Διαθήκες πέρα από κάθε φαντασία που άφησαν με το στόμα ανοιχτό τους κληρονόμους

Όλα τα έχουμε δει σε αυτή τη ζωή. Ωστόσο υπάρχουν και οι μεταθανάτιες επιθυμίες, αυτές που γίνονται ευρέως γνωστές σε συγγενείς και φίλους, μετά το άνοιγμα μιας διαθήκης και τη σχετική γνωστοποίηση από δικηγόρους. Σύμφωνα μάλιστα με την Telegraph, εμπειρογνώμονες - γενεαλόγοι που μελετούν διαθήκες για πάνω από μισό αιώνα από την εταιρία Fraser and Fraser, με έδρα το Λονδίνο, ανέλαβαν να "ξεθάψουν" για το ευρύτερο κοινό, τις πιο ξεκαρδιστικές διαθήκες όλων των εποχών.
Ανάμεσα σε αυτές, με βάση το δικό τους Top Ten, ένας άνδρας που πριν χρόνια άφησε κληρονομιά στον ίδιο το... Χριστό, 26.000 δολάρια, σε περίπτωση που αποδειχτεί αληθινός και σε περίπτωση που αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα.
Η 59χρονη Annie Langabeer από την πλευρά της, άφησε στο αδερφό της δύο ταβάνια και ελάχιστα χρήματα, προκειμένου να αγοράσει ένα σχοινί, με το οποίο του πρότεινε πολύ απλά.... να πάει να κρεμαστεί! Τη διαθήκη συνόδευε η επιστολή: "Αν και νεκρή, το πνεύμα μου ζει", γεγονός που μάς παραπέμπει στο γεγονός ότι μάλλον οι σχέσεις τους δεν ήταν οι ιδανικότερες.

Οι ειδικοί "κοσκίνισαν" 200.000 διαθήκες από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και μετά, σε μία προσπάθεια να εντοπίσουν τα οικογενειακά δέντρα εκατοντάδων ανθρώπων.
Ο Frank Smith ήξερε ακριβώς τι έκανε με την περιουσία των κοντά 3.000 δολαρίων, το Δεκέμβριο του 1937. Προειδοποίησε την κόρη του ότι θα μπορέσει να γίνει νόμιμος αποδέκτης των χρημάτων και των ακινήτων του, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα συνέχιζε να ζει με τον "ανήθικο σύζυγό της". Ο κ. Smith που απεβίωσε τελικά τον Νοέμβριο του 1942, δεν ξέχασε φυσικά να σημειώσει στα ψιλά γράμματα ότι "στη αντίθεση περίπτωση, η περιουσία θα δωριζόταν στο δημόσιο".
Τον Φεβρουάριο του 1999, ο Kenneth Gibson, επέμενε ότι η κόρη του θα πρέπει να κληρονομήσει το... "χρέος των 220 γραμ. λουκάνικων", εφόσον η μητέρα της που είχε ήδη φύγει από τη ζωή, δεν είχε πληρώσει όταν έπρεπε το αντίτιμο. Ο ίδιος απεβίωσε δύο μήνες αργότερα.
Περισσότερο ρομαντικός υπήρξε στη ζωή του ο Issac Cooke, ο οποίος το 1935 έγραψε τα πάντα στη γυναίκα του, Alice. Όταν όμως λέμε τα πάντα, τι εννοούμε; Για την ακρίβεια, πώς το εννοούμε; "Η διαθήκη του", λένε οι ειδικοί "είχε τη μορφή επτά - στιχου ποιήματος με ομοιοκαταληξία".
Ο 70χρονος Albert Orton από το Coventry που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 70 ετών, το 1888, άφησε στη γυναίκα του μόλις ένα ποδήλατο - farthing (με τη σέλα  μπροστά στο τιμόνι και για το οποίο απαιτούνται άριστες οδηγικές ικανότητες), καθ' ότι δήλωνε αηδιασμένος σχεδόν από τον τρόπο που του συμπεριφερόταν όσο ήταν εν ζωή.
Ο Richard Walker ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά και δεν δίστασε να το αποδείξει έμπρακτα και μεταθανάτια. Δώρισε το ποσό των 10.000 δολαρίων στην "αγάπη της ζωής του", μία κοπέλα που γνώρισε σε μπαρ στην Ταϋλάνδη. Η ίδια θα μπορούσε να λάβει το ποσό στην ηλικία των 21. Ο κ. Walker πέθανε το 1982, σε ηλικία 41 ετών και στη διαθήκη του έγραψε: "Πείτε της ότι την αγάπησα, περισσότερο από οποιονδήποτε γνώρισα τυχαία στη ζωή μου ποτέ".
Ο Martin Turner συνέταξε τη διαθήκη του, τον Ιανουάριο του 1916. Αξιωματικός στο βρετανικό στρατό, είχε το κανονικό επώνυμο Tuchmann, γεγονός που ήταν καταχωρημένο σε όλα τα δημόσια έγγραφα. Ωστόσο, η μόνη του επιθυμία ήταν να τον αποκαλούν όλοι, με το επώνυμο Turner.
Ο  Stephen Cuthbert έγραψε το 2002 τη διαθήκη του, μέσω της οποίας καταστούσε σαφές ότι η περιουσία του θα προορίζονταν στην αποπληρωμή των ποτών και εν γένει της άστατης ζωής του, μετά την εγκατάλειψη του μάταιου τούτου κόσμου.
Τέλος, στις πιο σπαρταριστές διαθήκες που έχουν ποτέ καταγραφεί μέσα σε 50 χρόνια, κατατάσσεται και η επιθυμία του πάμπλουτου 7ου Μαρκήσιου του Londonberry, ο οποίος έγραψε στη γυναίκα του τα πάντα, αλλά μαζί και τα ζώα του. "Μοναδική μου επιθυμία είναι να δωρίσω στη σύζυγό μου, όλα τα ζώα που είχα στην κατοχή μου, μαζί όμως και με την φυσικό πολλαπλασιασμό τους". Όπερ σημαίνει μαζί και τα γεννητούρια τους.
Και μπορεί σήμερα να μην γνωρίζουμε τι ακριβώς έγινε κατά την αποδοχή κληρονομιάς, ωστόσο, αναγνωρίζουμε ότι πρόκειται για τις πιο πρωτότυπες διαθήκες που διαβάσαμε ποτέ!

Πηγή: telegraph.co.uk

Δείπνο στα μουγγά σε εστιατόριο της Νέας Υόρκης

Όταν οι άνθρωποι βγαίνουν για δείπνο, συνήθως απολαμβάνουν, μαζί με το καλό φαγητό και την συζήτηση με την παρέα τους.
Ωστόσο, σε ένα εστιατόριο της Νέας Υόρκης η συζήτηση δεν περιλαμβάνεται στο… μενού.
Στο "Eat" (που σημάνει "τρώω" αλλά και "τρώγε" στην προστακτική) οι πελάτες δεν βγάζουν κιχ!  Οι μόνοι ήχοι είναι τα μαχαιροπίρουνα, το νερό που χύνεται στα ποτήρια και το ρούφηγμα της σούπας.
Ο ιδιοκτήτης του λέει ότι εμπνεύστηκε την ιδέα του σιωπηλού δείπνου από την εμπειρία τους ως επισκέπτης σε βουδιστικό μοναστήρι στο Θιβέτ, όπου κάθε πρωί έπαιρνε το πρωινό του μέσα στην απόλυτη σιωπή.
Αν ενδιαφέρεστε για φαγητό με φίλους υπό τον ήχο της... σιωπής και της βουδιστικής νιρβάνα, το  ήσυχο εστιατόριο βρίσκεται στη συνοικία Γκρίνποϊντ του Μπρούκλιν.

Βρετανικό χωριό με σπίτια που… γέρνουν!

Το Lavenham στο Suffolk της Αγγλίας είναι ένα όμορφο χωριουδάκι αλλά και ασυνήθιστο συνάμα. Με την πρώτη εικόνα καταλαβαίνει ο επισκέπτης ότι κάτι δεν πάει καλά εδώ. Και βέβαια είναι προφανές τι είναι αυτό! Τα σπίτια του χωριού γέρνουν επικίνδυνα και μοιάζουν να αποζητούν στήριξη στα διπλανά τους. Το Lavenham είναι μια μεσαιωνική πόλη με πλούσια ιστορία που εμπορικά στηριζόταν στην παραγωγή υψηλής ποιότητας μαλλιού.

Μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα, η πόλη ήταν από τις πλουσιότερες στις Βρετανικές Νήσους, αλλά εξαιτίας της οικιστικής ανάπτυξης και της ταχύτατης αύξησης των σπιτιών, τα κτήρια κατασκευάστηκαν βιαστικά από ξύλο. Κάποια στιγμή λόγω της πολυκαιρίας τα ξύλα αυτά στράβωσαν και έδωσαν στα κτήρια τη μορφή που βλέπετε. Και επειδή η πόλη σιγά-σιγά παρήκμασε οι κάτοικοι δεν είχαν χρήματα να φτιάξουν τα σπίτια, με αποτέλεσμα αυτά να μείνουν… στραβά. Αυτό όμως αποτέλεσε και ένα από τα βσαικότερα αξιοθέατα εδώ, που προσελκύουν πολλούς τουρίστες για να τα θαυμάσουν.
 http://perierga.gr

Η παράξενη ομάδα των «Ορκισμένων Παρθένων»

Σήμερα που όλο και περισσότεροι ανακαλύπτουμε τί ακριβώς σημαίνει «Oρκισμένες παρθένες» των ορεινών χωριών της Βόρειας Αλβανίας, το έθιμο οδεύει προς εξαφάνιση. Για αιώνες, ωστόσο, υπήρχαν περιοχές ολόκληρες που υποχρέωναν γυναίκες να ζουν ως άνδρες προκειμένου να «ξεπλένουν» την «ντροπή» της μη απόκτησης αρσενικού απογόνου. Η πατριαρχική εξουσία έπρεπε να παραμείνει με οποιδήποτε τρόπο και κόστος. Στην πραγματικότητα οι γυναίκες αυτές στην κυριολεξία θυσιάστηκαν από τις οικογένειές τους στο βωμό της παράδοσης. Το έθιμο αυτό, όπως και πολλά ακόμα, χρωστά την ύπαρξή του στην προσαρμοστικότητα που δείχνουν οι άνθρωποι όταν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα έχουν ορίσει στον μικρόκοσμό τους.

Σε μια κοινωνία, λοιπόν, όπου η απουσία ανδρών ήταν συνώνυμη της απόλυτης καταστροφής οι άνθρωποι επινόησαν τις «ορκισμένες παρθένες». Οι οικογένειες που δεν είχαν αρσενικούς απογόνους και άρα δεν είχαν άνθρωπο άξιο να διαχειριστεί τα οικογενειακά ζητήματα, αποφάσιζαν να μετατρέψουν μια γυναίκα σε άνδρα προκειμένου να της τα αναθέσουν. Το ρόλο αυτόν δεν επωμιζόταν οποιοδήποτε θηλυκό μέλος της οικογένειας αλλά μονάχα η μεγαλύτερη κόρη. Για να βαπτιστεί «ορκισμένη παρθένα» ή «burnesha» (όπως λέγεται σε τοπικές διαλέκτους) μια γυναίκα κόβει τα μαλλιά της, ντύνεται για το υπόλοιπο της ζωής της και για οποιαδήποτε δραστηριότητα αποκλειστικά με αντρικά ρούχα, ενίοτε αλλάζει το όνομά της, υιοθετεί ανδρικές συνήθειες και χειρονομίες.

Το κυριότερο, όμως, είναι που παίρνει όρκο τιμής πως θα παραμείνει παρθένα και αγνή για όλη της τη ζωή. Το έθιμο αυτό είναι πρωτοφανές για την περιοχή της Ευρώπης. Παρόμοιες πρακτικές εφαρμόζονταν σε ορισμένες φυλές ιθαγενών στη Βόρεια Αμερική. To έθιμο κρατά από τον 15ο αιώνα. Από τότε μέχρι και αρκετά πρόσφατα στις περιοχές εκείνες της Βόρειας Αλβανίας και του Κοσόβου η γυναίκα δεν είχε την πολυτέλεια καμιάς ελευθερίας: ακολουθούσε τις προσταγές της οικογένειας στον γάμο, δεν ψήφιζε, δεν οδηγούσε αυτοκίνητο, δεν είχε καμία επαφή με τις επιχειρηματικές δραστηριότητες της οικογένειας, δεν κρατούσε χρήματα.

Εννοείτει δεν έπινε, δεν κάπνιζε, δεν ξενυχτούσε παρά μόνο για να περιποιηθεί κάποιον. Με τους άντρες να απολαμβάνουν τις όποιες μικρές ή μεγάλες χαρές της ζωής (δεδομένων φυσικά των συνθηκών στην χώρα) οι γυναίκες αυτές ενδεχομένως θεωρούσαν την ένταξή τους στις «burnesha» ως ένα είδος απελευθέρωσης καθώς αυτομάτως τους χορηγούνταν όλα τα δικαιώματα και τα προνόμια του ανδρικού πληθυσμού. Με τον τρόπο αυτό έβγαιναν από την αφόρητη κοινωνική απομόνωση. Για πολλές γυναίκες, επίσης, η ένταξή τους στις παρθένες ήταν ο μόνος τρόπος να αποδεσμευτούν από έναν γάμο που είχαν προαποφασίσει οι γονείς τους από την στιγμή που γεννήθηκαν και μάλιστα χωρίς να διακινδυνεύσουν μια βεντέτα λόγω ατίμωσης της οικογένειας του γαμπρού. Κάποιες άλλες επίσης θεωρούσαν πως αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να κληρονομήσουν την οικογενειακή περιουσία.

Μια γυναίκα γίνεται «ορκισμένη παρθένα» σε οποιαδήποτε ηλικία με μια ειδική τελετή- ορκωμοσία μπροστά σε μια επιτροπή με πρεσβύτερους 12 χωριών. Από τη στιγμή εκείνη και μετά της επιτρέπεται να ζει ως άνδρας και είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει αρσενικό όνομα, να μεταφέρει όπλο, να καπνίζει, να πίνει αλκοόλ, να εργάζεται, να ενεργεί ως επικεφαλής μιας οικογένειας, να προστατεύει τα γυναικόπαιδα, να παίζει μουσική και τραγουδά και να μιλά ισότιμα με τους άνδρες. Σε περίπτωση που κάποτε έσπαζε τον όρκο θα τιμωρούνταν με θάνατο. Πλεόν βέβαια είναι αμφίβολο αν η ποινή αυτή εξακολουθεί να εκτελείται. Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο Mildred Dickemann σημαντικό ρόλο στο δίλημμα μια νέας γυναίκας για το αν έπρεπε ή όχι να γίνει «ορκισμένη παρθένα» διαδραμάτιζε η μητέρα της.

Η εξήγηση είναι απλή. Μια χήρα χωρίς γιους είχε παραδοσιακά λίγες επιλογές στην Αλβανία: ή θα επέστρεφε στο πατρικό της ή θα παρέμενε ως δούλα στην οικογένεια του αποθανόντος συζύγου της, ή θα ξαναπαντρευόταν. Αν, όμως, είχε μια κόρη να «μετατρέψει» σε γιο θα μπορούσε να συνεχίσει την υπόλοιπη ζωή της στο σπίτι της. Η πρακτική των «ορκισμένων παρθένων» αναφέρθηκε για πρώτη φορά από ταξιδιώτες, ιεραπόστολους, γεωγράφους και ανθρωπολόγους που επισκέφτηκαν τα βουνά της βόρειας Αλβανίας κατά τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα. Η αρχαία αυτή παράδοση με τα χρόνια ξεφτίζει.

Η Δύση για χρόνια πίστευε πως η παράδοση των «ορκισμένων παρθένων» είχε οριστικά εκλείψει. Ωστόσο, μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού διαπιστώθηκε πως στα Βόρεια της χώρας οι παραδόσεις καλά κρατούν. Σήμερα υπολογίζεται ότι ζουν εκεί από σαράντα μέχρι μερικές εκατοντάδες τέτοιες γυναίκες. Είναι όλες τους άνω των 50 ετών. * Σπουδαία φωτορεπορτάζ σχετικά με τις «Ορκισμένες παρθένες» της Αλβανίας έχουν κάνει ο Jill Peters πέρυσι, ο Johan Spanner για λογαριασμό των New York Times το 2008, η εξαιρετική φωτογράφος Pepa Hristova, το BBC αλλά και το National Geographic.

πηγή: lifo.gr

Νέα υπηρεσία προσφέρει επικοινωνία με… πεθαμένους

Ξεχάστε τις μαγικές μπάλες, τα κεριά, τα μέντιουμ και τις νύχτες με πανσέληνο...
Ένα νέο startup που αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος επιχειρηματικότητας και ανάπτυξης του Τεχνολογικού Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT) υπόσχεται να σας χαρίσει… "αιώνια ζωή" και εικονική επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο μετά θάνατον!
Η υπηρεσία λέγεται "Eterni.me" και έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε… όσοι έχουν αποχωρήσει από το μάταιο τούτο κόσμο, να μπορούν να "επικοινωνούν" με όσους έχουν αφήσει πίσω τους μέσα από τον τάφο τους!
Ανατριχιάσατε;

Διαβάστε παρακάτω, για να καταλάβετε πώς λειτουργεί!

Αρχικά, οι χρήστες θα πρέπει να επιτρέψουν στην υπηρεσία να έχει πρόσβαση στις διαδικτυακές δραστηριότητές τους, όπως για παράδειγμα σε chat logs, social-network accounts, φωτογραφίες και email. Οι πληροφορίες που θα αντλήσει από όλες αυτές τις πηγές, στη συνέχεια χρησιμοποιούνται έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα ψηφιακό πορτρέτο των χρηστών -μετά το θάνατό τους- για να μπορούν να συνεχίσουν να επικοινωνούν με τους φίλους και τους αγαπημένους τους.
Αυτό το καταφέρνει μέσα από πολύπλοκους αλγόριθμους ψηφιακής νοημοσύνης, όπως αναφέρει σε δημοσίευμά του στην ιστοσελίδα news.discovery.com ο Nic Halverson.
Στη συνέχεια δημιουργεί ένα εικονικό προφίλ, ένα avatar που μιμείται την προσωπικότητα του χρήστη και μπορεί να αλληλεπιδράσει και να προσφέρει πληροφορίες και συμβουλές σε φίλους και οικείους του, όταν αυτός πεθάνει.
Όσοι αντέχουν στην ιδέα… μπορούν να επικοινωνήσουν με τους υπεύθυνους της ιστοσελίδας, προκειμένου να πάρουν περισσότερες πληροφορίες για τις παρεχόμενες υπηρεσίες.
Σύμφωνα πάντως με την ιστοσελίδα Boston.com, η ανταπόκριση του κοινού είναι πολύ θετική και το "Eterni.me" έχει ήδη δεχτεί πάνω από 36.000 επισκέψεις, ενώ 1.300 τολμηροί χρήστες έκαναν εγγραφή μέσα σε ένα 24ωρο.

Η πιο περίεργη δουλειά του κόσμου; Συντηρητής ιστορικών sex toys

Η Emily Yates έχει μια δουλειά που πιθανόν να έφερνε πολλούς σε αμηχανία: είναι συντηρήτρια sex toys άλλων εποχών και εργάζεται στο "The Science Museum" των ΗΠΑ.
Η ίδια λέει για τη δουλειά της μιλώντας στο timeout: "δεν καθαρίζω απλώς δονητές. Συντηρώ ερωτικά έργα τέχνης από διάφορους πολιτισμούς. Το δικό μου αγαπημένο είναι ένα ερωτικό παιχνίδι από ελεφαντόδοντο από τη Βικτωριανή Εποχή, το οποίο καθαρίζω και γυαλίζω πολύ προσεκτικά με μπατονέτες και αρκετή δόση χιούμορ".

Μοιράζεται επίσης τις γνώσεις της αποκαλύπτοντας πως "δημοσίως οι Βικτωριανοί ήταν πολύ καθωσπρέπει. Αλλά φυσικά και έκαναν πολλά άτακτα πράγματα".
Εξάλλου κατά την εποχή αυτή το μασάζ σε όλες τις περιοχές του σώματος και ιδίως τα γεννητικά όργανα θεωρούνταν ως ευρέως παραδεκτή ιατρική θεραπεία για διάφορες ασθένειες, από τον πονοκέφαλο μέχρι την υστερία.
"Κάποτε συντηρούσε ένα δονητή από τη Γερμανία που ονομαζόταν Veedee" λέει η Yates. "Έμοιαζε με μια βούρτσα με ένα λαστιχένιο μπαλάκι στη μια άκρη".
Το πιο δύσκολο αντικείμενο που έχει αναλάβει μέχρι σήμερα, όπως λέει είναι ένα προφυλακτικό φτιαγμένο από έντερο προβάτου. "Φτιάχτηκε γύρω στο 1900 και προφανώς είχε χρησιμοποιηθεί πολλές φορές".

10 Παραξενοι διαγωνισμοι.

.

Ξέραμε για διαγωνισμούς τραγουδιού, διαγωνισμούς χορού, διαγωνισμούς χοτ ντογκ και διαγωνισμούς ομορφιάς.
Αλλά φαίνεται πως όταν ο λαός έχει κέφια δεν διστάζει να διαγωνιστεί στο οτιδήποτε.
Και αν μέχρι τώρα πιστεύατε ότι....

οι διαγωνισμοί έχουν πάντα σκοπό να αναδείξουν ταλέντα και να προωθήσουν τους κατόχους τους σε μία πιθανή επαγγελματική καριέρα, μάλλον δεν έχετε μάθει για τους πιο παράξενους διαγωνισμούς του κόσμου, που μοναδικός τους σκοπός είναι η διασκέδαση.
Και ο σκοπός αυτός αγιάζει ακόμα και τα πιο πρωτότυπα μέσα!
Με αφορμή το ετήσιο Πρωτάθλημα Πέτρα Ψαλίδι Χαρτί, που πραγματοποιήθηκε στο Τορόντο, συγκεντρώσαμε μερικούς ακόμα παράξενους διαγωνισμούς ανά τον κόσμο που πραγματικά προκαλούν το γέλιο αλλά και την περιέργεια.
Σας ακούγεται ανόητο;
Η φτώχεια θέλει καλοπέραση, φίλοι μου!

1.Πρωτάθλημα Πέτρα Ψαλίδι Χαρτί
Η 25η Οκτωβρίου ήταν μία άκρως σημαντική μέρα για τους κατοίκους του Τορόντο, αφού έλαβε χώρα το 7ο κατά σειρά Πρωτάθλημα Πέτρα Ψαλίδι Χαρτί. Εκατοντάδες fan του «αθλήματος» δήλωσαν συμμετοχή στο τουρνουά, το οποίο περιλάμβανε αμέτρητους γύρους «δακτυλομαχιών» καθώς και ένα έπαθλο 10.000 δολαρίων για αυτόν που θα κατάφερνε να καλύψει τις περισσότερες «πέτρες» με «χαρτί», να σπάσει τα περισσότερα «ψαλίδια» με «πέτρα» και να κόψει τα περισσότερα «χαρτιά» με «ψαλίδια». Το παιχνίδι αυτό βέβαια, όσο απλό και να ακούγεται, απαιτεί κάποια στρατηγική -να ξέρεις π.χ. πότε να ανοίξεις το χέρι σου ή να πώς να αποφύγεις μία συγκεκριμένη χειρονομία από τον άλλον- αλλά ως επί το πλείστον βασίζεται στην τύχη. Όπως, παραδείγματος χάριν, η λοταρία, αλλά με λιγότερα χρήματα για έπαθλο και με περισσότερες πιθανότητες για νίκη.  

2. Σνόρκελ σε βούρκο (Bog Snorkeling)
Η Ουαλία είναι ένα παράξενο μέρος. Όχι μόνο υπολογίζεται πως έχει σχεδόν τέσσερις φορές περισσότερα πρόβατα από ανθρώπους (άσχετο!), αλλά φιλοξενεί κάθε χρόνο και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σνόρκελ σε Βούρκο, που πραγματοποιείται εδώ και 23 χρόνια σε ένα χαντάκι 55 περίπου μέτρων το οποίο διασχίζει έναν ιδιωτικό τυρφώνα λίγο έξω από την περιοχή. Με βία 600 μόνιμους κατοίκους, το Llanwrtyd Wells ισχυρίζεται πως είναι η μικρότερη πόλη της Βρετανίας και έχει βρει τον τρόπο να προσελκύει τουρίστες με την διοργάνωση τρελών φεστιβάλ. Μαραθώνιος Ανθρώπου vs Αλόγου Από τους ίδιους τρελούς που έκαναν διάσημη την πόλη Llanwrtyd Wells της Ουαλίας μας έρχεται και ο Μαραθώνιος Ανθρώπου vs Αλόγου. Προέκυψε, μάλιστα, πάνω σε ένα μεθύσι κάποιων κατοίκων, οι οποίοι καβγάδιζαν για το ποιος μπορεί να τρέξει μεγάλες αποστάσεις ταχύτερα, ο άνθρωπος ή το άλογο.

3.Extreme Ironing (Ακραίο Σιδέρωμα)
Θα τους αναγνωρίσετε από την τσάκιση στα παντελόνια τους! Κρέμονται από απότομους γκρεμούς, δένονται έξω από οχήματα που τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, ακόμα και υποβρυχίως οι διαγωνιζόμενοι στο Extreme Ironing δεν διστάζουν σε σιδερώσουν ρούχα ακόμα και υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες. Το άθλημα υπάρχει από το 1997, όταν ένα Βρετανός, ο Phil Shaw συνδύασε την αγάπη του για την αναρρίχηση με την δουλειά του, ως εργάτης σε εργοστάσιο ενδυμάτων Κουβάλημα συζύγου (Wife Carrying)  

4.Το Κουβάλημα της Συζύγου
-άθλημα κατά το οποίο ο άνδρας κάνει αγώνα δρόμου μετ’εμποδίων κουβαλώντας στους ώμους την γυναίκα του- ξεκίνησε αρχικά ως αστείο στο Sonkajärvi της Φινλανδίας. Οι φανατικοί του αθλήματος ισχυρίζονται όμως ότι το άθλημα έχει τις ρίζες του σε παλαιότερες εποχές, όταν ήταν αποδεκτό να «κλέβει» κανείς την γυναίκα κάποιου, κουβαλώντας την μακριά από τα γειτονικά χωριά, αλλά στην πραγματικότητα ως άθλημα μετρά μόνο 16 χρόνια. Ο άντρας, λοιπόν, πρέπει να κουβαλήσει την γυναίκα -χωρίς να είναι απαραίτητα ζευγάρι- σε έναν αγώνα δρόμου που περιλαμβάνει νερό, άμμο και εμπόδια. Η γυναίκα πρέπει να ζυγίζει τουλάχιστον 48 κιλά (σε πολύ αδύνατες γυναίκες προστίθενται βάρη για να πλησιάσουν την διαφορά των κιλών). Κάθε φορά που ο άνδρας ρίχνει κάτω την γυναίκα -κάτι που συμβαίνει πολύ συχνά, γι’αυτό και οι γυναίκες φορούν κράνη- επιβαρύνεται με πρόστιμο 15 δευτερολέπτων. Για να τους διευκολύνουν στο κουβάλημα, οι περισσότερες γυναίκες τους καβαλάνε σαν σάκες (πόδια στην μέση και χέρια στον σβέρκο) ή με τον «εσθονικό» τρόπο (πόδια στον σβέρκο και χέρια στην μέση του άντρα).

 5.Tiddlywinks
Στο παιχνίδι αυτό υπάρχουν 4 χρωμάτων κουμπιά (Winks): κόκκινα, μπλε, πράσινα και κίτρινα. Κάθε χρώμα έχει έξι κουμπιά και σκοπός του παιχνιδιού είναι οι παίκτες να τα βάλουν σε ένα δοχείο «φλιπάροντάς» τα με ένα μεγαλύτερο κουμπί, το Squidger. Ο παίχτης που θα καταφέρει να βάλει και τα 6 κουμπιά στο δοχείο είναι και ο νικητής. Οι υπόλοιποι παίχτες ακολουθούν ανάλογα με τον αριθμό των κουμπιών που έχουν βάλει στο δοχείο.

 6.Conkers (Καστανομαχίες)
Έχετε κάστανα; Μην τα φάτε. Μπορούν να σας χρησιμέψουν στο άχρηστο αυτό αγγλικό παιχνίδι. Παίζεται με δύο παίκτες, με τον καθένα να έχει ένα κάστανο τρυπημένο και δεμένο με ένα σκοινάκι. Ο ένας παίχτης κρατάει ακίνητο το κάστανό του, ενώ ο άλλος το χτυπάει με το δικό του. Το πρώτο κάστανο που θα σπάσει χάνει.

 7.Chess Boxing (Σκάκι με Μποξ)
«Ο αγώνας γίνεται στο ρινγκ και οι πόλεμοι στην σκακιέρα». Αυτό είναι το σλόγκαν της παγκόσμιας οργάνωσης Chess Boxing, που εκπροσωπεί ακριβώς αυτό που λέει το όνομά της: ένα πρωτότυπο άθλημα που συνδυάζει σκάκι και μποξ! Ο Ολλανδός καλλιτέχνης Iepe Rubingh, επηρεασμένος από ένα κόμικ, διοργάνωσε τον πρώτο αγώνα Chess Boxing το 2003.  

8.Punkin Chunkin (Ρίψη Κολοκύθας)
Όσο περίεργο σας φαίνεται και το όνομα, άλλο τόσο ανούσιος είναι και αυτός ο αποκριάτικος διαγωνισμός. Αυτό δεν πτοεί βέβαια τους 20.000 θεατές που μαζεύονται κάθε χρόνο στο Delaware για να δουν κολοκύθες να… εκτοξεύονται και να προσγειώνονται άτσαλα. Ο διαγωνισμός ξεκίνησε το 1986, όταν τέσσερεις φίλοι – πιθανότατα μεθυσμένοι- στοιχημάτισαν για το ποιος θα πετούσε μακρύτερα μια κολοκύθα.

 9.Air Guitar (Παίζοντας κιθάρα... χωρίς κιθάρα)
Το περίεργο αυτό φεστιβάλ ξεκίνησε το 1996 στην Φιλανδία. Στον διαγωνισμό υπάρχουν δύο γύροι: στον πρώτο ο διαγωνιζόμενος παίζει ένα τραγούδι τις επιλογής του, ενώ στον δεύτερο το κοινό διαλέγει ένα τραγούδι για τον διαγωνιζόμενο. Όλα καλά μέχρι εδώ. Το πρωτότυπο του διαγωνισμού είναι το γεγονός ότι τα τραγούδια είναι playback και ο διαγωνιζόμενος... προσποιείται ότι παίζει κιθάρα!

Οι παράξενες «πράσινες» μπάλες της λίμνης Mývatn!

Οι πράσινες μπάλες που βλέπετε ονομάζονται marimo (σ.σ. στα Ιαπωνικά σημαίνει «μπάλες από φύκια») και είναι επίσης γνωστές με ως Cladophora, αποτελώντας ένα είδος νηματοειδών πράσινων φυκιών που ονομάζονται Aegagropila linnaei και αναπτύσσονται σε μεγάλες πράσινες μπάλες με βελούδινη υφή. Αυτές οι μπάλες αυξάνονται σε μεγέθη που κυμαίνονται από 12 έως 30 εκατοστά πλάτος, ανάλογα με το πού θα βρεθούν. Οι Marimos είναι σπάνιες και βρίσκονται ως επί το πλείστον στην Ισλανδία, τη Σκωτία και την Ιαπωνία, κυρίως στη λίμνη Ακάν στην Ιαπωνία και στη λίμνη Mývatn στην Ισλανδία.




 Οι ίνες από τα φύκια αναπτύσσονται προς όλες τις κατευθύνσεις από το κέντρο της μπάλας, θέτοντας έτσι τα θεμέλια για τη δημιουργία μιας σφαιρικής μορφής. Η χλωροφύλλη μέσα στη μπάλα παραμένει αδρανής στο σκοτάδι, αλλά γίνεται ενεργή όταν εκτεθεί στο φως, με αποτέλεσμα το έντονο πράσινο χρώμα που παίρνουν οι μπάλες. Στην Ιαπωνία προστατεύονται και αποτελούν φυσικό θησαυρό από το 1920. Παραμένουν στον βυθό των λιμνών και μετακινούνται με τα ρεύματα του νερού, ενώ πολλές φορές βγαίνουν και στις ακτές. Φωτοσυνθέτουν σαν κανονικά φυτά και αποτελούν αντικείμενο έρευνας εδώ και πολλά χρόνια από ειδικούς επιστήμονες.

Kαταπληκτική «ιπτάμενη»… γέφυρα στην Ολλανδία!

Μιά άκρως εντυπωσιακή γέφυρα κατασκευάστηκε στην Ολλανδία, και πιο συγκεκριμένα στην πόλη Leeuwarden, η οποία ονομάζεται Slauerhoff Bridge. Πρόκειται για μια πλήρως αυτόματη κινητή γέφυρα, γνωστή και με την ονομασία «ιπτάμενη». Και από τις εικόνες μπορείτε βέβαια να καταλάβετε το γιατί: Η γέφυρα μπορεί γρήγορα, εύκολα και αποτελεσματικά να ανυψώνεται από το έδαφος αλλά και να «προσγειώνεται» πάλι πίσω ανάλογα με τις ανάγκες.

Αυτό επιτρέπει την κυκλοφορία του νερού αλλά και των αυτοκινήτων, πεζών και ποδηλάτων σε διαφορετικές χρονικές στιγμές χωρίς να υπάρχει… συνωστισμός! Μια προηγμένη τεχνολογικά δομή, με σύγχρονο και πρωτοποριακό design στην υπηρεσία της διευκόλυνσης των κατοίκων που εντυπωσιάζει με την εμφάνιση και τη λειτουργία της, αποδεικνύοντας για άλλη μία φορά την εξέλιξη της μηχανικής αλλα και του σχεδιασμού στις μέρες μας.

http://perierga.gr

Χρωματιστο καλαμποκι.

Παλέτα χρωμάτων από ένα καλαμπόκι

Εκτός από την κλασική κίτρινη ποικιλία καλαμποκιού υπάρχει και το χρωματιστό καλαμπόκι, γνωστό και ως «ινδικό καλαμπόκι»!

Πρόκειται για μια εντυπωσιακή από άποψη εμφάνισης ποικιλία καλαμποκιού, η παραγωγή της οποίας ξεκίνησε από την Ινδία και μεταφέρθηκε σιγά-σιγά σε ολόκληρο τον κόσμο, με τις ΗΠΑ να παράγουν πλέον τις μεγαλύτερες ποσότητες πολύχρωμου καλαμποκιού.

Με τα χρόνια οι καλλιεργητές δημιούργησαν διάφορες διασταυρώσεις με αποτέλεσμα το ινδικό καλαμπόκι να μπορεί να δώσει γαλάζιους, κόκκινους, μαύρους, μοβ, καφέ ακόμα και μπλε καρπούς. Ο χρωματισμός των ινδικών καλαμποκιών οφείλεται στο διαφορετικό συνδυασμό των αντιοξειδωτικών ουσιών στο εσωτερικό τους αλλά και στην επικονίαση.

Ιερέας κοινωνεί με χυμό

Ο Πολ Φίλμερ

Ένας ιερέας στο Γιάλντινγκ του Κεντ στη Βρετανία, αποφάσισε να κοινωνεί με χυμό, λόγω του αυξανόμενου αριθμού των αλκοολικών.

Ο Πολ Φίλμερ, εφημέριος της εκκλησίας «St Peter and St Paul», αποφάσισε να σταματήσει να κοινωνεί τους πιστούς με κρασί, εξαιτίας του αυξανόμενου αριθμού αλκοολικών στο εκκλησίασμά του.

Ο ίδιος δεν ήθελε οι λίγοι εθισμένοι στο αλκοόλ πιστοί που παρακολουθούν τη λειτουργία του, να αισθάνονται απομονωμένοι κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας.

Έτσι, αντί για κόκκινο κρασί προσφέρει στη Θεία Κοινωνία χυμό από σταφύλια. «Είναι κάτι καινούριο και πολύ σπάνιο για την Εκκλησία της Αγγλίας. Ένιωθα ότι δεν είναι δίκαιο για κάποιους, οι οποίοι μπορεί να αισθάνονται πως μπαίνουν στο περιθώριο. Μέχρι τώρα οι αντιδράσεις είναι θετικές. Οι άνθρωποι αισθάνονται ότι συμμετέχουν σε κάτι, που βοηθάει κάποιους άλλους», σχολίασε ο εφημέριος.