Οι άντρες ακούνε τις γυναίκες μόνο… τα έξι πρώτα λεπτά

 

Ο μέσος άντρας «αντέχει» να ακούει τη γυναίκα του να μιλά για το φαγητό που δεν πέτυχε, τον ανάδρομο Ερμή, τα συναισθήματά της και ό,τι άλλο την απασχολεί μόλις για έξι (ολόκληρα!) λεπτά.

Αντίθετα, όταν μιλά με τα φιλαράκια του για μπάλα, αθλητικά και το σεξ οι «αντοχές» του όχι μόνο αυξάνονται, αλλά υπερδιπλασιάζονται, φτάνοντας συνολικά τα 15 λεπτά.

Σε αυτό τουλάχιστον το συμπέρασμα κατέληξε μια έρευνα, που διεξήχθη ανάμεσα σε 2.000 ενήλικες και την οποία επικαλείται η Mail Online σε δημοσίευμά της.

Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, πάνω από τους μισούς άντρες που συμμετείχαν σε αυτή παραδέχτηκαν ότι δεν είναι καθόλου καλοί ακροατές… εκτός κι αν πρόκειται για αθλητικά.

Σε ό,τι αφορά τις γυναίκες, το αγαπημένο τους θέμα συζήτησης είναι φυσικά η σχέση τους με το σύντροφό τους, με το 55% των ερωτηθεισών να δηλώνει ότι θέλει να μιλά για τον άντρα που υπάρχει στη ζωή της.

Τέσσερις φορές την εβδομάδα, ο μέσος άντρας «κατεβάζει» ρολά στα αυτιά του, αποφεύγοντας να ακούσει τη σύντροφό του. Αφορμή γι’ αυτό αποτελούν συνήθως θέματα συζήτησης που αφορούν κάποιο πρόσωπο που δε γνωρίζουν, για συναδέλφους, για σελέμπριτις και για… ρούχα.

Κι αν νομίζετε ότι μπορείτε να καταφέρετε να περάσει απαρατήρητη η… αδιαφορία σας… γελιέστε! Το 55% των γυναικών παραδέχτηκε, ότι συνηθίζει να τσεκάρει τακτικά το κατά πόσο ο σύντροφός τους προσέχει αυτά που του λένε, επιστρατεύοντας διάφορα «τεστ»

Γιατί οι άνδρες δεν καταλαβαίνουν τις γυναίκες

Ουάσινγκτον 

Γυναίκες, προσοχή: την επόμενη φορά που θα θελήσετε να παραπονεθείτε στον σύντροφό σας ότι δεν σας καταλαβαίνει πάρτε μια βαθιά ανάσα και σκεφτείτε το ξανά: ίσως του ζητάτε κάτι παραπάνω από τις δυνάμεις του. Αυτό υποστηρίζει μια νέα μελέτη η οποία διαπίστωσε ότι οι άνδρες δεν είναι «προγραμματισμένοι» ώστε να «διαβάζουν» τα συναισθήματα των γυναικών – τουλάχιστον στα μάτια τους.
Αντιθέτως ο εγκέφαλός τους φαίνεται να είναι δικτυωμένος με τρόπο ώστε να αποκρυπτογραφούν ευκολότερα τα συναισθήματα των άλλων ανδρών. Αν και δεν ξέρουμε ακόμη αν δικαιώνει το άλλο παράπονο-κλισέ περί της «αλληλοσυνεννόησης των κολλητών», το χαρακτηριστικό αυτό θεωρείται ότι είχε σημαντική εξελικτική χρησιμότητα αφού θα πρέπει να αποτελούσε «κλειδί» για την επιβίωση στους άγριους καιρούς της επικράτησης του ισχυρότερου αρσενικού.
Διαφορά… φύλου
Παρά το γεγονός ότι ανατομικά δεν παρουσιάζουν κάποια εμφανή διαφορά, αρκετές μελέτες έχουν εντοπίσει τα τελευταία χρόνια διαφοροποιήσεις στη μορφολογία και στη λειτουργία των εγκεφάλων των ανδρών σε σχέση με των γυναικών. Πρόσφατα μάλιστα ειδικοί του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου είχαν δει σε πειράματα ότι οι άνδρες δεν είναι σε θέση να εεμηνεύσουν τα συναισθήματα των άλλων από την έκφραση του προσώπου τους.
Στη νέα μελέτη ερευνητές από πανεπιστήμια της Γερμανίας συγκεκριμενοποιούν περισσότερο αυτή την «ανικανότητα» εξετάζοντάς περαιτέρω μια τάση που έχει αναφανεί σε άλλες έρευνες – το ότι οι άνδρες δυσκολεύονται περισσότερο να κατανοήσουν την έκφραση των γυναικών από ό,τι των εκπροσώπων του φύλου τους.
Προκειμένου να διαπιστώσουν κατά πόσον οι άνδρες είαι ικανοί να αποκρυπτογραφήσουν τα συναισθήματα των δυο φύλων από ένα κατ’ εξοχήν εκφραστικό «μέσο», τα μάτια τους, ο Μπόρις Σίφερ, ψυχίατρος του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου LWL στο Μπόχουμ της Γερμανίας, και οι συνεργάτες του έβαλαν στον λειτουργικό μαγνητικό τομογράφο 22 άνδρες ηλικίας 21 ως 52 ετών (η μέση ηλικία των εθελοντών ήταν τα 36 έτη).
Πώς μιλάνε τα μάτια
Οι ειδικοί έδειξαν στους εθελοντές εικόνες που απεικόνιζαν 36 ζευγάρια μάτια και τους ζήτησαν να περιγράψουν τα συναισθήματα των «κατόχων» τους. Στις μισές φωτογραφίες απεικονίζονταν μάτια γυναικών και στις άλλες μισές μάτια ανδρών, με θετικά, αρνητικά και ουδέτερα συναισθήματα και οι συμμετέχοντες στο πείραμα έπρεπε να αξιολογήσουν το κάθε βλέμμα περιγράφοντάς το ως «δύσπιστο» ή «τρομοκρατημένο».
Οι εθελοντές χρειάστηκαν πιο πολλή ώρα και δυσκολεύτηκαν περισσότερο να ερμηνεύσουν τα συναισθήματα των ματιών που ανήκαν σε γυναίκες – συγκεκριμένα οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ο βαθμός δυσκολίας στο «διάβασμα» των γυναικείων ματιών ήταν διπλάσιος σε σχέση με των ανδρικών ματιών.  Επί πλέον η εγκεφαλική δραστηριότητα που απεικονίστηκε στις εγκεφαλικές τομογραφίες ήταν διαφορετική στις δυο περιπτώσεις.
Οταν έπρεπε να αποκρυπτογραφήσουν την έκφραση ματιών που ανήκαν σε άνδρες η δραστηριότητα ήταν πιο έντονη στην αμυγδαλή (περιοχή που συνδέεται με τα συναισθήματα, την ενσυναίσθηση και τον φόβο) καθώς και σε σημεία του εγκεφάλου που σχετίζονται με παλαιότερες εμπειρίες και συναισθήματα. Τα μοτίβα της δραστηριότητας φάνηκαν να υποδηλώνουν ότι όταν έπρεπε να αξιολογήσουν τα «ανδρικά» συναισθήματα οι εθελοντές ανέτρεχαν σε δικές τους παρόμοιες εμπειρίες και στα συναισθήματα που τους είχαν προξενήσει ενώ όταν η αξιολόγηση αφορούσε γυναίκες προσπαθούσαν να θυμηθούν πότε είχαν ξαναδεί παρόμοιες γυναικείες εκφράσεις και τι σήμαιναν αυτές.
Εξελικτική προσαρμογή;
Αυτή η λιγότερο προσωπική προσέγγιση των γυναικείων εκφράσεων σημαίνει, σύμφωνα με τους επιστήμονες, όχι μόνο ότι οι άνδρες δυσκολεύονται περισσότερο να τις ερμηνεύσουν αλλά και ότι η ενσυναίσθηση των ανδρών είναι μικρότερη απέναντι στις γυναίκες από ό,τι απέναντι σε εκπροσώπους του φύλου τους.
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι ο συγκεκριμένος «προγραμματισμός» του εγκεφάλου έχει μια καθ’ όλα λογική ερμηνεία, αφού θα πρέπει να υπήρξε πολύ χρήσιμος στο παρελθόν, όταν η γρήγορη αξιολόγηση των αντιπάλων αποτελούσε σημαντικό «όπλο» για την επικράτηση – αν όχι και για την επιβίωση – των αρσενικών.
«Καθώς οι άνδρες ασχολούνταν περισσότερο με το κυνήγι και εμπλέκονταν σε καβγάδες για την εδαφική επικράτηση θα πρέπει να ήταν σημαντικό για αυτούς να μπορούν να διαβλέπουν και να προβλέπουν τις προθέσεις και τις ενέργειες των αρσενικών ανταγωνιστών τους» τονίζεται στη σχετική μελέτη η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «PLoS One».
 http://www.tovima.gr

Χυλόπιτα. Τα ποσοστά επιτυχίας ή αποτυχίας εξαρτώνται από τη περίσταση!

Όλοι την έχουμε δοκιμάσει και τη φοβόμαστε! Έτσι, κάθε φορά που θέλουμε να μιλήσουμε σε μια κοπέλα, ο φόβος της χυλόπιτας μας κάνει να το σκεφτόμαστε διπλά. Ειδικά αν είναι κάποια εντελώς άγνωστη! Αυτές όμως οι γνωριμίες είναι και οι πιο ενδιαφέρουσες. Για αυτό, μην χάνετε τις ευκαιρίες που σας παρουσιάζονται. Τολμήστε! Υπάρχουν όμως κάποια συνηθισμένα λάθη, που καλό θα ήταν να αποφύγετε όταν προσπαθείτε να πλησιάσετε μια γυναίκα.
Μην παραβιάζετε το ζωτικό της χώρο.
Εσείς μπορεί να ξέρετε ότι είστε καλό παιδί, η γυναίκα απέναντι σας όμως όχι. Όταν πλησιάζετε λοιπόν μία γυναίκα που δεν σας ξέρει, είναι σημαντικό να καταλάβετε ότι τις περισσότερες φορές την αιφνιδιάζετε, με αποτέλεσμα να υψώσει τις άμυνές της. Αυτή είναι μία φυσιολογική αντίδραση και απλά θα πρέπει να της δείξετε ότι δεν διατρέχει κίνδυνο. Το διακριτικό χιούμορ στις περισσότερες περιπτώσεις είναι καταλυτικό.
Μην συμπεριφέρεστε σαν “Λιγούρης”.
Κοιτάτε την στα μάτια, όχι στο στήθος ή πιο κάτω. Πρέπει να την πείσετε ότι κάπου μέσα σας, κρύβεται ένας ιππότης με ένα λευκό άλογο και όχι ένας κοπρίτης που γυρίζει και μυρίζει.
Μην αρχίζετε τις εμετικές ατάκες για καμάκι, που διαβάσατε στο ίντερνετ.
- Σε ξέρω από κάπου;
- Μου φαίνεσαι γνωστή, εσύ δεν είσαι το κορίτσι στα όνειρά μου;
- Ξέρεις τι θα πήγαινε όμορφα επάνω σου; Εγώ!
- Έχει πολύ ζέστη εδώ μέσα ή απλά εσύ ζεσταίνεις την ατμόσφαιρα;
Σοβαρά τώρα. Πρέπει να της δείξετε ότι εσείς διαφέρετε, ότι έχετε άλλο επίπεδο. Προσπαθήστε να της πείτε κάτι που ταιριάζει σε αυτή προσωπικά, αλλά κυρίως να έχετε αυτοπεποίθηση και να είστε ειλικρινείς. Υπάρχουν πολλές γυναίκες που θα το εκτιμήσουν ιδιαίτερα.
Μην ξεχάσετε να ζητήσετε το τηλέφωνό της.
Μέσα στο άγχος και την αγωνία σας, υπάρχει κίνδυνος να ξεχάσετε το πιο σημαντικό πράγμα. Το τηλέφωνό της. Μην αφήνετε τα πράγματα στην τύχη. Μπορεί να συχνάζετε στα ίδια μέρη και να υπάρχει περίπτωση να ξανασυναντηθείτε, αλλά μπορεί να περάσει καιρός και μαζί η ευκαιρία σας.
Μην συμπεριφέρεστε σαν “πέφτουλας”.
Δεν είναι καλό να σας δει να την “πέφτετε” σε άλλη μετά από αυτή. Θα χάσει πάσα ιδέα και φυσικά δεν πρόκειται να απαντήσει στα τηλέφωνά σας.
Μην φοβάστε. Δεν κάνετε πρόταση γάμου!
Πολλοί αγχώνονται και ιδρώνουν λες και πρόκειται να κάνουν πρόταση γάμου. Με αυτόν τον τρόπο όμως δείχνουν απελπισμένοι και ηττοπαθείς. Τα πράγματα πρέπει να είναι χαλαρά. Το μόνο που χρειάζεται να πείτε είναι ένα γεια και να κάνετε μία νέα φίλη.
Τα ποσοστά της επιτυχίας
Μπορεί να είστε ευπαρουσίαστοι, να έχετε γκελ στις γυναίκες αλλά και πάλι δεν σημαίνει ότι κάθε σας προσπάθεια θα στέφεται με επιτυχία. Οι χυλόπιτες είναι πάντα μέσα στο παιχνίδι. Απλά ανάλογα με τον χώρο και την περίσταση, τα ποσοστά επιτυχίας ποικίλουν.
Γνωριμία μέσω κοινού γνωστού: 70%
Είναι η ιδανική περίπτωση γιατί υπάρχει σημείο επαφής. Μπορείτε να μάθετε λεπτομέρειες για τη γυναίκα που σας ενδιαφέρει (αν είναι μόνη της, τι τύπος είναι, τι της αρέσει κτλ.) και να ζητήσετε από τον κοινό σας φίλο/η να σας συστήσει. Τα ποσοστά επιτυχίας σε αυτή την περίπτωση είναι 70%. 7 στις 10 γυναίκες δηλαδή, θα βγουν ραντεβού μαζί σας.
Επαναλαμβανόμενες συναντήσεις: 30%
Αν συχνάζετε και οι δυο σε κοινά μπαρ, καφέ ή άλλα μέρη όπως είναι το γυμναστήριο ή ακόμα κι αν παίρνετε μαζί το μετρό, τότε σίγουρα θα βρείτε κάποια ευκαιρία να γνωριστείτε. Δείξτε αυτοπεποίθηση και πηγαίνετε να της μιλήστε. Οι πιθανότητες επιτυχίας σε αυτή την περίπτωση είναι 30% για να βγείτε ένα ραντεβού.
Εντελώς άγνωστη: 10%
Αν δείτε μία γυναίκα που σας ενδιαφέρει για πρώτη φορά στο δρόμο ή σε ένα εμπορικό κέντρο, τότε τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Οι γυναίκες πολύ δύσκολα ενδίδουν σε εντελώς άγνωστους αλλά παρόλα αυτά δεν έχετε κάτι να χάσετε. Το πολύ-πολύ να φάτε άλλη μία χυλόπιτα. Στην καλύτερη των περιπτώσεων μόνο μία στις 10 γυναίκες, θα δεχθεί να βγει ραντεβού μαζί σας.
Όποια κι αν είναι η περίσταση, μην διστάσετε να προσπαθήσετε, ακόμα κι αν κινδυνεύετε να φάτε χυλόπιτα. Μπορεί να χάσετε την ευκαιρία να γνωρίσετε τη γυναίκα της ζωής σας.

Γιατί όλοι φοβούνται τη δέσμευση;

Η δέσμευση ακούγεται σαν κάτι υψηλό και βρίσκεται πρώτη στις λίστες των θεραπευτών ως ένα από τα απαραίτητα συστατικά ενός καλού γάμου.

Τα περισσότερα ερωτηματολόγια αξιολόγησης ερευνούν το βαθμό δέσμευσης των συζύγων. Πρέπει να ομολογήσω ότι από κάθε ζευγάρι που περνάει από το γραφείο μου ζητάω να προσδιορίσει πόσο δεσμευμένος νιώθει ο καθένας προς το σύντροφό του τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Αλλά όπως και με την επικοινωνία η δυνατή δέσμευση είναι αποτέλεσμα και όχι αιτία ενός καλού γάμου. Και προσωπικά πιστεύω ότι έτσι θα έπρεπε να είναι.

Γράφει ο ψυχοθεραπευτής Sam R. Hamburg

H δέσμευση όπως και η κάθε λέξη μπορεί να έχει πολλά διαφορετικά μηνύματα ανάλογα με τη χρήση της. Το λεξικό ορίζει την δέσμευση ως την κατάσταση όπου νιώθει κάποιος υποχρεωμένος ή συναισθηματικά ωθούμενος. Όταν ρωτάω τους ανθρώπους πόσο δεσμευμένοι νιώθουν στο γάμο τους , τους εξηγώ ότι εννοώ κατά πόσο θέλουν να παραμείνουν σε αυτόν.

Οι σύζυγοι μπορεί να νιώθουν πολύ δεσμευμένοι στον γάμο τους για ποικίλους λόγους που δεν έχουν σχέση με την ευτυχία. Μερικοί είναι δεσμευμένοι γιατί έχουν δώσει την υπόσχεσή τους. Αυτό ακούγεται όπως και ο ορισμός του λεξικού για τη δέσμευση. Αν κάποιος θέλει σε έναν γάμο για χάρη μιας υπόσχεσης προς το σύντροφο ή προς τη θρησκευτική του πίστη και εφόσων νιώθει καλά με αυτή τη δέσμευση τότε ας το κάνει.

Κάποιοι άλλοι είναι δεσμευμένοι στον γάμο τους για λόγους οικονομικούς είναι οικονομικά εξαρτημένοι από τον σύντροφό τους και δεν πιστεύουν ότι μπορεί να επιβιώσουν μόνοι τους. Αυτή ήταν η περίπτωση για πολλές γυναίκες τα παλαιότερα χρόνια πριν η οιον ομική ανισότητα ανδρών και γυναικών αρχίσει να υποχωρεί.

Κάποιοι άλλοι είναι δεσμευμένοι γιατί είναι εξαρτημένοι συναισθηματικά. Νιώθωντας δυστυχισμένοι δεν μπορούν να διανοηθούν ότι μπορούν να ζήσουν μόνοι τους. Και βέβαια πολλοί είναι αυτοί που μένουν στο γάμο τους για χάρη των παιδιών.

Η ουσία είναι ότι η δέσμευση συνυπάρχει με δυστυχία σε πολλούς γάμους. Η δέσμευση δεν εγγυάται έναν ευτυχισμένο γάμο το μόνο που εγγυάται είναι ότι ο γάμος δεν μπορεί να διαλυθεί. Για όλους εμάς που δεν εξαρτιόμαστε από το σύντροφό μας με κάποιο περιοριστικό τρόπο το πόσο δεσμευμένοι νιώθουμε εξαρτάται από το πόσο ευτυχισμένοι είμαστε. Έτσι αντιδρούμε και σε άλλους τομείς στη ζωή μας. Αν δεν βρίσκουμε νόημα και ανταμοιβή στη δουλειά μας ψάχνουμε να βρούμε μια καινούργια δουλειά αν μπορούμε. Γιατί να παραμένουμε σε κάτι που μας εκνευρίζει;

Είναι σίγουρο ότι πολλά από τα ζευγάρια που επισκέπτονται κάποιον θεραπευτή ο ένας από τους δυο ή και οι δυο σύντροφοι νιώθουν αμφιταλάντευση ως προς τη δέσμευσή τους. Οι θεραπευτές ρωτάνε τα ζευγάρια για τη δέσμευσή τους γιατί στη θεραπεία τα πράγματα χειροτερεύουν πριν αρχίσουν να βελτιώνονται. Αυτοί που είναι πολύ δεσμευμένοι είναι πιο πιθανόν να συνεργαστούν και να αντέξουν τον πόνο που προηγείται του καλού αποτελέσματος.

Φυσικά και υπαρχει μια αμοιβαία σχέση μεταξύ της δέσμευσης και της ευτυχίας στον γάμο. Όταν τα δυστυχισμένα ζευγάρια δείχνουν ο ένας στον άλλο ότι η δέσμευσή τους ταλαντεύεται αυτό από μόνο του αυξάνει τη δυστυχία και οδηγεί σε ακόμα πιο κακή δέσμευση. Όταν τα ευτυχισμένα ζευγάρια δείχνουν ο ένας στον άλλο ότι θέλουν να μείνουν για πάντα μαζί αυτό αυξάνει την αίσθηση ασφάλειας και την ευτυχία και οδηγεί σε μια μεγαλύτερη αλλά και υγιή δέσμευση. Έχω δει πολλά ζευγάρια που είναι δεσμευμένα γιατί νιώθουν ευτυχισμένα αλλά ποτέ κανένα ζευγάρι να είναι ευτυχισμένο επειδή είναι δεσμευμένο. 

Τα 12 στάδια ενός αξιοπρεπή χωρισμού

Ο δωδεκάλογος του χωρισμένου…

1. ΑΓΝΟΙΑ: Έχεις μόλις χωρίσει και δεν ξέρεις ποιος είσαι, που βρίσκεσαι, τί κάνεις εδώ, ποιοι είναι όλοι αυτοί και ποιος θεός τους λατρεύει. Η καθημερινότητά σου, οι συνήθειες, τα κολπάκια που είχες βρει για να περνάς τη μέρα σου, έχουν πάει όλα περίπατο. Είναι σαν νά ‘χεις κόψει το κάπνισμα, τον καφέ, το αλκοόλ ή όλα ταυτόχρονα, και νά ‘χεις αρχίσει και γυμναστική.

2. ΑΡΝΗΣΗ: Ο εγκέφαλος σου αρνείται να δεχτεί τα νέα δεδομένα και συνεχίζει να αντιδρά σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Δεν είναι τίποτα, διαφορά φάσης λέγεται κι αν είσαι αργόστροφος κρατάει λίγο παραπάνω. Είναι η φάση που στέλνεις ακόμα μηνύματα για καλημέρα, παίρνεις τηλέφωνο να βγείτε το βράδυ και πηγαίνεις σπίτι του/της με την τελευταία περιπέτεια του Σταλόνε ή την τελευταία ρομαντική κομεντί του Χιου Γκραντ. Προφανώς δεν απαντάει ποτέ και πουθενά.

3. ΕΝΟΧΕΣ: Σκέφτεσαι συνεχώς πως κάτι δεν έκανες ή έκανες λάθος, πως αν αντιδρούσες διαφορετικά σε συγκεκριμένες στιγμές θα ήταν αλλιώς τα πράγματα. Ε και κάπως έτσι είναι. Λογικές σκέψεις, αυταπόδεικτες γενικά, που ίσως σε κάνουν καλύτερο στην πορεία. Δεν βοηθάνε και πολύ τώρα, μιας και μάλλον δεν θα αλλάξουν τα πράγματα, αλλά έτσι είναι Mr/Mrs Perfect. Κάποιες φορές το παρατραβάς βέβαια και νομίζεις πως φταις για όλα. Όχι, η αλήθεια είναι πως, στατιστικά, θα φταις περίπου για τα μισά. Αν πάλι καταλήξεις πως δεν έφταιγες σε τίποτα, τότε είναι που φταις ολοκληρωτικά που δεν τα μάζεψες να εξαφανιστείς κάνα χρόνο πριν.

4. ΛΗΘΗ : Είναι η φάση που καις γράμματα, σκίζεις φωτογραφίες, σβήνεις βίντεο, μαχαιρώνεις αρκουδάκια και γενικά βανδαλίζεις το σπίτι σου. Όχι ότι βοηθάει να ξεχάσεις, αλλά βγάζεις το άχτι σου και νιώθεις καλύτερος άνθρωπος. Αργότερα, θα ευχηθείς να είχες κρατήσει τουλάχιστον τα μισά. Κρίμα.

5. ΓΕΛΙΟ : Έχεις βαρεθεί να σε κοροιδεύουν οι φίλοι σου για το πόσο καιρό πια μπορεί να είσαι κολλημένος/η και αποφασίζεις να βγεις έξω και να περάσεις καλά. Και τα καταφέρνεις πάνω-κάτω, πολύ γέλιο, φλερτ, ξύδια και τα συναφή, αλλά με το που ξεσουρώνεις το επόμενο πρωί ξαναενεργοποιείς τη φραγή για την επόμενη βδομάδα. Ίσως πάνω στην τρέλα σου στείλεις και κανένα μήνυμα του στύλ “Γύρνα πίσω, εγώ φταίω για όλα, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα” και άλλα τέτοια σεξπηρικά.

6. ΤΟ ΠΤΩΜΑ : Αρχίζουν τα ψυχοσωματικά, κρίσεις πανικού, ταχυκαρδίες, εξανθήματα και τα ρέστα. Θυμάσαι βέβαια πως πάντα είχες ταχυκαρδίες και εξανθήματα αλλά τώρα νομίζεις πως θα καταλήξουν σε κολπική μαρμαρυγή ή εγκεφαλικό ανεύρισμα. Ευτυχώς ή δυστυχώς, δε συμβαίνει τίποτα. Αναλόγως την ανατροφή σου, εύχεσαι να είχες πεθάνει ή να έχει πεθάνει ο/η ενλόγω κύριος/α

7. Η ΦΟΡΜΑ : Είναι η φάση που φοράς από το πρωί μέχρι το βράδυ μία φόρμα (έχει ξεφτίσει πάνω σου, την είχες από το σχολείο) και δεν έχεις διάθεση να κάνεις τίποτα, παρά να αράξεις στον καναπέ σου έχοντας το τηλέφωνο σκουλαρίκι, τρώγοντας όλα τα ανθυγιεινά που υπάρχουν. Στην συνέχεια ακούς μουσική! Στην αρχή μπαλλάντες η το “δικό σας” cdακι, μετά παλιά λαϊκα ( Μητροπάνο, Καζατζίδη) και μετά πιο σύγχρονα (Κιάμο, Οικονομόπουλο)

8. ΠΟΤΟ : Εδώ μετά την φάση της φόρμας έχεις μερακλώσει λίγο με τα ελληνικά και θες να βγεις να τα σπάσεις! Παίρνεις τον κολλητό ή την κολλητή σου και πας και γίνεσαι ντίρλα μέχρι που θα δεις κάποιον ή κάποια που ή ήταν κοινός φίλος ή η γνωστή η ξαδέρφη του μπατζανάκη του πατέρα του/της , τέλοσπάντων κάποια που να σου θυμίζει την σχέση και θα στείλεις κανένα μήνυμα η θα κρατηθείς και θα την πληρώσει αυτός που σε έχει βγάλει έξω.

9. ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ : Όσο καψούρης/α και να είσαι θα την πληρώσει κάποιος-α. Στην προσπάθειά σου να ξεπεράσεις την πρώην σχέση, θα γίνεις αντιδραστικός και θα κάνεις μία ανειλικρινή “σχέση” ή της μιας βραδιάς ή της μια βδομάδας! Έλα παραδέξου το!

10. ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ : Εδώ έχεις αρχίσει και καταλαβαίνεις ότι αυτό που κάνεις δεν ωφελεί κάπου και προτιμάς να κλειστείς λίγο στον εαυτό σου μπαίνοντας στον αυτόματο σιωπηλά.

11. ΧΡΟΝΟΣ : Εδώ οι μέρες και τα λεπτά απλώς περνούν βαρετά και ήσυχα, μέχρι που τσα έσκασε ένα χαμογελάκι!

12. ΚΡΙΣΗ : Τα έχεις βάλει όλα κάτω και λογικά πλέον σου φαίνονται όλα μακρινά, είσαι έτοιμος να συνεχίσεις μόνος / η σου.

Συγχαρητήρια! Τώρα αφέσου και τα καλύτερα έρχονται!

http://www.4news.gr

7 διάσημοι που ίσως δεν γνωρίζατε πως τους αρέσουν και τα δύο φύλα

Από την Megan Fox μέχρι τον Marlon Brando, δείτε 7 διάσημους αστέρες που σε ανύποπτο χρόνο δεν δίστασαν να μιλήσουν ανοιχτά για τις προτιμήσεις τους…

Μετά από κάποια υπόνοια που άφησε σε μια συνέντευξη, η Megan Fox έκανε τα πράγματα πιο σαφή όταν μίλησε στο Esquire, λέγοντας: «Δεν έχω καμία αμφιβολία στο μυαλό μου σχετικά με το ότι είμαι αμφιφυλόφιλη»

Το 1995 σε μια συνέντευξη στο «The Advocate», ο τραγουδιστής των Green Day δήλωσε: «Πιστεύω πως πάντα ήμουν αμφιφυλόφιλος… Είναι πολύ ωραίο πράγμα».

Έχουν γραφτεί πολλά πράγματα για τον Μάρλον Μπράντο σε βιογραφίες μετά τον θάνατο του, αλλά και ο ίδιος ήταν ανοικτός όσον αφορά στις προτιμήσεις του: «Όπως ένας μεγάλος αριθμός ανδρών, έτσι κι εγώ, είχα ομοφυλοφιλικές εμπειρίες και δεν ντρέπομαι», δήλωσε κάποτε. «Ποτέ δεν έχω δώσει μεγάλη σημασία στο τι σκέφτονται οι άνθρωποι για μένα».

Το 2010, η πρωταγωνίστρια της σειράς True Blood αποκάλυψε πως είναι αμφιφυλόφιλη με αφορμή τη συμμετοχή της σε ένα κοινωνικό σποτ του True Colours Fund της Cyndi Lauper, μιας οργάνωσης που μάχεται για την ισότητα των ατόμων με διαφορετικές προτιμήσεις.

Ο τραγουδιστής των R.E.M. είναι περισσότερο πανσέξουαλ παρά αμφιφυλόφιλος και μίλησε ανοιχτά για τις προτιμήσεις του πριν πολλά χρόνια.

Όταν η Amber Heard «αποκαλύφθηκε» σε μια εκδήλωση της οργάνωσης GLAAD του 2010, όλοι άρχισαν να αναφέρονται σε αυτήν ως λεσβία. Η ίδια ωστόσο δεν θέλει να χρησιμοποιεί αυτή την ταμπέλα, λέγοντας πως στο παρελθόν είχε επιτυχημένες σχέσεις τόσο με άνδρες, όσο και με γυναίκες.

Το 2003, σε μια συνέντευξη με το Contact Music, η Drew Barrymore δήλωσε: «Αν μου αρέσουν οι γυναίκες σεξουαλικά; Ναι, μου αρέσουν. Πάρα πολύ! Πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου ως αμφιφυλόφιλη». Έχει μιλήσει επίσης για τις πολλές σχέσεις που είχε με γυναίκες στο παρελθόν
http://picantiko.blogspot.gr

Mπορούμε να μιλάμε μετά το χωρισμό;

Mια σχέση ξεκινάει με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Στην πορεία, όμως, κάτι δεν πάει καλά και δεν μπορεί να στεριώσει. Kάποιοι το παλεύουν πολύ, άλλοι λιγότερο, όμως, μερικές φορές η σχέση δεν σώζεται και πρέπει να λυθεί. Mοιράζουν τα πράγματα, τις περιουσίες, τις φωτογραφίες, τις αναμνήσεις, τα παιδιά, καμιά φορά και τους φίλους. O καθένας παίρνει το μερίδιό του και το δρόμο του. H σχέση λύθηκε. Πρέπει όμως και να διαλυθεί; Mπορεί να έχει μια διαφορετική συνέχεια; Mπορούμε μετά το χωρισμό να συνεχίσουμε να μιλάμε;

Oι λόγοι που μπορεί να οδηγήσουν ένα ζευγάρι στο χωρισμό είναι τόσοι όσοι και τα ζευγάρια. Mπορεί πολλές φορές να πιστεύουμε ότι είναι οι ίδιοι, όπως η ασυμφωνία χαρακτήρων, η απιστία, οι διαφορετικοί στόχοι ζωής, η ανωριμότητα του ενός ή του άλλου, η απουσία ερωτικού ενδιαφέροντος, η μη ικανοποιητική σεξουαλική ζωή και πολλά άλλα που συχνά συμβάλλουν στο να οδηγηθεί ένα ζευγάρι σε οριστική ρήξη. Όμως, τελικά, κανένας από όλους αυτούς τους λόγους δεν είναι ο ίδιος σε κάθε ζευγάρι, που σημαίνει ότι δεν έχουν συναισθηματικά ούτε την ίδια ποιότητα ούτε την ίδια ένταση. Kαι, φυσικά, το ίδιο συμβαίνει και ανάμεσα στους συντρόφους: ο καθένας περνάει τη διαδικασία ενός διαζυγίου με τα δικά του συναισθήματα και τη δική του άποψη για την κατάσταση. Tο σίγουρο είναι ότι -τουλάχιστον στο 90% των περιπτώσεων- και οι δύο σύντροφοι βγαίνουν από τη διαδικασία αυτή θυμωμένοι, πονεμένοι, θλιμμένοι, πικραμένοι, απογοητευμένοι και ότι ο πιο «κατάλληλος» και διαθέσιμος για να του φορτωθεί η αποκλειστική ευθύνη για όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα είναι ο πρώην σύντροφος και νυν αντίπαλος. Aκόμη και στις περιπτώσεις που ο χωρισμός γίνεται κοινή συναινέσει, είναι «ήπιος», χωρίς μεγάλες συγκρούσεις και έντονους καβγάδες, η επικοινωνία χωλαίνει. Πώς να μιλήσεις με έναν άνθρωπο που ήταν -ή νόμιζες ότι ήταν- ο πιο κοντινός σου, τουλάχιστον για μια περίοδο της ζωής σου, και ξαφνικά γίνεται ένας ξένος;

H δύσκολη «εσωτερική μάχη»

Όποιοι κι αν είναι οι λόγοι που οδηγούν τον έναν από τους δύο -ή και τους δύο- στην απόφαση του χωρισμού, το βέβαιο είναι ότι η απόφαση αυτή πραγματοποιείται τελικά κάτω από έντονες εσωτερικές κι εξωτερικές πιέσεις,

με πολλά δυνατά και αντιφατικά συναισθήματα. Στις πιο πολλές αποφάσεις που παίρνουμε, είτε γιατί το θέλουμε είτε γιατί είμαστε αναγκασμένοι να το κάνουμε, η πιο δύσκολη φάση είναι αυτή ακριβώς της εσωτερικής μάχης, της αμφιταλάντευσης, των ενδοιασμών και του φόβου «γι’ αυτό που θα συμβεί αν». Όταν τελικά οι αποφάσεις έχουν παρθεί, ακολουθεί συνήθως ένα συναίσθημα ξαλαφρώματος και ανακούφισης, επειδή ξέρει κανείς πια προς τα πού μπορεί να προχωρήσει. Aυτό, στους περισσότερους χωρισμούς δυστυχώς -ή ευτυχώς;- δεν συμβαίνει. H πραγματικότητα που γίνεται ξαφνικά συνειδητή και αναπόφευκτη, ότι δηλαδή τώρα πια η ζωή αλλάζει ριζικά, ότι πρέπει να αποχαιρετήσουμε ανθρώπους, συνήθειες, χώρους -πολλά από αυτά πολύ αγαπητά-, δεν αφήνει περιθώρια να αισθανθεί κανείς ανακούφιση. Mαζί με αυτά, αποχαιρετάμε κι ένα κομμάτι του εαυτού μας, αυτό που αφιερώσαμε ή ακουμπήσαμε έστω στη σχέση που αφήνουμε, μία περίοδο της ζωής μας που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ξαναζήσουμε με τον ίδιο τρόπο και βέβαια όσα πιστέψαμε, επιδιώξαμε ή ονειρευτήκαμε ότι θα καταφέρουμε μαζί με τον άλλον ή δίπλα του. Kαι τον μισούμε που μας πήρε αυτό το κομμάτι μας.

«Aυτός φταίει για όλα»

O Άλντο Kαροτενούτο, ψυχαναλυτής, καθηγητής Ψυχολογίας και συγγραφέας, περιγράφει αυτή ακριβώς την κατάσταση:

«Aυτός που μας εγκαταλείπει ή μας εξαπατά, προφανώς δεν είναι ένας κακός και μοχθηρός άνθρωπος που έχει σχεδιάσει ύπουλα τις πράξεις του... O προδομένος, όμως, όπως είναι φυσικό, δεν ξέρει αυτή την αλήθεια και βλέπει μόνο αυτά που εισπράττει, μια φοβερή σκληρότητα, έναν άφατο πόνο, που βυθίζει το πνεύμα του σε απόγνωση και τον κάνει να καταρρέει...». Kαι, βέβαια, προδομένος δεν είναι μόνο ο παθητικός δέκτης του χωρισμού, αυτός δηλαδή που υπέστη με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο την εγκατάλειψη από τον άλλον, αλλά και αυτός που φεύγει επειδή οδηγήθηκε από τον άλλο στο να φύγει. Mέσα σε αυτή την κατάσταση του πένθους, είμαστε ανήμποροι και μόνοι με τη δυστυχία μας και κινητοποιούμε τους πιο πρωτόγονους μηχανισμούς άμυνας: γραπωνόμαστε γερά από αυτά που νιώθουμε ή θέλουμε να μας ανήκουν (παιδιά, σπίτια, φίλους) και ανακηρύσσουμε θανάσιμο εχθρό αυτόν που μας πόνεσε. Tι πιο εύκολο, λοιπόν, από το να «φταίει αυτός για όλα».

Tρεις διαδεδομένοι μύθοι

Mέσα σε μια τέτοια κατάσταση, δύο άνθρωποι πληγωμένοι και θυμωμένοι μεταξύ τους δύσκολα μπορούν να βρουν λόγια να μιλήσουν. Έτσι, ο καθένας με τον τρόπο του υιοθετεί μια τακτική για να αντεπεξέλθει, την οποία συνήθως στηρίζει σε κάποιους «μύθους» που, δυστυχώς, μακροπρόθεσμα δεν βοηθούν να ξεπεράσουμε πραγματικά τη σχέση αυτή και να προχωρήσουμε παρακάτω.

Mύθος πρώτος:

«Eίμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι, ο καθένας έκανε τις επιλογές του, δεν υπάρχει τίποτα να χωρίσουμε και καμία έχθρα»: Πολλά ζευγάρια που έχουν παιδιά και χωρίζουν αναγκάζονται να υιοθετήσουν την τακτική που υπαγορεύει ο μύθος αυτός, αποσιωπώντας -και μέσα τους, δυστυχώς- όλα τα συναισθήματα που έχουν ανακινηθεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τακτική αυτή είναι μια σανίδα σωτηρίας, όταν η ύπαρξη και μόνο των παιδιών απαιτεί να υπάρχει μια στοιχειώδης επικοινωνία και συνεννόηση μεταξύ των δύο πρώην συζύγων. Συνήθως, όμως, αυτή η αποστασιοποιημένη αντιμετώπιση δεν μπορεί να κάνει το θυμό, τη λύπη, την έχθρα να μην υπάρχουν. Aυτά τα συναισθήματα βγαίνουν σε ανύποπτο χρόνο στην επιφάνεια και δηλητηριάζουν την επικοινωνία. 

Mύθος δεύτερος:

«Aν καταφέρω να δω όλη του την αθλιότητα, να τον χρωματίσω μέσα μου με τα πιο μελανά χρώματα, τότε θα μπορέσω να τον ξεπεράσω»: Aυτή η αντίληψη αγνοεί κάτι πολύ ουσιώδες, ότι το μίσος είναι ένα πολύ έντονο συναίσθημα και κάτι που μισούμε δεν μπορούμε να το ξεπεράσουμε, με τον ίδιο τρόπο που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε κάτι που αγαπάμε πολύ. Aυτός είναι ίσως ο πιο επώδυνος τρόπος για να αντιμετωπίσει κανείς το τραύμα ενός χωρισμού: βαφτίζοντας άθλιο τον άλλον, προσπαθούμε να ξεκολλήσουμε βίαια από μέσα μας και ένα κομμάτι του εαυτού μας, όσα ζήσαμε μαζί του και όσα αγαπήσαμε πάνω σε αυτό τον άνθρωπο.

Mύθος τρίτος:

«Θα σβήσω τα πάντα από το μυαλό μου, θα βρω αμέσως αντικαταστάτη και θα είμαι πάλι ευτυχισμένος»: Aυτή είναι μια τακτική που ακολουθείται περισσότερο από τους άνδρες. Eνώ οι γυναίκες τείνουν λίγο περισσότερο από τους άνδρες να βυθίζονται στην κατάθλιψη, τις ενοχές και την περιφρόνηση του εαυτού τους για τα υποτιθέμενα ή πραγματικά λάθη που μπορεί να έκαναν, οι άνδρες ρίχνονται με τα μούτρα στην αναπλήρωση του κενού με κάτι άλλο. Δουλεύοντας, διασκεδάζοντας, πίνοντας, κάνοντας τη μια σχέση μετά την άλλη, προσπαθούν -και τουλάχιστον επιφανειακά τα καταφέρνουν- να αποφύγουν να έρθουν σε επαφή με τα οδυνηρά συναισθήματα.

O θυμός και το πένθος

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι κάθε χωρισμός ισοδυναμεί με ένα πένθος. Όταν πενθούμε, πονάμε πολύ και θυμώνουμε, γιατί μας συμβαίνει κάτι που μας προκαλεί τόσο πόνο. Στο χωρισμό υπάρχει κάποιος που είναι άμεσα συνυφασμένος με τον πόνο αυτό. Aκόμα κι όταν με τη λογική και τη συνειδητή σκέψη ξέρουμε και παραδεχόμαστε ότι έχουμε κι εμείς μερίδιο ευθύνης σε ό,τι συμβαίνει, υπάρχει κάτι μέσα μας που προσπαθεί να αποφύγει την επίγνωση αυτή.

Tα έντονα συναισθήματα εμποδίζουν την κατανόηση

Eίναι δύσκολο -αν όχι ανώφελο- να κάνουμε συζητήσεις ξεκαθαρίσματος λογαριασμών με τον άλλον, όταν μέσα μας είμαστε ακόμη πολύ φορτισμένοι από το χωρισμό. Tα έντονα συναισθήματα και ιδιαίτερα ο θυμός κλείνουν τα αυτιά μας κι έτσι οι ελπίδες ότι θα εισακουστούμε ή ότι θα καταλάβουμε τον άλλον είναι μηδαμινές. Για την πρώτη περίοδο ενός χωρισμού, που στο ένα ζευγάρι μπορεί να διαρκέσει μερικούς μήνες και στο άλλο χρόνια, το καλύτερο είναι να διατηρούμε μία χαμηλών τόνων επικοινωνία, αλλά στον εαυτό μας να επιτρέπουμε να έχει και να εκφράζει σε τρίτους τα συναισθήματα αυτά.

Πρέπει οπωσδήποτε να μιλάμε;

Aφού όμως υπάρχουν τέτοιες τακτικές, γιατί να μην πιαστούμε από αυτές και να συνεχίσουμε τη ζωή μας, ώσπου ο χρόνος να κάνει τα πάντα να ξεχαστούν; Eίναι ανάγκη, αν μάλιστα δεν έχουμε παιδιά, να μπορούμε να μιλάμε με τον πρώην μας; Στο κάτω-κάτω δεν θέλουμε τίποτα πια από αυτό τον άνθρωπο που προσπαθούμε ή με κόπο καταφέραμε να ξεπεράσουμε. Kι αν έχουμε παιδιά, δεν αρκεί να λέμε με υποτυπώδη εγκράτεια και ευγένεια όσα έχουμε να πούμε, κι εκεί να τελειώνει η επικοινωνία μας; Aυτό μπορεί να γίνει και τίποτα δεν αναγκάζει εκείνους που έχουν χωρίσει να μιλάνε. Πολλά ζευγάρια δεν ξαναβλέπονται ποτέ πια παρά μόνο αν κάποτε συναντηθούν τυχαία.

Tο να μπορούμε να μιλάμε είναι ίσως περισσότερο συμβολικό.

Aυτό που έχει σημασία δεν είναι τόσο το να μιλάμε με τον άλλον, είτε για να «μείνουμε φίλοι» -κάτι ιδιαίτερα δύσκολο- είτε για να ξεκαθαρίσουμε παρεξηγήσεις ή να βρούμε το δίκιο μας, όσο το να μπορέσουμε εμείς οι ίδιοι να συνεχίσουμε τη ζωή μας ανεπηρέαστοι από αυτό που πιστεύουμε ότι μας αφαίρεσε ο άλλος όταν χωρίσαμε, αλλά και να γίνουμε πιο ώριμοι, έχοντας καταφέρει να βάλουμε στη θέση του κάτι που κάποτε υπήρξε ωραίο, μας πόνεσε, αλλά ήταν ένα κομμάτι της ζωής μας. Γίνεται αυτό και πώς;

Προς μια καινούργια ισορροπία

Tο πρώτο και βασικότερο στάδιο

είναι το να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να περάσει μια περίοδο πένθους με όλα τα συναισθήματα που μπορεί να περιέχει αυτή. Aκόμα κι αν χρειάζεται, για χάρη των παιδιών ή των πρακτικών αναγκών, να έχουμε επικοινωνία με τον άλλον, η προσπάθειά μας να συγκρατήσουμε τα συναισθήματά μας για να μη διαλυθούμε, μπορεί να περιορίζεται στις στιγμές αυτές. Aκόμη και τα παιδιά μπορούν να αντέξουν ένα γονιό που πενθεί, γιατί κι αυτά περνούν κάτι ανάλογο με το δικό τους τρόπο. Kανένα συναίσθημα δεν είναι απαγορευμένο, κι αν κάποιο είναι αβάσταχτο, είναι προτιμότερο να το μοιραζόμαστε με κάποιον που εμπιστευόμαστε, από το να προσπαθούμε να το διώξουμε και να κάνουμε ότι δεν συμβαίνει τίποτα.

Tο δεύτερο στάδιο

έρχεται όταν τα συναισθήματα, με το πέρασμα του χρόνου και την όποια επεξεργασία, είναι πια λιγότερο έντονα. Eίναι το στάδιο που ξανακερδίζουμε για τον εαυτό μας τη σχέση που τελείωσε, αναγνωρίζοντας ό,τι μας έδωσε: τις στιγμές του έρωτα, της χαράς, της ευτυχίας (όσες ήταν αυτές), αλλά και του πόνου, όλων των συναισθημάτων δηλαδή που μας έκαναν με ωραίο ή δυσάρεστο τρόπο να ωριμάσουμε. O Kαροτενούτο το περιγράφει κάπως έτσι: «Παρά τη μνησικακία που μπορεί να τρέφουμε για το πρόσωπο που μας προκάλεσε τόσο πόνο, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η παλιά εκείνη σχέση εξακολουθεί να είναι παρούσα μέσα μας, σε αυτό που συνέβαλε να γίνουμε, στην ωριμότητα και τη γνώση που αποκτήσαμε. Aπό αυτό το σημείο αρχίζει η δουλειά της ανασυγκρότησής μας, που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την έλευση μια νέας παρουσίας...».

http://www.lovepoint.gr

Ζευγάρια υπογράφουν «συμβόλαια σχέσης» - Ποιοι είναι οι πιο παράξενοι όροι

Δικηγόροι ισχυρίζονται ότι ολοένα και περισσότερα ζευγάρια, παντρεμένα και μη, υπογράφουν συμβόλαια σχέσης, που αναγράφουν ρητά με τι συχνότητα θα κάνουν σεξ!

Μετά τα προγαμιαία συμβόλαια που κάνουν... θραύση στα ζευγάρια που κάποιος από τους δύο ή και οι δύο έχουν μεγάλη περιουσία, μεγάλη πέραση, έχουν, σύμφωνα με δικηγόρους και τα «συμβόλαια σχέσης» τα οποία περιλαμβάνουν «ρήτρες τρόπου ζωής». Ποιες είναι οι πιο συνηθισμένες και οι πιο παράξενες από αυτές;

Οπως αναφέρει το CBS «συμβόλαια σχέσης» αρέσκονται να υπογράφουν τόσο παντρεμένα όσο και ανύπαντρα ζευγάρια. Συνηθέστερος όρο σε αυτά το πόσες φορές «υποχρεούται» το ζευγάρι να κάνει σεξ.

Τα ζευγάρια με αυτόν τον τρόπο ρυθμίζουν το πώς θα περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους, αλλά ακόμη και το αν επιτρέπεται κάποιος από τους συντρόφους να... απατήσει.

Μερικές από τις πιο παράξενες ρήτρες που έχουν αναγραφεί σε «συμβόλαια σχέσης» είναι οι εξής:

• Οχι πιάνο όταν ο σύζυγος είναι σπίτι.
• Η σύζυγος απαγορεύεται να φοράει οτιδήποτε πράσινο.
• Ο σύζυγος δικαιούται 100.000 δολάρια αν η γυναίκα φτάσει να ζυγίζει πάνω από 100 κιλά.
• Η σύζυγος απαγορεύεται τα κουρευτεί.

Αν ο σύζυγος απατήσει τη γυναίκα του, εκείνη παίρνει μπόνους που μπορεί να φτάσει και τα 5 εκατομμύρια δολάρια.

Οπως είναι λογικό η πρακτική αυτή, εκτός από πολλούς υποστηρικτές έχει και φανατικούς πολέμιους. Βασικό επιχείρημα των τελευταίων ο ισχυρισμός ότι τα συμβόλαια αυτά αφαιρούν οποιοδήποτε αίσθημα αυθορμητισμού από τη σχέση.

Από την άλλη πλευρά οι υποστηρικτές τονίζουν ότι είναι ευχάριστο να έχεις μια δομημένη σχέση και να ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί.

Η μαθηματική θεμελίωση των σχέσεων

Πρόταση 1.  Περί έρωτα
Έξυπνος άνδρας + έξυπνη γυναίκα = ειδύλλιο
Έξυπνος άνδρας + χαζή γυναίκα  = δεσμός
Χαζός άνδρας + έξυπνη γυναίκα  = γάμος
Χαζός άνδρας + χαζή γυναίκα  = εγκυμοσύνη

Πρόταση 2. Περί εργασίας
Έξυπνο αφεντικό + έξυπνος υπάλληλος = προκοπή
Έξυπνο αφεντικό + χαζός υπάλληλος = παραγωγή
Χαζό αφεντικό + έξυπνος υπάλληλος = προαγωγή
Χαζό αφεντικό + χαζός υπάλληλος = υπερωρίες

Πρόταση 3. Περί αγοράς
Ένας άνδρας πληρώνει  2 euro για ένα αντικείμενο που χρειάζεται και κοστίζει 1 euro.
Μια γυναίκα πληρώνει  1 euro για ένα αντικείμενο που δε χρειάζεται και κοστίζει  2euro .
Πόρισμα:
Μια γυναίκα ανησυχεί για το μέλλον  μέχρι να βρει σύζυγο.
Ένας άντρας ποτέ δεν ανησυχεί για το μέλλον,  παρά μόνο όταν βρει σύζυγο. Γενίκευση:
Επιτυχημένος άνδρας είναι εκείνος που βγάζει περισσότερα απ' όσα μπορεί να ξοδέψει η γυναίκα του.
Επιτυχημένη γυναίκα είναι κάποια που μπορεί να βρει έναν τέτοιο άντρα.

Πρόταση 4. Περί ευτυχίας
Για να είσαι ευτυχισμένη μ'  έναν άντρα, πρέπει να τον καταλαβαίνεις  πολύ και να τον αγαπάς λίγο.
Για να είσαι ευτυχισμένος με μια  γυναίκα, πρέπει να την αγαπάς πολύ και να μην προσπαθείς να την καταλάβεις καθόλου.

Πρόταση 5. Περί ανθεκτικότητας
Οι παντρεμένοι άντρες ζουν περισσότερο από τους ανύπαντρους, αλλά είναι πιο
πρόθυμοι να πεθάνουν νωρίτερα.

Πρόταση 6. Περί αλλαγών
Μια γυναίκα παντρεύεται κάποιον ελπίζοντας πως θα τον αλλάξει, αλλά αυτός δεν αλλάζει.
Ένας άντρας παντρεύεται μια γυναίκα ελπίζοντας πως αυτή δε
θ' αλλάξει, αλλά, διάολε, αλλάζει!

Πρόταση 7. Περί διαλόγων
Μια γυναίκα έχει την τελευταία λέξη στον καυγά.
Γενίκευση: Ό,τι πει ένας άνδρας μετά την τελευταία λέξη, είναι η απαρχή ενός νέου καυγά.

Το κλειδί για μια επιτυχημένη σχέση!!

Μετά από αμέτρητες έρευνες και μελέτες βρέθηκε από ομάδα επιστημών!!Δείτε το!!!

Πόσο δύσκολες είναι πλέον οι ανθρώπινες σχέσεις?

Κάθομαι και αναρωτιέμαι..πόσο δύσκολες είναι πλέον οι ανθρώπινες σχέσεις??

Και δεν αναφέρομαι μόνο στις ερωτικές..Φιλίες, οικογένειες, έρωτες έχουν μπει όλα σε έναν μύλο και ανακατεύονται και χαλάνε..και χάνουν την αλλοτινή τους ποιότητα κ όλοι εμείς καθόμαστε απλά κ παρακολουθούμε αμέτοχοι.

         Ίσως πρέπει να βάλω τις σκέψεις μου σε μια τάξη..

Το πιο εύκολο για όλους μας θα ήταν να κατηγορήσουμε για άλλη μια φορά την τεχνολογία που έχει εισβάλλει στις ζωές μας, το Facebook που τάχα μας αποξενώνει, την οικονομική κρίση που δεν αφήνει περιθώρια ξενοιασιάς και ποιοτικών σχέσεων. Θα μπορούσαμε όλοι να ισχυριστούμε τα παραπάνω με βεβαιότητα - το έχουμε κάνει άλλωστε ουκ ολίγες φορές - πόσο ειλικρινείς είμαστε όμως απέναντι στον εαυτό μας, πόσο αντέχουμε ακόμα να κρυβόμαστε πίσω από τα κατά τα άλλα περιποιημένα δάχτυλά μας.??

Να σας πω την ασήμαντη άποψή μου?? Κ ας μην κάνει εντύπωση σε κανέναν σας..εγώ θα το πω γιατί θα σκάσω. Για την ποιότητα των ανθρωπίνων σχέσεων σήμερα φταίμε ΕΜΕΙΣ και μόνο εμείς οι ίδιοι. Φταίμε επειδή κλεινόμαστε στους εαυτούς μας και φοβόμαστε το άγνωστο, το αλλιώτικο, αυτό που μπορεί να μας πληγώσει αλλά μπορεί  και να μας απογειώσει.

Φταίμε επειδή γινόμαστε αναίσθητοι μέσα σε μια σύγχρονη νοοτροπία που ορίζει τον "παρτακισμό" ως κουλτούρα και τρόπο ζωής. Φταίμε επειδή δεν θέλουμε να ξεβολευτούμε, δεν θέλουμε να κάνουμε ουδεμία υποχώρηση έχοντας ανατραφεί σαν κακομαθημένα που θέλουν τον φίλο, τον σύντροφο, την μάνα να μην τους χαλάει χατίρι ποτέ και πουθένα.

Και τέλος φταίμε επειδή είμαστε τεμπέληδες, ναι τεμπέληδες που βαριούνται ανυπόφορα να σηκωθούν από την οθόνη του υπολογιστή τους, να ρουφήξουν την ζωή ( με όποιες δυσκολίες και κακοτοπιές συνανά ο καθένας μας) και να βρουν τον τρόπο για την ευτύχια.

Σας ακούγεται ουτοπικός ο όρος? Ευτυχία για μένα δεν είναι τα ακριβά ρούχα, τα

μπουζούκια

και ο μουράτος γκόμενος με το επίσης μουράτο αμάξι που σε κυκλόφορει μόνο στα "καλύτερα" με τις φίλες σου ( ο Θεός ας τις κάνει) να σκάνε από την ζήλεια τους..

Ευτυχία είναι μια αγκαλιά από έναν φίλο αληθινό, ένας καφές παρέα με την μάνα σου για να σου πεί τα νέα του σογιού που βαριέσαι να ακούσεις ξανά και ξανά..Ευτυχία είναι τα χεράκια της μπουμπούς σου γύρω από τον λαιμό σου, το χασμουρητό του κουνελιόυ σου που για άλλη μια φορά πεινάει..Ευτυχία είναι το φιλί του αγαπημένου σου που σε κοιτάει με λατρεία απλά και μόνο επειδή ανασαίνεις..

    Και πιστέψτε με ότι δεν κάνω κανένα κήρυγμα εκ του ασφαλούς..Σας μιλάει ένα

άτομο που ακόμα παλεύει να βρεί μια χρυσή τομή στις οικογενειακές σχέσεις, που δεν έχει ορίσει ακόμα την ανιδιοτελή φιλία και που φοβάται κάθε στιγμή για την διάρκεια της ερωτικής ευτυχίας.. Δεν θέλω να δώσω συμβουλές, να προβληματίσω έστω κι έναν άνθρωπο θέλω και να ξορκίσω τις δικές μου ανασφάλειες και αδυναμίες.

Μυρτώ