Οι σκύλοι είναι παμφάγα ζώα και… λαίμαργα. Αυτό αποδεικνύεται από τα απίστευτα πράγματα που μπορούν να μασουλήσουν και να φάνε.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Τζακ Ράσελ τεριέ από το Μανχάταν, το οποίο έφαγε -κανείς δεν ξέρει πώς το κατάφερε- 111 κέρματα…
Εμπνεόμενο από τέτοιου είδους απίστευτες ιστορίες, η ιστοσελίδα TODAY.com ζήτησε από τους αναγνώστες της να αναφέρουν τα πιο τρελά… διατροφικά γούστα των σκύλων τους.
- Ορίστε μερικές περίεργες ιστορίες:
“Ο σκύλος μου, διασταύρωση Τζακ Ράσελ/κανίς, έχει φάει τα συνηθισμένα… παπούτσια, έπιπλα κτλ, αλλά το καλύτερο πράγμα που έφαγε ήταν ένα Duraflame Log (σ.σ.: ειδικά καρβουνάκια για άναμμα φωτιάς). Η απάντηση του κτηνιάτρου στο δικό μου πανικόβλητο τηλεφώνημα; Απλώς μην ανάψετε σπίρτο κοντά στον ποπό του” – Wendy Coolidge McGahey.
“Λοιπόν, ξέρω έναν σκύλο που έφαγε ένα ολόκληρο αυτοκίνητο… Μιλάω ειλικρινά και κυριολεκτικά. Μασούλησε τα καθίσματα, τη ζώνη ασφαλείας, το ταμπλό και το ντουλαπάκι. Να σημειωθεί ότι έμεινε στο αυτοκίνητο για 7 λεπτά” – Caryn Burton.
“Τρία ζευγάρια εσωρούχων (αργότερα έδωσα 1.200 δολάρια για εγχείρηση)” – Angela Kemper.
“Το ροτβάιλερ μου έφαγε το δαχτυλίδι γάμου, το οποίο έβγαλε από το κουτί των χρυσαφικών από το ντουλάπι. Τις επόμενες δύο ημέρες, την παρακολουθούσα συνέχεια, ψάχνοντας τα κακά της!!! Τελικά το βρήκα και μου το έφτιαξαν. Οι κοσμηματοπώλες εντυπωσιάστηκαν από την κακή κατάσταση του δαχτυλιδιού!!!” – Kim Beasley Jarvis.
“Ένας σκύλος μου μασούλησε την μασέλα της μητέρας μου, την οποία είχε αφήσει στο κομοδίνο” – Vickie Shipp.
“Λοιπόν, σε μια εβδομάδα το λαμπραντόρ μας έφαγε ένα ακριβό τηλεχειριστήριο, το ποντίκι του φορητού μας υπολογιστή, το καλώδια από τα φωτάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου, την ψηφιακή μου κάμερα. Όλα αυτά υποτίθεται ότι ήταν σε σημεία, που δεν μπορούσε να φτάσει!” – Bonnie Messer.
“Έφαγε την άμμο της γάτας” – Mary Roberston McConnell.
“Τα λαμπραντόρ μου έφαγαν τον φράκτη προστασίας, για να μπορέσουν να πάνε για κολύμπι στην πισίνα του γείτονα. Τον Φεβρουάριο. Πέρασαν όμορφα. Ο γείτονας; Δεν ενθουσιάστηκε” – Angela Odom Warczakoski.
“Το ηλικιωμένο σκυλάκι μας, διασταύρωση λαμπραντόρ με τσόου τσόου, έφαγε την εργασία της κόρης μου!! (αλήθεια). Ήταν ένας χάρτης, φτιαγμένος με πλαστελίνη. Της έφυγε από τα χέρια, καθώς επιβιβαζόταν στο σχολικό. Η Shannie τον έφαγε σε δευτερόλεπτα, προτού η κόρη μου προλάβει να της τον πάρει από το στόμα. Είχαμε πραγματικά δυσκολία να πείσουμε τη δασκάλα ότι ο σκύλος έφαγε την εργασία” – Elizabeth Lib King Turner.
“Το 11χρονο ντάτσχουντ έφαγε μια ολόκληρη πλαστική σαύρα. Δεν την μάσησε καν – και βεβαίως ακολούθησε μια πολύ ακριβή εγχείρηση” – Michelle LaWall Vargas.
“Είχα ένα σκύλο κάποτε που ξάπλωσε κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο και έφαγε τα φωτάκια, που ήταν στην πρίζα. Ο ίδιος σκύλος είχε φάει επίσης ένα ωμό κοτόπουλο, που βρισκόταν σε ένα μπολ στο νεροχύτη” – Pat Stareski.
“Ο σκύλος μου έφαγε δύο εισιτήρια για μια συναυλία των Aerosmith, και τα έκανε κονφετί, σκορπισμένα στο πάτωμα. Μαζέψαμε κάποια κομμάτια, που είχαν απομεινει και πήγαμε στην συναυλία και -πιστέψτε το ή όχι- μας άφησαν να την παρακολουθήσουμε!” – Debbie Russell Vandergriff.
“Ο σκύλος μας έφαγε ένα χαρτονόμισμα των 10 δολαρίων, κάποια cds, γυαλιά ηλίου, ένα παπούτσι (ολοκαίνουργιο), μπανάνες με τη φλούδα, ένα ολόκληρο πεπόνι, χρησιμοποιημένα χαρτομάντιλα, φυστικοβούτυρο και μαρμελάδα, γιαούρτι, μια φτερούγα κοτόπουλου, ωμή ζύμη μπισκότων και ορισμένες σελίδες από το βιβλίο “Marley and Me” (μεταξύ άλλων). Το γκόλντεντουντλ μας είναι χαζό, αλλά τον αγαπάμε” – Jillian C. Diaz.
www.otherside.gr
Αν και δεν αναφέρεται συχνά, υπάρχουν πάρα πολλές περιπτώσεις με ομάδες ζώων που "αυτοκτόνησαν" χωρίς να υπάρχει κάποιος προφανής λόγος. Από τις πιο πρόσφατες περιπτώσεις (μέσα στο 2009) είναι η αυτοκτονία 28 αγελάδων στην Ελβετία, κάνοντας ένα άλμα θανάτου από έναν βράχο σε μια περίοδο τριών ημερών και το ξέβρασμα στις παραλίες της Καλιφόρνιας εκατοντάδων τεράστιων καλαμαριών. Αλλά εκτός από μεμονωμένα περιστατικά, υπάρχουν και κάποια που συμβαίνουν κάθε χρόνο, όπως π.χ. στην Jatinga, την Ινδία, όπου εκατοντάδες πουλιά από διάφορα είδη κάνουν μια βουτιά θανάτου στο έδαφος κάθε χρόνο, αλλά και ομάδες τρωκτικών, πέφτουν στην θάλασσα και κολυμπούν προς το ανοιχτό ωκεανό μέχρι να εξαντληθούν και να πνιγούν.
Φαίνεται ότι ο πληθυσμός των μελισσών μελιού, μειώνεται σταδιακά κάθε χρόνο εδώ και αρκετά χρόνια και κανείς δεν ξέρει το γιατί. Εάν αυτό το νέο συνδυαστεί και με την περίφημη αναφορά του Αϊνστάιν που είπε ότι ο κόσμος θα πεθάνει όταν εξαφανιστούν οι μέλισσες, τα νέα είναι αρκετά ανησυχητικά.
Όταν οι αγελάδες δεν πέφτουν από γκρεμούς, συνήθως τρώνε. Έχετε παρατηρήσει ποτέ τίποτα περίεργο όταν οι αγελάδες τρώμε; Οχι; Λοιπόν, δεν το είχε παρατηρήσει κανείς, μέχρι την στιγμή που Γερμανοί επιστήμονες άρχισαν να εξετάζουν τις δορυφορικές φωτογραφίες μέσω του Google Earth. Τότε ήταν που παρατήρησαν ότι όλες οι αγελάδες, παντού, είναι στραμμένες ταυτόχρονα προς τον βορά ή τον νότο ενώ τρώνε.
Οι επιστήμονες έχουν κάνει κάποια παράξενα πράγματα στο όνομα της επιστήμης. Στην προκειμένη περίπτωση, πίσω στη δεκαετία του '60, ορισμένοι επιστήμονες θέλησαν να καταγράψουν το τραγούδι των μπλε φαλαινών, γεμίζοντας τους ωκεανούς με μικρόφωνα. Σαράντα χρόνια αργότερα, κάποιος είχε την ιδέα να μελετήσει των τεσσάρων δεκαετιών υλικό με τις φωνές των φαλαινών, όταν έκανε μια περίεργη ανακάλυψη: Το τραγούδι κάθε γαλάζιας φάλαινας στον κόσμο, γίνεται "βαθύτερο" κάθε χρόνο.
Τα μυρμήγκια μας καταπλήσσουν για αιώνες. Οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει ότι λειτουργούν με ένα είδος συλλογικής νοημοσύνης, που τα επιτρέπει όταν είναι σε ομάδες χιλιάδων ή εκατομμυρίων, να ρυθμίζουν τη συλλογική τους θερμοκρασία, να ξεπερνούν εμπόδια, ακόμα και να σκοτώνουν θηράματα πολύ μεγαλύτερα τους. Το εκπληκτικό είναι ότι όσο πιο πολλά μυρμήγκια υπάρχουν, τόσο πιο έξυπνα είναι στο σύνολό τους.
Αναρωτηθήκατε ποτέ τι προσπαθεί να σας πει ο σκύλος σας, εκτός από το ότι υπάρχει κάτι εκπληκτικό εκεί έξω που θα ήθελε πολύ να έρθετε για να το δείτε μαζί; Ιάπωνες εφευρέτες κατάφεραν να κατασκευάσουν μια συσκευή, που όπως ισχυρίζονται, μπορεί να ανιχνεύσει το πώς νιώθει ένας σκύλος από το γάβγισμά του. Το ‘Bowlingual VoiceΆ που επινοήθηκε από τον ιάπωνα κατασκευαστή παιχνιδιών Takara Tomy, αναλύει το γάβγισμα του σκύλου και μεταφράζει τα ευρήματά του σε ανθρώπινες λέξεις.
