Πόσο δύσκολες είναι πλέον οι ανθρώπινες σχέσεις?

Κάθομαι και αναρωτιέμαι..πόσο δύσκολες είναι πλέον οι ανθρώπινες σχέσεις??

Και δεν αναφέρομαι μόνο στις ερωτικές..Φιλίες, οικογένειες, έρωτες έχουν μπει όλα σε έναν μύλο και ανακατεύονται και χαλάνε..και χάνουν την αλλοτινή τους ποιότητα κ όλοι εμείς καθόμαστε απλά κ παρακολουθούμε αμέτοχοι.

         Ίσως πρέπει να βάλω τις σκέψεις μου σε μια τάξη..

Το πιο εύκολο για όλους μας θα ήταν να κατηγορήσουμε για άλλη μια φορά την τεχνολογία που έχει εισβάλλει στις ζωές μας, το Facebook που τάχα μας αποξενώνει, την οικονομική κρίση που δεν αφήνει περιθώρια ξενοιασιάς και ποιοτικών σχέσεων. Θα μπορούσαμε όλοι να ισχυριστούμε τα παραπάνω με βεβαιότητα - το έχουμε κάνει άλλωστε ουκ ολίγες φορές - πόσο ειλικρινείς είμαστε όμως απέναντι στον εαυτό μας, πόσο αντέχουμε ακόμα να κρυβόμαστε πίσω από τα κατά τα άλλα περιποιημένα δάχτυλά μας.??

Να σας πω την ασήμαντη άποψή μου?? Κ ας μην κάνει εντύπωση σε κανέναν σας..εγώ θα το πω γιατί θα σκάσω. Για την ποιότητα των ανθρωπίνων σχέσεων σήμερα φταίμε ΕΜΕΙΣ και μόνο εμείς οι ίδιοι. Φταίμε επειδή κλεινόμαστε στους εαυτούς μας και φοβόμαστε το άγνωστο, το αλλιώτικο, αυτό που μπορεί να μας πληγώσει αλλά μπορεί  και να μας απογειώσει.

Φταίμε επειδή γινόμαστε αναίσθητοι μέσα σε μια σύγχρονη νοοτροπία που ορίζει τον "παρτακισμό" ως κουλτούρα και τρόπο ζωής. Φταίμε επειδή δεν θέλουμε να ξεβολευτούμε, δεν θέλουμε να κάνουμε ουδεμία υποχώρηση έχοντας ανατραφεί σαν κακομαθημένα που θέλουν τον φίλο, τον σύντροφο, την μάνα να μην τους χαλάει χατίρι ποτέ και πουθένα.

Και τέλος φταίμε επειδή είμαστε τεμπέληδες, ναι τεμπέληδες που βαριούνται ανυπόφορα να σηκωθούν από την οθόνη του υπολογιστή τους, να ρουφήξουν την ζωή ( με όποιες δυσκολίες και κακοτοπιές συνανά ο καθένας μας) και να βρουν τον τρόπο για την ευτύχια.

Σας ακούγεται ουτοπικός ο όρος? Ευτυχία για μένα δεν είναι τα ακριβά ρούχα, τα

μπουζούκια

και ο μουράτος γκόμενος με το επίσης μουράτο αμάξι που σε κυκλόφορει μόνο στα "καλύτερα" με τις φίλες σου ( ο Θεός ας τις κάνει) να σκάνε από την ζήλεια τους..

Ευτυχία είναι μια αγκαλιά από έναν φίλο αληθινό, ένας καφές παρέα με την μάνα σου για να σου πεί τα νέα του σογιού που βαριέσαι να ακούσεις ξανά και ξανά..Ευτυχία είναι τα χεράκια της μπουμπούς σου γύρω από τον λαιμό σου, το χασμουρητό του κουνελιόυ σου που για άλλη μια φορά πεινάει..Ευτυχία είναι το φιλί του αγαπημένου σου που σε κοιτάει με λατρεία απλά και μόνο επειδή ανασαίνεις..

    Και πιστέψτε με ότι δεν κάνω κανένα κήρυγμα εκ του ασφαλούς..Σας μιλάει ένα

άτομο που ακόμα παλεύει να βρεί μια χρυσή τομή στις οικογενειακές σχέσεις, που δεν έχει ορίσει ακόμα την ανιδιοτελή φιλία και που φοβάται κάθε στιγμή για την διάρκεια της ερωτικής ευτυχίας.. Δεν θέλω να δώσω συμβουλές, να προβληματίσω έστω κι έναν άνθρωπο θέλω και να ξορκίσω τις δικές μου ανασφάλειες και αδυναμίες.

Μυρτώ