Παράτησαν το κολέγιο αλλά κατέκτησαν τον κόσμο

Όταν το πτυχίο δεν εξασφαλίζει πλούτη και ζωή χαρισάμενη, την εξασφαλίζει το… ακριβώς αντίθετο!

Το να εγκαταλείψει κάποιος τις σπουδές του είναι μια κίνηση που δεν χαρακτηρίζεται γενικώς ως «σωστή».

Το ακαδημαϊκό υπόβαθρο είναι προαπαιτούμενο για μια καλύτερη θέση στην αγορά εργασίας. Ή μήπως και όχι;

Ας δούμε τους πλέον επιτυχημένους ανθρώπους που έκαναν «σκασιαρχείο» μια και καλή από το ακαδημαϊκό περιβάλλον, χωρίς να παραγνωρίζουμε φυσικά το ταλέντο και τις προσωπικές φιλοδοξίες, κίνητρα που μπορούν να καλύψουν το ακαδημαϊκό κενό…

Bill Gates

Το ίδιο το Harvard τον έχει αναγορεύσει επισήμως ως «τον πιο πετυχημένο άντρα που παράτησε το Harvard», την ώρα που ο υπόλοιπος κόσμος τον αποκαλεί απλά… ενοχλητικά πλούσιο! Για πάνω από μια δεκαετία ο Bill Gates έχει υπάρξει στους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη -αν όχι ο πλουσιότερος-, χωρίς να πάρει ποτέ το πολυπόθητο πτυχίο. Γιος δικηγόρου και δασκάλας, ο Gates μπήκε στο Harvard το φθινόπωρο του 1973, για να το εγκαταλείψει δύο μόλις χρόνια αργότερα για να ιδρύσει τη Microsoft με τον παιδικό του φίλο Paul Allen. Το 2007, περισσότερο από 30 χρόνια μετά την «κοπάνα» του από το πανεπιστήμιο, το Harvard τον αναγόρευσε τιμητικά επίτιμο διδάκτορα. Στην απονομή μάλιστα του διπλώματός του, ο Gates απευθύνθηκε στους φοιτητές: «Είμαι κακή επιρροή. Γι’ αυτό και με κάλεσαν να μιλήσω στην αποφοίτησή σας. Γιατί αν σας μιλούσα κατά την τελετή έναρξης της χρονιάς, θα ήσασταν σήμερα εδώ πολύ λιγότεροι»…

Steve Jobs

Αν ο Steve Jobs ολοκλήρωνε τις σπουδές του, μπορεί σήμερα να μην είχαμε Mac, iPod, iPhone και iPad! Ο κατοπινός «μάγος» της τεχνολογίας εγκατέλειψε το Reed College έξι μόνο μήνες μετά την εγγραφή του, καθώς τα οικονομικά της μεσοαστικής οικογένειάς του δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της σχολής. Αντ’ αυτού, ο νεαρός Steve θα ιδρύσει την Apple, τη NeXT Computer και αργότερα την Pixar, αλλάζοντας διά παντός το τοπίο του τεχνολογικού κόσμου. Το 6μηνο που πέρασε ωστόσο στο κολέγιο δεν πήγε χαμένο, καθώς ο Jobs -όπως ισχυρίστηκε σε ομιλία του το 2005 στο Stanford University- απέδωσε στο μάθημα καλλιγραφίας που είχε πάρει στο Reed College την ανάπτυξη των τυπογραφικών δεδομένων που χρησιμοποίησε στο πρώτο Macintosh.

Frank Lloyd Wright

Ο πλέον διαπρεπής αρχιτέκτονας της Αμερικής πέρασε περισσότερο χρόνο να σχεδιάζει κολέγια παρά να φοιτά σε αυτά! Ο Frank Lloyd Wright έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin-Madison το 1886, τα παράτησε ωστόσο την επόμενη χρονιά. Θα μετακόμιζε στο Chicago και θα μαθήτευε κοντά στον Louis Sullivan, τον «πατέρα του μοντερνισμού». Μέχρι τον θάνατό του, ο Wright ολοκλήρωσε πάνω από 500 δουλειές…

Buckminster Fuller

Buckminster Fuller: αρχιτέκτονας, διανοητής, εφευρέτης, οραματιστής, κοπανατζής από το πανεπιστήμιο! Αποβλήθηκε από το Harvard όχι μία, αλλά δύο φορές, αυτό ωστόσο δεν φάνηκε να τον καταβάλει. Σε ηλικία 32 ετών, βάλθηκε να αλλάξει τον κόσμο προς το καλύτερο: οι ιδέες του για τους γεωδαιτικούς θόλους θα του εξασφάλιζαν παγκόσμια αναγνώριση και φήμη…

James Cameron

Ο διάσημος σκηνοθέτης μπήκε στο Χόλιγουντ από την πλάγια οδό. Μεγαλωμένος στον Καναδά, αυτός και η οικογένειά του μετακόμισαν στην Καλιφόρνια το 1971 και ο νεαρός Cameron έγινε δεκτός στο Fullerton College στο τμήμα Φυσικής. Η ακαδημαϊκή του ζωή έμελλε ωστόσο να είναι βραχεία: θα τα παρατούσε γρήγορα, θα παντρευόταν μια σερβιτόρα και θα δούλευε ως οδηγός σε σχολικό λεωφορείο. Κι όλα αυτά μέχρι το 1977, όταν και είδε το «Star Wars»: ο Cameron θαμπώθηκε από την ταινία και θα δοκίμαζε την τύχη του στα κινηματογραφικά πράγματα. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία…

Mark Zuckerberg

Οι περισσότεροι φοιτητές χρησιμοποιούν το δωμάτιό τους για να διαβάζουν, να κοιμούνται ή να κάνουν πράγματα που δεν θα ενέκριναν οι γονείς τους. Ο Mark Zuckerberg ωστόσο ίδρυσε το Facebook στο δικό του! Αρχικά προοριζόταν μόνο για τους σπουδαστές του Harvard, το δημοφιλές κοινωνικό δίκτυο επεκτάθηκε ωστόσο γρήγορα και στα άλλα πανεπιστήμια της Αμερικής. Κι όταν η δημοτικότητα του Facebook εκτοξεύτηκε, ο Zuckerberg μάζεψε τα μπογαλάκια του και μετέφερε την έδρα της εταιρίας του στην Καλιφόρνια, αφήνοντας για πάντα τον ακαδημαϊκό χώρο. Μια απόφαση που έμελλε να αποδειχθεί… χρυσωρυχείο!

Tom Hanks

Το πανεπιστήμιο Sacramento State μπορεί να περηφανεύεται ότι ο Tom Hanks είναι ο διασημότερος κοπανατζής του! Ο ανήσυχος ηθοποιός εγκατέλειψε το κολέγιο για να κάνει πρακτική στο Great Lakes Theater Festival του Cleveland, όπου και έμαθε τα πάντα για τη θεατρική πράξη, θέτοντας τις βάσεις για τη μεταπήδησή του στο Χόλιγουντ ως ηθοποιός, παραγωγός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Ο Tom δεν ξέχασε ωστόσο από πού ξεκίνησε και το 2009 οργάνωσε έρανο για την ανακαίνιση του θεάτρου-σχολής του Cleveland…

Harrison Ford

Είναι ξεκάθαρο ότι δεν χρειάζεσαι πανεπιστημιακό δίπλωμα για να πετάξεις το «Millennium Falcon»! Ο Harrison Ford των «Star Wars» και των «Indiana Jones» σπούδαζε φιλοσοφία στο Ripon College, πριν τα παρατήσει λίγους μόλις μήνες προτού αποφοιτήσει. Έπαιξε σε μπόλικα μικρά ρολάκια στο Χόλιγουντ, απηυδισμένος ωστόσο από την αποτυχημένη καριέρα του τα παρατάει και εργάζεται πλέον ως μαραγκός. Δέκα περίπου χρόνια αργότερα, θα εμφανιστεί στην ταινία του George Lucas «American Graffiti» (1973) και κατόπιν θα τον ακολουθήσει σε έναν γαλαξία μακριά, πολύ μακριά: στο απόλυτο sci-fi του 1977 «Πόλεμος των Άστρων»…

Lady Gaga

Πριν γίνει Gaga, ήταν Germanotta. Γεννημένη ως Stefani Joanne Angelina Germanotta, η καλλιτέχνιδα που είναι πλέον γνωστή ως Lady Gaga σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, στο Tisch School of the Arts, πριν εγκαταλείψει τη σχολή της έναν χρόνο αργότερα για να κυνηγήσει το μουσικό όνειρο. «Ξεπετάχτηκε» στη νεοϋρκέζικη σκηνή με τα περίφημα μπουρλέσκ σόου της, πριν υπογράψει συμβόλαιο στην Interscope Records σε ηλικία μόλις 20 ετών. Το ντεμπούτο της το 2008 με το άλμπουμ «The Fame» θα έκανε τον κόσμο να παραμιλά και την ίδια αστέρι πρώτου μεγέθους…

Tiger Woods

Σε έναν κόσμο που τα ταλέντα του αθλητισμού παρατούν τις σπουδές τους για χάρη του επαγγελματισμού, ο Tiger Woods επέλεξε να συνεχίσει να παίζει γκολφ ερασιτεχνικά στο Stanford University και να δώσει έμφαση στην ακαδημαϊκή του κατάρτιση (σπούδαζε Οικονομικά). Δύο χρόνια αργότερα ωστόσο, ο Woods θα στρεφόταν στο επαγγελματικό γκολφ διαγράφοντας επισήμως τα κολεγιακά του χρόνια. Τελικά, θα κατέληγε να μετατραπεί σε έναν από τους πλέον ακριβοπληρωμένους αθλητές παγκοσμίως, με απολαβές πάνω από 100 εκατ. δολάρια τον χρόνο (στην ακμή της καριέρας του). Μιλώντας για οικονομικά…

Το συγκλονιστικό σχολείο της γέφυρας

Ένας αθέατος ήρωας του καιρού μαζεύει κάθε μέρα τα παιδιά μιας παραγκούπολης και τα μαθαίνει γράμματα κάτω από μια γέφυρα στην Ινδία.

Στο Νέο Δελχί, κάτω από μια γέφυρα του metro, συντελείται καθημερινά ένα μικρό θαύμα. Γύρω στα 70 παιδιά από τις γειτονικές παραγκουπόλεις παρακολουθούν μαθήματα στο υπαίθριο σχολείο που έχει στήσει εκεί ένας αφανής ήρωας, ο 40χρονος Rajesh Kumar Sharma.

Πατέρας τριών παιδιών και ο ίδιος ο Sharma υποχρεώθηκε, λόγω οικονομικών προβλημάτων, να παρατήσει το Κολέγιο όπου σπούδαζε. Και, όπως παρατήρησε, το ίδιο ακριβώς συνέβαινε με πολλά παιδιά στην περιοχή. Δεν πήγαιναν σχολείο, γιατί οι οικογένειές τους δεν το άντεχαν οικονομικά.

«Όποτε περνούσα από την περιοχή, έβλεπα παιδιά να χασομεράνε από εδώ κι από ‘κει, σπαταλώντας το χρόνο τους» είπε ο ίδιος, εξηγώντας πώς ξεκίνησε το όλο εγχείρημα. Σκέφτηκε, λοιπόν, να δημιουργήσει ένα δωρεάν σχολείο. Και, επειδή δεν είχε καν την οικονομική δυνατότητα να χτίσει – ή έστω να νοικιάσει – ένα μέρος για να κάνει μάθημα, έβαψε δύο τοίχους μαύρους για να τους χρησιμοποιήσει σαν πίνακα της τάξης και άρχισε να διδάσκει κάτω από μια γέφυρα.

Παράλληλα, προσπάθησε να πείσει τους εργάτες και τους αγρότες της περιοχής να επιτρέψουν στα παιδιά τους να παρακολουθήσουν τα μαθήματα, αντί να δουλεύουν για να συμπληρώσουν το οικογενειακό εισόδημα. Και πράγματι. Σύντομα άρχισαν να καταφθάνουν στο «υπαίθριο σχολείο» παιδιά, που υπό άλλες συνθήκες θα δούλευαν από εδώ και από κει, χωρίς να έχουν την παραμικρή τύχη να ξεφύγουν από την προδιαγεγραμμένη μοίρα της φτώχειας.

Στο σχολείο τα μαθήματα ξεκινάνε από τα βασικά. Στόχος είναι να προετοιμαστούν τα παιδιά, για να συνεχίσουν σε κάποιο δημόσιο σχολείο. Όταν ξεκίνησε πέρσι το εγχείρημα είχε 140 μαθητές. Τώρα, τουλάχιστον τους μισούς από αυτούς, όπως λέει ο ίδιος, κατάφερε να τους βάλει σε κανονικά σχολεία.

Για να καταφέρει να κρατήσει το «σχολείο» του σε λειτουργία ο Sharma, αφήνει για δυο ώρες την δουλειά του σε ένα εμπορικό κατάστημα στο Shakarpur, όπου τον αναπληρώνει ο αδερφός του και πάει να διδάξει.«Έρχονται εδώ κάθε μέρα και καταφέρνουμε να είμαστε μπροστά στην ύλη από άλλα σχολεία», λέει ο ίδιος. Μάλιστα επιτρέπει και σε μικρότερα παιδιά να καθίσουν στις τάξεις και να παρακολουθήσουν.

Πλέον ο «καλός σαμαρείτης της εκπαίδευσης» δεν είναι μόνος. Τον βοηθάει και ο Laxmi Chandra, ένας μεταπτυχιακός φοιτητής.«Δεν παίρνω καν απουσίες», λέει ο Chandra. «Στα παιδιά αρέσει να έρχονται εδώ, γιατί δεν υπάρχουν οι περιορισμοί των κανονικών σχολείων και θέλουμε να το κρατήσουμε έτσι».

Ο εμπνευστής του σχολείου της γέφυρας, θεωρεί ότι το μεγαλύτερό του επίτευγμα είναι η αλλαγή νοοτροπίας στους γονείς. Ότι δηλαδή τους έπεισε να επενδύσουν στη μόρφωση των παιδιών τους, γιατί έτσι μπορούν να τους προσφέρουν μια καλύτερη μοίρα.

«Ο δάσκαλός μας, μας λέει πως για να αντιμετωπίσεις τη φτώχεια, πρέπει να ανοίγεις το μυαλό σου και αυτό γίνεται μόνο με τη μόρφωση», είπε στην τοπική εφημερίδα ένας 15χρονος μαθητής του Sharma.

 Πηγή: LIFO

Παγκόσμιο "δωρεάν πανεπιστήμιο"

Είναι γνωστά σε όλους μας τα διλήμματα που τίθενται στα παιδιά και στους γονείς τους όταν αυτά μπαίνουν στο τούνελ των εξετάσεων που οδηγεί από το σχολείο στο πανεπιστήμιο: «Ποια σχολή να διαλέξω; Μήπως το επίπεδο εκείνης της σχολής είναι καλύτερο από αυτής; Θα μου δώσει το συγκεκριμένο πτυχίο δουλειά; Αφήνει ανοιχτές τις προοπτικές μετεκπαίδευσης; Τι κόστος θα έχουν όλα αυτά; Θα το αντέξουμε;..».

Πάντα ετίθεντο τέτοια διλήμματα, αλλά η οικονομική κρίση τα πολλαπλασίασε σε αριθμό και βαρύτητα. Αν δεν ήμασταν αυτό που είμαστε – ένας λαός ονειροπόλων Οδυσσέων -, αν ήμασταν ορθολογιστές όσο οι Ολλανδοί, πιθανότατα θα είχαμε καθοδηγήσει τα παιδιά μας στο… να μην πάει κανένα τους στις εφετινές εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ! Γιατί; Διότι «δεν βγαίνει η επένδυση»: όταν βάλει κανείς κάτω το αθροιστικό κόστος ολοκλήρωσης ενός πρώτου πτυχίου, το αντιπαραβάλει με τις προοπτικές ανάκαμψης της εγχώριας οικονομίας και… ψάξει να βρει τις πιθανότητες διασφάλισης καριέρας με αυτό το πτυχίο, θα κλάψει τα λεφτά του.

Με ένα τέτοιο ορθολογιστικό πνεύμα κινούνται ήδη στις βορειοευρωπαϊκές χώρες, και ας μην έχουν (ακόμη) τα δικά μας οικονομικά χάλια. Δείτε για παράδειγμα τα «διπλώματα ενός έτους» που άρχισαν να ξεφυτρώνουν, όπως το Oxford Media & Business School. Παρέχουν ταχύρρυθμη κατάρτιση σε 9 έως 12 μήνες και υπόσχονται πολύ μεγαλύτερη απορρόφηση από την αγορά εργασίας. Τι σημαίνει αυτό στην ουσία για τον ίδιο τον νέο; «Μη χάνεις, παιδί μου, τον χρόνο σου τόσα χρόνια στα πανεπιστήμια. Κάνε μια μαθητεία και βρες δουλειά, και αφού τη βρεις, πας και σε πανεπιστήμιο… αν επιμένεις και μπορείς».

Από την πλευρά των νέων, δεν χρειάζεται να πούμε το πώς εκλαμβάνεται αυτό το ψαλίδισμα των ονείρων τους! Αλλά από την πλευρά των ορθολογιστών του επιχειρηματικού κόσμου, τα πράγματα ήταν «κουκιά μετρημένα» ότι θα έφταναν ως εδώ. Το ήξεραν από τη στιγμή που άρχισαν να μεταφέρουν τα εργοστάσιά τους στην Κίνα και τις υπηρεσίες τους στην Ινδία. Αναμενόμενο ήταν ότι οι νέες φουρνιές πτυχιούχων που θα έπαιρναν τη μερίδα του λέοντος από τις αντίστοιχες θέσεις εργασίας θα προέρχονταν από αυτές τις χώρες. Τι θα έμενε για τη Δύση; Είτε το περίσσευμα θέσεων για ημιανειδίκευτους στις υπηρεσίες ή η αφρόκρεμα στην εξειδικευμένη έρευνα.

Η «προφητεία» του Γκέιτς

Στα σημάδια του ότι «το ήξεραν» ή ότι το περίμεναν εντάσσεται η από το 2010 πρόβλεψη του Μπιλ Γκέιτς – ιδρυτή της Microsoft και πλουσιότερου ανθρώπου του πλανήτη – ότι ως το 2015 οι καλύτερες πανεπιστημιακές διαλέξεις και μαθήματα θα παρέχονται δωρεάν σε όλους, μέσω του Διαδικτύου. Και πράγματι, από τότε έως σήμερα, οι πάντες βάλθηκαν να επαληθεύσουν την πρόβλεψη. Αρχικά, υπήρχαν μόνο φορείς δωρεάν τηλεπαρακολούθησης διαλέξεων, όπως το δίκτυο «Forum Network» στις ΗΠΑ.

Μαθήματα online με πτυχίο Bachelor ή Masters άρχισαν να δίνουν μόνο πανεπιστήμια απομακρυσμένων περιοχών, όπως το δημόσιο διαδικτυακό πανεπιστήμιο Athabasca (www.athabascau.ca), στον Δυτικό Καναδά. Ομως το φθινόπωρο του 2011 ο καθηγητής Sebastian Thrun του Stanford - και αντιπρόεδρος της Google - «άνοιξε» δοκιμαστικά το μάθημά του Τεχνητής Νοημοσύνης στο Διαδίκτυο και εγγράφηκαν… 160.000 φοιτητές. Μετά την απρόσμενη αυτή επιτυχία ο Thrun δημιούργησε την εταιρεία πανεπιστημιακής τηλεκπαίδευσης Udacity (www.udacity.com), η οποία τώρα προσφέρει δεκαπέντε μαθήματα.

MIT, Stanford και Harvard στον χορό!

To Πανεπιστήμιο Αθηνών έχει ήδη το «άνοιγμά του» στα σκαριά, όπως φαίνεται στον ιστότοπο http://ocw-project.uoa.gr/.

Τον Δεκέμβριο του 2011 στο ρεύμα συμπαρασύρθηκε το ΜΙΤ, που εξήγγειλε το διαδικτυακό του ανοιχτό alter ego, το MITx. Στο πρώτο του μάθημα εγγράφηκαν 120.000 φοιτητές. Τον Απρίλιο του 2012 τα αμερικανικά πανεπιστήμια Stanford, Princeton, Pennsylvania, California Berkeley και Michigan ανήγγειλαν ότι στο εξής θα «χορεύουν από κοινού» τον τηλεκπαιδευτικό χορό, μέσω της εταιρείας Coursera (www.coursera.org) που ίδρυσαν (τώρα έχουν γίνει 33 τα πανεπιστήμια που συνεργάζονται, με 195 μαθήματα και 1,4 εκατομμύρια φοιτητές online). Αμέσως μετά, τον Μάιο, το ΜΙΤ και το Harvard ανακοίνωσαν πως συνενώνουν τις δυνάμεις τους, υπό την πλατφόρμα EdX. Σκοπός τους είπαν πως είναι όχι μόνο να στήσουν μια παγκόσμια κοινότητα δωρεάν τηλεδιδασκαλίας αλλά και να διερευνήσουν νέες μεθόδους και τεχνολογίες εκπαίδευσης.

Σημειώστε ότι στην πλειονότητά τους τα μαθήματα αυτά είναι απολύτως δωρεάν. Σε λίγες περιπτώσεις παροτρύνουν την αγορά κάποιου βιβλίου και σε κάποιες άλλες πληρώνει κανείς μια μικρή αμοιβή για τη διόρθωση των γραπτών του στις τελικές εξετάσεις. Επίσης αξιοσημείωτο είναι ότι τα μαθήματα δεν είναι πια μόνο θετικών σπουδών (όπου η βαθμολόγηση ήταν εύκολη) αλλά και ανθρωπιστικών: η βαθμολόγηση σε αυτά γίνεται με μεταβολή των συμφοιτητών σε κριτές ή με την αξιοποίηση του συνεργατικού «πληθοπορισμού» (αγγλιστί crowd-sourcing) που επιτρέπει η κοινωνική διαδικτύωση.