Άνθρωποι με τρομερές γεννητικές ανωμαλίες που δεν θα πιστεύετε ότι υπήρχαν!

Υπάρχουν φορές που έρχονται στο φως υποθέσεις ιατρικής που μας τρομάζουν και δεν πιστεύουμε ότι πραγματικά είναι αλήθεια αυτό. Κάτι τέτοιο συνέβη και με τις ...
περιπτώσεις αυτών των 5 ανθρώπων στα τέλη του 1800 με αρχές του 1900. Αρκετοί θα τους αποκαλέσουν φρικιά, αλλά ήταν άνθρωποι που προσπαθούσαν να ζήσουν την ζωή τους έχοντας τρομερές γεννητικές ανωμαλίες που δεν θα τις πιστεύετε!


Ella Harper, γνωστή και ως "Το κορίτσι Καμήλα" καθώς προτίμησε να περπατάει στα τέσσερα.
Γεννήθηκε με μία παράξενη και σπάνια ορθοπεδική πάθηση στα πόδια της τα οποία ήταν λυγισμένα μονίμως αντίθετα. Έζησε από την περίοδο 1870-1921 και κατά την διάρκεια της ζωής της δούλεψε σε τσίρκο με το εντυπωσιακό τότε ποσό των 200$ την εβδομάδα!





Fannie Mills, γνωστή και ως "Ο θηλυκός μεγαλοπόδαρος του Οχάιο"

Γεννήθηκε με μία ασθένεια γνωστή και ως Νόσος Milroy η οποία έκανε τα πόδια της να μεγαλώνουν ασυνήθιστα με το μεγαλύτερο τους να είναι στις 17 ίντσες.
Είχε δύο αδελφές που δεν είχαν κάποιο πρόβλημα ενώ η ίδια ήταν παντρεμένη με τον William Brown τον οποίο παντρεύτηκε το 1886. Τον Αύγουστο του 1887 γέννησε αλλά το μωρό της πέθανε, στην συνέχεια ο άντρας της πέθανε το 1904.




Maurice Tillet, γνωστός και ως "Ο Γαλλικός Άγγελος"
Ο Maurice ήταν δύο φορές πρωταθλητής βαρέων βαρών στις αρχές τις δεκαετίας του 1900 και σταρ του σινεμά την δεκαετία του 1940.

Όταν ήταν έφηβος διαγνώστηκε με ακρομεγαλία, μία ασθένεια που προκαλεί τα οστά σας να αυξάνονται σε μέγεθος, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων των χεριών, των ποδιών και του προσώπου σας.






Frank Lentini, επίσης γνωστός ως «The Great Lentini».

Ο Frank γεννήθηκε με ένα πλήρως λειτουργικό τρίτο πόδιτο οποίο ήταν αποτέλεσμα ενός δίδυμου αδερφού που πιθανόν απορροφήθηκε στο σώμα του . Έζησε στις Ηνωμένες Πολιτείες και δούλευε σε τσίρκο. Ο Frank είχε οικογένεια (Γυναίκα και παιδιά)



Jean Libbera, γνωστός και ως "Ο Άνδρας με το διπλό σώμα"

Ο Jean ήταν ένας μοναδικός άνθρωπος καθώς είχε έναν παρασιτικό δίδυμο στην περιοχή του στήθους του. Ακτίνες "Χ" αποκάλυψαν ότι ένα μικρό κεφάλι με περίμετρο έξι ίντσες ήταν μέσα στο σώμα του.

Οι παράξενες συνήθειες διάσημων συγγραφέων

Πολλοί διάσημοι συγγραφείς έχουν παράξενη, περίεργη και κάποιοι θα έλεγαν και εξωφρενική ρουτίνα στην καθημερινότητά τους.

Η συγγραφέας Celia Blue Johnson από το Μπρούκλιν, συγκέντρωσε στο βιβλίο της Odd Type Writers: From Joyce and Dickens to Wharton and Welty, the Obsessive Habits and Quirky Techniques of Great Authors τις παράξενες συνήθειες, προλήψεις, μεθόδους και τεχνικές ή τρικ αναβλητικότητας διάσημων συγγραφέων προκειμένου να περάσουν τις σκέψεις τους επάνω σε χαρτί.

Ο τρόπος και το μέσο της γραφής αποκαλύπτουν την προσωπική ιδιοσυγκρασία.

Ο Wallace Stevens έγραφε τα ποιήματά του σε κόλλες χαρτί ενώ περπατούσε, κάτι που ο ίδιος θεωρούσε διεγερτικά δημιουργικό, και στη συνέχεια τις έδινε στη γραμματέα του για να τις δακτυλογραφήσει.

Ο James Joyce έγραφε ξαπλωμένος μπρούμυτα στο κρεβάτι με μπλε μελάνι, φορώντας ένα λευκό παλτό. Το μεγαλύτερο τμήμα του Finnegan's Wake το έγραψε με κηρομπογιές σε χαρτόνι. Αυτό όμως δεν ήταν θέμα παραξενιάς, αλλά πρακτικότητας... γιατί ήταν σχεδόν τυφλός. Είχε μυωπία από την παιδική του ηλικία και όταν έφτασε στα 20 του χρόνια είχε μεγαλώσει πολύ και του δημιουργούσε σοβαρό πρόβλημα. Σαν να μην έφτανε αυτό, στα 25 του έπαθε ρευματικό πυρετό, που τού προκάλεσε ιριδίτιδα, μια επίπονη ασθένεια στα μάτια. Μέχρι το 1930 είχε υποβληθεί σε 25 χειρουργικές επεμβάσεις στα μάτια, καμία από τις οποίες δε βελτίωσε την όρασή του.

Οι κηρομπογιές τον βοηθούσαν να βλέπει αυτά που έγραφε, ενώ το άσπρο παλτό τον βοηθούσε γιατί αντανακλούσε περισσότερο φως στις σελίδες τη νύχτα.

Η Virginia Woolf ήταν πολύ ισχυρογνώμων αναφορικά με τον σωστό τρόπο να γράφει και το σωστό τρόπο να διαβάζει. Στα 20 της περνούσε δυόμισι ώρες κάθε πρωί γράφοντας σε ένα γραφείο με ύψος 1,06 μ. με κλίση στην κορυφή του, έτσι ώστε να μπορεί να κοιτάζει τη δουλειά της και από κοντά, αλλά και από μακριά.

Σύμφωνα με τον ανιψιό της, Quentin Bell, αυτό δεν είχε να κάνει με πρακτικούς λόγους, αλλά είχε σχέση με την αντιπαλότητα που είχε αναπτύξει με την αδερφή της, την καλλιτέχνιδα Vanessa Bell, η οποία ζωγράφιζε όρθια. Η Virginia δεν ήθελε να την ξεπερνάει η αδερφή της.

Όταν σταμάτησε να γράφει όρθια και άρχισε να κάθεται, κατασκεύασε κάτι για το οποίο ήταν πολύ περήφανη: χρησιμοποίησε ένα κομμάτι κόντρα πλακέ ως πίνακα γραφής, στο οποίο πρόσθεσε ένα δίσκο για μελάνι και πένες έτσι ώστε να μην διακόπτεται η έμπνευσή της όταν ξέμενε από υλικά.

Καθοδηγούμενος από έναν παρόμοιο φόβο “εξάντλησης” των υλικών, ο John Steinbeck, που προτιμούσε να γράφει με μολύβι, είχε πάντοτε στο γραφείο του 12 πολύ καλά ξυσμένα μολύβια. Ο εκδότης του αναγκάστηκε να τού στέλνει στρογγυλεμένα μολύβια, γιατί τα κρατούσε τόσο σφιχτά και δυνατά που δημιουργούνταν κάλοι ανάμεσα στα δάχτυλά του.

Ο Truman Capote δεν ξεκινούσε ή δεν τελείωνε τα έργα του τις Παρασκευές. Δεν έμενε σε δωμάτια ξενοδοχείου αν το νούμερο στο τηλέφωνο περιείχε τον αριθμό 13 και ποτέ δεν άφηνε πάνω από τρία αποτσίγαρα στο τασάκι, αδειάζοντας τα επιπλέον στην τσέπη του σακακιού του.

Πολλοί συγγραφείς μετρούσαν την ποιότητα της δουλειάς τους με... ποσοτικά κριτήρια. Για παράδειγμα ο Jack London έγραφε 1.000 λέξεις κάθε μέρα κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ενώ ο William Golding ανακοίνωσε μια φορά σε ένα πάρτι ότι έγραφε καθημερινά 3.000 λέξεις, νούμερο που φρόντιζαν να “φτάνουν” και οι Norman Mailer και Arthur Conan Doyle.

Ο Anthony Trollope, από την άλλη, ξεκινούσε κάθε ημέρα στις 5 και μισή το πρωί και πίεζε τον εαυτό του να γράφει 250 λέξεις κάθε 15 λεπτά, χρονομετρώντας μάλιστα τον εαυτό του.

Ο Stephen King κάνει τα πάντα για να φτάσει το στόχο των 2.000 λέξεων που έχει ορίσει ότι θέλει να πετυχαίνει καθημερινά, ενώ ο Thomas Wolfe δε σταματά αν δεν έχει γράψει 1.800 λέξεις.

Βέβαια, κάποιοι συμφωνούσαν με το αρχαίο ρητό “ουκ εν τω πολλώ το ευ”, με τον James Joyce να θεωρεί κατόρθωμα τη συμπλήρωση δύο τέλειων προτάσεων την ημέρα. Ακόμη, η Dorothy Parker, μανιακή με τη διόρθωση, έλεγε ότι “δεν μπορώ να γράψω ούτε πέντε λέξεις, έχω αλλάξει ήδη επτά”.

Όταν το φθινόπωρο του 1830 ο Victor Hugo ξεκίνησε να γράφει την Παναγία των Παρισίων, είχε ένα ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα μπροστά του. Το βιβλίο έπρεπε να είναι έτοιμο μέχρι το Φεβρουάριο της επόμενης χρονιάς. Έτσι αγόρασε ένα μπουκάλι μελάνι και κλείστηκε στο σπίτι του για μήνες. Η τεχνική του ήταν η εξής: Κλείδωσε τα ρούχα του στη ντουλάπα για να αποφεύγει τον πειρασμό να βγαίνει έξω και δεν είχε τίποτε άλλο να φορέσει παρά μόνο ένα μεγάλο, γκρι σάλι. Έφτανε μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών του και το είχε αγοράσει ειδικά γι΄ αυτήν την περίσταση. Το φορούσε για τους επόμενους πολλούς μήνες.

Τελείωσε το βιβλίο του μερικές εβδομάδες πριν τη λήξη της προθεσμίας, ενώ τελείωσε όλο το μπουκάλι μελάνι.

Ο Charles Dickens προτιμούσε το μπλε μελάνι, όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί στέγνωνε πιο γρήγορα από τα άλλα χρώματα.

Η Virginia Woolf χρησιμοποιούσε διαφορετικό χρώμα μελάνι: πράσινο, μπλε και μοβ, που ήταν και το αγαπημένο της. Το μοβ άρεσε επίσης και τον Lewis Carroll, κι αυτό γιατί όταν δίδασκε μαθηματικά στην Οξφόρδη, οι καθηγητές χρησιμοποιούσαν μοβ μελάνι για να διορθώνουν τα γραπτά των φοιτητών τους.

Ο Joseph Heller έγραψε μερικά από τα καλύτερα έργα του ενώ μετακινούνταν με λεωφορείο. Όταν ξεκίνησε να γράφει για μια διαφημιστική εταιρεία σε ηλικία 16 ετών, ο Woody Allen, όχι μόνο το έκανε ενώ χρησιμοποιούσε το μετρό, αλλά δεν ήταν καν καθιστός σε κάποια θέση.

Μια γειτονιά έμαθε νοηματική για να επικοινωνήσει με κωφάλαλο!

Ένας νεαρός κωφάλαλος ξέσπασε σε κλάματα όταν ανακάλυψε τι έκαναν οι γείτονές του για να μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί του… Ο Μουχάρεμ κατάγεται από μια γειτονιά της Κωνσταντινούπολης και είναι κωφάλαλος. Μια μέρα που ο Μουχάρεμ βγήκε με την αδελφή του βόλτα στην γειτονιά τους έμεινε έκπληκτος με αυτό που του συνέβη… Όταν μπήκε σε μαγαζί της γειτονιάς ο καταστηματάρχης τον χαιρέτισε στη νοηματική γλώσσα, μια γυναίκα, που κατά λάθος έπεσε επάνω του, του ζήτησε συγγνώμη επίσης στην νοηματική ενώ ο ταξιτζής, όταν μπήκε σε ταξί με την αδελφή του, Οζλέμ, επικοινώνησε μαζί του στη γλώσσα των κωφών.

Εκείνη η ημέρα δεν ήταν σίγουρα μια μέρα όπως όλες τις άλλες για τον νεαρό Τούρκο αλλά όταν πήγε στην πλατεία της γειτονιάς του ξέσπασε σε κλάματα βλέποντας όσους συναντούσε να επικοινωνούν μαζί του στη «δική του γλώσσα»! Το βίντεο με την συγκινητική ιστορία γυρίστηκε στα τέλη Δεκεμβρίου και οργανώθηκε με κρυφές κάμερες από την Samsung, που θέλησε με αυτή την συγκινητική ιστορία να διαφημίσει τις βιντεοκλήσεις για άτομα με προβλήματα ακοής. Το συγκινητικό βίντεο δόθηκε στην δημοσιότητα πριν μία εβδομάδα και έγινε αμέσως viral με 3.000.000 θεάσεις μέχρι σήμερα!

 http://perierga.gr

Αμίμητες «ατάκες» δικηγόρων!

Το βιβλίο «Disorder in the American Courts» περιλαμβάνει μερικές από τις πιο απίθανες ατάκες που έχουν ειπωθεί στα δικαστήρια και έχουν καταγραφεί κατά λέξη από δικαστικούς ρεπόρτερ στην Αμερική, οι οποίοι μετά βίας παρέμεναν σοβαροί την ώρα που γίνονταν οι ερωταποκρίσεις….
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Αυτή η μυασθένεια κ. μάρτυρα επηρεάζει τη μνήμη σας;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι..
ΔΙΚ: Και με ποιους τρόπους σάς επηρεάζει τη μνήμη;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ξεχνάω…
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Ξεχνάτε; Μπορείτε να μας δώσετε ένα παράδειγμα για κάτι που έχετε ξεχάσει;
___________________________________
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Γιατρέ, δεν αληθεύει ότι όταν ένας άνθρωπος πεθάνει στον ύπνο του δεν το γνωρίζει ως το άλλο πρωί;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Τώρα στ’ αλήθεια περάσατε τις εξετάσεις για άσκηση νομικού επαγγέλματος;
___________________________________
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ο μικρότερος γιος, ο εικοσάχρονος, τι ηλικίας είναι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Είναι 20, όσο περίπου και το IQ σας.
___________________________________
ΔΙΚ: Ήσουν παρών όταν πάρθηκε η φωτογραφία σου;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Τώρα με δουλεύετε;
___________________________________
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και είχε τρία παιδιά, έτσι δεν είναι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πόσα ήταν αγόρια;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Κανένα.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Υπήρχε κανένα κορίτσι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Κύριε Δικαστά, νομίζω χρειάζομαι άλλον δικηγόρο. Μπορώ να πάρω άλλον;
____________________________________
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πώς τερματίστηκε ο πρώτος σας γάμος;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Λόγω θανάτου.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και με τίνος τον θάνατο τερματίστηκε;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Για μαντέψτε;
_____________________________________
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Μπορείτε να περιγράψετε το άτομο;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ήταν μεσαίου αναστήματος και είχε γένια.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ. Ήταν άντρας ή γυναίκα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Αν δεν είχε έρθει κάποιο τσίρκο στην πόλη, μάλλον άντρας θα έλεγα…
_____________________________________
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Γιατρέ, πόσες από τις αυτοψίες σας τις έχετε διενεργήσει σε νεκρούς ανθρώπους;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ : Όλες. Οι ζωντανοί, ξέρετε, αντιστέκονται πάρα πολύ.
_____________________________________
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Θυμάστε την ώρα που εξετάσατε το σώμα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Η αυτοψία άρχισε γύρω στις 8:30 π.μ.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και ο κύριος Νέντον ήταν νεκρός εκείνη την ώρα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Αν όχι, σίγουρα ήταν μέχρι να τελειώσω!
______________________________________
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Γιατρέ, πριν διενεργήσετε τη νεκροψία ελέγξατε αν υπήρχε σφυγμός;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όχι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ελέγξατε την πίεση του αίματος;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: ‘Οχι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ελέγξατε την αναπνοή;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όχι..
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ώστε λοιπόν, είναι πιθανόν ο ασθενής να ήταν ζωντανός όταν αρχίσατε τη νεκροψία;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: ‘Οχι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πώς μπορείτε να είστε σίγουρος, γιατρέ;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Γιατί ο εγκέφαλός του βρισκόταν πάνω στο γραφείο μου σε μια γυάλα.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Α, μάλιστα. Όμως θα μπορούσε ο ασθενής, παρ’ όλα αυτά, να είναι ακόμη ζωντανός;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι, είναι πιθανόν! Θα μπορούσε να είναι ζωντανός και να ασκεί τη δικηγορία.
 http://perierga.gr

Η υπνοβασία στα απολύτως τρομακτικά της

Παρά το γεγονός ότι η υπνοβασία είναι αρκετά συνηθισμένη και οι υπνοβάτες εντελώς ακίνδυνοι, για κάποιους φαίνεται ότι λειτουργεί κομματάκι παράξενα.

Και απολύτως επικίνδυνα βεβαίως!

Είναι η τρομακτική συχνότητα εμφάνισης του φαινομένου που ενοχοποιείται για την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά κάποιων υπνοβατών, που τρέμουν πλέον κάθε φορά που πηγαίνουν στο κρεβάτι τους.

Και βέβαια ένα κακό περιστατικό αρκεί για να αλλάξει τη ζωή τους δραματικά, σαν να απελευθερώνεται λες ένα τέρας μέσα από κατά τα άλλα φιλήσυχους ανθρώπους…

Υπνοβάτης εγκληματεί

Εδώ μιλάμε για την πλέον διαβόητη περίπτωση εγκλήματος από υπνοβάτη. Ο Καναδός Kenneth Parks άρχισε να υποφέρει από αϋπνίες όταν ήταν 20 ετών, ως αποτέλεσμα μιας σειράς θλιβερών περιστατικών της ζωής του. Στις 23 Μαΐου 1987 λοιπόν ο Parks σηκώθηκε από το κρεβάτι του, μπήκε στο αμάξι του, οδήγησε 20 χιλιόμετρα μέχρι το σπίτι των πεθερικών του, μαχαίρωσε την πεθερά του και τραυμάτισε σοβαρά τον πεθερό του και κατόπιν οδήγησε και πάλι μέχρι το πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα για να παραδοθεί. Μόνο που σε όλη αυτή την αλληλουχία των γεγονότων υπνοβατούσε! Ο ίδιος διατηρούσε μάλιστα πολύ καλή σχέση με τα πεθερικά του, την ίδια ώρα που η γυναίκα του ορκιζόταν για την έλλειψη κινήτρων του για το ειδεχθές έγκλημα. Το δικαστήριο θα τον αθώωνε την επόμενη χρονιά…

Υπνοβάτισσα σε ξέφρενες ερωτικές συνευρέσεις

Μια μεσήλικη Αυστραλή -το όνομά της δεν δόθηκε ποτέ στη δημοσιότητα- αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα με την υπνοβασία της. Κι ενώ δεν έχουν αποκαλυφθεί πολλά για το περιστατικό, είναι ξεκάθαρο ότι ούτε η ίδια ούτε ο σύντροφός της γνώριζαν αρχικά για την κατάστασή της. Η γυναίκα λοιπόν σηκωνόταν από τον ύπνο της, έβγαινε από το σπίτι και επιδιδόταν σε αχαλίνωτο σεξ με αγνώστους. Αυτό συνέβαινε για μπόλικους μήνες, όταν τα πολυάριθμα προφυλακτικά που βρίσκονταν συνεχώς έξω από την οικία του ζευγαριού άρχισε να τους κινεί την υποψία. Το πράγμα δεν θα αποκαλυπτόταν βέβαια αν δεν ξυπνούσε τυχαία ο σύντροφος και την έπιανε στα πράσα έξω από το σπίτι, με την ίδια να κοιμάται βέβαια του καλού καιρού! Η επικίνδυνη υπνοβασία της θα την ανάγκαζε να αναζητήσει τη βοήθεια ειδικού…

Υπνοβάτης πεθαίνει στο κρύο

Ο Timothy Brueggeman από το Ουισκόνσιν δεν είχε ιστορικό υπνοβασίας, υπέφερε ωστόσο από αϋπνίες για χρόνια. Ένα καλοκαίρι λοιπόν κοιμήθηκε στο τιμόνι και συγκρούστηκε με ένα δέντρο, με το περιστατικό να καλεί σε άμεση λύση: του συνταγογράφησαν το γνωστότερο υπνωτικό χάπι των ΗΠΑ, το διαβόητο Ambien, που έχει ενοχοποιηθεί για εκατοντάδες περιστατικά υπνοβασίας στα χρόνια που κυκλοφορεί. Τον Ιανουάριο του 2009 λοιπόν ο άτυχος άνδρας σηκώθηκε από το κρεβάτι του φορώντας μόνο τα εσώρουχά του και βγήκε έξω στην παγωμένη νύχτα. Βρέθηκε την άλλη μέρα νεκρός, με την υπνοβασία του να τον αναγκάζει να αποκοιμηθεί στο χιόνι…

Χορεύοντας με τους αλιγάτορες

Ο James Currens υπνοβατούσε για μακρό χρονικό διάστημα, η τρομακτικότερη περιπέτειά του συνέβη ωστόσο όταν έφτασε στα 77 του. Το 1998 λοιπόν ο ηλικιωμένος άντρας σηκώθηκε από το κρεβάτι του, πήρε το καλάμι του ψαρέματος και κατευθύνθηκε στη γειτονική λιμνούλα. Κάποια στιγμή ξύπνησε από την υπνοβασία και βρέθηκε μέχρι το στέρνο μέσα στο νερό, δεν μπορούσε ωστόσο να βγει έξω καθώς είχε κολλήσει στη λάσπη. Και σαν να μην έφτανε αυτό, περικυκλώθηκε από αλιγάτορες. Οι κραυγές του βέβαια θα ακούγονταν στο γειτονικό σπίτι και η αστυνομία που έφτασε λίγο μετά κατάφερε να τον απελευθερώσει από την περιπέτειά του σώο και αβλαβή…

Υπνοβάτης σκοτώνει τον πατέρα του

Το 2003, ο 83χρονος Edward Lowe βρέθηκε νεκρός στον κήπο του, έχοντας υποστεί βάναυσο ξυλοδαρμό. Η αστυνομία συνέλαβε κατόπιν τον γιο του, Jules, ως ένοχο: οι δύο άντρες είχαν βγει και τα είχαν κοπανήσει γερά το βράδυ που συνέβη το περιστατικό, με τον Jules να ισχυρίζεται παράλληλα ότι η οικογένεια διέθετε ιστορικό υπνοβασίας. Κι εκεί ακριβώς στηρίχθηκε η υπερασπιστική του γραμμή: ναι μεν σκότωσε τον πατέρα του, το έκανε όμως στον ύπνο του! Ήταν ήδη γνωστό ότι ο Edward γινόταν βίαιος όταν μεθούσε, ήταν λοιπόν πιθανό ο υπνοβάτης γιος να τον σκότωσε σε πράξη αυτοάμυνας. Αυτό τουλάχιστον θεώρησε το δικαστήριο, που τον αθώωσε…

Ο σεξοβάτης

Ο Jan Luedecke από το Τορόντο του Καναδά πήγε σε ένα πάρτι το 2005. Αφού μέθυσε, αποκοιμήθηκε στον καναπέ του σπιτιού. Λίγες ώρες αργότερα, τον ξύπνησε ανάστατος ένας άγνωστος άντρας, φωνάζοντας και σπρώχνοντάς τον, κατηγορώντας τον ότι είχε βιάσει μια κοπέλα. Ο 33χρονος Luedecke συνειδητοποίησε ότι ο άντρας είχε δίκιο όταν ανακάλυψε ότι φορούσε ακόμα το προφυλακτικό. Το δικαστήριο ήταν πολύ σκεπτικό να δεχθεί τους ισχυρισμούς του, οι τέσσερις πρώην κοπέλες του Luedecke θα κατέθεταν ωστόσο ότι είχαν κι αυτές αντίστοιχες εμπειρίες από τη σεξοβασία του όταν διατηρούσαν δεσμό. Ο Luedecke απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες…

Η ακροβάτισσα

Ένας άντρας που επέστρεφε στο σπίτι του στο Dulwich της Αγγλίας στις 2 τα ξημερώματα είδε ένα σοκαριστικό θέαμα: μια 15χρονη κοπέλα είχε κουλουριαστεί στην κορυφή ενός γερανού κατασκευών! Μόνο όταν την προσέγγισε ο πρώτος πυροσβέστης ανακάλυψαν ότι η κοπέλα υπνοβατούσε, με τη δοκιμασία να γίνεται ακόμα πιο τρομακτική καθώς δεν ήξεραν αν πρέπει να την ξυπνήσουν: θα μπορούσε να τρομάξει και να πέσει στο έδαφος. Ο πυροσβέστης βρήκε το κινητό της και κάλεσε τους γονείς της, οι οποίοι γνωρίζοντας το ιστορικό της υπνοβασίας της βρήκαν μια έξυπνη λύση: την κάλεσαν στο κινητό της και η ίδια ξύπνησε από τον ήχο, με την πυροσβεστική να την κατεβάζει στην ασφάλεια. Η 15χρονη είχε σκαρφαλώσει σε ύψος 40 μέτρων και προχώρησε μετά στην κορυφή του γερανού για άλλα 12 μέτρα…

Γκουρμέ υπνοβάτισσα 

Η 55χρονη Lesley Cusack από το Chesire της Αγγλίας τρώει ενώ υπνοβατεί. Την ώρα που αυτό ακούγεται βέβαια ακίνδυνο, εγκυμονεί αντιθέτως μια πληθώρα ρίσκων. Η ίδια αναγκάστηκε να αλλάξει όλες τις διατροφικές της συνήθειες, καθώς έπαιρνε ξαφνικά βάρος χωρίς να ξέρει γιατί. Μέχρι και σε γυμναστήριο γράφτηκε για να χάσει τα εξτρά κιλά! Είναι όμως και το άλλο: μαγειρεύει ενώ υπνοβατεί, χρησιμοποιώντας φούρνο με γκάζι, το οποίο είναι επικίνδυνο από μόνο του τόσο για την ίδια όσο και τους γείτονες. Και τέλος είναι και οι κίνδυνοι που υπάρχουν για την υγεία της από το γεγονός ότι δεν γνωρίζει τι τρώει, πώς (και αν) το μαγειρεύει και τι ποσότητες καταβροχθίζει. Κάποιες μάλιστα φορές δοκιμάζει πράγματα που δεν θα έτρωγε υπό άλλες συνθήκες, όπως βαζελίνη, μπογιά και απορρυπαντικό…

Παιδί πέφτει από τον τέταρτο όροφο

Η υπνοβασία είναι περισσότερο κοινή στα παιδιά παρά στους ενηλίκους: το 17% περίπου των παιδιών ηλικίας 4-8 ετών βιώνουν περιστατικά υπνοβασίας, ενώ για τους ενηλίκους το ποσοστό πέφτει στο 4-10%. Ο Stuart Miller ήταν 8 χρονών όταν είχε ένα περιστατικό υπνοβασίας: μια νύχτα του Σεπτεμβρίου του 1993, σηκώθηκε από το κρεβάτι του και πήδηξε έξω από το διαμέρισμά του, που ήταν στον τέταρτο όροφο συγκροτήματος εργατικών κατοικιών. Ο μικρός θα καθηλωνόταν έκτοτε σε αναπηρικό καροτσάκι, με τη δικαστική διαμάχη να δικαιώνει την οικογένεια: ο κατασκευαστής του συγκροτήματος κάθισε στο εδώλιο γιατί δεν πήρε μέτρα που θα απέτρεπαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ενώ έπειτα από 7 χρόνια επιδικάστηκε στην οικογένεια αποζημίωση 1,5 εκατομμυρίου ευρώ…

Ο ντετέκτιβ-δημόσιος κίνδυνος

Ο Robert Ledru ήταν ένας από τους γνωστότερους και καλύτερους αστυνομικούς ντετέκτιβ του Παρισιού κατά τον 19ο αιώνα. Ήταν λοιπόν πολύ φυσικό να του ανατεθεί μια υπόθεση στη Χάβρη, με το τοπικό αστυνομικό τμήμα να αντιμετωπίζει δυσκολίες στο να εξιχνιάσει τη δολοφονία.

Ένας Παριζιάνος λοιπόν, ο Andre Monet, είχε πυροβοληθεί θανάσιμα σε τοπική παραλία. Το μόνο στοιχείο που είχε ο δαιμόνιος ντετέκτιβ ήταν τα αποτυπώματα των ποδιών του δράστη πάνω στην άμμο, όταν ρίγη τρόμου τον κατέκλυσαν: από τον δολοφόνο έλειπε το μικρό δαχτυλάκι του δεξιού ποδιού, όπως βέβαια και από τον αστυνομικό! Ο Ledru εξιχνίασε λοιπόν την υπόθεση στο φτερό: είχε δολοφονήσει τον Monet ενώ υπνοβατούσε. Η αστυνομία είχε βέβαια -δικαιολογημένα- τις επιφυλάξεις της να δεχτεί την ιστορία του, γι’ αυτό και αποφάσισαν να κάνουν ένα πείραμα: τον έβαλαν στο κελί και τον παρατηρούσαν σε 24ωρη βάση.

Το πρώτο βράδυ, πράγματι υπνοβάτησε. Το δεύτερο βράδυ, όταν τοποθέτησαν ένα όπλο δίπλα του, ο ντετέκτιβ το χρησιμοποίησε για να πυροβολήσει τους δεσμοφύλακες. Κι ενώ το δικαστήριο τον αθώωσε, ήταν ξεκάθαρο ότι ο τύπος αποτελούσε δημόσιο κίνδυνο. Τον «εξόρισαν» λοιπόν σε μια φάρμα στην εξοχή, όπου θα περνούσε τα υπόλοιπα 50 χρόνια της ζωής του με νοσοκόμες και φρουρούς…

 http://a-pistefto.blogspot.gr

Τα τέρατα του τσίρκου!

Το αγόρι με το πρόσωπο σκύλου, η Μιρτλ με τα τέσσερα πόδια, ο σκελετωμένος μάγκας και όλα τα «φρικιά» του περιοδεύοντα θιάσου του 19ου αιώνα, πίσω από την αυλαία του τσίρκου λέγεται πως είχαν ζωές ιδιαίτερες. Στα όρια του μεταφυσικού...
Μια ολόκληρη εποχή θρύλων και τρομαχτικών αφηγήσεων αναβιώνει μέσα από το αρχείο του Τσαρλς Άιζενμαν, του φωτογράφου που ακολουθούσε τους περιοδεύοντες θιάσους της Νέας Υόρκης και έφτιαχνε τα πορτραίτα των «φρικιών» προκειμένου να τις χρησιμοποιήσουν για να βρουν δουλειά.
Το τσίρκο των τεράτων ήταν βέβαια εξαιρετικά δημοφιλές στις χαμηλές κοινωνικές τάξεις του 19ου αιώνα, με αποτέλεσμα να ξεφυτρώνουν μικροί θίασοι σε κάθε φτωχογειτονιά της μεγαλούπολης.



Θίασοι που άλλες φορές διαλύονταν στα μέσα της σεζόν από τους καυγάδες των «τεράτων» και που άλλοτε μεταλλάσσονταν σε θρύλοι. Στις φιγούρες αυτές που έγιναν πρωταγωνιστές αμέτρητων ιστοριών, συγκαταλέγεται βέβαια και ο Πρίγκιπας Ράντιαν ο οποίος παρότι είχε γεννηθεί χωρίς χέρια και πόδια ήταν απίστευτα αυτάρκης. Μπορούσε να ξυρίζεται μόνος του, να ζωγραφίζει, να γράφει, ακόμη και να στρίβει τσιγάρο χωρίς βοήθεια. Πρωταγωνίστησε άλλωστε στην ταινία «Freaks» του Τοντ Μπράουνινγκ (1932) που είχε σαν στόχο να «εξανθρωπίσει» στα μάτια του κόσμου τα τέρατα του τσίρκου και να δείξει την ομορφιά των ανθρώπων αυτών που πολλοί θεωρούσουν φρικιά.



Πολλοί από τους πρωταγωνιστές του Μπράουνινγκ και του Άιζενμαν άλλωστε ήταν άνθρωποι με προβλήματα υγείας και γενετικές ανωμαλίες. Το αγόρι με το πρόσωπο σκύλου έπασχε από υπερτρίχωση, μια γενετική κατάσταση που προκαλεί υπερβολική τριχοφυΐα.



Η Φάνι Μιλς με τα τεράστια πόδια που... τρομοκρατούσαν σε κάθε παράσταση τα παιδιά, είχε τη νόσο του Milroy, μία σπάνια μορφή πρωτογενούς λεμφοιδήματος που προκαλούσε αυτό το υπερβολικό πρήξιμο στα πόδια.



Η Άνι Λικ είχε γεννηθεί χωρίς χέρια και ακολούθησε το τσίρκο για καθαρά βιοποριστικούς λόγους αφού δεν μπορούσε να βρει δουλειά.



Ο Λάιονελ το Λιοντάρι, ήταν απλώς ένα παιδί με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά προσώπου και υπερτρίχωση που χρησιμοποίησε την αδυναμία του για να γίνει πρωταγωνιστής του τσίρκου.



Μία από τις ατραξιόν του σόου υπήρξε και το μόλις 26 μηνών παιδάκι με την υπερβολική τριχοφυΐα που ήταν εξαιρετικά δημοφιλές στα μέσα του 1800 όπως επίσης...



και η Μίρτλ Κόρμπιν η οποία είχε τέσσερα πόδια και δύο θηλυκά γεννητικά όργανα.



Διάσημος στη Νέα Υόρκη του 19ου αιώνα ήταν ο Έντι Μάσερ, γνωστός και σαν σκελετωμένος μάγκας...



...αλλά και ο Φέλιξ Βέλρε με το απίστευτα ελαστικό δέρμα (έπασχε από το σύνδρομο Ehlers-Danlos)!



Χαρακτηριστική φιγούρα της εποχής και ο Φρανκ Λεντίνι, ο οποίος είχε γεννηθεί με τρία πόδια στη Σικελία, μετακόμισε στις ΗΠΑ, έγινε διάσημος, παντρεύτηκε και έκανε τέσσερα παιδιά.



Καθώς η επιστήμη εξελισσόταν, όμως, πολλά χαρακτηριστικά των «τεράτων» έβρισκαν λογική εξήγηση και σε αρκετές περιπτώσεις θεραπεία, με αποτέλεσμα τη σταδιακή παρακμή του «τσίρκου των φρικιών» κι εν τέλει την αφάνεια. Ο κόσμος πλέον ενημερωνόταν για τις νέες θεραπείες και τις γενετικές ασθένειες με αποτέλεσμα να βλέπει με συμπάθεια και συμπόνοια τα τέρατα που άλλοτε προκαλούν φόβο και αηδία.

http://www.iefimerida.gr

22 πράγματα που όλοι κάνουμε (αλλά δεν το λέμε)!

Υπάρχουν κάποια καθημερινά πράγματα, μερικές μικρές συνήθειες στις οποίες όλοι έχουμε υποκύψει, αλλά είναι τόσο ασήμαντες –ως και ντροπιαστικές- που τις κρατάμε για τον εαυτό μας και δεν τις αναφέρουμε ποτέ. Κι όμως, μην το αρνηθείτε, θα βρείτε πολλές κοινές εμπειρίες και σίγουρα θα αναγνωρίσετε τον εαυτό σας σε κάποια από τις κάτω περιστάσεις.
*Τρώμε πρώτα την κόρα του τοστ και μετά την ψίχα. Για τον ίδιο λόγο, σε κάθε πιάτο αφήνουμε για το τέλος αυτό που θεωρούμε το καλύτερο, και πάντα κάποιος βρίσκεται να έρθει να το αρπάξει και να το καταβροχθίσει λέγοντας «μα είδα ότι δεν το τρως αυτό το κομμάτι».
*Όλοι έχουμε σκίσει κάποια στιγμή στην παιδική (και όχι μόνο) ηλικία το χάρτινο τραπεζομάντιλο της ταβέρνας και έχουμε κάνει «μίγματα» με τα απομεινάρια του φαγητού, κάτι που για κάποιο λόγο μας φαινόταν ξεκαρδιστικό.
*Ήταν στο ίδιο τραπέζι, όπου καθόμασταν με τους υπόλοιπους «μικρούς», ενώ οι «μεγάλοι» της οικογένειας σε κάποιο άλλο, ένας παππούς ή θείος ερχόταν και έλεγε «εγώ θα κάτσω με τη νεολαία» και μας την έσπαγε.
*Όταν βρεθήκαμε μόνοι μας σε δημόσιο χώρο, π.χ. σε κάποιο πάρτι ή σε ένα bar, βγάλαμε το κινητό μας και κάναμε πως μόλις λάβαμε μήνυμα στο οποίο πρέπει να απαντήσουμε.
*Έχουμε σκοντάψει και έχουμε πέσει φαρδιά πλατιά στον δρόμο και σηκωθήκαμε σαν ελατήρια για να δούμε αν υπήρξαν μάρτυρες στην πτώση μας. Αν υπήρχαν κοκκινίζουμε σαν παντζάρια, αν όχι σφυρίζουμε αδιάφορα όσο τινάζουμε διακριτικά το παλτό μας.
*Έχουμε ανοίξει το ψυγείο χωρίς να θέλουμε κάτι συγκεκριμένο, καθίσαμε μπροστά του κοιτάζοντας το άπειρο, ψαχουλέψαμε τα πάντα, αποφασίσαμε ότι δεν θέλουμε τίποτα, το κλείσαμε, και μετά από λίγα λεπτά, να ‘μαστε πάλι μπροστά του.
*Έχουμε υποκριθεί πως καπνίζουμε πουράκι σοκολάτας.
*Έχουμε αρχίσει από την βιασύνη μας να πληκτρολογούμε την διεύθυνση μιας ιστοσελίδας χωρίς να κοιτάζουμε. Μόλις το κάνουμε βλέπουμε πως έχουμε γράψει «ςςς.φαψεβοοκ…».
*Το τηλέφωνο χτυπά και μας ξυπνά, αλλά πρέπει να απαντήσουμε. Βήχουμε για να καθαρίσει η φωνή μας, και απαντάμε παίρνοντας το σοβαρό μας ύφος. Το αποτέλεσμα είναι να ακουγόμαστε σαν μαστουρωμένοι τηλεφωνητές, όσο κι αν προσπαθούμε για το αντίθετο.
*Κοιτάζουμε το ρολόι για να δούμε τι ώρα είναι. Και διαπιστώνουμε ότι δεν προσέξαμε τι ώρα είναι. Και το ξανακοιτάζουμε.
*Συνομιλούμε με κάποιον που μας λέει κάτι σοβαρό (για εκείνον), αλλά μας έρχεται το καταραμένο χασμουρητό. Προσπαθούμε να το πνίξουμε, με αποτέλεσμα να μοιάζουμε σαν να έχουμε κάνει τρία μπότοξ και να έχουμε πάθει εγκεφαλικό στο καπάκι, αλλά νομίζουμε πως κρύψαμε επιτυχώς την νύστα μας.
*Περπατάμε στο πεζοδρόμιο, προσπαθώντας να πατήσουμε μόνο στο εσωτερικό και όχι στο περίγραμμα από τις πλάκες. Αλλά πάντα είναι ακατόρθωτο.
*Έχουμε ψάξει επί πολλή ώρα τα κλειδιά μας, έχουμε αναστατώσει όλο το δωμάτιο, έχουμε χαλάσει την διάθεσή μας από το βρισίδι, και τελικά τα κλειδιά τα είχαμε εξ αρχής στα χέρια μας.
*Ακούμε ένα τραγούδι στη διαπασών και τραγουδάμε εξίσου δυνατά μαζί του. Ξαφνικά για κάποιο λόγο το τραγούδι σταματά και μένει μόνο ο ήχος από το δικό μας παράφωνο λαρύγγι, και από φόβο μήπως βρίσκεται κάποιος κοντά, επιχειρούμε ένα γρήγορο fade out με παράλληλο σκανάρισμα του χώρου γύρω μας.
*Αγοράζουμε καινούριο κινητό, αλλά αρνούμαστε επί πολλές ημέρες να αφαιρέσουμε την ζελατίνα από την οθόνη του. Όταν όμως το κάνουμε είναι ίσως η πιο απολαυστική στιγμή της ημέρας.
*Το μενού έχει κοφτό μακαρονάκι, και πάντα προσπαθούμε να περάσουμε όσα περισσότερα μπορούμε στα δόντια του πιρουνιού μας.
*Διαβάζουμε ένα κείμενο ή ένα βιβλίο, φτάνουμε στο τέλος της σελίδας και διαπιστώνουμε ότι δεν έχουμε καταλάβει τι διαβάζαμε γιατί το μυαλό μας ήταν αλλού, κι έτσι ξαναρχίζουμε από την αρχή.
*Όταν αγοράζουμε ένα καινούριο βιβλίο ή περιοδικό, πρώτα μυρίζουμε τις σελίδες του.
*Ξέρουμε ότι δεν πρέπει να ξυστούμε όταν μας τσιμπά ένα κουνούπι. Επειδή δεν μπορούμε να αντισταθούμε, αρχίζουμε να ξύνουμε το δέρμα μας γύρω-γύρω. Τελικά, δεν αντέχουμε και ξύνουμε με μανία το «επίμαχο» σημείο μέχρι να ματώσει. Και φυσικά, σκοτώνουμε το κουνούπι στον τοίχο, αφήνοντάς το εκεί με τα αίματα για παραδειγματισμό.
*Βρισκόμαστε σε ένα club ή ένα bar όπου ο DJ πειραματίζεται με τα όρια των decibel, ενώ κάποιος προσπαθεί να μας μιλήσει, φωνάζοντας μέσα στο αυτί μας. Φυσικά, δεν καταλαβαίνουμε τίποτα, αλλά κουνάμε πάντα καταφατικά το κεφάλι μας και στην συνέχεια λέμε κάτι απροσδιόριστο ως απάντηση, και ο άλλος αντιδρά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
*Πέφτουμε να κοιμηθούμε, αναποδογυρίζουμε το μαξιλάρι για να ξαπλώσουμε από την κρύα πλευρά, αφήνουμε το ένα μας πόδι ξεσκέπαστο και όταν τελικά μας παίρνει ο ύπνος, ξυπνάμε με ένα απότομο τράνταγμα που μας κάνει να σπαρταράμε.
*Αυτό αφορά τις γυναίκες της παρέας: Όλες κάποια στιγμή έχετε σκεφτεί αν ταιριάζει το επώνυμο ενός άνδρα που σας αρέσει με το όνομά σας, κάνοντας πρόβα για το μελλοντικό σας ονοματεπώνυμο.
πηγή: in2life.gr

Γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν κοντά στα γενέθλιά τους;

Άλλο ένα αξιοπερίεργο φαινόμενο φέρνει στο φως μία νέα ελβετική επιστημονική έρευνα….
Οι άνθρωποι, ιδίως οι ηλικιωμένοι, πεθαίνουν τη μέρα των γενεθλίων τους, συχνότερα από κάθε άλλη μέρα του χρόνου.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον κοινωνιολόγο δρα Βλαντέτα Αϊντάσιτς-Γκρος του Ινστιτούτου Κοινωνικής και Προληπτικής Ιατρικής του πανεπιστημίου της Ζυρίχης, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό επιδημιολογίας “Annals of Epidemiology”, σύμφωνα με τη βρετανική «Ιντιπέντεντ», ανέλυσαν δεδομένα από 2,4 εκατ. θανάτους που συνέβησαν σε μία περίοδο 40 ετών.
Όπως προέκυψε, είναι 14% πιο πιθανό να πεθάνει κανείς τη μέρα που έχει τα γενέθλιά του, σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη μέρα μέσα στο έτος.
Ο κίνδυνος αυξάνεται μάλιστα ανάλογα με την ηλικία, με αποτέλεσμα όσοι είναι άνω των 60 ετών, να κινδυνεύουν κατά 18% περισσότερο να πεθάνουν ανήμερα στα γενέθλιά τους.
Όσον αφορά την αιτία του θανάτου τη μέρα των γενεθλίων, για τους ηλικιωμένους ο κίνδυνος για θάνατο από εγκεφαλικό είναι αυξημένος κατά 21,5%, από καρδιά κατά 18,6% και από καρκίνο κατά 10,8%.
Ακόμα, στους άνδρες (αλλά όχι στις γυναίκες), είναι αυξημένος κατά 35% περίπου ο κίνδυνος αυτοκτονίας, καθώς επίσης κατά 28,5% ο κίνδυνος θανάτου από ατύχημα και κατά 44% από μοιραία πτώση.
Οι Ελβετοί επιστήμονες αποδίδουν το φαινόμενο δε δύο αιτίες. Η πρώτη, η οποία είναι η λιγότερο πιθανή, υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι που είναι σοβαρά άρρωστοι, μάχονται να κρατηθούν στη ζωή ως τα γενέθλιά τους για να τα γιορτάσουν.
Η δεύτερη, εντελώς αντίθετη, εξήγηση, που θεωρείται πιο πειστική και φέρει την ονομασία «υπόθεση της αντίδρασης στις επετείους», θεωρεί ότι πολλοί άνθρωποι αντιδρούν αρνητικά σε κάθε επέτειο και ειδικότερα των γενεθλίων τους, με συνέπεια να αγχώνονται υπερβολικά.
Αυτό το στρες υποσκάπτει την υγεία τους και αυξάνει την πιθανότητα θανάτου τους τη συγκεκριμένη μέρα.
Τα αρχεία των νοσοκομείων επιβεβαιώνουν ότι υπάρχουν αυξημένες εισαγωγές ασθενών για έμφραγμα και άλλα καρδιαγγειακά προβλήματα ακριβώς στις μέρες των γενεθλίων τους.
 http://mystiria.gr

Να ποια ήταν η αντίδραση των λουόμενων στο Βραχάτι για την εγκατάσταση του συστήματος αυτόνομης πρόσβασης αναπήρων στην θάλασσα.

Σε αντίθεση με τους λουόμενους στη Νέα Μάκρη, οι οποίοι εμπόδισαν την εγκατάσταση του συστήματος αυτόνομης πρόσβασης στη θάλασσα για άτομα με αναπηρία, στην παραλία Βραχατίου δεν δημιουργήθηκε κανένα απολύτως πρόβλημα. Το λυπηρό είναι ότι αυτό αποτελεί είδηση...

Όπως αναφέρει το gnomipoliton.wordpress.com: "Σε λειτουργία βρίσκεται ήδη μετά από τη συντήρησή της η ειδική ράμπα για άτομα με κινητικά προβλήματα στην παραλία Βραχατίου. Ο Δήμος Βέλου Βόχας σε συνεργασία με το Λιμενικό Ταμείο Βόχας ανταποκρινόμενοι στο σχετικά αίτημα του Σωματείου Α.με.Α Κορινθίας εγκατέστησε από το καλοκαίρι του 2013 ειδική ράμπα (Α.με.Α – με κάθισμα σε σιδηροτροχιά) στην παραλία Βραχατίου για τη διευκόλυνση των ατόμων με κινητικά προβλήματα.

Πρόκειται για κάθισμα που κινείται πάνω σε ένα σταθερό μεταλλικό διάδρομο και δίνει τη δυνατότητα σε άτομα με κινητικά προβλήματα, να μεταφέρονται από την ακτή μέσα στη θάλασσα, και να απολαμβάνουν το μπάνιο τους. Η τοποθέτηση ενός διαδρόμου, έχει γίνει κάθετα προς την ακτογραμμή (στα ανατολικά του υπάρχοντος λιμενοβραχίονα), ο οποίος επιτρέπει την είσοδο στο νερό ακόμη και χρηστών αναπηρικών αμαξιδίων και θα χρησιμοποιείται για την γενικότερη εξυπηρέτηση Ατόμων με Αναπηρία (Α.με.Α.). Η λειτουργία του συστήματος ξεκινά από το σημείο όπου ο χρήστης έχει πρόσβαση στην ακτή και καταλήγει μέσα στην θάλασσα.

Με τον τρόπο αυτό συνάνθρωποί μας με κινητική αναπηρία θα μπορούν διαθέτοντας αυτονομία, να απολαμβάνουν τα θαλάσσια μπάνια τους, τα οποία είναι απαραίτητα για την την υγεία τους."

Επτα νεα αμαρτηματα για τον 21ο αιωνα.

Οι ψυχολόγοι εντοπίζουν επτά θανάσιμα αμαρτήματα της σύγχρονης εποχής

«Ευσεβής» αλήθεια

«Η ευσεβής αλήθεια – κατά το «ευσεβής πόθος» – είναι η ιδιότητα που έχουν ορισμένοι άνθρωποι να προτιμούν τις έννοιες ή τα γεγονότα που θα ήθελαν να είναι αληθινά παρά τις έννοιες ή τα γεγονότα που είναι γνωστό ότι είναι αληθινά. Τη θεωρώ αμάρτημα γιατί οι συνέπειές της για τους άλλους, για την κοινωνία και τον κόσμο είναι τεράστιες, θα έλεγα καταστρεπτικές. Εξαιτίας της μπορούμε όλοι να πάμε κατευθείαν στην Κόλαση. Σκεφθείτε την απόρριψη των επιστημονικών στοιχείων για την υπερθέρμανση του πλανήτη και τα αίτιά της. Η ευσεβής αλήθεια συνδέεται ενδεχομένως με την οκνηρία, υπό την έννοια ότι κάποιος ίσως δεν μπαίνει στον κόπο να συγκεντρώσει και να αξιολογήσει τα στοιχεία που θα του δείξουν αν η ενστικτώδης πεποίθησή του ευσταθεί ή όχι».
Ρίτσαρντ Σμιθ, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι

iPhonοφιλία

«Είναι το αμάρτημα του να κοιτάζει κανείς συνεχώς το έξυπνο τηλέφωνό του για να δει e-mails, μηνύματα, ενημερώσεις στο Facebook και άλλα σχετικά ενώ βρίσκεται σε συζήτηση με ανθρώπους στον πραγματικό κόσμο. Μου αρέσουν πάρα πολύ αυτές οι συσκευές υψηλής τεχνολογίας, όπως και το γεγονός ότι κάνουν τη ζωή μας πολύ πιο εύκολη, σίγουρα όμως θέτουν προκλήσεις στις “ζωντανές” διαπροσωπικές σχέσεις».
Τζέσικα Τρέισι, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας

Ναρκισσιστική μυωπία

 «Μια εγωκεντρική κοντοφθαλμία επικρατεί στην εποχή μας. Οι άνθρωποι ενθαρρύνονται όλο και περισσότερο _ αποτελεί στο κάτω κάτω φυσική τάση μας _ να σκέφτονται: Τι θα με ωφελήσει τώρα; Και όταν εστιαζόμαστε στο τι θα ωφελήσει εμάς τώρα, βλέπουμε λιγότερο τι θα ωφελήσει τους άλλους αργότερα. Ετσι ξεχνάμε ότι η ανθρωπότητα βασίζεται στην παρούσα γενιά για να της αφήσει έναν κατοικήσιμο κόσμο. Ξεχνάμε ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι, άλλα είδη σε αυτόν τον πλανήτη, και ότι σε εκατό, χίλια χρόνια από τώρα τα δισέγγονα και τα τρισέγγονά μας θα πρέπει να έχουν ένα μέρος κατάλληλο για να ζήσουν».
Τιμ Κάσερ, καθηγητής Ψυχολογίας στο Κολέγιο Νοξ του Ιλινόι

Δικαιωματισμός

«Πρόκειται για μια αυταρχική απαίτηση ότι τα εγωκεντρικά αιτήματα του καθενός όχι μόνο θα πρέπει να ικανοποιούνται απόλυτα αλλά επιπλέον θα πρέπει να προκαλούν το έντονο ενδιαφέρον του υπόλοιπου κόσμου, όσο επουσιώδεις και άνευ συνεπειών και αν είναι αυτές οι αδικίες και άσχετα από το μέγεθος της αποκατάστασης των ανισοτήτων που έχει επιτευχθεί ως σήμερα. Η απαίτηση αυτή αποτελεί έναν στενό συγγενή αυτού που ο αμερικανός ψυχολόγος Αλμπερτ Ελις έχει ονομάσει πιο εύστοχα “musturbation”».
Μπιλ Γουίνογκρον, ψυχολόγος, αντιπρόεδρος της συμβουλευτικής εταιρείας S4Potential

Τηλεφωνομανία

«Το να φωνάζεις στο κινητό σου μέσα στο λεωφορείο ή την ώρα που ανεβαίνει η αυλαία στην όπερα _ το έχω δει πολλές φορές. Μα τι έχουν πάθει όλοι αυτοί οι άνθρωποι, πού είναι το μυαλό τους; Πρόκειται για έναν ακραίο ναρκισσισμό».
Ελεν Φίσερ, καθηγήτρια Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Ράτζερς του Νιου Τζέρσεϊ.

Υπερχρέωση

«Η οικονομική κρίση που αντιμετωπίζουμε γεννήθηκε σε έναν βαθμό επειδή πολλοί είχαν συσσωρεύσει τεράστια χρέη, τα οποία δεν μπορούσαν να πληρώσουν. Οι πολιτικοί και οι κυβερνήσεις επίσης δαπανούσαν πέρα από τις δυνατότητές τους, δημιουργώντας χρέη τα οποία θα επωμιστούν οι μελλοντικές γενιές. Αν οι άνθρωποι είχαν στον νου τους να αποφεύγουν το αμάρτημα της υπερχρέωσης, τόσο οι ίδιοι όσο και η κοινωνία θα ήταν καλύτερα».
Ρόι Μπαουμάιστερ, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Φλόριδας

Ξενοφοβία

«Είναι πολύ εύκολο να παραβλέπουμε την ανθρώπινη ιδιότητα ανθρώπων που προέρχονται από άλλες χώρες και άλλες φυλές. Νομίζω ότι έχουμε μια ατυχή τάση να τους βλέπουμε σαν κάτι λιγότερο από ανθρώπους, κάτι κατώτερο, ενώ φυσικά είμαστε όλοι ίδιοι. Ερευνες έχουν δείξει πως όταν οι άνθρωποι βλέπουν άγνωστα πρόσωπα άλλης φυλής “φωτίζεται” ένα μέρος του εγκεφάλου τους που δείχνει ότι τα βλέπουν περισσότερο σαν αντικείμενα παρά σαν πρόσωπα. Αλλες έρευνες όμως έχουν δείξει ότι αυτό αντισταθμίζεται με την εκπαίδευση. Είναι σημαντικό να εκπαιδεύσουμε τους ανθρώπους ώστε να μειώσουμε τον ρατσισμό. Πρέπει να θυμόμαστε ότι είμαστε όλοι ίδιοι και ότι αξίζουμε την ίδια ζωή».
Κρίστιαν Τζάρετ, ψυχολόγος, αρθρογράφος στο περιοδικό «Psychologist» και αρχισυντάκτης του βραβευμένου μπλογκ «Research Digest»
http://larisanew.blogspot.com

Η κοσμοθεωρία σπουδαίων ανθρώπων μέσα από ένα απλό παράδειγμα.

Γεγονός: Ένα κοτόπουλο διέσχισε το δρόμο.

Ερώτημα: Γιατί διέσχισε το δρόμο;

Απαντήσεις

Πλάτων: Για το καλό του. Στην άλλη πλευρά του δρόμου βρίσκεται η αλήθεια.

Αριστοτελης: Είναι στη φύση του κοτόπουλου να διασχίζει τους δρόμους.

Γαλιλαίος: Κι όμως τον διέσχισε.

Μακιαβέλι: Ο σκοπός, να περάσει το κοτόπουλο το δρόμο, αγιάζει τα μέσα όποια κι αν είναι αυτά.

Καρλ Μαρξ: Ήταν ιστορικά αναπόφευκτο.

Δαρβίνος: Τα κοτόπουλα στο πέρασμα των αιώνων επιλέχτηκαν από τη φύση με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι σήμερα γενετικά ικανά να διασχίζουν δρόμους.

Σίγκμουντ Φρόιντ: Το γεγονός ότι ασχολείστε με το εάν το κοτόπουλο διέσχισε το δρόμο αποδεικνύει ότι διακατέχεστε από σύνδρομα ανασφάλειας και ότι η σεξουαλικότητά σας είναι καταπιεσμένη.

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: Ονειρεύομαι έναν κόσμο όπου κάθε κοτόπουλο θα είναι ελεύθερο να διασχίζει το δρόμο χωρίς να δίνει λογαριασμό για την πράξη του.

Γιούρι Γκαγκάριν: Για να πάει εκεί όπου κανένα άλλο κοτόπουλο δεν έχει πάει πριν.

Μπιλ Γκέιτς: Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας αναγγείλουμε ότι μόλις κυκλοφόρησε το νέο Chicken Office 2010 που δεν διασχίζει μόνο το δρόμο, αλλά εκκολάπτει, αρχειοθετεί, σχεδιάζει και άλλα ενδιαφέροντα.

Αμερικανοί επιστήμονες της Ν.Α.Σ.Α.: Στείλαμε πρώτα το κοτόπουλο για να μελετήσουμε τις συνθήκες διάβασης, πριν στείλουμε κάποιον άνθρωπο.

Το Βήμα

Ατάκες γάμου που έγραψαν ιστορία

Γνωριμία«Η γυναίκα μου κι εγώ ζούσαμε ευτυχισμένοι για 25 ολόκληρα χρόνια. Μετά γνωριστήκαμε…» Χαραγμένο στο μνημείο του Αγνωστου Συζύγου.

Απιστία
«Όταν ένας άνδρας σου κλέβει τη γυναίκα, δεν υπάρχει καλύτερη εκδίκηση από το να τον αφήσεις να την κρατήσει» Σάσα Γκιστρί, Γάλλος ηθοποιός που είπε επίσης ότι «η γυναίκα που το σκάει με τον εραστή της δεν εγκαταλείπει τον άνδρα της, τον απαλλάσσει από μια άπιστη σύζυγο.»

Ταχύτητα
«Φυσικά και υπάρχει τρόπος να μεταφέρεις χρήματα και ο οποίος να είναι πιο γρήγορος και από το e-banking. Ονομάζεται γάμος» Ανώνυμος τραπεζίτης, αποκαλύπτει το υπέρτατο μυστικό που απειλεί τον τομέα εργασίας του.

Θέμα Τύχης
«Μη το σκέφτεσαι, παντρέψου. Αν σου τύχει μια καλή σύζυγος, θα γίνεις ευτυχισμένος. Αν σου τύχει μια κακή σύζυγος, θα γίνει φιλόσοφος» Φράση που αποδίδεται στον Έλληνα φιλόσοφο, Σωκράτη.

Μήπως τελικά το κώνειο προήλθε… εκ των έσω;

Ατυχία
«Ήμουν φοβερά άτυχος και με τις δυο μου γυναίκες. Η πρώτη με εγκατέλειψε και η δεύτερη όχι» Πάτρικ Μάρεϊ, πρωταγωνιστής στη δημοφιλή κωμική σειρά «Only Fools and Horses» που παιζόταν στην Αγγλία μέχρι και το 2003.
myday

Μυστικά
«Έχω να σου πω δυο μυστικά, για να διατηρήσεις το γάμο σου σε άψογη κατάσταση. Πρώτον, όποτε έχεις κάνει λάθος, ομολόγησέ το. Δεύτερον, όποτε έχεις δίκιο, βγάλε το σκασμό» Ανώνυμος σύζυγος που επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμος ώστε να παραμείνει και σύζυγος.

Το σκασμό πάντως δεν τον έβγαλε.

Συγχώρεση
«Μια καλή σύζυγος συγχωρεί πάντα τον άντρα της, όταν αυτή κάνει λάθος» Μίλτον Μπερλ, αμερικανός ηθοποιός, παρουσιαστής και stand-up κωμικός.

Του αποδίδεται η εξής ιστορία: Όταν είχε πάει να κάνει αίτηση για μια δουλειά, απάντησε όλα τα ερωτήματα μέχρι που έφτασε στο τελευταίο: «Ποιόν να ειδοποιήσουμε σε περίπτωση ατυχήματος;». Απάντησε: «Όλους όσους μπορείτε να δείτε γύρω σας!»

Γενέθλια
«Ο πιο εύκολος τρόπος για να θυμάσαι τα γενέθλια της γυναίκας σου είναι να τα ξεχάσεις μια φορά» Ανώνυμος σύζυγος που από τότε θυμάται μέχρι και την επέτειο για την πρώτη φορά που πήγαν μαζί σινεμά.

Ευτυχία
«Το μυστικό του ευτυχισμένου γάμου… παραμένει μυστικό» Χένρι Γιάνγκμαν, αγγλοτραφής Αμερικανός κωμικός, φημισμένος για τις θανατηφόρες ατάκες του γύρω από το γάμο.

Ευημερία
«Μερικοί άνθρωποι με ρωτάνε συνεχώς για το μυστικό ευημερίας τόσων ετών του γάμου μου. Κάνουμε χρόνο για εμάς και πάμε για φαγητό δυο φορές την εβδομάδα. Χαμηλή μουσική, κεριά, όμορφο δείπνο, χορός.

Η σύζυγός μου πάει τις Τρίτες, εγώ πάω τις Παρασκευές» Χένι Γιάνγκμαν, σας τά “παμε πιο πάνω και δικαιωνόμαστε εδώ.

Πριν…
«Ξέρετε τί έκανα πριν παντρευτώ; Ότι γούσταρα!»

Η πραγματική σημασία του όρου "φτώχεια"!ΑΞΙΖΕΙ να το διαβασετε

Μια πλούσια οικογένεια ζει -όπως είναι φυσικό- με όλες τις ανέσεις, απολαμβάνοντας καθημερινά ό,τι επιθυμεί, μόνο που όλα τα μέλη της δείχνουν να μην εκτιμούν τον πλούτο τους. Το αντίθετο, μάλιστα! Είναι τις περισσότερες φορές αχάριστοι, δύσκολα ικανοποιούνται και πάντα ονειρεύονται κάτι παραπάνω από αυτό που έχουν. Ο πατέρας, απογοητευμένος από την αχαριστία, αποφασίζει να ξεκινήσει τη διδαχή από το γιο του και να του δείξει στην πράξη τι σημαίνει πραγματική φτώχεια. Έτσι επιλέγει μια φτωχή οικογένεια που ζει σε ένα ορεινό χωριό και τον παίρνει μαζί του να περάσουν λίγες μέρες μέσα στην απόλυτη φτώχεια… Όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως ακριβώς θα ήθελε! Το αποτέλεσμα εκπλήσσει όχι μόνο τον ίδιο αλλά και όλους εμάς…

Πέρασαν τρεις μέρες και δύο νύχτες στο χωριό. Στο δρόμο της επιστροφής ο πατέρας γεμάτος αγωνία ρώτησε το γιο του:

«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»
«Ωραία», απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες;», συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.

Ο γιος απάντησε:
- Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις…
- Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί έχουν ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές…
- Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι…
- Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα…
- Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας, ενώ αυτοί σπέρνουν και θερίζουν γι’ αυτό…
- Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη «συμφωνία» από πουλιά, βατράχια και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται πού και πού από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι…
- Εμείς μαγειρεύουμε στην ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ψήνουν στα ξύλα και ό,τι τρώνε έχει θεσπέσια γεύση…
- Εμείς για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις πόρτες ορθάνοιχτες, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους…
- Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση… Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης, την οικογένειά τους…
Ο πατέρας, έμεινε έκπληκτος από τις απαντήσεις του γιου του…

Και ο γιος ολόκληρωσε με τη φράση:

«Σ’ ευχαριστώ, μπαμπά, που μου δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε…»!!!

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΦΤΩΧΟΤΕΡΟΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ… ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ…  ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, ΑΝΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΤΟ «ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ»!!!

Τα σχόλια είναι περιττά…

Πηγή:perierga.gr

Υπάρχει ακόμα ελπίδα....

Μερικές φορές οι πιο απλές πράξεις κρύβουν πραγματικό μεγαλείο! Σε στιγμές που η ανθρωπότητα πάει από το κακό στο χειρότερο..

οι παρακάτω περιπτώσεις δείχνουν ότι υπάρχουν ακόμα αχτίδες ελπίδας!



Κάτι που όλοι έχουμε πραγματικά ανάγκη.

Οι γονείς που μετέτρεψαν το αναπηρικό καροτσάκι του γιου τους

στην καλύτερη αποκριάτικη μεταμφίεση που έγινε ποτέ






Ο άνθρωπος που βρίσκεται στο τελικό στάδιο της ασθένειας του και λατρεύει να λαμβάνει αλληλογραφία… πήρε πολύ περισσότερα απ’ ότι περίμενε ποτέ! Ο Scott Widak έχει σύνδρομο Down, υποφέρει από ηπατική νόσο και λατρεύει να δέχεται αλληλογραφία. Ο ανιψιός του Sean δημοσίευσε την ταχυδρομική του διεύθυνση στην ιστοσελίδα Reddit και οι χρήστες του site ανταποκρίθηκαν στέλνοντας εκατοντάδες επιστολές, δέματα και δώρα.









Ο αστυνομικός που αγόρασε παπούτσια για έναν ξυπόλητο άστεγο άνδρα






Και οι αστυνομικοί που έκαναν το όνειρο του 13χρονου τυφλού αγοριού

Gge Hancock-Stevens να γίνει αστυνομικός, πραγματικότητα







Η γυναίκα που κράτησε έναν άστεγο άνδρα στεγνό κατά τη διάρκεια μιας ξαφνικής μπόρας






Οι Ισλανδοί ήρωες που έσωσαν ένα πρόβατο κατά τη διάρκεια μιας τρομερής χιονοθύελλας







Ο διάσημος παίχτης του ράγκμπι που επισκέφτηκε

την μεγαλύτερη θαυμάστρια του στο νοσοκομείο





Ο σταρ του ράγκμπι που δίνει κάθε χρόνο στα παιδιά που έχουν ανάγκη

ένα ξεφάντωμα αγορών.Αποδείξεις για $19.000 σε παιχνίδια, δηλαδή περίπου 14.500 ευρώ.







Το εκπληκτικό ζευγάρι που έμεινε μαζί παρά τις απίστευτες αντιξοότητες









Οι άνθρωποι που σήκωσαν στα χέρια έναν νεαρό σε καροτσάκι

προκειμένου να απολαύσει μια συναυλία των Korn στη Μόσχα







Η δρομέας που έχασε την πρωτιά για να βοηθήσει μια τραυματισμένη αντίπαλο της

να τερματίσει, μπροστά από την ίδια που βγήκε τελευταία







Ο άνδρας που έσωσε κουτάβια από πλημμύρα στις Φιλιππίνες




Ο άνθρωπος που παρηγορεί το γέρικο σκυλί που του έσωσε τη ζωή