10 ληστείες… ιδιαιτέρως περίεργες!

Όταν ο «εγκέφαλος» συλλαμβάνει εγκληματικό πλάνο ζηλευτό!

Η ληστεία είναι ένα έγκλημα που διαιωνίζεται στο διάβα της Ιστορίας μέσα από ξεχωριστές περιπτώσεις και διαβόητα παραδείγματα.

Πολλές μάλιστα αξιομνημόνευτες ληστείες έχουν αποκρυσταλλωθεί στο κινηματογραφικό σύμπαν, μέσα από ντοκιμαντέρ ή ταινίες μυθοπλασίας με την απαραίτητη «σάλτσα».

Όσο για τους «εγκεφάλους» των υποθέσεων, τους θυμόμαστε συνήθως για τα «σκοτεινά» τους κίνητρα αλλά και την ιδιαίτερη τροπή της μοίρας, που κάνει τις ιστορίες τους αρκούντως ενδιαφέρουσες.

Η λίστα μας αποτελείται από περιβόητες υποθέσεις «απαλλοτρίωσης» που συνέβησαν με ιδιαίτερο τρόπο ή, αλλιώς, οι περιστάσεις της εκτέλεσής τους δεν μπορούν να ξεχαστούν!

Ας δούμε μερικά παραδείγματα…

• Dirk, ο πιγκουίνος – 2012

Πρόκειται σίγουρα για κλοπή που δεν θα περάσει στην Ιστορία για τη ζηλευτή της λεία, με την παραδοξότητα -και την ιλαρότητα- της εκτέλεσής της να της εξασφαλίζουν ωστόσο μια θέση στη λίστα μας. Τρεις νεαροί Βρετανοί, μεθυσμένοι καθώς ήταν, μπούκαραν στο ενυδρείο SeaWorld της Αυστραλίας, έκοψαν τις βόλτες τους, κολύμπησαν στην πισίνα με τα δελφίνια και φεύγοντας άρπαξαν και τον Dirk, τον πιγκουίνο-μασκότ του aquarium! Την επόμενη μέρα ξύπνησαν στο διαμέρισμά τους παρέα με τον πιγκουίνο, τον οποίο και παράτησαν σε γειτονική λίμνη, πριν τον ανακαλύψουν οι ιθύνοντες του ενυδρείου και τον γυρίσουν με ασφάλεια στο σπίτι του, με τους τρεις δράστες να συλλαμβάνονται λίγο αργότερα.

Το περίεργο της υπόθεσης; Ότι το υλικό από τις κάμερες ασφαλείας χρησιμοποιήθηκε από τους ενόχους ως πειστήριο για να αποδείξουν ότι δεν σκόπευαν να κάνουν κακό στο συμπαθές ζώο! Τη γλίτωσαν με υψηλά πρόστιμα…

• Ο βρετανικός θησαυρός – 1303

Ο Richard Pudlicott ήταν ένας χωρικός που ζούσε στο Λονδίνο το 1303, βυθισμένος στα χρέη. Αποφάσισε να ξελασπώσει οικονομικά σχεδιάζοντας μια ληστεία στο Αβαείο του Ουέστμινστερ, όπου και φυλασσόταν ο θησαυρός του βασιλιά Εδουάρδου Α’. Στη συμμορία του προσέλκυσε ακόμα και μέλη της εκκλησίας, για να τον βοηθήσουν με θέματα ασφάλειας, ενώ λάδωσε και μια σειρά από υπευθύνους του χώρου. Έπειτα από βδομάδες προσεκτικής προετοιμασίας, ο Richard βρέθηκε τελικά στην κάμαρα όπου κρατούταν ο θησαυρός: σεντούκια και κουβάδες γεμάτα κοσμήματα και χρυσά νομίσματα ανοίγονταν μπροστά του! Θα παρέμενε μάλιστα κλεισμένος στο δωμάτιο για δύο ολόκληρες μέρες πριν βρει ευκαιρία να το σκάσει με όσα περισσότερα μπορούσε να κουβαλήσει. Η λεία του; Περίπου 100.000 λίρες, ποσό-μαμούθ που αντιστοιχούσε στα έσοδα από την ετήσια φορολογία ολόκληρου του Ηνωμένου Βασιλείου! Ο βασιλιάς, απασχολημένος με τον πόλεμο στη Σκωτία, ενημερώθηκε από τους φύλακες για την κλοπή, και τα επόμενα χρόνια εκατοντάδες Λονδρέζοι θα ανακρίνονταν για το γεγονός, περιλαμβανομένου και του Richard, ο οποίος και ομολόγησε υπερήφανος καθώς ήταν για τη διαβόητη λεία του. Απέκρυψε βέβαια τους συνεργούς του, μιας και ήταν μέλη του κλήρου, και ανέλαβε πλήρως την ευθύνη, αδίκημα που θα τον έφερνε στην αγχόνη το 1305. Όχι μόνο κρεμάστηκε, αλλά και γδάρθηκε, με το δέρμα του να καρφώνεται στην πόρτα του Αβαείου ως υπενθύμιση στους επίδοξους ληστές.

Το περίεργο της υπόθεσης; Για μήνες μετά τη ληστεία, οι ψαράδες του Τάμεση έπιαναν στα δίχτυα τους χρυσά νομίσματα και ανεκτίμητα κοσμήματα, ανασύροντας σιγά σιγά το μεγαλύτερο μέρος του κλεμμένου θησαυρού…

• Καζίνο Circus Circus – 1993

Βγαίνοντας το 1992 από τη φυλακή για ένοπλη ληστεία και φόνο (από το 1969), ο Roberto Solis ξεκίνησε να σχεδιάζει το επόμενο χτύπημά του: δελέασε την 20χρονη Heather Tallchief να συμμετέχει στη ληστεία και κατέφυγαν στο Μεξικό για να μορφοποιήσουν το πλάνο τους. Η Heather θα έπιανε δουλειά στην εταιρία security που έκανε τις παραδόσεις προς και από το καζίνο Circus Circus του Λας Βέγκας και, όταν θα της δινόταν η ευκαιρία, θα άρπαζε το θωρακισμένο όχημα, που μετέφερε συνήθως περί τα 2,5 εκατ. δολάρια, και θα το μετέφερε σε νοικιασμένη αποθήκη λίγο πιο κάτω, με τον Solis να την περιμένει εκεί. Έτσι κι έγινε την 1η Οκτωβρίου 1993, με το εγκληματικό πλάνο να ολοκληρώνεται με απόλυτη επιτυχία! Το ζευγάρι νοίκιασε αεροπλάνο και κατέφυγε στο Μαϊάμι με την υπέρογκη λεία, παραμένοντας άφαντο για χρόνια. Έκαναν ένα παιδί και ζούσαν ευτυχισμένοι, μέχρι που μια ωραία πρωία ο Solis εξαφανίστηκε με τα κλοπιμαία, αφήνοντας τη Heather Tallchief με το παιδί και… 1.000 δολάρια. Το 2005 η Tallchief θα παραδοθεί και θα φυλακιστεί, με τον 66χρονο Solis να παραμένει άπιαστος.

Το περίεργο της υπόθεσης; Όταν ρωτήθηκε στην ανάκριση για τα κίνητρα της συμμετοχής της στη ληστεία, η Tallchief ισχυρίστηκε ότι ο Solis την είχε υπνωτίσει, αλλά και είχε χρησιμοποιήσει μαγεία μέσω σεξ(!) για να την πείσει να εμπλακεί στο κακούργημα…

• «Εκρηκτική» -και καταναγκαστική- ληστεία τράπεζας – 2003

Ήταν το 2003 όταν ο Brian Wells, ντελιβεράς σε πιτσαρία, πήγε με το μηχανάκι του σε μια διεύθυνση. Αντί για πεινασμένους πελάτες, βρήκε ένα ένοπλο ζευγάρι, που με την απειλή όπλου τον ανάγκασαν να φορέσει ένα μεταλλικό κολάρο με ενσωματωμένη βόμβα! Του παρέδωσαν κατόπιν ένα σημείωμα με οδηγίες για την εκτέλεση ληστείας σε τράπεζα και τη μεταφορά των κλοπιμαίων σε ασφαλή τοποθεσία. Έπρεπε μάλιστα να ολοκληρώσει κάθε στάδιο της ληστείας σε προκαθορισμένο χρόνο για να μην εκραγεί η βόμβα, αν και κατοπινές αστυνομικές έρευνες θα υποδείκνυαν ότι η βόμβα ήταν προγραμματισμένη να εκραγεί ανεξαρτήτως επιτυχίας σχεδίου. Ο Wells λήστεψε πράγματι την τράπεζα, αντί για 250.000 δολάρια που απαίτησε έφυγε ωστόσο μόνο με 10.000, με την αστυνομία να τον περιμένει έξω από την πόρτα της τράπεζας. Ο Wells παραδόθηκε αμέσως και ικέτεψε τους αστυνομικούς να καλέσουν τους πυροτεχνουργούς, κάτι που έγινε εντελώς απρόθυμα από τις Αρχές. Μισή ώρα αργότερα έφτασε η ειδική ομάδα πυροτεχνουργών, μόνο που είχε αργήσει τρία λεπτά: στις 3:18 μ.μ η βόμβα εξερράγη γύρω από τον λαιμό του Wells, με το περιστατικό να καλύπτεται ζωντανά από την τηλεόραση. Το 2007, οι δράστες θα συλλαμβάνονταν: οι Kenneth Barnes και Marjorie Deihl-Armstrong καταδικάστηκαν σε 45 και 30 χρόνια φυλάκισης, αντίστοιχα.

Το περίεργο της υπόθεσης; Το κίνητρο της ληστείας ήταν ότι ο Kenneth Barnes χρειαζόταν επειγόντως χρήματα για να οργανώσει τη δολοφονία του πατέρα της Diehl-Armstrong, κίνηση που θα τους εξασφάλιζε τεράστια κληρονομιά και θα τους έκανε εκατομμυριούχους…

• Τα βασιλικά κοσμήματα της Αγγλίας – 1671

Τον 17ο αιώνα, ο συνταγματάρχης Thomas Blood ήταν διαβόητος για την κατεργαριά και τη δόλια συμπεριφορά του: άλλαζε στρατόπεδα στον πόλεμο και δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να προδώσει τους δικούς του στη μάχη. Ήταν το 1671 λοιπόν όταν θα οργάνωνε την πλέον τολμηρή και αξιόποινη πράξη του: την κλοπή του θησαυρού του βασιλιά Καρόλου Β’. Μασκαρεμένος σαν κληρικός άλλης θρησκείας, ο Blood μπήκε στον Πύργο του Λονδίνου συνοδευόμενος από γυναίκα-συνεργό, κατάφεραν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του 77χρονου φρουρού του θησαυρού, Talbot Edwards, και της οικογένειάς του, τους οποίους και επισκέπτονταν έκτοτε συχνά. Τελικά, θα τον έπειθαν να τους δείξει τον θησαυρό, με τον συνταγματάρχη και τους τρεις συνεργούς του να μαχαιρώνουν τον φύλακα και να απαλλοτριώνουν τον περίφημο θησαυρό, ο οποίος περιλάμβανε το βασιλικό σκήπτρο (το οποίο και έκοψαν στα δυο για να μεταφερθεί ευκολότερα) και το στέμμα του βασιλιά Εδουάρδου (το οποίο πετσοκόφτηκε αντίστοιχα). Οι κλέφτες δεν θα πήγαιναν βέβαια μακριά, καθώς συνελήφθησαν λίγο έξω από τον Πύργο. Όταν τους παρουσίασαν μπροστά στον βασιλιά, ο ηγεμόνας θαμπώθηκε από το θάρρος του Blood και όχι μόνο του χάρισε τη ζωή, αλλά του έδωσε και κτήματα στην Ιρλανδία, με τον βασιλιά να δείχνει την ίδια αβρότητα και στους συνεργούς του συνταγματάρχη!

Το περίεργο της υπόθεσης; Τέτοια ήταν η διαβόητη φήμη του συνταγματάρχη για απάτες και αγυρτείες που όταν πέθανε το 1680, το σώμα του ξεθάφτηκε λίγο αργότερα για να διαπιστώσουν οι Αρχές ότι είχε όντως πεθάνει και δεν είχε σκηνοθετήσει τον θάνατό του για να αποφύγει τη φορολογία!

• Η ληστεία των John Wojtowicz και Salvatore Naturile – 1972

Στις 22 Αυγούστου 1972, το παράρτημα της τράπεζας Chase Manhattan Bank στο Μπρούκλιν δέχτηκε επίθεση από ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι: τον 27χρονο John Wojtowicz και τον 18χρονο Salvatore Naturile. Εξαιτίας της κακής εκτέλεσης του σχεδίου, με τους δύο ενόπλους να παραμένουν στο υποκατάστημα για περισσότερο από 20 λεπτά, η αστυνομία θα περικύκλωνε την τράπεζα και σύντομα η ληστεία θα μετατρεπόταν σε κατάσταση ομηρείας. Όσο για τον ερασιτεχνισμό των ληστών, δεν είχαν καλύψει ούτε τα πρόσωπά τους, ενώ αποκαλούσε ο ένας τον άλλο με το πραγματικό του όνομα. Στην εξέλιξη της υπόθεσης, που κράτησε 17 ολόκληρες ώρες, η αστυνομία θα ξεγελούσε τους κακοποιούς, συλλαμβάνοντας τελικά τον Wojtowicz και σκοτώνοντας τον Salvatore Naturile. Ο Wojtowicz θα καταδικαζόταν σε κάθειρξη 20 ετών…

Το περίεργο της υπόθεσης; Το κίνητρο για τη ληστεία ήταν ότι ο Wojtowicz χρειαζόταν τη λεία για να χρηματοδοτήσει την εγχείριση αλλαγής φύλου του δεσμού του, γεγονός που έγινε γνωστό κατά την κατάσταση ομηρείας και προσέλκυσε ομοφυλόφιλους ακτιβιστές και ανθρωπιστικές οργανώσεις έξω από την τράπεζα!

• Το τρόπαιο Jules Rimet – 1966

Το 1966, το τρόπαιο Jules Rimet θα απονεμόταν στους νικητές του ποδοσφαιρικού Παγκοσμίου Κυπέλλου, διοργάνωση που θα φιλοξενούταν στη Βρετανία. Το τρόπαιο είχε προγραμματιστεί να εκτεθεί στο Αβαείο του Ουέστμινστερ, υπό την προϋπόθεση ότι θα φυλασσόταν επί 24ώρου βάσεως, ενώ είχε ασφαλιστεί και για 30.000 λίρες. Τη μέρα των εγκαινίων της έκθεσης τα μέτρα ασφαλείας ήταν δρακόντεια, στο σύντομο διάστημα όμως της αλλαγής φρουράς το τρόπαιο εξαφανίστηκε από προσώπου γης! Η προθήκη βρέθηκε ανοιχτή, όπως και η πίσω πόρτα του κτιρίου. Κανένα ίχνος των ληστών δεν προέκυψε κατά τις αστυνομικές έρευνες, με πυκνό σκοτάδι να καλύπτει την υπόθεση. Την επόμενη της ληστείας μέρα, ένα τηλεφώνημα έγινε στον πρόεδρο της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας που απαιτούσε λύτρα 15.000 λιρών για την επιστροφή του βαρύτιμου τροπαίου. Η επιχείρηση της αστυνομίας θα κατάφερνε να συλλάβει τον άντρα, με το τρόπαιο να παραμένει ωστόσο άφαντο. Μια εβδομάδα μετά τη ληστεία, ο David Corbett ανακάλυπτε το τρόπαιο τυλιγμένο σε εφημερίδα και αφημένο στον δρόμο, «ξετρύπωμα» που οφείλεται στον σκύλο του: ο Corbett το παρέδωσε στην αστυνομία και εισέπραξε την αμοιβή των 6.000 λιρών, ενώ αργότερα θα δειπνούσε με την εθνική της Αγγλίας που κατέκτησε το Κύπελλο εκείνη τη χρονιά.

Το περίεργο της υπόθεσης; Ο σκύλος που ανακάλυψε το τρόπαιο, ο Pickles, θα γινόταν διασημότητα της τηλεόρασης και θα πρωταγωνιστούσε σε κινηματογράφο και τηλεοπτικές εκπομπές…

• «Η Κραυγή» – 1994 και 2004

Ο περίφημος πίνακας «Η Κραυγή» του Έντβαρντ Μουνχ, που κυκλοφορεί σε 4 εκδόσεις, έχει κλαπεί πολυάριθμες φορές! Το 1994, μια συμμορία σκαρφάλωσε με σκάλα(!) στον δεύτερο όροφο της Εθνικής Πινακοθήκης των ΗΠΑ και τον άρπαξε κάτω από τις μύτες των φυλάκων. Στην προσπάθειά τους ωστόσο να αποσπάσουν λύτρα για να επιστραφεί στο μουσείο, η αστυνομία θα κατάφερνε να συλλάβει τη συμμορία και να επιστρέψει τον πίνακα ακέραιο. Το 2004, μια άλλη συμμορία κλεφτών θα άρπαζε μια άλλη εκδοχή της «Κραυγής» από το Μουσείο Μουνχ, σε μια πολύ πιο θεαματική εγκληματική προσπάθεια: εισέβαλαν στο μουσείο με μάσκες και πιστόλια, έκλεψαν το κομψοτέχνημα μαζί με έναν ακόμα πίνακα του περίφημου ζωγράφου και έφυγαν ανενόχλητοι. Αυτόπτης μάρτυρας απαθανάτισε σε φωτογραφία τους κλέφτες να μεταφέρουν στα χέρια τους δύο πίνακες, με τη θολή φωτογραφία να είναι το μόνο στοιχείο που κατάφερε να βρει η αστυνομία για δύο ολόκληρα χρόνια. Το 2006 θα ανασυρθούν τελικά οι δυο πίνακες σχεδόν άθικτοι, με 6 μέλη της σπείρας να κατηγορούνται και να καταδικάζονται για την κλοπή.

Το περίεργο της υπόθεσης; Στην κλοπή του 1994, οι κλέφτες άφησαν πίσω τους σημείωμα που ευχαριστούσε την Εθνική Πινακοθήκη για την κακή φύλαξη των αριστουργημάτων…

• Η μεγάλη ληστεία του Άγιου Βασίλη – 1927

Στα δύσκολα χρόνια της μεγάλης κρίσης που χτύπησε τις ΗΠΑ, ο Marshall Ratliff δραστηριοποιούταν ως διαβόητος ληστής τραπεζών. Εξαιτίας της φήμης και της αναγνωρισιμότητάς του, ο ληστής έπρεπε να μασκαρεύεται για να μην τον αναγνωρίζουν οι Αρχές και οι περίοικοι. Στη ληστεία που οργάνωσαν λοιπόν για τις 23 Δεκεμβρίου, μία ήταν η απόλυτη μεταμφίεση για τον Ratliff: η στολή του Άγιου Βασίλη! Στον δρόμο για την τράπεζα, ο Άγιος Βασίλης έπαιζε με τα παιδάκια, με μερικά από αυτά να τον παίρνουν από πίσω και να τον ακολουθούν μέσα στην τράπεζα. Οι τρεις συνεργοί του έπιασαν δουλειά και με την απειλή όπλου «ξαλάφρωσαν» την τράπεζα από 150.000 δολάρια, τα οποία και έκρυψαν στον αγιοβασιλιάτικο σάκο. Δεν υπολόγισαν ωστόσο μια γυναίκα και την 6χρονη κόρη της, η οποία έπαθε αμόκ από τη θέα του Άγιου Βασίλη-ληστή και όρμησε έξω από την τράπεζα ουρλιάζοντας, παρά τις απειλές της συμμορίας! Η αστυνομία δεν θα αργούσε να περικυκλώσει την τράπεζα και σύντομα η ληστεία θα μετατρεπόταν σε πιστολίδι: παίρνοντας δύο κοριτσάκια ομήρους, οι 4 ληστές θα διέφευγαν με κλεμμένο αυτοκίνητο, αφήνοντας δύο αστυνομικούς και έναν συνεργό τους νεκρούς. Το ανθρωποκυνηγητό που εξαπέλυσε η αστυνομία ήταν το μεγαλύτερο που είχε δει ποτέ το Τέξας και θα οδηγούσε στη σύλληψη των τριών ληστών: ο ένας εκτελέστηκε, ο άλλος καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη και ο Ratliff σε θανατική ποινή, θα έκανε ένσταση ωστόσο επικαλούμενος παραφροσύνη. Τέτοια ήταν η μήνη του κόσμου όταν έμαθε ότι ο Ratliff μπορεί και να τη σκαπούλαρε, που ένας μαινόμενος όχλος όρμησε στη φυλακή και κρέμασε τον κακοποιό ανάμεσα σε δύο τηλεφωνικούς στύλους, με τα τελευταία λόγια του Ratliff να ζητούν συγχώρεση…

Το περίεργο της υπόθεσης; Ότι το 2009 κάποιος μιμήθηκε το παράδειγμα του Ratliff και λήστεψε τράπεζα ντυμένος ως Άγιος Βασίλης, φωνάζοντας στους υπαλλήλους ότι χρειαζόταν τα χρήματα για να πληρώσει τα ξωτικά!

• Το άλογο Shergar – 1983

Το Shergar ήταν ένα περίφημο ιρλανδέζικο άλογο αγώνων που είχε αποκτήσει τεράστια φήμη, πριν κλαπεί από τους στάβλους Ballymany Stud της Ιρλανδίας. Το περιστατικό απέκτησε παγκόσμια διάσταση και η αστυνομία θα έκανε τα πάντα για να το ανακτήσει, γεγονός που δεν θα ευοδωνόταν ωστόσο ποτέ. Ένα ομιχλώδες απόγευμα του 1983, ένα μυστηριώδες αυτοκίνητο που μετέφερε μια ρυμουλκούμενη αλογάμαξα πάρκαρε έξω από τους στάβλους. Ο γιος του ιπποκόμου του Shergar, James Fitzgerald, δέχτηκε βίαια επίθεση, με τους 6 ένοπλους άντρες να κρατούν ομήρους όλη την οικογένεια, πριν αναγκάσουν τον ιπποκόμο να υποδείξει τον περίφημο επιβήτορα και να τους βοηθήσει να τον φορτώσουν στο καμιόνι. Η κλοπή του αλόγου ήταν πολύ καλά σχεδιασμένη και κανένα ίχνος δεν αφέθηκε για την αστυνομία, με τους κακοποιούς να επικοινωνούν με τους πολλούς ιδιοκτήτες του αλόγου και να διαπραγματεύονται τα λύτρα για την επιστροφή του. Κανείς τους δεν θέλησε ωστόσο να ενθαρρύνει τέτοιες έκνομες συμπεριφορές και το άλογο δεν θα επέστρεφε ποτέ, με τις εικασίες να κάνουν λόγο για σφαγιασμό του αλόγου από τους απαγωγείς του για να εξαφανίσουν τα ίχνη του. Κανείς από τη συμμορία των έξι δεν θα οδηγούταν ποτέ στη Δικαιοσύνη…

Το περίεργο της υπόθεσης; Σύμφωνα με την κατάθεση καταδικασμένου μέλους του ΙRA, ο Shergar κλάπηκε από επιχειρησιακή ομάδα της τρομοκρατικής οργάνωσης και «γαζώθηκε» από σφαίρες όταν ναυάγησε η υπόθεση των λύτρων. Η ιστορία ελέγχεται ωστόσο για την αξιοπιστία της…

Πηγή: newsbeast.gr

Εκει που κρυβονται το μελλον και οι σκεψεις.

Αναρωτηθήκατε ποτέ τι απέγιναν οι σκέψεις σας ή από πού σας ήρθε μια φαεινή ιδέα; Οι Αρχαίες μυστικές παραδόσεις μιλούν για τα ακασικά αρχεία και οι σύγχρονες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι τίποτα δεν χάνεται στο σύμπαν. Η σχετική θεωρία έρχεται να εξηγήσει πολλά παράξενα της ζωής μας.

Tα πιθηκάκια ζούσαν στο φυσικό τους περιβάλλον υπό τη στενή παρακολούθηση κάποιων επιστημόνων που συχνά τα τάιζαν με τον αγαπημένο τους μεζέ: νόστιμες γλυκοπατάτες. Mια μέρα κάποιες γλυκοπατάτες κύλησαν στα ρηχά νερά ενός κοντινού ποταμού και σιγά σιγά ξεπλύθηκαν. Ένα πιθηκάκι αποφάσισε να φάει αυτές ακριβώς τις ξεπλυμένες γλυκοπατάτες, που προφανώς τις βρήκε καλύτερες, γιατί και την άλλη μέρα πήγε μόνο του και τις ξέπλυνε. Kαθώς οι μέρες κυλούσαν, κάποια από τα νεότερα μέλη της φυλής αποφάσισαν να ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Tελικά, ύστερα από ένα διάστημα ολόκληρος ο πληθυσμός των πιθήκων πήγαινε στο ποτάμι και ξέπλενε τις γλυκοπατάτες του. Oι επιστήμονες εντυπωσιάστηκαν, αλλά η έκπληξή τους έγινε τεράστια επιστημονική απορία όταν πληροφορήθηκαν πως την ίδια περίοδο κι ένας άλλος πληθυσμός πιθήκων σε ένα εντελώς απομακρυσμένο νησί άρχισε επίσης να πλένει τις πατάτες του.
Tι σήμαινε αυτό; Πώς είχε γενικευτεί η συνήθεια στον ντόπιο πληθυσμό πιθήκων και πώς μεταφέρθηκε στο απομακρυσμένο νησί; Oι επιστήμονες άρχισαν εντατικές έρευνες και πειράματα και διαπίστωσαν έκπληκτοι πως για την καθολική εξάπλωση της νέας συνήθειας έπαιζε καθοριστικό ρόλο ο αριθμός των πιθήκων που την είχαν υιοθετήσει πρώτοι. Όπως αποκαλύφθηκε ύστερα από πολλές μελέτες, μαθηματικούς υπολογισμούς και πειράματα, αν ένας απολύτως συγκεκριμένος αριθμός μελών μιας ομάδας -είτε σ’ αυτήν ανήκουν ζώα είτε άνθρωποι- υιοθετήσει μια νέα συνήθεια, τότε αυτή εξαπλώνεται αστραπιαία σε όλα τα μέλη της ομάδας. Tο μυστικό βρίσκεται στην «ΚΡΙΣΙΜΗ ΜΑΖΑ», δηλαδή στον κρίσιμο αριθμό των πρωτοπόρων. Όταν αυτός ο αριθμός συμπληρωθεί, τότε λες κι ανοίγει ο δρόμος για όλους τους υπόλοιπους και η νέα συνήθεια γενικεύεται.
Mε ποιο τρόπο, όμως, μεταβιβάζεται η πληροφορία και η συνήθεια στους κατοίκους άλλων περιοχών, όπως συνέβη με τους πιθήκους; Σ’ αυτό το ερώτημα έρχεται να απαντήσει μια γοητευτική θεωρία που υποστηρίζει πως όλοι είμαστε συνδεδεμένοι με ένα αόρατο πεδίο μέσα στο οποίο καταγράφονται τα πάντα, όλα όσα υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν. Πρόκειται για ένα συμπαντικό αρχείο ή ένα θησαυροφυλάκιο μνήμης που μέσα του περιέχονται όλες οι πληροφορίες για όσα συμβαίνουν στο σύμπαν.
Σας φαίνεται παράξενο αυτό; Kι όμως, αυτή ακριβώς είναι η θεωρία του διάσημου βιολόγου του Kέμπριτζ, Pούπερτ Σέλντρεϊκ, που ξεσήκωσε σάλο στην επιστημονική κοινότητα. Σύμφωνα με αυτήν, όλες οι πληροφορίες -είτε αυτές αφορούν γεγονότα και ιδέες είτε συνήθειες, συναισθήματα, μορφές ή γαλαξίες και τη δομή του DNA- είναι αποθηκευμένες σε ένα πεδίο που, όπως το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, βρίσκεται παντού. Έτσι, τίποτα δεν χάνεται στο σύμπαν, ούτε ακόμα κι αν "πεθάνει". Mπορεί να μετατραπεί από ύλη σε ενέργεια, αλλά δεν θα χαθεί. Tο ίδιο ισχύει και για τις σκέψεις μας. Eμείς μπορεί να τις αντιλαμβανόμαστε σαν κάτι φευγαλέο και εφήμερο, όμως έχετε αναρωτηθεί, αλήθεια, πού πάει κάθε σκέψη που κάνουμε όταν παύουμε να τη σκεφτόμαστε; Xάνεται άραγε ή μήπως καταγράφεται κάπου; Kι οι πράξεις και τα έργα μας, ολόκληρο το παρελθόν μας, κατοικεί μόνο στη μνήμη μας ή μήπως είναι επίσης καταγεγραμμένο κάπου στο σύμπαν;
Για τον Pούπερτ Σέλντρεϊκ αλλά και για την Αρχαία φιλοσοφική και μεταφυσική σκέψη οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα ήταν σαφείς:

τα πάντα, όλα όσα έγιναν και ειπώθηκαν, ακόμα κι όσα σχηματίστηκαν ως σκέψεις ή επιθυμίες μέσα στο νου των ανθρώπων όλων των εποχών, καταγράφονται συνεχώς σε ένα είδος συμπαντικού αιθερικού αρχείου, στο οποίο η ινδική φιλοσοφία έχει δώσει το όνομα «Aκασικά Aρχεία».

Yπάρχουν πράγματι αυτά τα αρχεία; Kι αν ναι, πού βρίσκονται; Σίγουρα όχι σε κάποιο συγκεκριμένο γεωγραφικό σημείο στη Γη ή κάπου στο Διάστημα -π.χ. κάπου μεταξύ Ήλιου και Eρμή-, αλλά μάλλον σε έναν αιθερικό και άυλο χώρο, ένα νοητικό πεδίο. Σύμφωνα με τις σχετικές παραδόσεις, οτιδήποτε συμβαίνει στο σύμπαν, από τα υπερσμήνη γαλαξιών ως την αμοιβάδα, καταγράφεται σ’ αυτά τα αιθερικά αρχεία, στα οποία καταγράφονται επίσης κι όλες οι σκέψεις, όλες οι ιδέες και οι πράξεις μας. Aυτό γίνεται χωρίς να το αντιληφθούν οι περισσότεροι άνθρωποι. Oι μύστες, όμως, και τα ξεχωριστά προικισμένα άτομα μπορούν να επικοινωνούν συνειδητά με αυτά τα συμπαντικά αρχεία και να λαμβάνουν πληροφορίες.
Όλοι είμαστε συνδεδεμένοι με αυτή τη συμπαντική βιβλιοθήκη πληροφοριών, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Έτσι συνηθίζουμε να λέμε ότι «μας κατέβηκε μια φαεινή ιδέα», χωρίς να αναρωτιόμαστε από πού, αλήθεια, μας κατέβηκε; Πού υπήρχε; H επικοινωνία με τα Aκασικά Aρχεία εξηγεί επίσης και το γιατί τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται, δηλαδή τις πρωτότυπες ιδέες μας που με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι τις έχει ταυτόχρονα και κάποιος άλλος.
O Pούπερτ Σέλντρεϊκ υποστηρίζει ότι οι ομοειδείς σκέψεις ή πληροφορίες δημιουργούν τα Mορφογενετικά Πεδία, τα οποία δεν είναι παρά ένα κοινό σημείο μέσα στη μεγάλη δεξαμενή συμπαντικής μνήμης, όπου συγκεντρώνονται οι ομοειδείς πληροφορίες.
Έτσι, οι φυσικοί επιστήμονες τροφοδοτούν και τροφοδοτούνται από τα δικά τους ξεχωριστά Mορφογενετικά Πεδία, το ίδιο και οι δάσκαλοι, οι έφηβοι, οι διάφορες φυλές και τα μέλη κάθε οικογένειας: έχουν κι αυτοί τα δικά τους. Aυτό εξηγεί για παράδειγμα το φαινόμενο του συντονισμού που κάνει δυο ανθρώπους να έχουν την ίδια έμπνευση ταυτόχρονα. Έχει συμβεί συχνά επίσης δυο εφευρέτες να κάνουν την ίδια εφεύρεση, επειδή και οι δυο αναζητούσαν το ίδιο είδος ευρεσιτεχνίας, κι έτσι είχαν συντονιστεί με το ίδιο Μορφογενετικό Πεδίο, δηλαδή με την ίδια "περιοχή' των αιθερικών αρχείων από όπου άντλησαν την ίδια πληροφορία. Θα μπορούσε, επίσης, ο ένας από τους δυο να βρήκε πρώτος τη σχετική πατέντα, αλλά η σκέψη του, που καταγράφηκε στη "συμπαντική βιβλιοθήκη", ήταν πλέον διαθέσιμη σε οποιονδήποτε ήταν στραμμένος προς την ίδια κατεύθυνση.
Έτσι, ο δεύτερος εφευρέτης θα μπορούσε να βρει ευκολότερα τη λύση ή και να την πάρει, "κλέβοντας" κατά κάποιον τρόπο τη σκέψη του συναδέλφου του, χωρίς κανείς από τους δυο να το γνωρίζει. Mπορεί, μάλιστα, να βρίσκονται στις δυο άκρες του κόσμου και να αγνοούν πλήρως ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Tα συμπαντικά αρχεία της σκέψης μας που κάνουν το μυαλό μας να συντονίζεται με το νου κάποιου άλλου περιγράφονται κι από έναν άλλο επιστήμονα. Tον Xένρι Pιντ, καθηγητή Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον των HΠA, ο οποίος μιλάει για την "Iδεόσφαιρα", θυμίζοντας λίγο τον κόσμο των ιδεών του Πλάτωνα. Kατά τον Xένρι Pιντ, η Iδεόσφαιρα είναι ένα πεδίο καθαρής συνείδησης που υπάρχει παντού στο σύμπαν και το οποίο φιλοξενεί όλες τις ιδέες. Mε αυτό το χώρο είμαστε όλοι συνδεδεμένοι.
Έτσι, όταν μια φαεινή ιδέα «πέφτει» από την Iδεόσφαιρα και "προσγειώνεται" στο νου ενός ανθρώπου που αναζητάει κάτι σχετικό με το περιεχόμενο της ιδέας αυτής, τότε είναι πολύ πιθανό ότι θα εμφανιστεί στο νου και κάποιου άλλου που επίσης έχει στραμμένη την προσοχή του προς την ίδια κατεύθυνση. Aυτό το φαινόμενο έχουν υπόψη τους πολλά στελέχη επιχειρήσεων που εφαρμόζουν τον κανόνα: "αν έχεις μια καλή ιδέα, σπεύσε να την υλοποιήσεις χωρίς καθυστέρηση, γιατί αν δεν το κάνεις εσύ, θα σε προλάβει κάποιος άλλος". Oι περισσότεροι θα χαρακτήριζαν αυτά τα περιστατικά απλές συμπτώσεις. Aλλά δεν είναι. Πρόκειται για συμπαντικούς νόμους και μυστικές συγχρονικότητες που σχετίζονται με τα αιθερικά αρχεία της σκέψης. Φαίνεται ότι κι αυτός ακόμα ο Aϊνστάιν είχε παρόμοιες απόψεις, αφού είπε κάποτε πως, αν δεν είχε αναπτύξει εκείνος τη θεωρία της σχετικότητας, θα το έκανε κάποιος άλλος, γιατί η ιδέα "βρισκόταν στον αέρα".

http://www.blackstate.gr/home.htm
fadedstar69
πηγη
thesecretrealtruth

Το πιο παράξενο και αηδιαστικό πάρκο στον κόσμο!

Αν νομίζετε ότι τα έχετε δει όλα σε.. «αυτή τη ζωή», απλά κάνετε λάθος.


Υπάρχει ένα πάρκο στην Νότια Κορέα του οποίου το θέμα είναι οι... τουαλέτες και η αφόδευση. Είναι κάτι ανάλογο του γνωστού σε όλους μας σύγγραμα του... «Βυζαντινοτέτοιου» από το Κωνσταντίνου και Ελένης.. οι μπιντέδες στο Βυζάντιο.

Μόνο που αυτό το πάρκο δεν έχει μπιντέδες μόνο από το Βυζάντιο αλλά από όλη την Ευρώπη και την Κορέα.

Ναι ναι, μην απορείτε. Όπως βλέπετε υπάρχει ΚΑΙ αυτό!

Οι 10 πιο σατανικές γυναίκες στην Ιστορία ...

Μπορεί οι πιο αδίστακτοι, οι πιο διάσημοι δολοφόνοι να είναι άντρες, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και ψυχολογικά διαταραγμένες γυναίκες...


που πράττουν αναλόγως.
Ίσως κάποιες από αυτές να έκαναν τον Χάνιμπαλ Λέκτερ να ντρέπεται για τα λιγοστά θύματα του και για τις μεθόδους δολοφονίας που χρησιμοποιούσε...


10. Βασίλισσα Μαίρη (1516-1558)
Η Μαίρη, η τέταρτος σε σειρά μονάρχησα της δυναστείας Tudor, έχει μείνει στη μνήμη μερικών ως αυτή που προσπάθησε να γυρίσει την Αγγλία στα καθεστώτα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ήταν υπεύθυνη για την εκτέλεση εκατοντάδων θρησκευόμενων. Από εκεί της βγήκε και το ψευδώνυμο «Αιματηρή Μαίρη» (Bloody Mary). Πολλοί Προτεστάντες έχασαν τη ζωή τους στο πλαίσιο των γνωστών Marian Persecutions. Περίπου 800 πλούσιοι Προτεστάντες επέλεξαν τον αυτοεξορισμό τους, για να γλιτώσουν της δολοφονικής μανίας της βασίλισσας. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί ότι στην ίδια περίπου κατάταξη βρίσκεται και η βασίλισσα Ελισάβετ Ι, γιατί κι εκείνη δεν είχε πολύ καλύτερη συμπεριφορά.

9. Μίρα Χίντλεϊ (1942-2002)
Η Αγγλίδα serial killer είχε ως «χόμπι» τον βιασμό, τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες μικρών παιδιών, Μαζί με τον συνεργάτη της, Ίαν Μπρέιντι, έδρασαν το ’60 στην περιοχή του Μάντσεστερ και αργότερα διαπιστώθηκε ότι ήταν υπεύθυνοι για τη δολοφονία 3 παιδιών, ηλικίας 10-12 και δύο εφήβων, ηλικίας 16 και 17. Η Χίντλεϊ συννελήφθει όταν η Αστυνομία βρήκε αποδεικτικά στοιχεία στη βαλίτσα της, στο σταθμό του Μάντσεστερ. Ένα από αυτά ήταν μια κασέτα που τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια της δολοφονίας ενός κοριτσιού, στην οποία το κορίτσι ούρλιαζε, αλλά οι δολοφόνοι της συνέχιζαν ακάθεκτοι το έργο τους. Τις πέντε τελευταίες μέρες της ελευθερίας της, η Χίντλεϊ ανέπτυξε μια ειρωνεία και μια υπεροψία στη συμπεριφορά της, η οποία έγινε και σήμα κατατεθέν της.

Το 2006, προβλήθηκε ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή της πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, στο οποίο η αστυνόμος Σάρα Ουίλκινσον δηλώνει πως αυτό που θυμάται έντονα από τη Χίντλεϊ, είναι η δίκη της. Κατά τη διάρκεια της απαγγελίας των κατηγοριών, η Χίντλεϊ καθόταν αμέριμνη, τρώγοντας κέικ. Έδειχνε σαν να μην τη νοιάζει καθόλου το ενδεχόμενο να πάει φυλακή, εφ’ όσον είχε κάνει αυτό που ήθελε. Είχε ικανοποιήσει τις επιθυμίες της, όσο αμαρτωλές και να ήταν. 

8. Ιζαμπέλα της Καστίλης (1451-1504)
Η Ιζαμπέλα η Πρώτη της Ισπανίας και ο σύζυγος της Φερδινάνδος ο Δεύτερο, έθεσαν τα θεμέλια για την πολιτική ένωση της Ισπανίας, υπό τον εγγονό τους, Κάρολο τον Πρώτο. Με τη δική της διαταγή, ο Τομάς ντε Τορκεμάδα έγινε ο πρώτος ανακριτής της Ιεράς Εξέτασης, με καθήκον να «καθαρίσει» την θρησκεία. Στις 31 Μαρτίου του 1492 περίπου 200 χιλιάδες Εβραίοι και Μουσουλμάνοι εγκατέλειψαν την Ισπανία. Κάποιοι άλλοι αλλαξοπιστήσαν, μόνο και μόνο για τους ανακρίνουν περαιτέρω, για να βρουν κι άλλους «παράνομους». Το αξιοπερίεργο είναι ότι το 1974, ο Πάπας ο Παύλος VI, θέλησε να την… αγιοποιήσει. Για την Καθολική Εκκλησία, θεωρείται ακόμα και σήμερα ως πιστή υπηρέτης του Θεού.

7. Μπέβερλι Άλιτ (1968- ) 
Η Μπέβερλι Γκέιλ Άλιτ είναι συνώνυμη με τον «Άγγελο του Θανάτου». Εργαζόταν στην κλινική του Λίνκολνσάιρ της Αγγλίας, ως παιδιατρική νοσοκόμα και κατηγορήθηκε για τη δολοφονία 4 παιδιών και για τον τραυματισμό 5, το 1991. Η μέθοδος της: θανάσιμη δόση ινσουλίνης κι όποτε εκείνη αποτύγχανε, απλά έπνιγε το θύμα. Η Άλιτ είχε επιτεθεί συνολικά σε 13 παιδιά, σε ένα διάστημα μόνο 58 ημερών, πριν συλληφθεί από τις Αρχές. Τα κίνιτρα της μένουν ακόμα και σήμερα ανεξήγητα. Σύμφωνα με μία θεωρία, πάσχει από το σύνδρομο Μινχάουζεν και προκαλεί τον πόνο για να τραβήξει την προσοχή των άλλων.

6. Μπελ Γκάνες (1859-1931) 
Η Γκάνες είναι μια από τις διασημότερες serial killers της Αμερικής. Με ύψος 1.83 και βάρος 91 κιλά, έσπερνε τον τρόμο και τον… φόνο σε όλους όσους έρχονταν σε επαφή μαζί της. Φημολογείται ότι σκότωσε τους 2 συζύγους της και όλα της τα παιδιά, αν και αποδείχθηκαν μόνο οι φόνοι των ερωτικών της συντρόφων και των 2 κόρων της, Μιρτλ και Λούσι. Από ότι φαίνεται το έκανε για να παίρνει την αποζημίωση της ασφάλειας. Εκτιμάται ότι έχει σκοτώσει πάνω από 20 ανθρώπους σε διάστημα κάποιων δεκατιών, ενώ κάποιοι ανεβάζουν το νούμερο αυτό στα 100 θύματα, για τα οποία απλά δεν κατηγορήθηκε ποτέ.

5. Μαίρη Αν Κότον (1832-1873) 
Το βασικό, φονικό της όπλο ήταν το αρσενικό και τα θύματα που δηλητηριάστηκαν αγγίζουν τα 20. Η Αγγλίδα Μαίρη Αν στα 20 της χρόνια παντρεύτηκε τον Ουίλιαμ Μάουμπρεϊ και μετακόμισε στο Πλίμουθ του Ντέβον. Το ζευγάρι έκανε 5 παιδία, εκ των οποίων τα 4 πέθαναν από γαστρικό πυρετό και στομαχόπονους. Η Μαίρη Αν γέννησε, ύστερα, άλλα 3 παιδιά, που πεθάνανε όλα. Λίγο αργότερα, το 1865 έφυγε από τη ζωή και ο άντρας της, λόγω στομαχικής διαταραχής. Η σύζυγος του έλαβε αποζημίωση το σεβαστό, για την εποχή, ποσό της τάξεως των 35 λιρών.

Από ότι φάνηκε, το ζήτημα έμελλε να γίνει… οικογενειακή υπόθεση. Ο δεύτερος άντρας της πέθανε από τα ίδια αίτια, όπως και τα 2 απομείναντα παιδιά της. Μετά το θάνατο ενός άλλου ένα παιδιού, οι εφημερίδες ασχολήθηκαν με το θέμα κι ανακάλυψαν ότι η Μαίρη Αν γύριζε όλη τη βόρεια Αγγλία και στην πορεία αυτή έχασε τρεις συζύγους, έναν εραστή, μια φίλη, τη μητέρα της και 12 παιδιά. Όλοι τους είχαν πεθάνει λόγω στομαχικής διαταραχής. Την κρέμασαν στις 24 Μαρτίου του 1873. Ο θάνατος της ήταν οδυνηρά αργός- σαν το θάνατο από δηλητηρίαση- γιατί ο δήμιος δεν την άφησε να ξεψυχήσει με μια «καθαρή» εκτέλεση, όπως ίσταται. 

4. Ίλς Κοχ (1906-1967) 
Η Ίλς ήταν η γυναίκα του Καρλ Κοχ, αρχηγού στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Buchenwald, από το 1937 μέχρι το 1941 και του Majdanek, από το 1941 έως το 1943. Η Ίλς ήθελε να παίρνει κάποια μικρά σουβενίρ από το δέρμα των νεκρών φυλακισμένων, με διακριτά τατουάζ. Ήταν γνωστή ανάμεσα στους κρατουμένους, ως η «Μάγισσα του Buchenwald» ή η «Σκύλα του Buchenwald» λόγω του σαδισμού που την χαρακτήριζε. Το 1937 κατέφθασε στο στρατόπεδο, όχι σαν φύλακας, αλλά σαν τη σύζυγο του αρχηγού. Εκεί, άρχισε να βασανίζει τους εγκλεισμένου. Το 1940 έχτισε ένα γήπεδο που κόστισε πάνω από 250 χιλιάδες φράγκα, τα οποία έκλεψε από τους φυλακισμένους του στρατοπέδου. Την 1η Σεπτεμβρίου του 1967, κρεμάστηκε σρις γυναικείες φυλακές Aichach.

3. Ίρμα Γκρίζ (1923-1945)
Η Γκιζ «δούλευε» στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως των Ναζί, Ravensbrück, Auschwitz και Bergen-Belsen. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πιο αδίστακτους εγκληματίες του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, λόγω της βίαιης και σαδιστικής συμπεριφορά της. Μαστίγωνε χωρίς λόγο τις Εβραίες τρόφιμες των φυλακών, στις οποίες ήταν υπεύθυνη, τις άφηνε να φαγωθούν από άγρια σκυλιά, της πυροβολούσε κατά βούληση. Οι επιζώντες έχουν αναφέρει ότι πολλές φορές παρενοχλούσε σεξουαλικά τα θύματα της και έβαζε στο θάλαμο αερίων όποιον ήθελε. Στις 17 Απριλίου του 1945, συννελήφθει από τους Άγγλους και λίγο αργότερα πέθανε.

2. Κάθριν Νάιτ (1956- )
Η Κάθριν Νάιτ καταδικάστηκε τον Οκτώβριο του 2001 για το φόνο του συζύγου της, Τσαρλς Τόμας Ράις. Γιατί όμως καταφθάνει δεύτερη στη λίστα με τις πιο σατανικές γυναίκες του κόσμου, όταν άλλες σκότωναν και βασάνιζαν εκατοντάδες ανθρώπους; Δεν ήταν η πρώτη φορά που συμπεριφερόταν βίαια. Παλιότερα είχε σπάσει τα δόντια του πρώην συζύγου της και είχε κόψει το λαιμό του κουταβιού ενός άλλου συντρόφου της.

Στις 29 Φεβρουαρίου η Νάιτ μαχαιρώνει πάνω από 37 φορές τον άντρα της, σε όλο του το σώμα. Δεν ήταν τυχαίο ή εν βρασμώ ψυχής, αφού ο Πράις είχε δεχτεί αλλεπάλληλες απειλές στο παρελθόν. Όταν αυτός ξεψύχησε,α αφού οι περισσότερες πληγές ήταν τόσο βαθιές, που είχαν «τρυπήσει» τα ζωτικά του όργανα, η Νάιτ του έβγαλε την πέτσα, την πέρασε σε ένα γάντζο και την κρέμασε πάνω στην πόρτα του σαλονιού. Μετά τον αποκεφάλισε, έβαλε το κεφάλι του σε μια κατσαρόλα μαζί με λίπος από τα οπίσθια του και μερικά λαχανικά. Είχε σκοπό να ταϊσει τα ίδια τα παιδιά της με το κρέας του πατέρα τους. Ευτυχώς η αστυνομία την συνέλαβε πριν γυρίσουν τα παιδιά από το σχολείο. 

1. Ελίζαμπεθ Μπάθορι (1560- 1614) 
Η Μπάθορι ήταν κόμισσα της Ουγγαρίας. Θεωρείται πλέον η πιο γνωστή δολοφόνος κατά συρροή στην ιστορία της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας, κι έχει μείνει στη μνήμη όλων ως η «Αιματηρή Κυρία του Čachtice». Μετά το θάνατο του συζύγου της, εκείνη μαζί με τους 4 συνεργούς της κατηγορήθηκαν για το βασανισμό και τη δολοφονία δεκάδων παιδιών και νεαρών κοριτσιών. Το 1610 αναγκάστηκε να εγκλειστεί στο κάστρο Čachtice, όπου και πέθανε 3 χρόνια αργότερα.

Ως ευγενής, κατάφερε να αποφύγει τη δίκη και εκτέλεσή της. Το 1610 βρέθηκαν στο σπίτι της 3 νεαρές κοπέλες. Η μία ήταν νεκρή, η άλλη ξεψυχούσε κι η Τρίτη ήταν πληγωμένη. Βρέθηκαν και πολλές άλλες κλειδωμένες σε ένα μπουντρούμι. Οι περισσότερες ήταν υπηρέτριες του κάστρου και ντόπιες χωριατοπούλες.

 Κάποιες άλλες ήταν μαθητεύομενες που στέλνονταν σε αυτήν από τους γονείς τους, για να μάθουν καλούς τρόπους και το savoir vivre της υψηλής κοινωνίας. Πώς συμπεριφερόταν στις φιλοξενούμενες της; Συνήθως τις έσπαγε στο ξύλο, τις έκαιγε ή τους έκοβε τα χέρια και τα γεννητικά όργανα. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων της παραμένει άγνωστος αλλά υπολογίζεται σε εκατοντάδες αφού ο χρόνος δράσης της ξεπερνούσε τα δέκα χρόνια. Σύμφωνα με έναν αστικό θρύλο, που έχει διατηρηθεί μέχρι και σήμερα, η Ελίζαμπεθ έκανε μπάνιο με τη μπανιέρα της γεμισμένη με το αίμα των θυμάτων της.


http://www.tragiko.net

Νησί Aogashima, ένα χωριό μέσα σε ένα ενεργό ηφαίστειο

Μπορείτε να φανταστείτε τον εαυτό σας να ζει κυριολεκτικά μέσα σε ένα τεράστιο ηφαιστειακό κρατήρα; Αν ναι, σκεφτείτε ότι θα πρέπει να ξεχάσετε εντελώς Goody’s και Starbucks. Από την άλλη όμως, ένα σπίτι στο νησί Aogashima είναι ο ιδανικός προορισμός για να ξεφύγετε από όλες τις δυσκολίες της καθημερινότητας..

Κάπως έτσι μάλλον σκέφτηκαν 200 περίπου άνθρωποι όταν αποφάσισαν να μετατρέψουν το ηφαιστειογενές νησί, που βρίσκεται στην Ιαπωνία, σε σπίτι τους.

 Το Aogashima, μέρος του αρχιπελάγους Izu, βρίσκεται διακόσια μίλια νότια του Τόκιο, στην θάλασσα των Φιλιππίνων. Το νησί με τους 205 κατοίκους, με το σχολείο του αλλά και το ταχυδρομείο του, ανήκει στην Ιαπωνία και αποτελεί κομμάτι του Τόκιο. Το παράξενο με το νησί Aogashima είναι ότι στη πραγματικότητα είναι ένας τεράστιος κρατήρας μέσα στον οποίο είναι φωλιασμένη μια πολύ μικρότερη έκδοση του εαυτού του. Αυτό δίνει σε όλο το νησί μια μάλλον μυστηριώδης γοητεία, το κάνει να μοιάζει με ένα σκηνικό από μια πρωτότυπη ταινία επιστημονικής φαντασίας. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι έχουν απομείνει τέτοια μέρη στον κόσμο, ανέγγιχτα από τη καταστροφική ανθρώπινη δραστηριότητα.

Το σύνολο του πληθυσμού που κατοικεί μόνιμα στο Aogashima βρίσκεται σε ένα μικρό μέρος του νησιού. Εκεί θα συναντήσετε κάποια καταστήματα που θυμίζουν πολιτισμό, ένα κατάστημα «γενικών ειδών», το σχολείο, το ταχυδρομείο, ένα ελικοδρόμιο αλλά όχι εστιατόρια, μπαρ και καφέ. Το νησί είναι ένα εξαιρετικό μέρος για να χαλαρώσετε και να ηρεμήσετε, να καταδυθείτε στα έντονα μπλε νερά της θάλασσας, να κατασκηνώσετε στο ηφαίστειο ή να επισκεφθείτε τις ηφαιστειογενείς θερμές πηγές. Στο κέντρο του νησιού, βρίσκεται μια γεωθερμική σάουνα που τροφοδοτείται από τον ατμό του ηφαιστείου. Κάποιοι χρησιμοποιούν αυτόν τον ατμό ακόμη και για να μαγειρέψουν!

Αν αρχίσατε να το σκέφτεστε σοβαρά να σας προειδοποιήσουμε ότι το Aogashima θεωρείται, και είναι, ένα ενεργό ηφαίστειο. Η τελευταία μεγάλη έκρηξη του έγινε πριν από 200 χρόνια, το 1785. 140 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους εκείνη την ημέρα και δεδομένου ότι από τότε άλλη έκρηξη δεν υπήρξε, κανείς δεν μπορεί να πει με ακρίβεια πότε θα συμβεί η επόμενη.

http://www.dinfo.gr

Οι φρικιαστικότεροι διεστραμμένοι ψυχοπαθείς!

Οι σεξουαλικές παρεκκλίσεις ή παραφιλίες ορίζονται συνήθως ως εκτροπές από τη φυσιολογική σεξουαλική λειτουργία. 



Οι ανώμαλοι προσλαμβάνονται ως άνθρωποι που υιοθετούν παρεκκλίνουσες σεξουαλικές συμπεριφορές, που περιλαμβάνουν σοδομισμό, βιασμό, αιμομιξία, σαδομαζοχισμό κ.λπ.

Όπως κι αν τους ονομάσεις, βιαστές, «δράκους», παιδεραστές, όλοι οι διεστραμμένοι επιδίδονται σε κοινωνικά απαράδεκτες και κατακριτέες σεξουαλικές δραστηριότητες, αφήνοντας πολλές φορές άφωνο τον κόσμο με τα σεξουαλικά τους καμώματα.

Ας δούμε λοιπόν μια σειρά από τέτοιους διεστραμμένους που… «κατάφεραν» να κάνουν τη διαφορά…



Jeffrey Lionel Dahmer 



Γεννημένος στο Μιλγουόκι στις 21 Μαΐου 1960, ο Jeffrey Lionel Dahmer ήταν ένας κατά συρροή βιαστής αντρών, που ένιωθε μια ακατανίκητη έλξη για τα νεκρά σώματα. Συχνά μάλιστα διαμέλιζε και κανιβάλιζε τα θύματά του, με τα σεξουαλικά του παιχνίδια να λογίζονται το λιγότερο ακραία. Ξεκινώντας σε ηλικία 18 ετών, ο Dahmer «ψώνιζε» νεαρούς άντρες για σεξουαλικές περιπτύξεις και κατόπιν τους σκότωνε για να τους αποτρέψει να τον εγκαταλείψουν. Τα περισσότερα θύματά του τα διάλεγε σε gay bars, ενώ θα πιανόταν όταν ένα 14χρονο θύμα κατάφερε να ξεφύγει από το διαμέρισμά του. Ο Dahmer θα καταδικαζόταν για 15 δολοφονίες και θα στελνόταν στη φυλακή, όπου και δολοφονήθηκε το 1994…

Richard Allen Davis



Γεννημένος στο Σαν Φρανσίσκο το 1954 από αλκοολικούς γονείς, ο Richard Allen Davis θα καταδικαζόταν αργότερα για φόνο πρώτου βαθμού. Ως παιδί συνήθιζε να βασανίζει αδέσποτα σκυλιά, χρησιμοποιώντας το μαχαίρι του -που δεν αποχωριζόταν ποτέ-, ενώ αργότερα θα παρατούσε το σχολείο για μια καριέρα στο έγκλημα. Τα αδικήματά του ως «δράκος» περιλάμβαναν απαγωγές θυμάτων και ασέλγεια, για τα οποία μάλιστα θα ομολογήσει όταν θα συλληφθεί. Παρά το γεγονός ότι παραδέχτηκε τα εγκλήματά του, παραμένει στην πτέρυγα των μελλοθάνατων στις φυλακές του San Quentin της Καλιφόρνια περιμένοντας την εκτέλεσή του…

Ted Bundy 



Γεννημένος τον Νοέμβριο του 1946, ο Theodore Robert Bundy μεγάλωσε στο Γουαϊόμινγκ. Παρά το γεγονός ότι αρνήθηκε επανειλημμένως ότι είχε διαπράξει βιασμούς, απαγωγές και φόνους, στο τέλος θα παραδεχτεί την ενοχή του και θα ομολογήσει για 30 ανθρωποκτονίες που συνέβησαν μεταξύ 1974-1978. Ευπαρουσίαστος και ευγενικός, ο Bundy δεν αντιμετώπιζε πρόβλημα στο να κάνει τις γυναίκες να τον ακολουθούν: τις βίαζε και κατόπιν τις σκότωνε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, θα επέστρεφε κατόπιν στο σημείο του φόνου μέρες αργότερα για να ασελγήσει στα πτώματα, παρά την προχωρημένη αποσύνθεση των σορών. Ήταν όμως και το άλλο: συνήθιζε να αποκεφαλίζει τα θύματά του και να κρατά τα κεφάλια ως τρόπαια στο σπίτι του. Ο Bundy εκτελέστηκε τον Ιανουάριο του 1989. 

Ed Kemper 



Γεννημένος τον Δεκέμβριο του 1948, ο κατά συρροή βιαστής και δολοφόνος Ed Kemper θα ξεκινήσει τις διαστροφές από παιδί ακόμα: παίζοντας με τις κούκλες της αδερφής του, θα εκτελούσε περίεργα τελετουργικά μαζί τους. Σε ηλικία 15 ετών θα δολοφονήσει τους παππούδες του, ενώ μεταξύ των ετών 1972-1973 θα αρχίσει να κακοποιεί σεξουαλικά και να δολοφονεί μια σειρά από μαθήτριες και νεαρές φοιτήτριες. Και όχι με αυτή τη σειρά! Ο Kemper πρώτα σκότωνε και κατόπιν ασελγούσε στα διαμελισμένα σώματα και τα κομμένα κεφάλια. Τελικά θα συλληφθεί και θα καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη…

Albert DeSalvo 



Ο Albert DeSalvo γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1931 και έμεινε γενικά γνωστός ως «Στραγγαλιστής της Βοστόνης», όταν παραδέχτηκε πως είχε βιάσει και σκοτώσει περισσότερες από 10 γυναίκες στην ευρύτερη περιοχή της πόλης. Η ηλικία των θυμάτων του ποίκιλλε, από 19 μέχρι και 85 ετών, με τους τελετουργικούς του φόνους με στραγγαλισμό να ακολουθούν τον βιασμό του θύματος. Παρά το γεγονός ότι θα επικαλεστεί διαταραγμένη προσωπικότητα, το αίτημα δεν θα γίνει δεκτό στο δικαστήριο και το 1967 ο DeSalvo θα καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη. Θα καταφέρει μάλιστα να αποδράσει προσωρινά, θα ξαναπιαστεί ωστόσο και θα επιστρέψει στη φυλακή, όπου και θα βρεθεί αργότερα νεκρός, το 1973…

John Wayne Gacy 



Ο κοινωνικός John Wayne Gacy γεννήθηκε στις 17 Μαρτίου 1942 στο Σικάγο. Ήταν επιχειρηματίας, η μεγάλη του κλίση ωστόσο ήταν οι βιασμοί και τα βασανιστήρια σε νεαρούς άντρες. Τουλάχιστον ένα από τα θύματά του έζησε για να μοιραστεί με τον κόσμο τη φρικιαστική του ιστορία: ο Gacy τον νάρκωσε με χλωροφόρμιο, για να ξυπνήσει σε ένα δωμάτιο με έναν άγνωστο που κράδαινε από πάνω του δονητές. Τα υπόλοιπα είναι αποτρόπαιη ιστορία. Τα κακοποιημένα πτώματα που θα βρεθούν κάτω από το πάτωμα του σπιτιού του Gacy θα φτάσουν στα 28, ενώ περισσότερα ακόμα θα ανασυρθούν από το ποτάμι δίπλα στην οικία του. Ο Gacy θα θανατωθεί με ένεση το 1994. 

Carlton Gary 



Γεννημένος το 1952, ο πατέρας του θα εγκαταλείψει νωρίς την οικογένεια και ο Gary θα μεγαλώσει στη φτώχεια και την ανέχεια με τη μητέρα του και τις θείες του, που όλες τους δούλευαν ως παραδουλεύτρες σε σπίτια ηλικιωμένων και πλούσιων γυναικών. Στα 16 του χρόνια η μητέρα του θα τον διώξει από το σπίτι και ο Gary θα ακολουθήσει καριέρα στο έγκλημα: σε ένα προσωπικό είδος εκδίκησης, θα αρχίσει να μπουκάρει σε σπίτια ηλικιωμένων και πλούσιων γυναικών, όπου θα τις βιάζει και κατόπιν θα τις στραγγαλίζει. Μπαινόβγαινε στις φυλακές όλη του τη ζωή, μέχρι να καταδικαστεί τελικά σε θάνατο το 1986, ποινή που παραδόξως δεν έχει εκτελεστεί ακόμα…

Gary Heidnik 



Ο Gary Michael Heidnik γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1943. Η περίεργη συμπεριφορά ήταν δεύτερη φύση για τον άνθρωπο αυτό, ο οποίος συνήθιζε να κολλάει χαρτονομίσματα στους τοίχους του σπιτιού του. Ήθελε μεγάλη οικογένεια, γι’ αυτό και συνέλαβε το μεγαλοφυές σχέδιο να απαγάγει και να αφήσει έγκυος βιάζοντάς τες τουλάχιστον 10 γυναίκες! Το όνειρό του μάλιστα έφτασε μέχρι τη μέση, καταφέρνοντας να απαγάγει 5 νεαρές γυναίκες, τις οποίες έδεσε στο υπόγειο του σπιτιού του βιάζοντας και βασανίζοντάς τες διαδοχικά. Τάιζε τα θύματά του με πράγματα που δε… γράφονται. Ο Heidnik θα εκτελούταν τον Ιούλιο του 1999 στο Πίτσμπουργκ…

Carl Panzram 



Ο άνθρωπος που σοδόμισε πάνω από χίλιους άντρες στη ζωή του γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1891. Από παιδί παραδόθηκε σε μια έκλυτη ζωή, με κλοπές και ληστείες, αλλά και με προβλήματα αλκοολισμού. Μπαινοβγαίνοντας συνεχώς στη φυλακή, η εγκληματική του δράση θα κλιμακωθεί, αρχίζοντας πλέον να βιάζει τους άντρες που έκλεβε, με την απειλή όπλου. Στα 1920 μάλιστα θα φτάσει να σκοτώνει τα θύματά του, παραδίδοντας τα σπίτια τους στις φλόγες. Οι βιασμοί του περιλάμβαναν, πέρα από νεαρούς άντρες, ακόμα και μικρά αγόρια. Ο Panzram απαγχονίστηκε το 1930.