και «Ντερ Σπίγκελ» δημοσιεύουν αποσπάσματα της κατάθεσής του στις γερμανικές αρχές και προκαλούν σεισμό πολλών Ρίχτερ στην Αθήνα. Ο Μέρτεν ισχυριζόταν ότι ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο υπουργός Εσωτερικών και εξ απορρήτων του Δημήτριος (Τάκος) Μακρής, η σύζυγός του Δοξούλα το γένος Λεοντίδη και ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Γεώργιος Θεμελής υπήρξαν συνεργάτες των Γερμανών. Η ελληνική κυβέρνηση διαψεύδει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τον Μέρτεν, το ίδιο και η γερμανική. Στη Βουλή τα πνεύματα ανάβουν. Βουλευτές της ΕΡΕ επιτίθενται κατά συναδέλφων τους της ΕΔΑ, που ήταν τότε αξιωματική αντιπολίτευση. Σημειώνονται συμπλοκές και η συνεδρίαση διακόπτεται (16 Οκτωβρίου 1960).

Τρεις από τους θιγόμενους, το ζεύγος Μακρή και ο Θεμελής, προχώρησαν σε μηνύσεις, όχι στα γερμανικά δικαστήρια, αλλά στα ελληνικά και πέτυχαν την ερήμην καταδίκη του Μέρτεν για συκοφαντική δυσφήμιση. Πάντως, η δημοσιογραφική έρευνα αποκάλυψε ότι ο Μακρής ως δικηγόρος στην κατοχική Θεσσαλονίκη είχε πολύ καλές σχέσεις με τους Γερμανούς, η σύζυγός του Δοξούλα ήταν γραμματέας του Μέρτεν και ο Θεμελής διορισμένος Νομάρχης. Για τον Καραμανλή δεν βρέθηκε το παραμικρό στοιχείο που να επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό του Μέρτεν.

Ο Μέρτεν απασχόλησε και μεταθανάτια την Ελλάδα, με τη μεγάλη κινητοποίηση του 2000 για την ανεύρεση του εβραϊκού θησαυρού της Θεσσαλονίκης, που σύμφωνα με κάποια πληροφορία, βρισκόταν στο βυθό στ' ανοιχτά της Φοινικούντας Μεσσηνίας. Την πληροφορία φέρεται να έδωσε σε έλληνα συγκρατούμενο ο ίδιος ο Μέρτεν. Ο θησαυρός δεν βρέθηκε ποτέ.

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Ένα μεγάλο μυστικό της πνευματικής εξέλιξης του ανθρώπου είναι να ακολουθεί την δική του φωνή της συνείδησης. Να ενεργεί σύμφωνα με τις δικές της τάσεις και προτιμήσεις, που είναι πάντοτε ό,τι καλύτερο υπάρχει για μας. Να ενεργούμε σε συμφωνία και σε συντονισμό με τον ανώτερό μας εαυτό και όχι σύμφωνα με το θέλουν οι άλλοι για μας. Να είμαστε δηλαδή ο εαυτός μας. Αυτό το οποίο συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι η φωνή της συνείδησής μας είναι η φωνή του πραγματικού και ανώτερου εαυτού μας. Φωνή της συνείδησης ίσον φωνή του ανώτερου εαυτού μας. Αν καταφέρουμε να την ακούσουμε θα ελευθερώσουμε τον εαυτό μας από τα εσωτερικά δεσμά και θα απαλλαγούμε από τις εξωτερικές και τις κατώτερες επήρειες που υπάρχουν μέσα μας. Το να ακούμε την φωνή της συνείδησής μας και να εναρμονιζόμαστε με αυτή είναι μια τέχνη, η οποία απαιτεί μεγάλη διάκριση και προετοιμασία, διότι έχουμε να κάνουμε με μια πηγή ανώτερων δονήσεων που βρίσκεται μέσα μας και η επικοινωνία μαζί της θα αυξήσει την «συχνότητά» μας. Ας δούμε λεπτομερώς ορισμένους παράγοντες που πρέπει να λάβουμε υπ΄ όψη στην προετοιμασία μας.

1. Πρέπει, πρώτα από όλα να αποκτήσουμε αυτοεκτίμηση και εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Η αυτοεκτίμηση δεν έχει καμία σχέση με την αλαζονεία αλλά είναι η εμπιστοσύνη στο θείο στοιχείο που υπάρχει μέσα μας. Είναι το να μην υποβιβάζουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας και να αισθανόμαστε, βαθιά μέσα μας, έστω και αν οι δυνατότητές μας είναι λίγες, ότι σε κάθε περίπτωση θα δίνουμε ό,τι καλύτερο έχουμε.

2. Να παρακολουθούμε πολύ προσεκτικά τις τύψεις και τις ενοχές μας. Υπάρχει βέβαια η περίπτωση οι ενοχές να είναι ψευδείς. Να νοιώθουμε ότι κάναμε κάτι κακό ενώ στην πραγματικότητα αυτό το οποίο έχουμε κάνει να μην είναι καθόλου λάθος. Να έχουμε δηλαδή μπερδευτεί από τις προκαταλήψεις, τις δικές μας και της κοινωνίας. Όταν όμως κατορθώσουμε να εντοπίσουμε την σωστή «αίσθηση» των πραγματικών ενοχών τότε θα έχουμε ένα εξαιρετικό εργαλείο, με το οποίο θα μπορούμε να διακρίνουμε το σωστό και το λάθος. Η διάκριση αυτή γίνεται με την καρδιά και όχι με τον νου.

3. Η αίσθηση αυτή είναι άκρως ανιδιοτελής, δεν λαμβάνει καθόλου υπ΄ όψη τις δήθεν ανάγκες μας και τα δήθεν συμφέροντά μας και επίσης φαίνεται πως δεν έχει καθόλου συνδυάσει την αίσθηση του χρόνου με τις συνθήκες. Δεν έχει καμία αναβλητικότητα. Απαιτεί να συμφιλιωθούμε αμέσως με τους εχθρούς μας, να τακτοποιήσουμε αμέσως τις εκκρεμότητες με τους συνανθρώπους μας, να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας με τους γονείς μας χωρίς καθυστέρηση κλπ. Είναι πολύ δύσκολο να την ακολουθήσουμε γιατί όλα αυτά που «ζητάει» απαιτούν στροφή 180 μοιρών μέσα μας. Δηλαδή ριζικές αλλαγές στην ζωή μας και στην νοοτροπία μας. Αυτό το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν είναι να βρίσκουν κάποια δικαιολογία ώστε να μην κάνουν αυτό που τους λέει η καρδιά τους, γιατί νομίζουν ότι κάτι θα χάσουν, ότι δεν συμφέρει, ότι ακόμα δεν ήρθε η ώρα, περιμένουμε τις κατάλληλες συνθήκες κλπ.

4. Η φωνή αυτή της συνείδησής μας εκδηλώνεται μέσω των συναισθημάτων μας. Προσοχή όμως δεν είναι συναισθηματισμός, ούτε καν συναίσθημα, αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ και νοήμον. Είναι ένας σοφός δάσκαλος, που εκφράζεται μέσω των συναισθημάτων μας αλλά ο ίδιος δεν είναι συναίσθημα, γι αυτό και δεν μας δημιουργεί εξαρτήσεις. Ό,τι θυμίζει την φωνή της συνείδησής μας αλλά δημιουργεί εντάσεις, συμφεροντολογία και εξαρτήσεις, είναι στην πραγματικότητα ένας «διανοητικός απατεώνας». Είναι η φωνή του μυαλού μεταμφιεσμένη σε φωνή της καρδιάς. Πόσες φορές στην ζωή μας δεν έχουμε αισθανθεί ότι κάνουμε κάτι κακό, κάτι λάθος και όμως μετά, αντί να αλλάξουμε συμπεριφορά και να κάνουμε το σωστό, αυτό που μας λέει η καρδιά μας, δεν αρχίζουμε τις δικαιολογίες για να καθησυχάσουμε την συνείδησή μας;

5. Ο σοφός αυτός διδάσκαλος, δεν σκέφτεται καθόλου με τους δικούς μας όρους. Δεν υπολογίζει εθνικότητα, φύλο, φυλή, θρησκεία, πατρίδα, ήθη και έθιμα και όποιον άλλο διαχωρισμό έχουν δημιουργήσει οι άνθρωποι από φόβο και αλαζονεία. Κοιτάει μόνο την αγάπη, το καλό, την προσφορά, την ταπεινότητα, την ειλικρίνεια, την ισορροπία, την ειρήνη, τις ανθρώπινες σχέσεις. Εμείς κοιτάμε το «συμφέρον» και τις «ανάγκες» μας. Επηρεαζόμαστε και μιμούμαστε του άλλους. Παλεύουμε για «αναγνώριση». Η δήθεν αίσθηση της δικαιοσύνης που έχουμε είναι στην πραγματικότητα ο μεταμφιεσμένος εγωισμός μας. Και αυτή είναι η αιτία που πολύ δύσκολα αποφασίζουμε να δώσουμε τον λόγο σε αυτόν τον δάσκαλο μέσα μας και να συντονιστούμε με αυτόν. Αν το κάνουμε όμως η μεταμόρφωση θα είναι εκπληκτική! Θα αρχίσει μια σχεδόν απίστευτη συνεργασία με τον ίδιο τον ανώτερο εαυτό μας, τον οποίον όσο περισσότερο ακούμε τόσο περισσότερο θα μας μιλάει. Αυτό που τώρα βιώνουμε ως ενοχλητική φωνή της συνείδησης θα μετατραπεί σε διαίσθηση και ανώτερη συνειδητότητα.

Αυτό το οποίο πρέπει να κάνουμε λοιπόν είναι να αφουγκραζόμαστε την φωνή της συνείδησής μας, να μην λέμε δικαιολογίες και ψέματα προς τον εαυτό μας και να ενεργούμε σύμφωνα με τις δικές της οδηγίες. Αυτό θα μας οδηγήσει στην αλλαγή του χαρακτήρα μας και στην απαλλαγή μας από πολλές αδυναμίες και ελαττώματα. Δεν είναι όμως καθόλου εύκολο. Ας φαντασθούμε κάποιον έμπορο ο οποίος κλέβει τους πελάτες του. Η συνείδησή του θα του πει ότι αυτό δεν είναι σωστό. Θα το νοιώσει με την μορφή ενός μάλλον δυσάρεστου συναισθήματος. Η συνήθης αντίδραση των ανθρώπων είναι να το αγνοήσουν, ίσως προσπαθώντας πανικόβλητοι να τραβήξουν την προσοχή τους αλλού. Έτσι εξηγούνται πολλά από τα «ενδιαφέροντά» μας, τα κουτσομπολιά, τα χόμπι, οι διαμάχες μας με τους ανθρώπους, το ασταμάτητο άκουσμα μουσικής, η εργασιομανία κλπ. Όλα αυτά σε πολλές περιπτώσεις, όχι πάντοτε, είναι τα πονηρά μέσα που χρησιμοποιούμε για να αποσπάσουμε την προσοχή μας από την ενοχλητική φωνή της συνείδησής μας. Αν ο άνθρωπος του παραδείγματός μας το πάρει απόφαση θα ακούσει την αίσθηση της συνείδησής του που θα τον πληροφορήσει ότι είναι ένας κλέφτης. Τότε μπορεί να αρχίσουν οι δικαιολογίες. Μα και η εφορία μας κλέβει, όλοι κλέβουν, μα δεν παίρνω πολλά περισσότερα, μόνο κάτι ψιλά, είναι τόσο λίγα που δεν ζημιώνεται κανείς, αν δεν το κάνω θα χρεοκοπήσω… κλπ. Αυτές είναι οι δικαιολογίες του μυαλού του που προσπαθεί με διπλωματικό τρόπο να προστατεύσει τα κεκτημένα. Αν με την καλή διάθεση, την διάκριση και την ειλικρίνεια, ξεπεραστεί και αυτό το εμπόδιο, τότε ο άνθρωπος αυτός θα αντιληφθεί ότι είναι ένας κοινός κλέφτης. Τίποτα το εξιδανικευμένο. Ούτε ανωτέρα βία, ούτε όλοι έτσι κάνουν, ούτε έτσι είναι τα πράγματα. Θα πει: «ναι είμαι ένας κλέφτης, καμία δικαιολογία!». Μετά από αυτό θα του είναι πολύ δύσκολο να ξανακλέψει. Θα γνωρίζει πλέον όμως ότι δεν είναι ο ανώτερος αυτός άνθρωπος, ο δίκαιος, που έως τώρα φανταζόταν ότι ήταν. Η «μεγαλειώδης» αυτοεικόνα του θα καταρρεύσει. Μόνο αυτός που είναι έτοιμος να δώσει ένα τέτοιο χαστούκι στον εαυτό του μπορεί να προχωρήσει.

Η συνείδησή μας όταν πλέον αποφασίσουμε να την λάβουμε στα σοβαρά υπ΄ όψη, θα μας δώσει πολλές «οδηγίες» και κατευθύνσεις στην ζωή μας. Για κάθε περίσταση θα έχει και από μια «συμβουλή». Ένα αίσθημα που θα μας καθοδηγεί προς τον ίσιο δρόμο. Όταν λυθούν τα χέρια της συνείδησής μας αυτή καθίσταται πολύ «ομιλητική» και κατατοπιστική. Θα μας βοηθήσει να αλλάξουμε την ζωή μας, να βελτιώσουμε τον χαρακτήρα μας, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, πραγματικά χρήσιμοι στους άλλους. Θα αλλάξει τον τρόπο σκέψης μας, θα μας συμβουλεύσει να αποβάλλουμε τις μέχρι τώρα ιδέες μας και τα δήθεν ιδανικά μας. Θα μας προσγειώσει στην πραγματικότητα και θα γκρεμίσει τις αυταπάτες που έχουμε για το άτομό μας. Θα μας οδηγήσει στον δρόμο της ελευθερίας, της ταπεινότητας και της προσφοράς.

Πηγή

Φοβερό πράγμα η Αλήθεια…

Ο καθένας μας έχει το δικαίωμα και την επιλογή να ζήσει όπως θέλει τη ζωή του, αρκεί οι πράξεις του να μην έχουν αντίκτυπο σε κανέναν άλλον

Φοβερό πράγμα η Αλήθεια… (φοβερό γιατί εμπεριέχει δέος -ομορφιά, φόβο και τρόμο μαζί)

....γιατί είναι τόσο απλή και ταυτόχρονα τόσο δύσκολη.

Το νοστάλγησα κι έκατσα χθες να ξαναδώ το απέραντο γαλάζιο. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ άνθρωπος. Η φύσις του είναι πιο κοντά στη θάλασσα (απόλυτη ευτυχία αισθάνεται μόνο εκεί), κι αυτοί που αισθάνεται συγγενείς του είναι τα πλάσματά της. Η φύσις της κοπέλας του είναι πιο κοντά στη γη, ευτυχισμένη θα την έκανε το παιδί του, ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο.

Στο τέλος της ταινίας η δική της φύση την τράβηξε κι έμεινε έγκυος στο παιδί του και ταυτόχρονα η δική του φύση τον τράβηξε στο νερό. Κι εκείνος έφυγε….

Υπό ένα πρίσμα η πράξη του έχει αντίκτυπο στην ζωή της κοπέλας του. Αλλά αυτό το πρίσμα είναι λάθος.

Αντίκτυπο στη δικής της την ζωή θα είχε το να απαιτήσει να γίνει εκείνη σαν αυτόν και να την σύρει με το ζόρι στην δική του επιλογή. Να την σύρει κι έτσι να την αναγκάσει να ζήσει εκείνη παράφυση. (Κάτι που ο διαφορετικός άνθρωπος δεν κάνει ποτέ, διότι ξέρει*. Το κάνει μόνο ο κανονικός άνθρωπος. Ο κανονικός άνθρωπος, ενώ τον τραβάει αυτή ακριβώς η διαφορετικότητα -γιατί είναι το σπουδαίο-, μετά, αντί να τον απολαύσει, καταβάλλει του κόσμου τις προσπάθειες να τον καταστήσει κανονικό άνθρωπο. Αυτό είναι το λάθος, υπό το σωστό πρίσμα.)

Θα κοτσάρω άλλη μία (ομορφιά, φόβος και τρόμος μαζί) Αλήθεια: «όταν αγαπάς κάποιον χαίρεσαι με την ευτυχία του, ακόμα κι αν η δική του ευτυχία δεν έχει κι εσένα μέσα, ή δεν σε συμφέρει».

Αντίκτυπος στην ζωή των άλλων δεν είναι το να στεναχωρηθούν!!! (Δεν θα στεναχωριόντουσαν αν σ’ αγαπούσαν. Αν σ’ αγαπούσαν δεν θα κοίταζαν τον κώλο τους. Το πρόβλημα που τους δημιουργεί στεναχώρια είναι καθαρά δικό τους. Ξεβολεύονται, δεν τους συμφέρει, δεν έχουν δική τους ζωή.. Για όποιον λόγο, αν στεναχωρηθούν όταν επιλέξεις να είσαι αυτό που γεννήθηκες να υπάρξεις είναι πρόβλημα δικό τους, δεν το δημιουργείς εσύ.)

Ο κανόνας για να τηρηθούν τα όρια (τα δικαιώματά μου σταματούν εκεί που αρχίζουν τα δικά σου) είναι ο εξής: Αν είμαι από φύση αιθεροβάμων πρέπει να μπορώ να ζήσω έτσι τη ζωή μου. Αν είσαι από φύση πρακτικός πρέπει να μπορείς να ζήσεις έτσι τη ζωή σου. Θα μπορούσαμε, ακόμα και στο ίδιο σπίτι να μείνουμε, αν ο καθένας σεβόταν και αποδεχόταν την διαφορετικότητα του άλλου και δεν ήθελε να τον τραβήξει στο μέρος του.

* όλοι μας είμαστε Διαφορετικοί!!! Όσοι ζουν κανονικά απλά δεν το γνωρίζουν ότι είναι. Θλιβερό…

stefania Ligerou

Ο διαλογισμός είναι ένα ισχυρό παυσίπονο

Ο πόνος είναι ένα μεγάλο ιατρικό πρόβλημα και σύμφωνα με μια αναφορά από το Ινστιτούτο της Ιατρικής (Institute of Medicine), οι χρόνιοι πόνοι κοστίζουν στις Η.Π.Α. περισσότερα από 600 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως είτε σε ιατρικούς λογαριασμούς είτε με τη μορφή απώλειας παραγωγικότητας. Μόνο οι πόνοι στη μέση και την πλάτη κοστίζουν σχεδόν 90 δισεκατομμύρια δολάρια σε ιατροφαρμακευτικά έξοδα, ένα ποσό σχεδόν ισοδύναμο με αυτό που ξοδεύεται για τις περιπτώσεις καρκίνου.

Παρά την αύξηση στην εμφάνιση των χρόνιων πόνων (σχεδόν ένας στους τρεις Αμερικάνους πάσχει από αυτούς) η ιατρική πρόοδος είναι βραδεία. Είναι σα μια επιδημία που δεν ξέρουμε πώς να αντιμετωπίσουμε. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι γιατροί

καταφεύγουν σε αναλγητικά φάρμακα, κάποια εκ των οποίων είναι οπιοειδή. Παρόλο που τα τελευταία μπορούν να ανακουφίσουν σε μεγάλο βαθμό, είναι πολύ εύκολο να εθιστεί κάποιος σε αυτά και αυτός είναι ο λόγος που οι υπερβολικές δόσεις από συνταγογραφούμενα παυσίπονα αποτελεί μια από τις συχνότερες αιτίες τυχαίου θανάτου.

Εντούτοις, υπάρχουν κάποια φωτεινά σημάδια στην πρόοδο κατά του πόνου. Νέες θεραπευτικές μέθοδοι που δεν έχουν ως στόχο τους διάφορα τμήματα του σώματος ή τα νεύρα κοντά στην πηγή του προβλήματος. Που δεν κάνουν χρήση χειρουργικών μεθόδων υψηλής τεχνολογίας ή ακριβών φαρμάκων. Απεναντίας, επικεντρώνονται στο μυαλό και στη μεταβολή του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον ίδιο τον πόνο.

Σύμφωνα με μια έρευνα που διεξήχθη από επιστήμονες στο Wake Forest University, ύστερα από λίγες ημέρες εκπαίδευσης στο διαλογισμό ο οποίος περιλάμβανε τη διδασκαλία των συμμετεχόντων να εστιάζουν καλύτερα την προσοχή τους καθώς και να επικεντρώνονται λιγότερο σε καταστάσεις που προκαλούν δυσφορία και περισσότερο σε καταστάσεις που προκαλούν ευφορία, οι άνθρωποι αυτοί ανέφεραν ότι η δυσφορία που ένιωθαν μειώθηκε κατά 57 τοις εκατό. Τέτοιες βελτιώσεις είναι ισοδύναμες σχεδόν με τα οφέλη από την χορήγηση μορφίνης.

Η εγκεφαλική σάρωση έδειξε το πώς επετεύχθη αυτή η παρέμβαση. Η εκμάθηση του διαλογισμού άλλαξε την εγκεφαλική δραστηριότητα σε περιοχές όπως η νήσος και ο πρόσθιος φλοιός του προσαγωγίου, περιοχές που αποτελούν επίσης στόχο για τα παυσίπονα νέας γενιάς. Είναι σα να διαχειρίζονται οι ίδιοι οι άνθρωποι τα δικά τους παυσίπονα.

Ενώ αυτή η έρευνα δείχνει την πρακτικότητα αυτής της θεραπείας (χρειάστηκε λιγότερο από δύο ώρες εκπαίδευσης ώστε να παρατηρηθεί αξιοσημείωτη πρόοδος) δεν είναι η πρώτη φορά που οι επιστήμονες έχουν καταδείξει μια σύνδεση ανάμεσα στον διαλογισμό και στη μειωμένη ευαισθησία στον πόνο. Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι όσοι έχουν εμπειρία στον διαλογισμό Ζεν εμφανίζουν πολύ υψηλότερα επίπεδα αντοχής πόνου και ότι η εκμάθηση τεχνικών διαλογισμού μπορεί να ελαττώσει το άγχος που είναι συνυφασμένο με κάποια έντονη δυσφορία.

Ο διαλογισμός όμως δεν είναι η μόνη μέθοδος που βασίζεται στο νου η οποία έχει δώσει εντυπωσιακά αποτελέσματα. Ερευνητές από το Duke University εξέτασαν πρόσφατα μια μεγάλη ποικιλία ψυχολογικών παρεμβάσεων που σχετίζονται με τους χρόνιους πόνους της μέσης και που περιλαμβάνουν γνωστική συμπεριφορική ψυχολογία, βιοανατροφοδότηση και ύπνωση. Σχεδόν σε κάθε περίπτωση, αυτές οι θεραπείες απεδείχθησαν επιτυχείς και οδήγησαν στη βελτίωση των θεραπευτικών αποτελεσμάτων και μάλιστα με πολύ χαμηλότερο κόστος από αυτό των συμβατικών ιατρικών προσεγγίσεων.

Το σημαντικότερο μάθημα είναι ότι για πολύ καιρό αντιμετωπίζαμε τον πόνο ως ένα κατεξοχήν σωματικό πρόβλημα, μια πεποίθηση η οποία έχει τις ρίζες της στο γεγονός ότι το υλικό σώμα μας διαρκώς φθείρεται. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να επενδύσουμε σε ακριβές και συχνά αναποτελεσματικές χειρουργικές επεμβάσεις που προσπαθούν να διορθώσουν κινητικά προβλήματα.

Αυτή όμως η προσέγγιση υπεραπλουστεύει μια εξαιρετικά περίπλοκη κατάσταση. Είναι πλέον προφανές ότι ο πόνος είναι μάλλον μια νοητική κατάσταση η οποία αφορά το σώμα, μια αντικειμενική αίσθηση η οποία τροποποιείται σε μεγάλο βαθμό από τον εγκέφαλο. Και αυτός είναι ο λόγος που οι ψυχολογικού τύπου παρεμβάσεις ορισμένες φορές λειτουργούν καλύτερα από το νυστέρι, αφού μας βοηθούν να ξεμπερδέψουμε τις σκέψεις μας.

Στο έργο του,«Πολύ κακό για το τίποτα» o Shakespeare είπε ότι «δεν έχει υπάρξει ακόμα ούτε ένας φιλόσοφος που θα μπορούσε να υπομείνει τον πονόδοντο με υπομονή». Ο συγγραφέας έκανε ένα σχόλιο για την δυνατή φύση του πόνου και πόσο δύσκολο είναι για κάποιον να τον αγνοήσει. Εξάλλου, όταν έχουμε αυτή την άσχημη αίσθηση όταν ένας τραπεζίτης πιέζεται ή ένας μυς τεντώνεται σε μεγάλο βαθμό φαίνεται πως η δυσφορία βρίσκεται πέραν του δικού μας ελέγχου.

Όμως ο Shakespeare έκανε λάθος, εφόσον προκύπτει ότι μπορούμε να μάθουμε πώς να υπομένουμε καλύτερα έναν πονόδοντο καθώς ακόμα και απλές θεραπείες λόγου μπορούν να ανακουφίσουν τον πόνο μας. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι ο πόνος μας δεν είναι αληθινός. Ο πόνος είναι πάντοτε αληθινός αλλά ο νους μας είναι τόσο δυνατός που μπορεί να μεταβάλλει ακόμη και τα πιο αληθινά πράγματα στον κόσμο.

Μετάφραση - Απόδοση: Γιώργος Καπετανάκης, για το ESOTERICA.gr

Ας μην αφήσουμε την ευκαιρία να δημιουργήσουμε αναμνήσεις! Φθάστε όπου δεν μπορείτε!!

...Ένα μικρό εξάχρονο κοριτσάκι, με κοκκινωπές κοτσιδούλες είχε βγει για ψώνια.
Εκείνη την ώρα είχε πιάσει δυνατή βροχή. Από κείνη τη βροχή που σε ταξιδεύει καθώς χορεύει ρυθμικά πάνω στο δρόμο, στα υπόστεγα και στις αναμνήσεις. Μέσα στο κατάστημα είχαμε μαζευτεί πολλοί περιμένοντας να περάσει η μπόρα. Άλλοι περίμεναν υπομονετικά και άλλοι βαστώντας τα μούτρα τους, επειδή η βροχή τους καθυστερούσε από το βιαστικό τους πρόγραμμα.

Η βροχή με μαγεύει. Η μουσική της με πάει σ' άλλους κόσμους. Χάνομαι στον ήχο και την θέα τ' ουρανού να καθαρίζει την βρωμιά του κόσμου. Τα παιδικά μου χρόνια ζωντανεύουν όταν δίχως να το σκεφτώ έβγαινα και έτρεχα και πηδούσα με δύναμη μέσα στις λιμνούλες…στα ρυάκια που γέμιζαν τα ακροδρόμια… διώχνοντας μακριά τις έγνοιες και τις στεναχώριες.

Ξαφνικά η φωνή της μικρής διέκοψε την αναπόληση
«Έλα μαμά να τρέξουμε στη βροχή!»
«Τι;» ρώτησε εκείνη έκπληκτη
«Πάμε να τρέξουμε στην βροχή» ξανάπε το κορίτσι...
«Γλυκιά μου θα περιμένουνε λίγο ακόμα μέχρι να κοπάσει» της απάντησε αυτή
«Μα θα γίνουμε μούσκεμα» παρατήρησε η μητέρα
«Όχι!» διαμαρτυρήθηκε το κορίτσι. «Άλλα μου έλεγες το πρωί!»
«Το πρωί; Σου είπα εγώ το πρωί ότι θα τρέχουμε μέσα στη βροχή δίχως να βραχούμε;»
«Μα δεν θυμάσαι καλέ μαμά; Όταν μίλαγες στον μπαμπά για τον καρκίνο του είπες πως αν μας βοηθήσει ο Θεός να το περάσουμε αυτό, θα μπορούμε να περάσουμε τα πάντα ύστερα!»
Είχαμε μείνει όλοι άφωνοι. Δεν ακουγόταν λέξη. Από κανέναν. Μόνο η βροχή. Δεν έφευγε κανένας. Περιμέναμε την απάντηση της μάνας. Είχε σταματήσει για να σκεφτεί τι θα απαντούσε στην κόρη της. Ήταν μια στιγμή πολύ σημαντική για την ζωή της μικρής. Μια στιγμή όπου η αγνή πίστη έπρεπε να τραφεί για να ανθίσει.

«Αγάπη μου» της είπε η μάνα «Έχεις απόλυτο δίκιο. Έλα, πάμε να τρέξουμε στη βροχή. Αν ο Θεός επιτρέψει να βραχούμε, θα είναι επειδή χρειαζόμαστε πλύσιμο».
Και όρμησαν έξω.

Τις παρακολουθούσαμε όλοι καθώς έτρεχαν ανάμεσα στα αυτοκίνητα, μέσα στις λιμνούλες. Βράχηκαν μέχρι το κόκκαλο.
Μερικοί τις ακολούθησαν και γελούσαν σα μικρά παιδιά καθώς κατευθύνονταν στα αυτοκίνητα τους.

Και ναι. Έτρεξα κι εγώ. Και βράχηκα. Χρειαζόμουν πλύσιμο.

Ας μην αφήσουμε κανέναν να μας πάρει τις αναμνήσεις μας. Ας μην αφήσουμε την ευκαιρία να δημιουργήσουμε αναμνήσεις. Κάθε μέρα...
Χαίρετε πάντοτε! Να είστε όλοι καλά..

Το είδα: alttherapy.blogspot.gr

Πως βλέπει το τέλειο ραντεβού ένας άντρας και πως μια γυναίκα!

Το τέλειο είναι υποκειμενικό!

pinnokio

Κρισιμη καμπη της ζωης τα 46 χρονια

Το σηµείο καµπής στη ζωή του ανθρώπου είναι τα 46 χρόνια. Σε αυτή την ηλικία βιώνει ο άνθρωπος την πιο βαθιά µελαγχολία. Αµέσως µετά αρχίζει το ταξίδι προς την ευτυχία.

Το περιοδικό «Economist» αφιέρωσε το εξώφυλλό του σε αυτό το θέµα. ∆εν παραλείπει όµως να υπενθυµίσει την ατάκα του γάλλου ηθοποιού Μορίς Σεβαλιέ: «Τα γηρατειά δεν είναι και τόσο άσχηµα αν λάβουµε υπόψη µας την εναλλακτική λύση».

Οι κακόπιστοι θα µπορούσαν να υποθέσουν ότι το έγκυρο βρετανικό περιοδικό ήθελε απλώς να παρηγορήσει τους αναγνώστες του, ο µέσος όρος ηλικίας των οποίων είναι ακριβώς τα 46 χρόνια. Εάν κάποιοι από αυτούς δεν αισθάνονται και πολύ καλά, τώρα ξέρουν ότι τα πράγµατα στο µέλλον θα γίνουν καλύτερα. Ο λόγος όµως δεν είναι αυτός. Στην πραγµατικότητα, ο «Economist» επιβεβαιώνει την τάση που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια στη Δύση: Χωρίς τη µέτρηση της Ακαθάριστης Εθνικής Ευτυχίας το ΑκαθάριστοΕθνικό Προϊόν δεν έχει κανένα νόηµα.


Ο«Economist» επικαλείται µεταξύ άλλων τη µελέτη του αµερικανού καθηγητή Οικονοµικών Ντέιβιντ Μπλέιντσφλαουερ, ο οποίος εξέτασε τα δεδοµένα από 72 χώρες, οι κάτοικοι των οποίων κλήθηκαν να απαντήσουν στην ερώτηση πόσο ικανοποιηµένοι είναι από τη ζωή τους. Ενα από τα συµπεράσµατα είναι ότι ο µέσος όρος ηλικίας αλλάζει από χώρα σε χώρα.

Για τους Ελβετούς το ναδίρ της ικανοποίησης από τη ζωή εντοπίζεται στα 35 χρόνια, οι Ουκρανοί βουτάνε σε βαθιά µελαγχολία στα 62 τους. Ο µέσος όρος, ωστόσο, και στις 72 χώρες είναι τα 46 χρόνια.

Χρειαζόταν µια αµερικανική έρευνα για να µάθουµε ότι κάπου ανάµεσα στα 40 και τα 50 πολλοί άνθρωποι περνούν αυτό που γνωρίζουµε όλοι ως κρίση της µέσης ηλικίας; Ασφαλώς όχι. Αλλά, όπως επισηµαίνει ο «Economist», η έκπληξη βρίσκεται µετά:

Παρά το γεγονός ότι όσο πλησιάζουν προς την τρίτη ηλικία οι άνθρωποι χάνουν πράγµατα που εκτιµούν, όπως είναι η ζωντάνια,η ευστροφία και η εµφάνιση, κερδίζουν αυτό που ξοδεύουν µια ζωή για να βρουν: την ευτυχία.

Το βρετανικό περιοδικό υπενθυµίζει επίσης ότι, αντίθετα µε τους συµβατικούς οικονοµολόγους που µετρούν µόνο τον πλούτο, ένας νέος κλάδος της επιστήµης της Οικονοµίας θεωρεί την ευτυχία ένα µετρήσιµο οικονοµικό µέγεθος.

Το 2008, ο πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί ζήτησε από δύο νοµπελίστες οικονοµολόγους, τον Αµάρτια Σεν και τον Τζόζεφ Στίγκλιτς, να δηµιουργήσουν έναν δείκτη µέτρησης της εθνικής ευµάρειας πέρα από το ΑΕΠ. Και µόλις τον περασµένο µήνα στη Βρετανία ο πρωθυπουργός της χώρας Ντέιβιντ Κάµερον ανακοίνωσε ότι η κυβέρνησή του θα αρχίσει να συγκεντρώνει στοιχεία σχετικά για τη συλλογική ευεξία.

Σε κάθε περίπτωση, οι ειδικοί επικεντρώνουν τις προσπάθειές τους στο αιώνιο ερώτηµα: τι µας κάνει ευτυχισµένους; Αποφασιστικό ρόλο παίζουν τέσσερις παράγοντες:
το φύλο,
ο χαρακτήρας,
οι εξωτερικές συνθήκες
και η ηλικία.

Οι γυναίκες είναι ελαφρώς πιο ευτυχείς από τους άντρες, αν και πιο επιρρεπείς στην κατάθλιψη. Πιο ευτυχείς είναι και οι εξωστρεφείς σε σχέση µε τους εσωστρεφείς.

Μερίδιο στην ευτυχία έχουν επίσης το εισόδηµα, η υγεία, η εκπαίδευση, οι σχέσεις.







Για την ηλικία, τέλος, µια σειρά από πρόσφατες µελέτες καταλήγουν στο συµπέρασµα ότι η ψυχολογική ευµάρεια είναι µια καµπύλη που έχει το σχήµα του λατινικού γράµµατος U. Ετσι, ο άνθρωπος στα 20 του χρόνια αισθάνεται ψυχολογικά ακµαίος και πιάνει… πάτο στα 46. Υστερα όµως έρχεται η ευτυχία…


alttherapy.

Ακονιστε το μυαλο

Η άσκηση του μυαλού είναι εξίσου σημαντική, όσο και η άσκηση των μυών. Καθώς μεγαλώνουμε, είναι σημαντικό να παραμένουμε πνευματικά σε εγρήγορση. Το ρητό: «Αν δεν το καλλιεργείς, θα το χάσεις» αναφέρεται και για το μυαλό μας.

Τα παρακάτω είναι ένας πολύ προσωπικός τρόπος να εκτιμήσετε την τωρινή σας
.
κατάσταση ευφυίας. Κάντε το παρακάτω τεστ και δείτε αν «τα χάνετε» ή αν ακόμη «τα ʽχετε τετρακόσια»…
Αφού απαντήσετε στις ερωτήσεις, διαβάστε παρακάτω αν συμφωνούν με τις σωστές απαντήσεις.
Για να δείτε τις απαντήσες επιλέξτε (μπλεδιάστε) την απάντηση .. αφού οι απαντήσεις είναι με άσπρο χρώμα, για να μην ρίχνετε κλέφτικες ματιές!

OK, χαλαρώστε, καθαρίστε το μυαλό σας και … Ξεκινήστε!

#1 Τί βάζουμε μέσα σε μια τοστιέρα ?





Η απάντηση είναι «ψωμί». Αν είπατε «τοστ», καλύτερα να τα παρατήσετε και να μην προχωρήσετε παρακάτω. Δεν υπάρχει λόγος να πληγώσετε τον εαυτό σας…



Αν είπατε «ψωμί», προχωρήστε στην ερώτηση 2.

#2 Πείτε τη λέξη «μπάλα» πέντε φορές.

Τί πίνουν οι αγελάδες;

Απάντηση:



Οι αγελάδες πίνουν νερό. Αν είπατε «γάλα», μην επιχειρήσετε να περάσετε στην επόμενη ερώτηση. Το μυαλό σας είναι ζορισμένο και ίσως να «υπερθερμανθεί». Αυτό που σας χρειάζεται να διαβάσετε και είναι πιο κατάλληλο για σας, είναι κάποιο έντυπο του τύπου «Ο Κόσμος των Παιδιών» ή κάτι παρόμοιο…

Αν είπατε «νερό», προχωρήστε στην ερώτηση 3.

#3 Αν ένα κόκκινο σπίτι
είναι φτιαγμένο από κόκκινα τούβλα,
ένα μπλε σπίτι από μπλε τούβλα,
ένα ροζ σπίτι από ροζ τούβλα,
ένα μαύρο σπίτι από μαύρα τούβλα,
Από τί είναι φτιαγμένο ένα Greenhouse(θερμοκήπιο);

Απάντηση:



Τα greenhouses (= θερμοκήπια) φτιάχνονται από γυαλί.
Αν είπατε πράσινα τούβλα, γιατί στο καλό συνεχίζετε με τις ερωτήσεις;



Αν είπατε «γυαλί», προχωρήστε στην ερώτηση 4.

#4 Αν ο μικρός δείκτης ενός ρολογιού διανύει 1/60 μοίρες κάθε λεπτό, πόσες μοίρες θα έχει διανύσει σε μια ώρα;


Απάντηση:



Μια μοίρα. Αν είπατε «360» ή οτιδήποτε άλλο, πρέπει να σας συγχαρούμε που φτάσατε μέχρι εδώ, αλλά προφανώς τώρα είστε έξω απʼ τις δυνατότητές σας. Καλύτερα να εγκαταλείψετε την προσπάθεια και να βγείτε απʼτο δωμάτιο.

Οι υπόλοιποι συνεχίστε με την επόμενη ερώτηση.

#5 Χωρίς να χρησιμοποιήσετε κομπιουτεράκι.
Οδηγείτε ένα λεωφορείο,στην πρώτη στάση, 17 άνθρωποι ανεβαίνουν.
Στην δεύτερη, έξι κατεβαίνουν και εννέα ανεβαίνουν.
Στην επόμενη, δύο άνθρωποι κατεβαίνουν και τέσσερις ανεβαίνουν.
Στην τέταρτη στάση, 11 κατεβαίνουν & 16 ανεβαίνουν.
Στην πέμπτη, 3 άνθρωποι κατεβαίνουν & 5 ανεβαίνουν.
Στην τελευταία στάση, έξι άνθρωποι κατεβαίνουν & τρεις ανεβαίνουν.
Και φτάνουμε στον τελικό μας προορισμό. Ποιό ήταν το όνομα του οδηγού;

Απάντηση:



Προς Θεού, μην κλαίτε! Δεν θυμάστε το ίδιο σας το όνομα;
Εσείς ήσασταν ο οδηγός … Απʼτην πρώτη κιόλας πρόταση μαθαίνετε ότι εσείς οδηγείτε το λεωφορείο.

Η Οντολογική υπόσταση του Παρθενώνα

Στον “Περικλέους Επιτάφιο” του Θουκυδίδη [Ἱστοριών Β´, § 35-46] υπάρχει η περιώνυμη φράση : «Φιλοκαλοῦμέν τε γὰρ μετ᾽ εὐτελείας καὶ φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας». Τούτη η φράση του Θουκυδίδη σημαίνει ότι αγαπάμε το κάλλος μέσα στην απλότητα, στο απέριττο, και ότι όσο πιο απλά πετυχαίνουμε να πραγματώσουμε το κάλλος, τόσο σε μεγαλύτερο βαθμό το προσεγγίζουμε. Αλλά και «φιλοσοφοῦμεν γνησίως τε καὶ ἱκανῶς», κατά τον στοχασμό του Σωκράτη της Πλατωνικής «Πολιτείας, 473. c.11 – e.2», χωρίς το περιττό στοιχείο, δηλ. «ἄνευ μαλακίας» κατά τον Θουκυδίδειο στοχασμό, δίχως δηλαδή μαλθακότητα ψυχής [Μαλακία = ραθυμία], εξ ου και το «Λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν» Πρωταγόρας.


Αυτοί οι δύο νόμοι, το «Φιλοκαλοῦμέν μετ᾽ εὐτελείας» και το «φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας», που προσδιορίζουν την αρχαία Ελλάδα στην πιο υψηλή της έκφραση – αυτή της ισορροπίας Διονυσιακού και Απολλώνιου στοιχείου, έχουν απεικονιστεί επάνω στον Δωρικού Ρυθμού Παρθενώνα!

Ο αείμνηστος καθηγητής Λιαντίνης Δημήτριος, στο έργο του «Χάσμα σεισμού – Ο φιλοσοφικός Σολωμός, σελ. 140 – 141» μας λέγει ότι «το Ελληνικό πνεύμα είναι το αγλαό δημιούργημα της σύνθεσης του διονυσιακού και του απολλώνιου στοιχείου. Είναι ένας τρόπος ζωής του ανθρώπου επάνω στην γραμμή, που συναντιέται η ύλη και η μορφή (είδος) και γεννά τη Φύση, τη ζωή δηλαδή του Κόσμου. Το Ελληνικό πνεύμα ξεπηδά από την επίπονη σύμπλεξη, από την άφραστη συγκαταλλαγή του Ηρακλείτειου «Γίγνεσθαι» και του Παρμενίδειου «Είναι». Έτσι η φιλοσοφία της ζωής του Ηράκλειτου ανταποκρίνεται θεωρητικά στην ιδέα της διονυσιακής μεταμόρφωσης ενώ η φιλοσοφία της στάσης του Παρμενίδη ανταποκρίνεται θεωρητικά στην ιδέα της απολλώνιας αγλαΐας.

Το Ελληνικό πνεύμα προϋποθέτει την ενότητα του Κόσμου, αναγνωρίζοντας την ατομία της ύλης δεν προχωρεί στην διάσπαση της φυσικής συνοχής. Το προσωκρατικό άτομο της ύλης δια-τηρεί και δια-σώζει το δεσμό της δύναμης και της ενέργειας. Επάνω σε αυτόν τον δεσμό στηρίζεται ολόκληρο το νόημα του προσωκρατικού στοχασμού. Αποτέλεσμα αυτής της πρόνοιας είναι ότι η σχέση ανθρώπου και Φύσης είναι οργανική. Στον προσωκρατικό αιώνα η θεωρητική διατύπωση αυτής της οργανικότητας εκφράζεται με την λέξη Φιλοσοφία, παρότι οι προσωκρατικοί δεν χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη.

Το Ελληνικό πνεύμα αναγνωρίζοντας την ατομία της ύλης αφήνει ανοικτό το ερώτημα περί του Όντος. Δεν αναζητεί δηλαδή την αλήθεια ούτε μέσα στην νομοτέλεια της μορφής (είδος), στην σύγχρονη νευτώνεια σύλληψη, ούτε μέσα στην απροσδιοριστία της ύλης, στην σύγχρονη κβαντική σύλληψη της απροσδιοριστίας του Χάιζενμπεργκ, αλλά ανάμεσα στην αιτιότητας και στην απροσδιοριστία. Ανάμεσα δηλαδή στο γενεσιουργό και σωτήριο τρίτο, που αποτελεί το μεταξύ της ύλης και της μορφής (είδος), της δύναμης και της ενέργειας. Ο προσανατολισμός σε αυτή τη γραμμή της επίπονης μεσότητας εξηγεί, τι σημαίνει ότι το Ελληνικό πνεύμα δεν κλείνει το ερώτημα περί του Όντος : ότι ο άνθρωπος δηλαδή είναι σταθερά εκτεθειμένος ανάμεσα στη γνώση και την άγνοια, στην ελπίδα και στην επελπισιά, στην ασφάλεια και στον κίνδυνο, στην χαρά και στην λύπη, στην ύπαρξη (Είναι) και στην ανυπαρξία (Μηδέν)».

Υπό το πρίσμα αυτό καταλαβαίνουμε βεβαίως και τα όσα λέγει στο έργο του «Χάσμα σεισμού – Ο φιλοσοφικός Σολωμός, σελ. 143», όταν αναφερόμενος στον Παρθενώνα λέγει ότι : «Στα δυο αετώματα του Παρθενώνα οι συνιστώσες του διονυσιακού και του απολλώνιου στοιχείου ανερχόμενες ήρεμα απολήγουν σε μία ακμή. Εάν συλ-λογισθεί κανείς τη δυναμική ένταση, που κρύβει αυτό το μορφικό σχήμα, τότε το αέτωμα μεταβάλλεται αυτόματα σε ένα τανυσμένο τόξο, όμοιο με το τόξο του Ηράκλειτου, το οποίο ο Εφέσιος σοφός διασκέδαζε να ομοιάζει άλλοτε ζωή (βίος) και άλλοτε θάνατο (βιός)».

Συμπεράνουμε, λοιπόν, ότι το Ελληνικό πνεύμα είναι η σύμπληξη δύο δυνάμεων: του Απολλώνιου και του Διονυσιακού στοιχείου, που το μεν πρώτο συγκεντρώνει σαν κεντρομόλος ενώ το δε δεύτερο αποκεντρώνει σαν φυγόκεντρος με τον τρόπο μιας αυτοκίνητης αρμονικής ταλάντωσης ολόκληρη την ενέργεια του ανθρώπου, που ορμάει στην ιδεατή σύλληψη του Όντος και επιστρέφει στην αισθητή εμπειρία του Κόσμου. Η σημερινή Φυσική την σύμπληξη αυτή την ανακάλυψε στην διαστολή του σύμπαντος, κάτι που ανακάλυψε και προσδιόρισε ο αστρονόμος Χάμπλ με τον γνωστό νόμο του V=d*Η [νόμος του Χάμπλ].

Κατ’ αυτή την έννοια λέμε ότι στο ουσιώδες πρόβλημα για τον άνθρωπο «πώς μπορούμε και οφείλουμε να ζούμε» οι Έλληνες διέκριναν τρεις απαντήσεις, τρεις τρόπους ζωής: την «τρέλα» (διονυσιακό στοιχείο = ένθεη μανία [=ενθουσιασμός] / επίπνοια / ποίηση / μουσική) εκείνου που «μεθά», την νηφαλιότητα – φρόνηση (απολλώνιο στοιχείο = έλλογος – φιλοσοφικός μύθος/ Νόηση – Επιστήμη) εκείνου που «ονειρεύεται» και το ψέμα – πλάνη. Κατόπιν τούτου, σκοπός τους ήταν να αποδείξουν ότι η σωστή απάντηση, ο καλύτερος τρόπος επιβίωσης συνίσταται – δεδομένης της απόρριψης του ψέματος - στο να βρει ο άνθρωπος και να διατηρήσει μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην Διονυσιακή «τρέλα» και την Απολλώνια «φρόνηση».

Είναι εκείνος ο τύπος του ανθρώπου που ο αείμνηστος καθηγητής Λιαντίνης Δημήτριος τον έλεγε Νηφομανή : «ο τύπος εκείνος που δηλώνει τον νηφάλιο και τον μαινόμενο ταυτόχρονα. Είναι εκείνος που νοεί και κρίνει, αλλά την ίδια στιγμή ενθουσιά και εμπνέεται. Ζει τον έλλογο – φιλοσοφικό μύθο ζυμωμένο αξεδιάλυτα με την φρόνιμη τρέλα. Ο Νηφομανής υπάρχει μέσα στην “καιρική” κατάσταση. Ισοζυγιάζεται σε ένα μεταίχμιο, και περιπατεί επί «ξυρού ακμής». Ενουσιάζει την ψυχρή φλόγα του Πίνδαρου και πίνει νερό από την κασταλική κρήνη του Απόλλωνα στους Δελφούς. Καθώς ηγεμονεύει τη μάχη των Λαπιθών και τον Κενταύρων στην Ολυμπία. Η σημερινή Φυσική αυτή την ταυτότητα του ποιητή την ανακάλυψε στο ταυτόχρονο γινόμενο του ελάχιστου σφάλματος της θέσης και του ελάχιστου σφάλματος της κίνησης του ηλεκτρονίου. Η τιμή του γινομένου αυτού μετρήθηκε και βρέθηκε τουλάχιστον ίση με τη σταθερά του Πλανκ».

Εν ολίγοις ο Παρθενώνας είναι η ένυλη απεικόνιση ολόκληρου του Πολιτισμού των Ελλήνων [=Πολιτική, Τέχνες, Επιστήμες, Βίος, Φιλοσοφία].

Άλλωστε, όπως συνήθιζε να λέει ο αείμνηστος καθηγητής Λιαντίνης Δημήτριος, " Η Ακρόπολη είναι το πνευματικό Έβερεστ του πλανήτη μας. Τίποτα ωραιότερο δεν έγινε πάνω στον πλανήτη από την Ακρόπολη των Αθηνών, μέσα στον χώρο της επιστήμης, της πολιτικής τέχνης, της μουσικής".

Ο Παρθενώνας, όπως έλεγε ο αείμνηστος καθηγητής Λιαντίνης Δημήτριος, «είναι το έργο των έργων, το «μνημείο των μνημείων, η απόλυτη και τέλεια έκφραση και των τεχνών και του πνεύματος μέσα στην ανθρώπινη ιστορία και στο ανθρώπινο γένος κατά την έννοια ότι οι νόμοι και οι δυνάμεις που συνέχουν τα έργα της Ακροπόλεως – κατά αντιστοιχία με τους νόμους και τις δυνάμεις που συνέχουν έναν ζώντα οργανισμό καμωμένο από την ίδια την Φύση – είναι μια συνισταμένη από ένα άπειρο πλήθος επιμέρους συνιστωσών που όλες κατατείνουν σε μία μορφή, σε μία κατάθεση, σε ένα κατόρθωμα, σε μία σάρκωση : στο κάλλος, στην ομορφιά ! Και όταν λέμε κάλλος εννοούμε «εσωτερικές» συμμετρίες, κανονικότητες, εσωτερική τάξη και αρμονία η οποία υπακούει περεταίρω σε πνευματικούς νόμους ! Κατά αυτή την έννοια λέμε ότι πίσω από αυτά τα υλικά κτίσματα υπάρχει όλη η Φιλοσοφία, η Κοσμοθεωρία, η Πολιτική επιστήμη των Ελλήνων».

Οικογένεια Lykov: Για 40 χρόνια ζούσαν αποκομμένοι από τον πολιτισμό αγνοούσαν ακόμη και τη διεξαγωγή του B’ΠΠ

Για σχεδόν 40 χρόνια, μια οικογένεια από τη Ρωσία απομονώθηκε σε υψόμετρο 1,8 χιλιομέτρων, σε μια πλαγιά ενός βουνού, στην αφιλόξενη τάιγκα της Σιβηρίας. Η οικογένεια Lykov κατάφερε να ζήσει σε ένα από τα πιο αφιλόξενα μέρη του πλανήτη, χωρίς να έχει τηνπαραμικρή επαφή με τον πολιτισμό.

Μπορεί να έχετε διαβάσει σχετικά με τους Lykov, την 6μελή οικογένεια που επέλεξε νααποκοπεί από τον πολιτισμό για τόσο μεγάλο διάστημα, που δεν γνώριζε καν ότι διεξήχθη ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ωστόσο η έρευνα του περιοδικού Smithsonian αποκαλύπτει νέες, άγνωστες πτυχές της απίστευτης αυτής ιστορίας.

Η αιτία που οι Lykov βρέθηκαν αυτοεξόριστοι, πηγάζει από το μακρινό παρελθόν της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Συγκεκριμένα, το 1666 προκλήθηκε σχίσμα στην Ρωσική Εκκλησία, όταν οι «Παλαιοί Πιστοί», εναντιώθηκαν στις μεταρρυθμίσεις που εισήγαγε οΠατριάρχης Νίκων, προκειμένου να έλθουν πιο κοντά οι Ρώσοι χριστιανοί στον ελληνορθόδοξο εκκλησιαστικό τύπο. Οι πρόγονοι της οικογένειας, φανατικοί «Παλαιοί Πιστοί», βρέθηκαν στηναπομακρυσμένη Σιβηρία, όπου έζησαν κοινοβιακά μέχρι τα χρόνια της κολεκτιβοποίησης. Το παραγωγικό μοντέλο της Σοβιετικής Ένωσης και ο φόβος των θρησκευτικών διώξεων, τους ανάγκασε να αποκοπούν πλήρως από τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Το 1945 είχαν ήδη διακόψει τους δεσμούς τους με την κοινωνία. Χωρίς κανένα μέσο επικοινωνίας...

5 εντυπωσιακές ανακαλύψεις που δεν ξέρουμε πως να τις εκμεταλλευτούμε

Κάθε μέρα οι επιστήμονες κάνουν ανακαλύψεις που αλλάζουν τη ζωή μας. Μερικές φορές όμως τα αποτελέσματα των ερευνών είναι τόσο αναπάντεχα που στην κυριολεξία δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε. Διαβάστε για μερικές από αυτές τις ανακαλύψεις.


1. Υλικά που συμπεριφέρονται περίεργα

Τον Ιανουάριο μια ομάδα φυσικών του Rutgers και του MIT δημοσίευσαν μια έρευνα στο Nature περιγράφοντας μια νέα ιδιότητα της ύλης. Καθώς επεξεργάζονταν ένα ψυγμένο κράμα ουρανίου (URu2Si2) παρατήρησαν ότι το συγκεκριμένο υλικό αψηφά κάτι που καλείται «διπλή χρονο-αντιστροφική συμμετρία» Σύμφωνα με την απλή χρονο-αντιστροφική συμμετρία τα μόρια κινούνται μπρος και πίσω στο χρόνο. Οι μαγνήτες σπάνε αυτή τη συμμετρία επειδή αν αντιστρέψεις το χρόνο, το μαγνητικό πεδίο αντιστρέφει την κατεύθυνση. Για να πετύχεις λοιπόν τη συμμετρία θα πρέπει να αντιστρέψεις το χρόνο δύο φορές προκειμένου να τα επαναφέρεις στην αρχική τους κατάσταση. Το νέο υλικό όμως σπάει αυτή τη διπλή συμμετρία. Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι θα πρέπει η αντιστροφή να γίνει τέσσερις φορές προκειμένου τα μόρια να επανέλθουν στην φυσιολογική τους κατάσταση. Το φαινόμενο αυτό οι ερευνητές το ονόμασαν Hastatic order και κανείς μέχρι σήμερα δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί και πως συμβαίνει.



2.Το βάρος του σύμπαντος είναι μικρότερο από όσο νομίζαμε

Το 1970 μερικοί από τους καλύτερους επιστήμονες του κόσμου αποφάσισαν να συντονίσουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να μετρήσουν τη μάζα του σύμπαντος. Χρησιμοποιώντας τα πιο σύγχρονα τότε εργαλεία, τις θεωρίες τους για την κατανόηση της βαρύτητας και τη δυναμική των γαλαξιών κατέληξαν στο λυπηρό συμπέρασμα ότι το σύμπαν βρίσκεται σε διαδικασία κατάρρευσης. Ξέρουμε ότι οι γαλαξίες κινούνται σε τροχιές γύρω από ένα κεντρικό σημείο και αυτό από μόνο του θα σήμαινε ότι η κίνηση αυτή προέρχεται από μια δύναμη αρκετά ισχυρή ώστε να μπορεί να προκαλεί αυτές τις τροχιές. Οι μετρήσεις τους όμως έδειχναν ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει αρκετή μάζα στους γαλαξίες που θα μπορούσε να δημιουργήσει τις δυνάμεις που απαιτούνται προκειμένου αυτοί να κινούνται με τον τρόπο που παρατηρούμε να κινούνται. Οι επιστήμονες λοιπόν αφού αγχώθηκαν λίγο με την κατάσταση τελικά αποφάσισαν ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα εκεί έξω απ’ όσα μπορούμε να δούμε. Αυτή είναι η θεωρία που βρίσκεται πίσω από την λεγόμενη «σκοτεινή ύλη». Το πρόβλημα είναι ότι τα τελευταία 40 χρόνια κανείς δεν κατάφερε να επιβεβαιώσει ότι η σκοτεινή ύλη υπάρχει (ή το αντίθετο) οπότε το αρχικό πρόβλημα παραμένει άλυτο.



3.Τα placebo φάρμακα

Δώστε σε έναν άρρωστο ένα ψεύτικο χάπι που νομίζει ότι θα τον θεραπεύσει και συχνά η κατάσταση της υγείας του θα βελτιωθεί με τρόπο παρόμοιο όπως αν θα έπαιρνε το πραγματικό χάπι. Οι έρευνες που έχουν γίνει έχουν αποδείξει ότι το «τίποτα» από το «τίποτα» έχει διαφορές ανάλογα από τον τρόπο με τον οποίο το σερβίρεις. Πειράματα έδειξαν ότι όταν ο οργανισμός δέχεται το placebo μαζί με κάποιο φάρμακο που μπλοκάρει τα αποτελέσματα της Μορφίνης, για παράδειγμα, η δράση του πραγματικού φαρμάκου εξουδετερώνεται. Και ενώ αυτό αποδεικνύει ότι η δράση των ψεύτικων φαρμάκων είναι βιοχημική –και όχι απλά ψυχολογική- δεν ξέρουμε τίποτα για την πραγματική δράση του placebo, εκτός του ότι λειτουργεί πραγματικά. Αυτό το φαινόμενο που έχει μελετηθεί όσο λίγα και παραμένει σε μεγάλο βαθμό ακατανόητο μπορεί να ξεκλειδώσει το μεγάλο μυστικό: πως ο εγκέφαλός μας μπορεί να επηρεάσει την βιοχημεία του σώματός μας.



4. Θερμοκρασίες κάτω από το απόλυτο μηδέν

Μέχρι πρόσφατα οι επιστήμονες συμφωνούσαν ότι είναι αδύνατο να ψύξεις την ύλη κάτω από το απόλυτο μηδέν. Οι -273.15 βαθμοί κελσίου ήταν κυριολεκτικά η ψυχρότερη θερμοκρασία που μπορούσε να υπάρξει. Ωστόσο το 2012 μια ομάδα επιστημόνων του Max Planck Institute στη Γερμανία κατάφερε να ψύξει άτομα κάτω από το απόλυτο μηδέν. Η ομάδα των επιστημόνων κατάφερε να παρουσιάσει μια πολύπλοκη θεωρία που σχετίζεται με την εντροπία και την ψύξη που επέτρεψαν αυτό το φαινόμενο αλλά κανείς δεν μπορεί να σκεφτεί τι στο καλό θα κάνουν τώρα αυτά τα καταψυγμένα άτομα.



5. Ψυχρή σύντηξη

Το 1989 δύο επιστήμονες, οι Fleischmann και Pons υποστήριξαν ότι κατάφεραν να παρατηρήσουν στιγμιαία πυρηνική σύντηξη σε θερμοκρασία δωματίου. Το νέο συντάραξε την επιστημονική κοινότητα αφού η ψυχρή μεταφορά θα μπορούσε να αλλάξει επαναστατικά την παραγωγή ενέργειας. Δυστυχώς παρά τις προσπάθειες το πείραμα δεν μπόρεσε να επαναληφθεί, ωστόσο ενέπνευσε τους επιστήμονες σε όλο τον κόσμο να μελετήσουν την ψυχρή σύντηξη σε μεγαλύτερο βάθος. Τελικά αποδείχτηκε ότι η διαδικασία είναι θεωρητικά δυνατή. Δύο άτομα μπορούν να συντηχθούν εφόσον φτάσουν αρκετά κοντά ώστε να ξεπεράσουν την φυσική ηλεκτρική άπωση που προκαλείται από τα ηλεκτρόνια που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον πυρήνα. Συνήθως αυτό είναι δυνατό να συμβεί σε εξαιρετικά μεγάλες θερμοκρασίες –όπως συμβαίνει στο κέντρο του ήλιου- αλλά η κβαντική φυσική υποστηρίζει ότι το ηλεκτρικό πεδίο που προκαλεί την άπωση είναι πιθανοκρατικό, και άρα υπάρχει η πιθανότητα τα άτομα να συντηχθούν χωρίς να χρειαστεί μια ένεση ενέργειας μέσω των μεγάλων θερμοκρασιών. Το ότι η κβαντική θεωρία, όμως, επιτρέπει την ψυχρή σύντηξη δε βοηθάει μέχρι σήμερα καθόλου τους επιστήμονες στο να καταφέρουν να την πραγματοποιήσουν (παρόλο που μέχρι σήμερα έχουν γίνει κάποια μικρά βήματα).