Έξι επαγγέλματα που ευτυχώς εξαφανίστηκαν

Οι αιώνες περνούν, οι εποχές αλλάζουν, ωστόσο οι δυσκολίες στην εξεύρεση εργασίας δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν. 
Και η ανεργία πάντα θα αναγκάζει κάποιους να αναζητούν επαγγελματικό καταφύγιο σε δυσάρεστες ή περίεργες εργασίες, τις οποίες κανείς δεν θέλει να τις κάνει. Πηγαίνοντας ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο θα ανακαλύψουμε τέτοια παράξενα επαγγέλματα, τα περισσότερα από τα οποία ευτυχώς έχουν εκλείψει, όπως:

Αφυπνιστής (Αγγλία και Ιρλανδία, εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης): Πολύ πριν γίνουν προσιτά και αξιόπιστα τα ρολόγια που κουδουνίζουν, ο άνθρωπος–ξυπνητήρι είχε καθήκον να ξυπνάει τον κόσμο το πρωί για να πιάσει δουλειά στις βιομηχανίες. Χρησιμοποιώντας ως εργαλείο ένα μακρύ, ελαφρύ ραβδί (συνήθως από μπαμπού) χτυπούσε επίμονα τα τζάμια των σπιτιών των εργατών, μέχρι να βεβαιωθεί ότι ο πελάτης-εργαζόμενος είχε ξυπνήσει. Κι όλος ο κόπος για λίγες πέννες την εβδομάδα. Το ερώτημα είναι, ο αφυπνιστής πώς ξυπνούσε;

Διώκτης σκυλιών (Ευρώπη, 16ος-19ος αιώνας): Υπάλληλος της τοπικής εκκλησίας, ο διώκτης με το μαστίγιο αναλάμβανε να διώχνει τα απείθαρχα οικόσιτα σκυλιά που συνόδευαν τους φιλόζωους–εκκλησιαζομένους. Όσα από αυτά αναστάτωναν τη θεία λειτουργία, απομακρύνονταν με μεγάλες ξύλινες λαβίδες. Ο διώκτης άρπαζε με αυτές το σκυλί και το έβγαζε δια της βίας έξω από τον ναό. Η αμοιβή του συχνά καταχωρούνταν στα λογιστικά βιβλία της εκκλησίας.

Υπηρέτης της τουαλέτας (Αγγλία, 15ος αιώνας): Όταν η αυτού μεγαλειότης πήγαινε στην τουαλέτα για την ανάγκη του, κάποιος έπρεπε να περιμένει υπομονετικά δίπλα του για να τον σκουπίσει και να καθαρίσει τη βασιλική λεκάνη. Οι βασιλείς ανέθεταν το… αξιοζήλευτο αυτό καθήκον σε γόνους ευγενών και εύπορων οικογενειών, οι οποίοι σταδιακά αναλάμβαναν και χρέη έμπιστου γραμματέα απολαμβάνοντας υψηλό κοινωνικό κύρος. Άρα, η φράση «Πάω εκεί όπου ακόμα και ο βασιλιάς πηγαίνει μόνος του» μάλλον δεν ευσταθεί. Ίσως περισσότερο στέκει η λαϊκή σοφία: «Για να ανέβεις κοινωνικά, πρέπει να αναμιχθείς με τα σκ…».

Τροφοδότες της υδραύλου (από την αρχαία Ελλάδα έως το Βυζάντιο): Η ύδραυλος (ή ύδραυλις) (εικόνα) ήταν ένα δημοφιλέστατο πνευστό μουσικό όργανο (πρόδρομος του εκκλησιαστικού οργάνου), που λειτουργούσε με συνδυασμό νερού και πεπιεσμένου αέρα. Όσο ο χειριστής του οργάνου πατούσε τα πλήκτρα, έφηβοι ή δούλοι φρόντιζαν για την παραγωγή του αέρα ανεβοκατεβάζοντας τα φυσερά. Προφανώς επρόκειτο για εποχιακή απασχόληση, μιας και η ύδραυλος χρησιμοποιούνταν στα θεάματα του ιπποδρόμου και για την εκτέλεση στρατιωτικής μουσικής.

Νεροτρίφτης (ρωμαϊκή εποχή): Τα μάλλινα και τα βαμβακερά υφάσματα ήθελαν από τότε την περιποίησή τους, για να παραμείνουν καθαρά και αφράτα. Ο σκλάβος (συνήθως) που αναλάμβανε την υπηρεσία του καθαριστηρίου για τα ρούχα δούλευε βυθισμένος μέχρι τον αστράγαλο μέσα σε μια γούρνα γεμάτη με ούρα και υφάσματα. Τα ούρα εκείνη τη εποχή έπαιζαν τον ρόλο του απορρυπαντικού. Ονομάζονταν «μπουγάδα», ήταν ιδιαίτερα πολύτιμα και φορολογούνταν. Καθόλου παράξενο, αφού τα αμμωνιακά άλατα βοηθούν στον καθαρισμό και τη λεύκανση των υφασμάτων.

Γραφέας για κατάρες (ρωμαϊκή εποχή). Το επάγγελμα είχε εξασφαλισμένη πελατεία: Πλήθη «καλοκάγαθων» Ρωμαίων συνέρρεαν σε ναούς και βωμούς για να καταθέσουν τη δική τους γραπτή κατάρα. Ο υπομονετικός γραφέας ήταν εκεί μέρα-νύχτα στην υπηρεσία του κοινού, για να σκαλίσει επάνω σε ένα λεπτό φύλλο από μαλακό μόλυβδο τη λεπτομερή κατάρα που επιθυμούσε ο πελάτης. Στη συνέχεια το πλακίδιο με το ανάθεμα καρφωνόταν επάνω στον βωμό ή τον τοίχο του ναού.

Γιατί τα ελαστικά των αυτοκινήτων είναι μαύρα;

 Με κάποιες πιθανές εξαιρέσεις, τα περισσότερα ελαστικά είναι μαύρα.

 

 

Το φυσικό καουτσούκ έχει μια υπόλευκη απόχρωση και τα ελαστικά των πρώιμων αυτοκινήτων έφεραν αυτό το πιο ανοιχτό χρώμα. Επίσης, οι πρώτοι κατασκευαστές ελαστικών πρόσθεταν συχνά οξείδιο ψευδαργύρου στο φυσικό καουτσούκ για να ενισχύσουν το υλικό, με αποτέλεσμα τα λευκά ελαστικά.

 

Κάποια στιγμή όμως, οι κατασκευαστές ελαστικών αποφάσισαν να γίνουν πιο σκούρα.

Η απορία δημιουργήθηκε στον δημοσιογράφο Ντέιβιντ Τρέισι όταν επισκέφτηκε το Μουσείο Ford Piquette Avenue του Ντιτρόιτ και είδε τα λευκά λάστιχα ενός Ford Model T, του οχήματος που ξεκίνησε να παράγεται το 1908. Ο Τρέισι έθεσε το ερώτημα στην Michelin, η οποία τον πληροφόρησε ότι, γύρω στο 1917, τα ελαστικά άλλαξαν χρώμα όταν οι κατασκευαστές άρχισαν να προσθέτουν μαύρο άνθρακα.

Οι λόγοι δεν ήταν αισθητικοί. Ο μαύρος άνθρακας -ένας στοιχειώδης άνθρακας που παράγεται από την ατελή καύση αερίου ή λαδιού και συλλέγεται ως σωματίδια- αυξάνει την ανθεκτικότητα του ελαστικού, εν μέρει εμποδίζοντας τις βλαβερές ακτίνες UV που μπορούν να προκαλέσουν ρωγμές στο καουτσούκ και βελτιώνοντας την πρόσφυση στο δρόμο. Βελτιώνει επίσης την αντοχή στο τέντωμα, κάνοντας τα ελαστικά πιο ανθεκτικά στη φθορά του δρόμου.

Τα παλαιότερα ελαστικά, που δεν είχαν υποστεί επεξεργασία με άνθρακα, προτού χρειαστεί να αντικατασταθούν, μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για 5000 μίλια. Τα επεξεργασμένα όμως με άνθρακα, άντεχαν για 50.000 μίλια ή και περισσότερο.

Ωστόσο, την εποχή που τα ελαστικά άλλαξαν χρώμα υπήρξε και κάτι ακόμη. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος οδήγησε σε έλλειψη οξειδίου του ψευδαργύρου, καθώς χρειαζόταν για την κατασκευή πυρομαχικών και αντικαταστάθηκε από τον άνθρακα -αν και το οξείδιο του ψευδαργύρου εξακολουθεί να παίζει ρόλο στη διαδικασία κατασκευής ελαστικών σήμερα.

Η εξέλιξη όμως του χρώματος των ελαστικών δεν σταμάτησε εκεί. Από νωρίς, οι εταιρείες προσπάθησαν να περιορίσουν το κόστος παραγωγής, προσθέτοντας μόνο άνθρακα στα πέλματα, δημιουργώντας έτσι άθελά τους τα ελαστικά με το λευκό πλαϊνό τοίχωμα και τα σκούρα πέλματα, μια εμφάνιση που εξακολουθεί να είναι δημοφιλής στους συλλέκτες κλασικών αυτοκινήτων σήμερα.

 

από: mental floss

ΟΣΚΑΡ ΑΤΥΧΙΑΣ.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

Ένα "δάσος" από πινακίδες απ' όλο τον κόσμο

1. 
   

φωτογραφία

Το Sign Post Forest είναι μια συλλογή από πινακίδες κοντά στην πόλη Watson Lake, στην περιοχή Γιούκον του Καναδά και είναι ένα από τα πιο διάσημα αξιοθέατα στον Alaska Highway.



Αυτό το γεμάτο από -διαφόρων μεγεθών, σχημάτων και ειδών- πινακίδες "δάσος", ξεκίνησε από τον Αμερικανό στρατιώτη Carl K. Lindley το 1942, όταν κατασκευαζόταν ο Alaska Highway. Ενώ ο Lindley εργαζόταν σε έναν άλλο αυτοκινητόδρομο τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στον σταθμό πρώτων βοηθειών του στρατού στο Watson Lake για να αναρρώσει.

φωτογραφία

Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου, του ζητήθηκε να βάψει και να επιδιορθώσει τις πινακίδες κατεύθυνσης -εκείνα τα χρόνια, ήταν κοινή πρακτική για το Μηχανικό του στρατού των ΗΠΑ να τοποθετούν πινακίδες κατεύθυνσης στα στρατόπεδα τους.

φωτογραφία

Κάποιος διοικητής λοιπόν, του ζήτησε να επισκευάσει τις πινακίδες. Καθώς ο Lindley ολοκλήρωνε την εργασία του, αποφάσισε να την προσαρμόσει και να προσθέσει μια πινακίδα που έδειχνε την κατεύθυνση και τα χιλιόμετρα για τη γενέτειρά του, το Danville του Ιλλινόις.

φωτογραφία

Με τα χρόνια, η μια αυτή πινακίδα έγινε ολόκληρο "δάσος" πινακίδων, που προστέθηκαν από άλλους και που πλέον καταλαμβάνει μερικά στρέμματα σε έκταση.

φωτογραφία

Ο Lindley γνώριζε την παράδοση που ξεκίνησε και αυτό που είναι τώρα γνωστό ως Signpost Forest. Το 1992, 50 χρόνια μετά από την πρώτη πινακίδα που ανεγέρθηκε εκεί, ο Lindley επισκέφθηκε την περιοχή με τη σύζυγό του.

Δυστυχώς, η πρώτη πινακίδα που είχε τοποθετήσει ο Lindley έχει χαθεί, αλλά δημιουργήθηκε ένα αντίγραφο, την οποία τοποθέτησε ο ίδιος. Αυτό το αντίγραφο, έχει αναρτηθεί στο Κέντρο Επισκεπτών, μαζί με φωτογραφίες του Lindley που τραβήχτηκαν το 1942 και το 1992.

φωτογραφία

Σήμερα, υπάρχουν πάνω από 100.000 πινακίδες στο Δάσος και ο αριθμός αυξάνεται συνεχώς κάθε χρόνο, καθώς ταξιδιώτες απ' όλο τον κόσμο συμβάλουν και συνεχίζουν την παράδοση.

Για την ιστορία, ο Alaska Highway (γνωστός και ως Alaskan Highway, Alaska-Canadian Highway, ή ALCAN Highway) κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, για να ενώνει τις ΗΠΑ με την Αλάσκα μέσω του Καναδά. Ολοκληρώθηκε το 1942 με μήκος περίπου 2.700 χλμ, ενώ το 2012 έφτανε τα 2.232 χλμ. Η διαφορά στην απόσταση οφείλεται στη διαρκή ανακατασκευή του (έχει αλλάξει το δρομολόγιο και έχουν ισιώσει πολλά τμήματα). Ο αυτοκινητόδρομος άνοιξε για το κοινό το 1948.Αναρτήθηκε από Φοίνικας 

Έρχεται το πρώτο εστιατόριο για... γυμνιστές στο Λονδίνο

 

Η λίστα αναμονής περιλαμβάνει ήδη πάνω από 5.000 άτομα

Αν συγκαταλέγεστε σε αυτούς που πάντα αισθάνονταν «καταπιεσμένοι» επειδή έπρεπε να φορούν ρούχα όταν γευμάτιζαν σε ένα εστιατόριο, σας έχουμε καλά νέα.

Το πρώτο εστιατόριο για γυμνιστές πρόκειται σύντομα να ανοίξει στο Λονδίνο (δυστυχώς, αυτή η νέα μόδα δεν έχει φτάσει ακόμα στην Ελλάδα), οπότε το καλοκαίρι θα έχετε τη δυνατότητα να κάνετε ένα ταξιδάκι στη Βρετανική πρωτεύουσα και να απολαύσετε το φαγητό σας... όπως σας γέννησε η μάνα σας.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Independent, το καινούργιο εστιατόριο θα ονομάζεται «Bunyadi» και θα παραμείνει ανοιχτό μόλις για τρεις μήνες, κάτι που δικαιολογεί ίσως την τεράστια λίστα αναμονής που έχει ήδη δημιουργηθεί από Βρετανούς (και μη) οι οποίοι σπεύδουν να κάνουν κράτηση.

«Θα εισέλθετε σε έναν μυστικιστικό κόσμο, απαλλαγμένο από τηλέφωνα, ηλεκτρικά φώτα και ακόμα και ρούχα (προαιρετικά) και θα επιστρέψετε στις απαρχές της ανθρωπότητας, τότε που όλα ήταν φρέσκα και ελεύθερα από τα στολίδια της σύγχρονης ζωής», υπόσχεται η σελίδα του εστιατορίου, το οποίο θα ανοίξει στις αρχές του καλοκαιριού και θα κλείσει στο τέλος της σεζόν.

Το «Bunyadi» (ινδικός όρος που σημαίνει «βασικό» ή «φυσικό») θα είναι χωρισμένο σε δύο τμήματα, για γυμνιστές και μη γυμνιστές, και θα παρέχει φυσικά και αποδυτήρια, όπου οι πρώτοι θα μπορούν να απαλλάσσονται από τα ρούχα που... καταπιέζουν την όρεξή τους.

Θα υπάρχει επίσης και φαγητό, παρά το γεγονός ότι για τους επιχειρηματίες που βρίσκονται πίσω από το «Bunyadi» αυτό είναι μάλλον... δευτερεύον, αν λάβει κανείς υπόψη ότι στον ιστότοπο δεν αναφέρεται καν το είδος της κουζίνας που θα σερβίρεται.

Γιατί πολλά ξενοδοχεία αποφεύγουν το δωμάτιο με τον αριθμό 420 (;)

Πολλά ξενοδοχεία αποφεύγουν να διαθέτουν δωμάτιο με τον αριθμό 420 όμως οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν γιατί. Η εφημερίδα Telegraph μας εξηγεί τον λόγο.

Ο αριθμός 420 (ή η ώρα 4:20 ή η ημερομηνία 4/20) είναι ένας αριθμός που σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με την κάνναβη. Ως εκ τούτου, η 20η Απριλίου ή 4/20 όπως γράφουν τη συγκεκριμένη ημερομηνία στις ΗΠΑ, έχει καθιερωθεί ως «ημέρα γιορτής» για το κάπνισμα μαριχουάνας.

Σε γενικές γραμμές, ο αριθμός αυτός, σε οποιαδήποτε μορφή, αποτελεί πόλο έλξης για τους καπνιστές μαριχουάνας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα ξενοδοχείο άλλαξε την ταμπέλα του δωματίου με τον αριθμό...420. Τη θέση του πήρε μια ταμπέλα που έγραφε 419 + 1. Αυτό φυσικά έγινε σε μια προσπάθεια να αποφευχθεί κάθε σύνδεση με τη μαριχουάνα. Επίσης, στην ταμπέλα υπάρχει η ένδειξη ότι απαγορεύεται το κάπνισμα, παρότι ισχύει έτσι κι αλλιώς για όλα τα δωμάτια του ξενοδοχείου.

Το κίνητρο για τη δημιουργία του δωματίου με την ονομασία "419 + 1" θα μπορούσε να είναι διττό: πρώτον, να αποθαρρύνουν όσους θέλουν να κάνουν χρήση ναρκωτικών στο δωμάτιο 420, και δεύτερον να αποθαρρύνουν εκείνους που θα ήθελαν να κλέψουν την ταμπέλα ως αναμνηστικό.

Σημειώνεται ότι ακόμη ένα ξενοδοχείο στο Κολοράντο, όπου η χρήση της μαριχουάνας είναι νόμιμη, αποφάσισε να γράψει πάνω στην πόρτα τον αριθμό "420", γιατί είχαν κλέψει αρκετές φορές την ταμπέλα με τον συγκεκριμένο αριθμό.

Τέλος, ένα άλλο ξενοδοχείο απλώς αποφάσισε να εξαφανίσει το δωμάτιο με τον αριθμό 420.

Γιατί όμως οι χρήστες της κάνναβης γιορτάζουν στις 20 Απριλίου, ακριβώς στις 16:20; Υπάρχουν πολλές θεωρίες:

- Είναι η ημέρα θανάτου του Bob Marley. Αυτό βέβαια δεν είναι αληθές. Ο τραγουδιστής πέθανε στις 5 Νοεμβρίου. Η 20η του Απριλίου δεν είναι ούτε η ημέρα γενεθλίων του. Αντίθετα, εκείνη την ημέρα ήταν τα γενέθλια του Αδόλφου Χίτλερ.

- Είναι η κωδική ονομασία που οι αστυνομικοί διαβιβάζουν μέσω του ασυρμάτου ότι γίνεται χρήση κάνναβης. Ωστόσο, η αστυνομία επιμένει ότι αυτό δεν ισχύει και ότι ο αριθμός 420 δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.

- Αναφέρεται στον αριθμό των χημικών ενώσεων που περιέχει η μαριχουάνα. Αυτό δεν είναι αληθές, καθώς υπάρχουν αναφορές για 315 χημικές ενώσεις.

- Έχει σχέση με το τραγούδι του Bob Dylan. "Rainy Day Women ♯12 & 35". Το αποτέλεσμα του πολλαπλασιασμού του 12 με το 35, είναι 420.

Ο πραγματικός λόγος - ή τουλάχιστον αυτό στο οποίο οι περισσότεροι φαίνεται να συμφωνούν - είναι όμως ο εξής: Τη δεκαετία του 70', μια ομάδα μαθητών γυμνασίου στο San Rafael της Καλιφόρνια είχαν ραντεβού για να καπνίσουν μαριχουάνα ακριβώς στις 16:20, μπροστά από ένα άγαλμα του Louis Pasteur. Οι μαθητές άρχισαν να χρησιμοποιούν τον όρο "Louis 420" και ο "κωδικός" εξαπλώθηκε. Τη δεκαετία του 90' το περιοδικό High Times που είναι αφιερωμένο στην κουλτούρα της μαριχουάνας ανακάλυψε αυτό τον όρο και άρχισε να τον χρησιμοποιεί, με αποτέλεσμα να γίνει ευρέως γνωστός στους μυημένους.

Πηγή: enikos.gr - ClopYPastE.gr

Τα πιο ακριβά αντικείμενα που δημοπρατήθηκαν ποτέ

Πώς το λένε στις ταινίες; Α, ναι! "Going once, going twice, sold!"

Οι πλούσιοι συλλέκτες σπάζουν ρεκόρ σε δημοπρασίες σε όλο τον κόσμο. Δείτε μερικά από τα πιο ακριβά αντικείμενα που πουλήθηκαν ποτέ.

Les femmes d'Alger (Version O), Πάμπλο Πικάσο, 1955 (πάνω). Πουλήθηκε έναντι $179.365.000 σε δημοπρασία του Οίκου Christie's στη Νέα Υόρκη το 2015. Αποτελεί νέο παγκόσμιο ρεκόρ για το πιο πολύτιμο έργο τέχνης που πουλήθηκε σε δημοπρασία.

Το Blue Moon Diamond, ένα πετράδι 12,03 καρατίων, που πουλήθηκε $48,5 εκατομμύρια σε δημοπρασία του οίκοι Sotheby's στη Γενεύη το Νοέμβριο του 2015. Η πέτρα αγοράστηκε από έναν δισεκατομμυριούχο του Χονγκ Κονγκ ως δώρο για την κόρη του, που ήταν επτά ετών εκείνη την εποχή.

Το φόρεμα που φορούσε η Μέριλιν Μονρόε όταν έλεγε το "Happy Birthday" στον John F. Kennedy το 1962. Τα 45α γενέθλια του Κένεντι ήταν η τελευταία μεγάλη εμφάνιση της Μονρόε. Η ηθοποιός πέθανε τον Αύγουστο του ίδιου έτους και προσωπικά αντικείμενα της έγιναν περιζήτητα από τους συλλέκτες σε όλο τον κόσμο. Το φόρεμα πουλήθηκε για $1.267.500 στη Νέα Υόρκη το 1999, κάνοντας ρεκόρ δημοπρασίας για ένα ρούχο.

$1.700 για ένα ποτήρι κρασί; Κι όμως τόσο πλήρωσε ένας πλούσιος Ασιάτης συλλέκτης για μια παρτίδα κρασιού Romanée-Conti. Η παρτίδα έφτασε τα 912 ποτήρια και πουλήθηκε για $1.609.776 σε δημοπρασία του Οίκου Sotheby's στο Χονγκ Κονγκ.

Μπορεί να μοιάζει με ένα παιχνίδι παιδικής χαράς, αλλά το Balloon Dog (Orange) του Jeff Koons πέτυχε $58.405.000 σε δημοπρασία του Christie's το 2013.

Κλάψτε απαρηγόρητοι. Τα πλακάτ δεν αποτελούν κάποιο αντικείμενο δημοπρασίας, αλλά αυτό εδώ, έκανε "σαματά". Ονομάζεται Bed Peace και πουλήθηκε στου Christie's για $154.628. Είναι "δημιουργία" του Τζον Λένον κατά τη διάρκεια του Bed-In for Peace στο Μόντρεαλ, της ειρηνιστής εκδήλωσης που έκανε με τη Γιόκο Όνο κατά του πολέμου του Βιετνάμ το 1969. Οι δυο τους πέρασαν μια εβδομάδα στο κρεβάτι, με τις πιτζάμες τους, μέχρι να περάσουν το μήνυμα της ειρήνης σε μια ομάδα δημοσιογράφων και πολιτικών.

Από τότε που κόπηκε το 1933, το χρυσό νόμισμα Double Eagle έχει υπομείνει μια ταραχώδη ιστορία που του αξίζει ταινία. Ένα από τα τελευταία χρυσά νομίσματα ποτέ κόπηκαν στις ΗΠΑ, έχει κλαπεί, έχει σταλεί στην Αίγυπτο, κρύφτηκε και σχεδόν καταστράφηκε από πυρκαγιά δύο φορές. Η αξία του το 1933 ήταν $20, αλλά πωλήθηκε για $7.600.000 σε δημοπρασία του Sotheby's το 2002.

Μια Ferrari 250 GTO Berlinetta του 1962-63 πουλήθηκε το 2014 για $38.000.000, σπάζοντας το ρεκόρ για την υψηλότερη τιμή που πουλήθηκε αυτοκίνητο σε δημόσιο πλειστηριασμό.
http://3otiko.blogspot.gr

Η απίστευτη ιστορία του …κήπου των βράχων

Ο «κήπος των βράχων» του Chandigarh, στην Ινδία, είναι μια έκταση 160 στρεμμάτων γεμάτη από πλατείες, καταρράκτες και χιλιάδες μοναδικές φιγούρες φτιαγμένες από ανακυκλωμένα υλικά. Είναι ένα εντυπωσιακό αξιοθέατο αλλά εξίσου εντυπωσιακή είναι η ιστορία της δημιουργίας του, αφού ο κατασκευαστής του, Nek Chand εργάστηκε σε αυτό το έργο για δεκαετίες κρατώντας το μυστικό!

Το 1958, ο Nek Chand ήταν επιθεωρητής δρόμων για το υπουργείο δημοσίων έργων και παράλληλα κατασκεύαζε βάρκες και κανό για την αρτι δημιουργηθείσα τεχνητή λίμνη Sukhna, αλλά όταν οι αρχές άρχισαν να διαθέτουν αντίστοιχα σκάφη η δουλειά του σταμάτησε. Αυτό έδωσε στον Nek την νευκαιρία να ασχοληθεί με το πάθος του για τη συλλογή πετρών! Άρχισε να μαζεύει βράχους και πέτρες από του παράπλευρους λόφους και ποτάμια. Ήταν η εποχή που ο διάσημος Ελβετός αρχιτέκτονας  Le Corbusier, ανέλαβε να σχεδιάσει την πόλη Chandigarh, την πρώτη εκ του μηδενός δημιουργηθείσα πόλη στην Ινδία, και τα χωριά της περιοχής κατεδαφίστηκαν. Το γεγονός αυτό έδωσε στον Nek Chand πληθώρα υλικών για τη συλλογή του.

Το 1965 αφού είχε συγκεντρώσει εντυπωσιακές ποσότητες υλικών ο Nek άρχισε να ονειρεύεται τη δημιουργία ενος παραμυθένιου βασιλείου αποκλειστικά δικού του. Εντόπισε ένα  απομωνομένο φαράγγι μέσα στο δάσος και άρχισε να δημιουργεί το μαγικό του βασίλειο. Όταν τελέιωνε τη δουλειά του, χανόταν για ώρες στο δάσος για να δημιουργήσει το όνειρό του. Ο Nek φοβόταν ότι η δραστηριότητά του θα του κοστίσει τη δουλειά του και συνέχισε να εργάζεται στα κρυφά, επεκτείνοντας τον «κήπο με του βράχους» κάθε μέρα και πιο πολύ.

Τελικά βρήκε το θάρρος να αποκαλύψει σε ένα βοηθό του Le Corbusier το δημιούργημά του. Αυτός  του συνέστησε νασυνεχίσει να εργάζεται μυστικά αλλά προσπάθησε και στο τέλος κατάφερε να πείσει τις αρχές ότι το δημιούργημα του Nek άξιζε την προσοχή και τη βοήθειά τους. Το έργο αναγνωρίστηκα και παραχωρήθηκαν μαλιστα στον Νek άλλα 20 στρέμματα. Το 1976 το πάρκο άνοιξε τις πύλες του στο κοινό και ο Nek sυνέχισε να εργάζεται σε αυτό, μέχρι μόλις πριν από λίγα χρόνια.
Σήμερα, υπολογίζεται ότι 5.000 άνθρωποι από όλη την Ινδία και το εξωτερικό έρχονται να δουν το Rock Nek Chand Garden, κάθε μέρα. Είναι μάλιστα το δεύτερο δημοφιλέστερο αξιοθέατο της χώρας, μετά από το Ταζ Μαχάλ. Όχι κι ασχημα για μια ερασιτεχνική προσπάθεια από έναν και μόνο άνθρωπο!

Rotel: Ξενοδοχείο πάνω σε τέσσερις ρόδες!

Το «Rotel» είναι ένα πρωτότυπο ξενοδοχείο πάνω σε τέσσερις τροχούς που δίνει τη δυνατότητα στους επισκέπτες του να απολαύσουν άνετο ταξίδι σε απομακρυσμένους προορισμούς αλλά και να διαμείνουν σε μία από τις καμπίνες του λεωφορείου εν κινήσει! Η εταιρεία που είχε την εν λόγω ιδέα να δημιουργήσει ένα ξενοδοχείο-όχημα είχε στο μυαλό της τους ταξιδιώτες που επιθυμούν να κάνουν οδικά ταξίδια αλλά θέλουν παράλληλα να κοιμούνται όποτε το επιθυμούν, χωρίς να περιμένουν να καταλύσουν σε κάποιο ξενοδοχείο της περιοχής όπου βρίσκονται.

Τα ταξίδια που διοργανώνονται είναι all- in-one για 24 επιβάτες και αντίστοιχες κουκέτες. Το «Rotel» δραστηριοποιείται στην Αφρική, την Ευρώπη και την Ασία προσφέροντας στους ταξιδιώτες μια μοναδική εμπειρία. Να προσεγγίσουν εύκολα διάφορα αξιοθέατα που είναι απομακρυσμένα, να μην χρειαστεί να κατασκηνώσουν για ύπνο και να μπορέσουν να απολαύσουν φιλοξενία και θαλπωρή όπου κι αν βρεθούν…
 http://perierga.gr

Κάστρο τριών μέτρων καλυμμένο με αποτσίγαρα φτιάχτηκε στο Ντουμπάι

---

Ντουμπάι, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα

Κάστρο από άμμο το οποίο κάλυψαν με αποτσίγαρα φτιάχτηκε στο Ντουμπάι, μεταφέροντας μήνυμα για την προστασία του περιβάλλοντος.

Το τριών μέτρων κάστρο σχεδιάστηκε για να επιστήσει την προσοχή στους λουόμενους που πετούν τα τσιγάρα τους στις παραλίες, τονίζοντας τους κινδύνους τόσο για το περιβάλλον όσο και για τα παιδιά.

Το 2014 εθελοντές που συγκεντρώθηκαν σε παραλία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων για να την καθαρίσουν μάζεψαν 50.000 αποτσίγαρα μέσα σε μία ώρα.

«Στόχος μας είναι να δώσουμε στους ανθρώπους τροφή για σκέψη σχετικά με το πώς η ρύπανση των ακτών και των θαλασσών μπορεί να επηρεάσει το μέλλον των παιδιών μας και το περιβάλλον γενικότερα» τονίζουν αξιωματούχοι.

Αυτόματοι πωλητές που μάλλον δεν ξέρετε ότι υπάρχουν

Aν νομίζετε ότι υπάρχουν αυτόματοι πωλητές μόνο για σάντουιτς, καφέδες και αναψυκτικά, πρέπει να δείτε τους επόμενους, και θα εκπλαγείτε για το τι μπορείτε να αγοράσετε γρήγορα και χωρίς βοήθεια πωλητή.

Αυτόματος πωλητής ζωντανών καβουριών:

Αυτόματων πωλητής ερωτικών βοηθημάτων:

Αυτόματος πωλητής ποδηλάτων:

Αυτόματος πωλητής χρυσού:

Αυτόματος πωλητής μαριχουάνας:

Αυτόματος πωλητής διακοσμητικών:

Αυτόματης πωλητής μπαγκέτας:

Αυτόματος πωλητής... δαχτυλιδιών γάμου:

Αυτόματος πωλητής ίσιων παπουτσιών:

Aυτόματως πωλητής αυτοκινήτου smart:

Τα 10 πιο ανατριχιαστικά μέρη στη γη..

Αυτά είναι τα 10 μέρη του κόσμου με τις πιο περίεργες και ανατριχιαστικές ιστορίες που έχουν έξυπνα αξιοποιηθεί και εκατομμύρια τουρίστες από κάθε γωνιά της γης επισκέπτονται.

1. Kabayan

Το Kabayan είναι μια περιοχή με τεχνητές σπηλιές στις Φιλιππίνες. Κάθε σπήλαιο είναι γεμάτο με μούμιες, μερικές από τις οποίες είναι οι καλύτερα διατηρημένες στη γη. Στην περιοχή υπάρχουν τόσες πολλές σπηλιές, που είναι πολύ εύκολο να χαθείς.

2. Το νησί με τις κούκλες

Μια φορά κι έναν καιρό, οι θρύλοι λένε, ένα κοριτσάκι πνίγηκε σε ένα κανάλι που περιβάλλει ένα ακατοίκητο νησί στο Μεξικό. Ημέρες μετά, βρήκαν το σώμα του και κούκλες άρχισαν να επιπλέουν στο νησί. Κανείς δεν είναι 100% σίγουρος, όπου που προήλθαν οι κούκλες.  Σήμερα, κρέμονται από τα δέντρα.

3. Η πόρτα της κόλασης

Η κόλαση υπάρχει, και την πόρτα που οδηγεί σ’ αυτήν μπορούμε να τη βρούμε στο Τουρκμενιστάν. Αυτή η, κυριολεκτικά, τρύπα της κόλασεως, δημιουργήθηκε από σοβιετικούς επιστήμονες. Όταν ανακάλυψαν το φυσικό αέριο στο λάκκο, ξεκίνησε μια φωτιά, η οποία καίει τα τελευταία 40 χρόνια. Χιλιάδες αράχνες έχουν συγκεντρωθεί γύρω από την πόρτα για την κόλαση.

4. Το νοσοκομείο Hellingly

Το νοσοκομείο Hellingly στο East Sussex στην Αγγλία είναι ένα πραγματικό ψυχιατρικό άσυλο βγαλμένο κατ'ευθείαν από ταινία τρόμου. Άνοιξε το 1903 και η θεραπεία για τους ασθενείς ηταν λοβοτομή και ηλεκτροπληξία για 90 χρόνια, μέχρι που τελικά έκλεισε. Το κτήριο έχει εγκαταλειφθεί από το 1994. Κάθε χρόνο, λίγοι φωτογράφοι έχουν το θάρρος να το επισκεφθούν.

5. Akodessewa: H μεγαλύτερη αγορά Voodoo

Το Akodessewa Fetish Market είναι γνωστό ως το μεγαλύτερο «Σούπερ Μάρκετ» με είδη βουντού, ένα μέρος όπου οι επαγγελματίες του βουντού μπορούν να βρουν ό,τι χρειάζονται για τα τελετουργικά τους.  Συρρικνωμένα και μουμιοποιημένα κεφάλια, οστά, καζάνια και μυστηριώδη φίλτρα και ότι άλλο χρειάζονται οι ιθαγενείς του Τόγκο για να ασκούν την τέχνη τους. Οι τουρίστες έχουν ενημερωθεί επισήμως να αποφεύγουν το Akodessewa.

6. Το Mine Ghost Matsuo

Το ορυχείο φάντασμα Matsuo στη βόρεια Ιαπωνία, ήταν κάποτε το μεγαλύτερο ορυχείο θείου στην Ανατολική Ασία. Αλλά εγκαταλείφθηκε στη δεκαετία του 1970. Από τότε, έγινε μια πόλη-φάντασμα που είναι τυλιγμένη σε πυκνή ομίχλη. Είναι τόσο βαριά και πυκνή, που μερικές φορές η πόλη είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθεί.

7. Οι κατακόμβες του Παρισιού

Οι κατακόμβες του Παρισιού είναι μια σειρά από υπόγειες σήραγγες, σαν λαβύρινθος, κάτω από την πόλη. Οι τοίχοι αυτών των σηράγγων καλύπτονται από τα οστά των νεκρών του Παρισιού. Εδώ μπορείτε να δείτε τα οστά του 5-6.000.000 Παριζιάνων, ορισμένοι από τους οποίους έζησαν εκατοντάδες χρόνια πριν, να ανυψώνονται περίτεχνα και ανατριχιαστικά στους τοίχους.

8. Το δάσος Aokigahara

Το Aokigahara είναι το δάσος των αυτοκτονιών στην Ιαπωνία... Περπατώντας μέσα σ'αυτό,διατρέχετε σοβαρό κίνδυνο να σκοντάψετε σε ένα νεκρό σώμα. Τόσοι πολλοί άνθρωποι έχουν "επισκεφτεί" το Aokigahara Forest, που φύλακες του πάρκου έχουν βάλει πινακίδες που λένε "η ζωή είναι πολύτιμη» και «Σκεφτείτε τις οικογένειές σας."

9. Μουσείο Mutter, Φιλαδέλφεια [ΗΠΑ]

Κομματιασμένα ανθρώπινα κεφάλια μέσα σε ένα βάζο, διατηρημένα ανθρώπινα μέλη κι ένα πρόπλασμα γύψου των σιαμαίων διδύμων Chang και Eng (όπως επίσης και τα ενωμένα συκώτια τους)…το μουσείο Mutter στη Φιλαδέλφεια είναι ένα μέρος που συνδυάζει εκθέματα από παθολογικά ευρήματα, χειρουργικά εργαλεία και αξιοπερίεργα ανατομικά αντικείμενα.

10. Mary King’s Close, Εδιμβούργο

Κρυμμένο κάτω από την μεσαιωνική Παλαιά Πόλη του Εδιμβούργου, το Mary King’s Close είναι μια σειρά από μυστικούς υπόγειους δρόμους με πολύ βρώμικο παρελθόν.
 To σοκάκι Mary King ήταν το μέρος όπου τα θύματα της πανούκλας απομονώνονταν και υπάρχουν ιστορίες ότι πολύς κόσμος πέθανε εκεί το 17ο αιώνα. Οι υπερφυσικές δραστηριότητες αφθονούν σε εκείνο το σημείο. Μπορεί, για παράδειγμα, να νιώσεις ένα απαλό τράβηγμα στα χέρια και τα πόδια σου από μία αόρατη δύναμη... Η αιτία πιστεύεται ότι είναι το φάντασμα της Annie, ενός μικρού κοριτσιού που εγκαταλείφτηκε από τους γονείς του το 1645.

Επιμέλεια: Ελένη Λαυρεντακη

o-klooun.com