Οι εβραίοι παντού πίσω από τις "κρίσεις"

Ένα εκπληκτικώς αποκαλυπτικό άρθρο της εφημερίδας "Ελληνοκρατία" Φύλλο Αγώνος 28 - Ιανουάριος 1998 (δεν κυκλοφορεί από το 1998), που ανακαλύψαμε ψάχνοντας τα αρχεία της, είναι αυτό που αναφέρεται στην τεχνητή "οικονομική κρίση" 1997-98 στην Άπω Ανατολή. Είναι εκπληκτικό πως η εφημερίδα αναφέρεται στα ίδια πρόσωπα και οργανισμούς, που σήμερα τα μαθαίνουμε από την ιδική μας τεχνητή κρίση και πόσο απλά και αποκαλυπτικά μας εξηγεί, πως ο Διεθνής Σιωνισμός δημιουργεί "κρίσεις", όταν, όπου και όπως θέλει, αναλόγως τον σχεδίων του για τον παγκόσμιο έλεγχον. Έτσι έπρεπε να γίνεται και σήμερα ο εθνικιστικός αγών, στα τόσο "άγουρα" χρόνια που χάθηκαν σε "άριους", "φυλετισμούς", "οικογενειακούς" ξυλοδαρμούς, ίντριγκες, μίση, φθόνους, πρακτορεύσεις και αλληλομαχαιρώματα. Κρίμα!

Μετά την εγχωρίαν αμερικανικήν οικονομικήν κρίσιν του 1989 (Ταμιευτηρίων και Στεγαστικών δανείων) που εκόστισε στις ΗΠΑ 500 δισ. δολάρια, οι ευρωπαϊκές τράπεζες «αφέθησαν» ελεύθερες στην δανειοδότησιν των Ασιατικών χωρών. Το γεγονός αυτό, μαζί με την ένταξιν του Χόγκ-Κόγκ εις την Κίναν, της οποίας η αναδιαρθρωμένη οικονομία παρουσίασε ανάκαμψιν της τάξεως του 8%, έβαλε εις σκέψεις του Σιωνιστάς της Αμερικής, αφού η θετή τους πατρίδα θα έπρεπε να παραμένει ο μόνος πλανητάρχης.

Παρ’ όλην την αδιαφάνειαν Ευρωπαϊκών και Ιαπωνικών Τραπεζών, ο δανεισμός της Ανατολικής Ασίας εκτιμάται στα 1 τρισ. δολάρια, με συμμετοχή των Ευρωπαϊκών Τραπεζών στο 50-55%, 30-35% της Ιαπωνίας και μόνον 10-15% αντιπροσωπεύει τοποθετήσεις αμερικανικών Τραπεζών. Η «αμερικανική» οικονομία όμως ανέλαβε και ενόψει της σχεδιαζομένης Ο.Ν.Ε. των Ευρωπαϊκών χωρών και πιθανής ισχυροποιήσεως του «ΕΥΡΩ», μαζί με τον άγνωστον παράγοντα «Κίνα» εις τα σχέδια της Νέας Εποχής, επέβαλε την άμεσον ανάληψιν πρωτοβουλιών «για να μπούνε τα πράγματα στη θέσιν τους». Ιδού λοιπόν πως προετοιμάσθη και εμεθοδεύθη η…κρίσις.


Από το 1989 και εντεύθεν, μέχρι τον Νοέμβριον του 1997, όπου με έκθεσιν του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου παρέχεται μία ζοφερή εικόνα των Ευρωπαϊκών Τραπεζών έναντι των Αμερικανικών, η ανάκαμψη της αμερικανικής οικονομίας ανέπτυξε ποσοστόν τραπεζικής κερδοφορίας 14-15% έναντι 10% της Γερμανικής και 7% της Ιταλίας.

Συγχρόνως με αυτό, ο Εβραιοαμερικανικός Οίκος Οικονομικών Μελετών Moody’s, ο οποίος, παγκοσμίως αξιολογεί την αξιοπιστίαν μιάς χώρας στην αποπληρωμή των οφειλών της σε ξένο νόμισμα και την πιστοληπτική ικανότητα εταιρειών, άρχιζε το «εβραιο-άρεστο» έργον του. Επεδόθη εις κατάταξιν υποβαθμίσεως πλήθους ιαπωνικών Τραπεζών και χρηματιστηριακών εταιρειών, με συνέπεια να δεχθεί βαρύ πλήγμα το ήδη (από το 1980) ευάλωτο ιαπωνικό τραπεζικό σύστημα. Την ίδια στιγμή εξέδωσε σαφή προειδοποίησιν πως θα υποβαθμίσει την γαλλικήν κρατικής Τράπεζαν Credit Lyonnais, σημαντική δανειοδοτική Τράπεζα της Ασίας, ενώ το αυτό «επεσήμανε» και για άλλες γαλλικές τράπεζες και τρεις γερμανικές (Commerz Bank κ.α.) και όχι μόνον. Επετέθη με την αυτήν σφοδρότητα και εναντίον Κορεατικών και Ιαπωνικών Τραπεζών, ιδία της Yamaichi Securities, της αρχαιοτέρας (100 ετών) χρηματιστηριακής εταιρείας της χώρας και τετάρτης μεγαλυτέρας. Η όλη αυτή «κίνησης» των Moody’s πυροδότησε κύμα ανησυχιών και συνέβαλε καταστρεπτικώς στο σχεδιασθέν τεχνητό «κράχ». Εβραϊκοί οικονομικοί εγκέφαλοι και εβραϊκοί παράγοντες των κρατικών μηχανισμών εις Ευρώπην, εδέσμευον, εν τω μεταξύ, κάθε θέλησιν των κυβερνήσεων χωρών της, εις το να δεχθούν κάθε πρότασιν αμερικανικής πρωτοβουλίας για ειδικήν συνάντησιν των Επτά προς λύσιν της κρίσεως, καθ’ ην στιγμήν οι χώρες αυτές έπρεπε να είχαν κάθε έλλογον ενδιαφέρον προς τούτο, αφού αυτές παραμένουν οι κύριοι δανειστές των εις κρίσιν οδηγηθείσων Ασιατικών χωρών. Προς τούτο, ο Εβραίος «Γάλλος» υπερυπουργός Οικονομίας και Βιομηχανίας Ντομινίκ – Στρόςς – Καν (σ.σ. Κοέν) απέρριπτε την πρότασιν, ενώ η Βόννη δήλωσε…άγνοιαν της προτάσεως!!!

Ο δρόμος για τον...πλανητάρχη ήτο ανοικτός. Οι «Αμερικανοί», παγκόσμιοι εμπρησταί κάθε υποθέσεως, θα ενεφανίζοντο πάλιν ως πυροσβέσται εκεί όπου επυροδότησαν.

Απελπισμένοι, λοιπόν, οι ηγέτες των υπό κρίσιν χωρών, με δεδομένην την «άρνησιν» βοηθείας της Ευρώπης, εστράφησαν ευχαριστώντες τον Αμερικανόν Πρόεδρον που…έσπευσε προς βοήθειαν των.
Ο Πρόεδρος της Ν. Κορέας εζήτησε από τον πρόεδρο Κλίντον να μεσολαβήσει εις τους…διεθνείς τραπεζίτες για την κατανόησιν των και την επιείκειάν των εις την αναδιαπραγμάτευσιν του χρέους. Κεντροαριστερός ων, «κατάπιε» κυριολεκτικώς τους ταπεινωτικούς όρους του δανείου, συμβιβαζόμενος με το Δ.Ν.Τ. και το ξένο κεφάλαιο. Αμέσως μετά, το υπουργείο Οικονομικών ώρισε τις δύο πανίσχυρες εβραιοαμερικανικές Τράπεζες Goldman Sachs και Salomon Smith Barney ως οικονομικούς συμβούλους της χώρας σε οικονομικά και χρηματιστηριακά θέματα (βάλανε τον λύκο να φυλάει το μαντρί).

Ο δικτάτωρ της Ινδονησίας Σουχάρτο επεβραβεύθη από τον Πρόεδρο Κλίντον για τις αποφάσεις περί…μεταρυθμίσεων που έλαβε αμέσως μετά το «κράχ», ώστε να του χορηγηθεί το δάνειο των 43 δισ. δολαρίων από το Δ.Ν.Τ.

Το Χόνγκ-Κόγκ που ευημερούσε πρίν την ένωσιν του με την Κίνα, ξαφνικώς ευρέθη μέσα στον ίλιγγο της κρίσεως. Η Peregrine, η μεγαλυτέρα τράπεζα επενδύσεων και η ισχυρότερη της Ασίας, εχρεωκόπησε, ενώ η μεγαλοεταιρεία ακινήτων «Sino Land» είναι στα πρόθυρα πτωχεύσεως.
Έτσι λοιπόν η τεχνητή κρίσις που εξέσπασε εις Ν. Κορέαν, Ινδονησίαν, Μαλαισίαν, Χονγκ-Κόγκ και Ιαπωνία, υποκινούμενη από τους σιωνιστικούς οικονομικούς εγκεφάλους, εξηνάγκασε την Ασία να προσκυνήση την Wall-Street.

Από την Παρασκευή 10-1-1998 το Μανχάταν ανακουφισμένον και ικανοποιημένον από την όλην πορείαν του τεχνητού χρηματιστηριακού/νομισματικού και τραπεζικού «κράχ», είδε να εξοντώνονται σχεδόν οι Ασιατικές οικονομίες, να ταπεινώνονται υπερήφανοι λαοί και τον ευρωπαϊκόν εγωϊσμόν να αντιλαμβάνεται το μεγαλείον του «θείου Σάμ», απέναντι της όποιας παγκοσμίου ηγετικής φιλοδοξίας του.

Στην Ευρώπη, η κρίσις θα έχει και μελλοντικές επιπτώσεις επί των οικονομικών των εμπλεκόμενων εις αυτήν χωρών, με ταυτόχρονη μείωσιν των δανειοδοτικών της δραστηριοτήτων, προκαλώντας προβλήματα στην πραγματική οικονομία και ίσως αποδυναμώνοντας το «ΕΥΡΩ» εις τα πρόθυρα της Ο.Ν.Ε.

Όσον αφορά το Ελληνικόν Δημόσιον, αυτό προτίθεται να καλύψει τις δανειακές του ανάγκες (κάνει και άλλη δουλειά;) του 1998 με περισσότερες προσφυγές στον...εξωτερικό δανεισμό (λες και δεν το ξέραμε!). Δεν χρειάζονται πια πόλεμοι να ελέγχουν οι Εβραίοι τα κράτη. Με τις οικονομικές «κρίσεις» παίρνουν ό,τι θέλουν και τους είναι και υποχρεωμένα.

Οι "περιούσιοι" είναι υπεράνω των νόμων σε όλο τον πλανήτη!

Ο Καναδάς κατήργησε το νόμο περί «λόγου μίσους μέσω διαδικτύου» μόλις κατηγορήθηκαν δύο Εβραίοι (τυχαίο)

Πρόκειται για τους Εβραιο-Καναδούς συντηρητικούς σχολιαστές Mark Steyn & Ezra Levant...

Για το θέμα μεταφέρω αυτά που γράφει, κάπως παραπονούμενος, ο Bernie Farber, «υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», στην αριστερή (κατά τα μέτρα των ΗΠΑ) Huffington Post / 

Το άρθρο 13 (S13) του καναδικού νόμου περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (CHRA), το οποίο απαγόρευε την «προώθηση του μίσους και της περιφρόνησης» μέσω του διαδικτύου και του τηλεφώνου, είναι πλέον νεκρό. Για να είμαστε ακριβείς υπήρξε μια...
μακρά, γεμάτη πάθος, μνησίκακη και μερικές φορές εντελώς άστοχη συζήτηση για την αποτελεσματικότητα τόσο του νόμου και όσο και για το κατά πόσο περιορίζονταν η ελευθερία του λόγου στον Καναδά. Κατά την άποψή μου, ήταν μια αναγκαία συζήτηση, ακόμη και αν στο τέλος χάσαμε ένα πολύτιμο εργαλείο για την υπεράσπιση των ευάλωτων μειονοτήτων στον Καναδά.

Εκεί που μια καταγγελία βασιζόμενη στον S13 μπορούσε να οδηγήσει σε άμεση παύση της προσβολής ή το πολύ ένα πρόστιμο, σήμερα το μόνο εργαλείο που έμεινε για να προφυλαχθούν από την προώθηση μίσους οι Εβραίοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι μουσουλμάνοι και άλλες θρησκευτικές και εθνοτικές ομάδες είναι οι νόμοι μίσους, άρθρα 318 και 319 του ποινικού κώδικα. Οι καταδικαστικές αποφάσεις θα αμαυρώνουν το ποινικό μητρώο και ίσως οδηγήσουν ακόμη και στην φυλακή.

Η συζήτηση για το S13 ξεκίνησε ως αποτέλεσμα των παραπόνων εις βάρος του περιοδικού McLean όπου ο προκλητικός αρθρογράφος Mark Steyn είχε γράψει αυτό που κάποιοι πίστευαν ότι είναι μία επιθετική αγόρευση κατά του Ισλάμ. Η δεύτερη αιτίαση στόχευσε τότε τον εκδότη του Western Standard, Ezra Levant, που ανατύπωσε τα "βλάσφημα' σκίτσα του Μωάμεθ. Στην περίπτωση του Levant η καταγγελία υποβλήθηκε στο πλαίσιο της επιτροπής της Αλμπέρτα περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σχετικά με την προώθηση μίσους, ενώ στην περίπτωση του Steyn, οι καταγγελίες είχαν υποβληθεί βάσει του BC και της Επιτροπής του Οντάριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα καθώς και της ομοσπονδιακής CHRA. Εκεί οδηγήθηκαν τα πράγματα όταν μερικοί νεαροί Καναδοί μουσουλμάνοι δικηγόροι δεν κατάφεραν να κερδίσουν μια, όπως πίστευαν, δίκαιη δίκη με το περιοδικό Maclean σχετικά με το άρθρο του Steyn.

Η ειρωνεία της ιστορίας που σχετίζεται με το S13 είναι ότι, ενώ οι περιπτώσεις αυτές έγιναν ο καταλύτης για την τελική συζήτηση που ακολούθησε από τον Levant και τον Steyn, καμία από αυτές τις περιπτώσεις δεν εξετάστηκε ποτέ υπό την CHRA. Του Levant η υπόθεση δεν ήταν ποτέ περίπτωση S13 και η καταγγελία Steyn απορρίφθηκε.

Στο τέλος, η περίπτωση Levant (φωτο) απορρίφθηκε επίσης από την Επιτροπή της Αλμπέρτα, ενώ η καταγγελία κατά του Steyn προχώρησε σύμφωνα με το νόμο BC περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο δικαστήριο. Η υπόθεση τελικά απορρίφθηκε από τον δικαστή μετά από μια μακρά και κατά τη γνώμη μου εντελώς αναιτιολόγητη δίκη.

Για την ιστορία: Το άρθρο 13 του καναδικού νόμου περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ο νόμος που αναφέρεται σε καταγγελίες σχετικά με την «μετάδοση μηνυμάτων μίσους μέσω τηλεφώνου ή μέσω του Διαδικτύου», πέθανε. Την Τετάρτη, οι Συντηρητικοί ψήφισαν για την κατάργησή του - με ψήφους 153 υπέρ και 136 κατά - μέσω της πρότασης του Συντηρητικού Βουλευτή Brian Storseth. Μετά την βασιλική συγκατάθεση, και ενός έτους περίοδο σταδιακής εφαρμογής, το άρθρο 13 θα περάσει στην ιστορία.

Το 2006, κυρίως, πολλοί Καναδοί σοκαρίστηκαν όταν το περιοδικό Maclean σύρθηκε ενώπιον της επιτροπής ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Καναδά, και αναγκάστηκε να δικαιολογήσει την απόφασή του να δημοσιεύει ένα φερόμενο ως «ισλαμοφοβικό» απόσπασμα από ένα βιβλίο του Mark Steyn.
http://www.eglimatikotita.gr