Η Φινλανδία που αγαπάει τα παιδιά της.Διαβαστε το.!!!!!!

Λίγο πριν γεννηθεί κάθε παιδί στη Φινλανδία, το κράτος εδώ και 75 χρόνια, προσφέρει στη μέλλουσα μητέρα την επιλογή των 140 ευρώ ή ενός κουτιού που περιλαμβάνει όλο τον απαραίτητο βρεφικό εξοπλισμό, που φυσικά το κόστος του είναι πολύ μεγαλύτερο.

Αναλυτικά το κουτί που λειτουργεί και ως κρεβατάκι μωρού περιλαμβάνει:
- Στρώμα, κάλυμμα στρώματος, κατωσέντονο, παπλωματοθήκη, κουβέρτα, υπνόσακος/πάπλωμα
- Στολή για τα χιόνια, καπέλο, γάντια με μόνωση και μποτάκια
- Λεπτό μπουφάν με κουκούλα και πλεκτό φορμάκι
- Κάλτσες, γάντια και πλεκτό καπέλο
- Φορμάκια, μωρουδιακά ρούχα, κολάν
- Πετσέτα μπάνιου με κουκούλα, ψαλιδάκι νυχιών, βούρτσα μαλλιών, οδοντόβουρτσα, θερμόμετρο μπάνιου, κρέμα για τις πάνες, πανάκι για πλύσιμο
- Σετ από υφασμάτινες πάνες και τετράγωνα κομμάτια μουσελίνας
- Βιβλίο με εικόνες και παιχνίδι για τα δόντια
- Μαξιλαράκια σουτιέν και προφυλακτικά (για τους γονείς)
 


Παλαιότερα περιελάμβανε και μπιμπερό, αλλά όχι πια, προωθώντας έτσι τον μητρικό θηλασμό.
Τα δε χρώματα και τα σχέδια αλλάζουν κάθε χρόνο, αλλά κατά βάση είναι ουδέτερα για να μπορούν να φορεθούν και από τα δύο φύλα.
 


Η Φινλανδία, κατά τη δεκαετία του 1930 που ξεκίνησε η διανομή του κουτιού μητρότητας, ήταν μία φτωχή χώρα και η βρεφική θνησιμότητα ήταν υψηλή (65 στα 1000 μωρά πέθαιναν) και αποτέλεσε ιδέα της κυβέρνησης, προκειμένου να ενισχύσει τους οικονομικά ανίσχυρους πολίτες, ώστε τα παιδιά τους να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες για το ξεκίνημα τους στη ζωή και να ενθαρρύνει τους γονείς να φροντίζουν σωστά τα παιδιά τους.
Οι ραγδαία βελτιωμένες στατιστικές στις επόμενες δεκαετίες, δείχνουν ότι τα κατάφερε.
 


Με την πάροδο των χρόνων το Φινλανδικό κουτί μητρότητας καθιερώθηκε ως αναπόσπαστο κομμάτι της ιεροτελεστίας προς τη μητρότητα ενώνοντας γενιές γυναικών.
Προετοιμάζει δε τα βρέφη για το επόμενο μεγάλο βήμα τους στη ζωή, το σχολείο.
Στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία της Φινλανδίας θα βρει κανείς παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών, αφού όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο, μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του.

Στη μικρή κοινότητα του σχολείου συμφοιτούν και τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία.
Τα βρέφη μαθαίνουν από νωρίς να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους και από νωρίς καλλιεργείται το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και αυτά με ειδικές ανάγκες.

Στη Φινλανδία οι διακοπές είναι δίμηνες και τα δημόσια σχολεία έχουν σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, εστιατόρια με δωρεάν φαγητό για όλους τους μαθητές.
Σημαντικότερο όλων, τα παιδιά εκεί μαθαίνουν δημιουργώντας γνώση με τους δασκάλους-φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα.
Οι εκπαιδευτικοί εκεί είναι ελεύθεροι να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης και να δουλέψουν χωρίς συγκεκριμένα βιβλία και δεν είναι τυχαίο που που εδώ και μια δεκαετία οι μαθητές βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ.

Τα παιδιά στη Φινλανδία στις πρώτες έξι τάξεις κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν ή να τιμωρηθούν, αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους, ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία.
Μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους.
Ένα παιδί της Δευτέρας δημοτικού μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της Τρίτης ή ακόμη και της Πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο.
 


Οι μαθητές στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας).

Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να αποστηθίσουν πράγματα που μετά από μερικές εβδομάδες δεν θα θυμούνται.
Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς.
Με λίγα λόγια, τους ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και τα βιβλία, για να συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους.

Όταν το απόγευμα μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι Φινλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο.
Όλη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους.
Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται και η λέξη φροντιστήριο, απλά τους είναι άγνωστη.
Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση.

Η μαθητική διαρροή στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη και η παιδεία είναι δημόσια για όλους.
Εκεί, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς, πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο.
Οι Φινλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους έμπρακτα κι επενδύουν σημαντικά στο μέλλον: στα παιδιά τους.
http://www.eyedoll.gr/

Οι πιο παράξενοι φόροι στην ιστορία

Νο. 10 : Ο φόρος της γενειάδας.



Ο τσάρος Πέτρος ο Μέγας της Ρωσίας, από κάποιους θεωρείται ριζοσπάστης και από άλλους απολύτως παλαβός. Κάτι νόμοι σαν αυτόν όμως τείνουν να τον κατατάξουν στην δεύτερη κατηγορία. Όχι μόνο φορολόγησε αυτούς που έφεραν γένια αλλά απαιτούσε να φέρουν και παράσημα με τα οποία παραδέχονταν ότι οι γενειάδες τους ήταν γελοίες.







Νο. 9: Δηλώστε τα χρήματα από την διακίνηση ναρκωτικών.



Αν φαίνεται ακατόρθωτο για μια κυβέρνηση να πείσει τους πολίτες να δηλώνουν όλα τα εισοδήματα τους στην εφορία, φανταστείτε πόσο τρελό είναι να τους λέει να δηλώσουν τα χρήματα που κέρδισαν από διακίνηση ναρκωτικών. Κι όμως, οι οδηγίες για την συμπλήρωση της φορολογικής δήλωσης από την Αμερικανική IRS (Internal Revenue Service)επιμένουν ότι "παράνομο εισόδημα, όπως χρήματα από την διακίνηση παράνομων ναρκωτικών, πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στην φόρμα δήλωσης εισοδήματος 1040, γραμμή 21" !!!.


Νο. 8: Φόρος απελευθέρωσης σκλάβου.



Στην Αρχαία Ρώμη θεσπίστηκε ένας φόρος γνωστός ώς φόρος απελευθέρωσης, ο οποίος ουσιαστικά απαιτούσε χρήματα από κάποιον που δεν ήταν πια σκλάβος. Σε μερικές περιπτώσεις επιβαλλόταν στους ιδιοκτήτες που αποφάσιζαν να απελευθερώσουν κάποιον αλλά τις περισσότερες φορές το χρέος έπεφτε στον πρώην σκλάβο που έπρεπε να παραδώσει το 10% της τιμής που είχε σαν σκλάβος στην Ρώμη.

Νο. 7: Φόρος διαφωνίας με τον βασιλιά.



Ο Oliver Cromwell (που δεν θεωρείται φυσικά πραγματικός βασιλιάς), θέσπισε αυτόν τον φόρο το 1655 για τους ευγενείς που εξακολουθούσαν να υπάρχουν στην Αγγλία αφότου ανέλαβε την εξουσία. Ο Cromwell χρησιμοποίησε μερικά από τα χρήματα που εισέπραττε για να χρηματοδοτήσει την πολιτοφυλακή που πολεμούσε εναντίον των άλλων ευγενών.


Νο. 6: Ο φόρος ύπαρξης.



Στην Αγγλία του 14ου αιώνα, θεσπίστηκαν αρκετοί φόροι της κατηγορίας poll taxes (φόροι που πρέπει να πληρώσουν όλοι οι ενήλικες ανεξαρτήτως εισοδήματος), με κορυφαίο τον φόρο που έπρεπε να πληρώσει κάποιος επειδή απλά και μόνο ζούσε. Κάποιες διαμαρτηρίες ξέσπασαν, κάποιοι χωρικοί επαναστάτησαν και έτσι ξεκίνησε η ιδιαιτέρως καταστροφική "εξέγερση των χωρικών".


Νο. 5: Ο φόρος του βραβείου Νόμπελ.



Οι χρηματικές απολαβές από ένα βραβείο Νόμπελ φορολογούνται από την Αμερικανική IRS. Αυτό θα λέγαμε ότι ακούγεται λίγο παράδοξο, μιας και σύμφωνα με τα λόγια του Alfred Nobel, το βραβείο απονέμεται σε αυτούς που "έχουν προσφέρει το μέγιστο όφελος στο ανθρώπινο γένος". Ωστόσο εκτός από τους Νομπελίστες, φορολογεί και τους κατόχους βραβείων Πούλιτζερ καθώς και άλλων χρηματικών επάθλων εκτός και αν δωρίσουν το βραβείο σε φιλανθρωπικό οργανισμό ή στην κυβέρνηση.


Νο. 4: Ο φόρος των μεταναστών.



Οι φόροι σε ξένους και μετανάστες δεν είναι καθόλου ασυνήθιστοι ακόμη και στον 20ο αιώνα. Ο Καναδάς ξεκίνησε να φορολογεί τους Κινέζους μετανάστες το 1885 και σταμάτησε το 1923. Ο τερματισμός του φόρου αυτού δεν οφείλεται στην ξαφνική αλλαγή συναισθημάτων απέναντι στους μετανάστες αλλά στην ολοκληρωτική απαγόρευση της εισόδου Κινέζων μεταναστών στην χώρα.


Νο. 3: Ο φόρος του τζακιού.



Όταν ένας μονάρχης ξεμένει από χρήματα και έχει ήδη φορολογήσει την ακίνητη περιουσία, τότε το μόνο που του απομένει είναι να φορολογήσει τυχαία τμήματα κατασκευών.

Το πρόβλημα με τον φόρο που επιβλήθηκε στην Αγγλία του 1660, ήταν ότι έπληττε κυρίως τις κατώτερες τάξεις (όπως γίνεται συνήθως, κάτι που οδήγησε αρκετούς να κρύβουν τις καμινάδες τους. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι το 1684, όταν ξέσπασε πυρκαγιά που κατέστρεψε 20 σπίτια και σκότωσε 4 άτομα και η οποία οφειλόταν στις προσπάθειες ενός φούρναρη να κάνει χρήση της καμινάδας ενός γειτονικού σπιτιού.

Νο. 2: Ο φόρος με την ονομασία Danegeld.



Η ιστορία είναι γεμάτη με δυσβάσταχτους φόρους που πλήρωναν κάποιες χώρες σε άλλες ώς συνέπεια της ήττας τους στο πεδίο της μάχης. Έναν τέτοιο φόρο αναγκάστηκαν να πληρώνουν οι Σάξονες στους Δανούς που είχε την ονομασία Danegeld, δηλαδή φόρος του να μην σκοτώθηκαν από τους Δανούς. Το εξευτελιστικό προνόμιο του να είναι ο πρώτος που πλήρωσε τον φόρο αυτό, είχε ο βασιλιάς Etheired "ο απροετοίμαστος".


Νο. 1: Ο φόρος του αλατιού.



Όσο απίθανο και άν φαίνεται, το να φορολογήσει κάποιος το αλάτι είναι μια από τις πιο προβληματικές και απερίσκεπτες ιδέες στην ιστορία.

Η φορολογία στο αλάτι είναι μερικώς υπεύθυνη για την πτώση της Κινέζικης αυτοκρατορίας, ο Γαλλικός φόρος αλατιού (γνωστός ώς gabelle) συνεισέφερε στην Γαλλική επανάσταση και ο Γκάντι πήρε μέρος σε μια διαμαρτυρία εναντίον ενός τέτοιου φόρου το 1930, θέτοντας τα θεμέλια για ένα κίνημα ανεξαρτητοποίησης της Ινδίας από την Αγγλική κατοχή.

 http://thesecretrealtruth.blogspot.cοm

Ποιο είναι το λιγότερο χρήσιμο επάγγελμα;

Αντιδράσεις προκάλεσε το πόρισμα της έρευνας της Edelman Berland, η οποία πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της Adobe, σύμφωνα με το οποίο...

Το λιγότερο χρήσιμο για την κοινωνία επάγγελμα είναι η διαφήμιση και το μάρκετινγκ.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της έρευνας δεν είναι μόνο ότι τα συγκεκριμένα επαγγέλματα είναι εκείνα που το ευρύ κοινό θεωρεί «άχρηστα», αλλά πως την ίδια χαμηλή εκτίμηση για αυτά τρέφουν και οι ίδιοι επαγγελματίες του κλάδου, καθώς μόλις το 35% έκανε τον κόπο να τα υπερψηφίσει.

Η λίστα επίσης «ξεμπροστιάζει» ως μη χρήσιμα, επαγγέλματα όπως δημόσιες σχέσεις, υποκριτική και χορό. Με την πολιτική και τις τραπεζικές υπηρεσίες να ακολουθούν κατά πόδας.

Σύμφωνα με το payscale μια άλλη κατηγορία εργαζόμενων που δεν εκτιμά αυτό που κάνει είναι οι υπάλληλοι σε fast food, που συμφωνούν σε ποσοστό 38,4% ότι η δουλειά τους κάνει τον κόσμο χειρότερο. Όπως ακριβώς και οι ντίλερς σε καζίνο, σε ποσοστό σαφώς χαμηλότερο (17,6%).

www.inthevip.gr

Henrietta Lacks: Η άγνωστη ιστορία της γυναίκας που με τον θάνατό της έσωσε ζωές

Ο θάνατος της Henrietta Lacks από καρκίνο της μήτρας ήταν μια τραγωδία για την οικογένειά της, αλλά για τον κόσμο της ιατρικής έρευνας και όλους εμάς ήταν ένα θαύμα που έσωσε και εξακολουθεί να σώζει εκατομμύρια ζωές. Τα κύτταρα από τον όγκο της εξακολουθούν να ζουν εργαστηριακά και είναι υπεύθυνα για μερικές από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις και θεραπείες όλων των εποχών. Το εμβόλιο για την πολιομυελίτιδα, η χημειοθεραπεία, η κλωνοποίηση, η χαρτογράφηση των κυττάρων και πολλά άλλα ιατρικά θαύματα χρωστούν την ύπαρξή τους στη ζωή και το θάνατο της Henrietta Lacks.

Η Henrietta Lacks ήταν μια φτωχή καπνεργάτρια που γεννήθηκε το 1920 και πέθανε από καρκίνο της μήτρας το 1951 στην ξεχωριστή πτέρυγα για τους μαύρους του νοσοκομείου John Hopkins στην Βαλτιμόρη των ΗΠΑ. Άφησε πέντε παιδιά και τα πρώτα αθάνατα κύτταρα που καταγράφηκαν στην ιστορία της Ιατρικής, τα HeLa όπως είναι γνωστά, από τα αρχικά του ονόματός της.

Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της στο John Hopkins και χωρίς να το γνωρίζει η ίδια ή η οικογένεια της, οι γιατροί αφαίρεσαν δύο μεγάλα κομμάτια από την μήτρα της ενώ την χειρουργούσαν. Οι πανεπιστημιακοί ιατροί προσπαθούσαν για χρόνια να δημιουργήσουν μια κυτταρική αλυσίδα συνεχούς αναπαραγωγής, αλλά τα κύτταρα δεν επιζούσαν. Τα κανονικά κύτταρα συνήθως έχουν περιορισμένη διάρκεια ζωής. Τα κύτταρα από το σώμα της Lacks ήταν τα πρώτα που επιβίωσαν, δημιουργώντας μια αλυσίδα κυττάρων που είναι κυριολεκτικά αθάνατη. Ο λόγος για τον οποίο τα HeLa αποδείχτηκαν τόσο γερά δεν είναι ακόμα ακόμα ξεκάθαρος αλλά έχει μάλλον να κάνει με τον καρκίνο της μήτρας, αλλά και με την σύφιλη από την οποία επίσης έπασχε.

Από την στιγμή που ανακαλύφθηκε η ανθεκτικότητα των HeLa, δείγματα τους στάλθηκαν σε όλα τα πανεπιστημιακά νοσοκομεία της Αμερικής. Από εκεί, στάλθηκαν σε ιδρύματα σε όλον τον κόσμο. Τα κύτταρα μπήκαν στη μαζική παραγωγή και έχουν φτάσει ακόμα και στο διάστημα μέσα σε έναν ειδικό δορυφόρο προκειμένου να εξεταστεί η ανθεκτικότητά τους στην έλλειψη βαρύτητας. Για τον βιοχημικό κόσμο, τα HeLa είναι εξίσου γνωστά και σημαντικά με τους εργαστηριακούς αρουραίους και τα πιατάκια καλλιέργειας μικροβίων. Υπολογίζεται ότι από το 1951 μέχρι σήμερα, έχουν γραφτεί παραπάνω από 60.000 επιστημονικά άρθρα για έρευνες που έχουν γίνει πάνω στα HeLa και ο αριθμός αυτός αυξάνεται καθημερινά αφού κάθε μήνα δημοσιεύονται γύρω στις 300 καινούργιες εργασίες. Μέσα σε αυτά τα χρόνια τα κύτταρα έχουν εκτεθεί σε άπειρες τοξίνες και ιούς, ακτινοβολίες ενώ κάθε καινούργιο φάρμακο που ανακαλύπτεται ελέγχεται πάνω σε αυτά. Και τα ΗeLa εξακολουθούν να αναπαράγονται, διπλασιάζοντας το μέγεθός τους σχεδόν καθημερινά. Ένας ερευνητής υπολόγισε ότι αν έμπαιναν στην σειρά θα κάλυπταν το εμβαδόν της γης τρείς φορές.

Σίγουρα η Henrietta Lacks θα εκπλήσσονταν αν μάθαινε τι κληρονομιά άφησε πίσω της. Η ίδια ήταν μια μικροσκοπική γυναίκα, ευχάριστη και χαμογελαστή που της άρεσε να βοηθάει τους γύρω τους. Ωστόσο, οι γιατροί πήραν τα κύτταρα της χωρίς η ίδια να έχει ενημερωθεί. Κι ενώ τα κύτταρα της βοηθούσαν τον κόσμο και εξέλισσαν την ιατρική επιστήμη, η οικογένεια της δεν γνώριζε τίποτα. Η τραγική ειρωνεία της τύχης είναι ότι κανένα μέλος των Lacks δεν είχε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Στην Αμερική, το σύστημα υγείας είναι ιδιωτικό και μόνο οι εύποροι έχουν πρόσβαση σε θεραπείες, νοσηλεία και φαρμακευτικές αγωγές. Άρα οι αγωγές που τα κύτταρα της Henrietta βοηθούσαν να ανακαλυφθούν δεν ήταν προσβάσιμες στα παιδιά της.

Επίσης, τα κύτταρα της Henrietta βοηθούσαν κάποιους ανθρώπους να γίνουν πολύ πλούσιοι –συγκεκριμένα τις φαρμακοβιομηχανίες. Τα HeLa είναι πατενταρισμένα και πωλούνται γύρω στα 230 ευρώ το φιαλίδιο. Αλλά τίποτα από αυτά δεν πηγαίνει προς τους Lacks οι οποίοι ζουν σε συνθήκες ανέχειας. Η ίδια η Henrietta ενταφιάστηκε χωρίς ταφόπλακα γιατί δεν υπήρχαν λεφτά για να την θάψουν με κανονικές συνθήκες.

Στο βιβλίο της The Immortal Life of Henrietta Lacks, η συγγραφέας Rebecca Skloot αναφέρει ότι η τελευταία επιθυμία της Henrietta προς τον άντρα της ήταν «να προσέξεις τα παιδιά μας… να μην αφήσεις να τους συμβεί τίποτα». Και όσο και αν προσπάθησε ο Day Lacks, ένας μαύρος εργάτης, τα πράγματα δεν πήγαν και τόσο καλά. Η μεγαλύτερη κόρη τους, η Elsie, πέθανε σε ένα φρενοκομείο για νέγρους λίγο μετά την μητέρα της και αργότερα αποκαλύφθηκε ότι είχε κακοποιηθεί εκεί ενώ της είχαν γίνει και παράνομα πειράματα τα οποία προκάλεσαν τον θάνατό της. Ο γιος της Joe, αφού άφησε νωρίς το σχολείο, μαχαίρωσε κάποιον και φυλακίστηκε για 15 χρόνια. Άλλη μια κόρη, η Deborah, έγινε μητέρα σε εφηβική ηλικία και άφησε τον σύζυγό της γιατί την κακοποιούσε. Όταν τους εντόπισε η Skloot, όλοι τους ήταν πολύ άρρωστοι και κανείς τους δεν είχε την οικονομική ευχέρεια για θεραπεία.

Η οικογένεια έμαθε την αλήθεια για το τι συνέβη στην μητέρα τους με αναπάντεχο τρόπο, όταν ένας ερευνητής προσέγγισε την γυναίκα ενός από τους γιούς της Henrietta σε έναν γάμο. Ωστόσο, θα το μάθαιναν ούτως ή άλλως αφού οι ερευνητές χρειάζονταν τους απογόνους για εργαστηριακές εξετάσεις. Τα HeLa είχαν μολυνθεί και έπρεπε να ανακαλύψουν τι τους είχε συμβεί. Ωστόσο, ακόμα και τότε κανείς δεν ενημέρωσε την οικογένεια για τον πραγματικό σκοπό των εξετάσεων. H Skloot λέει ότι «τα παιδιά της Henrietta νόμιζαν ότι τους εξέταζαν για τον ίδιο καρκίνο που είχε σκοτώσει την μητέρα τους». Φυσικά, οι Lacks δεν είχαν λεφτά ούτε για δικηγόρο.

Το βιβλίο της Rebecca Skloot, The Immortal Life of Henrietta Lacks, βοήθησε να γίνει γνωστή η ιστορία για τον άνθρωπο πίσω από τα HeLa. Ένα από τα πιο επιτυχημένα βιβλία της χρονιάς, μπήκε σε 60 λίστες για τα καλύτερα αναγνώσματα του 2010 ενώ ετοιμάζεται να μεταφερθεί και στην μεγάλη οθόνη από την εταιρεία παραγωγής της Oprah Winfrey.

Το 2010, σχεδόν 50 χρόνια μετά το θάνατό της, μια ταφόπλακα μπήκε στο σημείο ταφής της Henrietta. Είναι αφιερωμένη στη μνήμη μιας γυναίκας «που άγγιξε την ζωή πολλών».

Γεια και χαρά σου ξενιτιά

Πάνω από 500,000 Έλληνες τα τελευταία 10 χρόνια έχουν ρίξει μαύρη πέτρα πίσω τους. Το τραγικό στις εδώ συζητήσεις είναι ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων που έχει μείνει πίσω, λέει την εύκολη κουβέντα : «δειλοί είναι και την κοπανάνε», «τους στέλνει ο μπαμπάς λεφτά στα Παρίσια και στα Λονδίνα», «τάχα μου για δουλειά φεύγουν» και πάει λέγοντας.

Θεωρούν ότι όσοι έχουν φύγει πήραν το σάκο μια μέρα που δεν είχαν να κάνουν τίποτε, ανέβηκαν στο αεροπλάνο λες και θα πήγαιναν στο Cartie Latin για ποτό, λες και στην απογειώση δεν έσφιξαν τις παλάμες και τα χείλη.

Εμείς που μείναμε πίσω ρεμπελιάζουμε στις χωρίς όνειρα και ελπίδες μέρες μας, κάτω από τον καυτό ήλιο του Νοεμβρίου της Ελλάδας, κάτω από την παρακμιακή γοητεία του μπορδέλου που ζούμε κάθε μέρα. Κάποιοι σπρώχνουμε κανένα παιδικό καροτσάκι όπως σπρώχνουμε το καρότσι με τα ψώνια, «ρίχνουμε» ή μας «ρίχνουν» κανένα κέρατο για να έχουμε ένα υπαρκτό αντικείμενο έντασης και κοιμόμαστε κάθε βράδυ με τον ίδιο βραχνά που θα ξυπνήσουμε και το πρωί: «Πόσο έχει ο μήνας σήμερα;»

Σβήνουμε τις ημέρες όπως σβήνει ένα παιδί μία λάθος γραμμένη λέξη: Με μεγάλη προσοχή και μεγάλο ζήλο.

Εσείς του εξωτερικού και εμείς του εσωτερικού. Ιδια γλώσσα, ίδια παιδική ηλικία, ίδια εφηβική, το ίδιο ευσυγκίνητοι και το ίδιο κουρασμένοι. Όμως εμάς μας βαραίνει κάτι που ποτέ δεν θα γίνει βάρος στο δικό σας στέρνο. Αυτή η αβάσταχτη ελαφρότητα του…μείνε.

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Δείτε το συγκινητικό βίντεο που ακολουθεί . Μακάρι να ήταν έτσι ο κόσμος μας !

Το βίντεο που θα δείτε στέλνει μαθήματα αγάπης και αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων
και θυμίζει σε όλους μας πως πρέπει να είναι οι ανθρώπινες σχέσεις

Είναι γενικώς παραδεκτό, ότι εδώ και κάποια χρόνια, η ζωή μας έχει αλλάξει. Οι ανθρώπινες σχέσεις, οι αξίες και τα ιδανικά έχουν καταβαραθρωθεί, με αποτέλεσμα ο κόσμος μας, η καθημερινότητα μας, τα συναισθήματα μας, οι πράξεις μας και όλα όσα έχουν να κάνουν με την "πραγματικότητα" της ζωής να έχουν φτάσει σε σημείο που δεν πάει πιο κάτω.

Ο εμπνευστής του βίντεο που θα δείτε, μέσα από το δικό του τρόπο, στέλνει το μήνυμα ότι πολλά μπορούν και πρέπει να αλλάξουν, με απώτερο στόχο, να επανέλθουμε σε ένα κόσμο πιο φιλικό, πιο ανθρώπινο, ένα κόσμο που όλοι μας θα θέλαμε να ζήσουμε.

Δείτε το βίντεο:

Πηγή

  http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Χρήσιμοι ηλίθιοι

Το θέμα δεν είναι ότι εμείς «είμαστε» χρήσιμοι ηλίθιοι.
Το θέμα είναι ότι αυτοί θεωρούνται χρήσιμοι έξυπνοι.

Εδώ και αρκετά χρόνια έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν είμαι τίποτε περισσότερο από ένας χρήσιμος ηλίθιος σε μια σειρά χρήσιμων ηλιθίων που συν-διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, τους μέσους όρους, τις τηλεθεάσεις και τα πάσης φύσεως "κοινά" σύνολα.
Δεν είμαι τίποτε άλλο από ένα διαμορφούμενο ποσοστό. Το επιβεβαιώνω κάθε φορά που καλούμαι να απαντώ σε μία ειλημμένη απόφαση, εγκρίνω τη νέα κυβέρνηση, δίνω το προβάδισμα στην αντιπολίτευση, επιλέγω απορρυπαντικά, απαντάω σε έρευνες.

Είμαι χρήσιμος γιατί ξεχνάω.

Με βοηθούν με τις ερωτήσεις τους. Με τις κραυγές τους, την εγκληματικότητα, την εξάπλωση των ναρκωτικών, την ανεργία, την κατασυκοφάντηση των αγώνων και κάποιες φορές με βοηθούν και αυτοί που υποκινούν τους αγώνες.

Με βοηθούν όσοι με συμπεριλαμβάνουν στις λίστες τους και μου υπόσχονται. Όσοι μου κρύβουν την ποίηση. Όσοι μιλάνε αόριστα, όσοι μπερδεύουν την προσωπική τους φιλοδοξία με το κοινό καλό.

Όσοι μου επιβάλλουν να «πιστέψω» ότι για να συνεχίσω να δουλεύω πρέπει να καταργηθούν οι Συλλογικές Συμβάσεις. Όσοι μου προτείνουν ως λύση την κοινωνικοποίηση των ζημιών τους και την ιδιωτικοποίηση των κερδών μας.

Όσοι προσπαθούν να μου πάρουν τη θέση στην ουρά, όσοι κατεβαίνουν τις εξέδρες του Ηρωδείου, ποδοπατώντας μαξιλαράκια. Όσοι έχουν ανοιχτό το κινητό τους στο θέατρο, οδηγούν στη λεωφορειολωρίδα, παρκάρουν στα πεζοδρόμια.

Όσοι μου πουλάνε τη ντομάτα από την Πολωνία και το ελαιόλαδο από τη Γερμανία. Όσοι προτείνουν να φάμε κάποιο κόκαλο μαζί, όχι για να χορτάσω, αλλά για να μπορεί να μου το πετάει στα μούτρα ο κάθε Πάγκαλος. Όσοι μου γεμίσουν το μυαλό με αυταπάτες, όσοι επιμένουν να χρεώνουν τον καφέ 5 ευρώ. Όσοι εμμένουν ότι οι αγορές αυτορυθμίζονται.

Όσοι υποστηρίζουν ότι για τα προβλήματα της χώρας φταίει το Καμποτάζ, ο συνδικαλισμός και οι ταξιτζήδες. Όσοι κρύβουν την κερδοσκοπία των τραπεζών. Όσοι κρύβουν ότι όλα τα δημόσια έργα των τελευταίων ετών της ανάπτυξης έγιναν με χρήματα των φορολογουμένων. Όσοι κρύβουν τα τρισεκατομμύρια των ευρώ που όλοι μας έχουμε πληρώσει για τόκους.

Όσοι κρύβουν ότι η Αργεντινή είναι στους G-20, όπως επίσης η Κίνα με τους μισθούς του ενός $ και η Τουρκία, η Ινδία, η Βραζιλία και η Ινδονησία.

Με βοηθούν να ξεχάσω όσοι μου παρουσιάζουν ως επιτυχία το πραξικόπημα. Ο Σαμαράς, η βλακεία του Ψαριανού, η "μεταμόρφωση" του Βορίδη, η ορθογραφία του Άδωνη, η δυσφορία της Διαμαντοπούλου, το αντίο του Παπανδρέου. Η έκπληξη των Ελλήνων. Η μνήμη τους. Η μνήμη μας. Η εκτονωτική μούντζα, η έκτακτη εισφορά, η επιστροφή φόρου που ...περιμένω, η θάλασσα και η ανάμνηση των τελευταίων μου διακοπών.
Με βοηθούν τα ΜΜΕ όπως το κάνουν πάντα. Οι καλοπληρωμένοι χέστες δημοσιογράφοι που η μόνη ανυπέρβλητη αξία τους είναι να υπακούουν στις εντολές. Οι ταινίες του Χόλυγουντ, τα νέα θεατρικά έργα της Βρετανίας και ο θεός.

Τα όνειρά μου. Το τζόκερ, το πάρκο στο Ελληνικό, κάθε επέτειος, η παρέλαση της 25ης Μαρτίου, η γαλανόλευκη που θρέφει τις ονειρώξεις μας, το ταξίδι του Παππού μου από την φλεγόμενη Πέραμο στη νέα πατρίδα, το γαλακτομπούρεκο του κυρ Νίκου, οι αναμνήσεις μου από μια χώρα που ποτέ δεν υπήρξε, από ένα παιδί που συνεχίζει να μετρά απογοητεύσεις, οι ευχές προς το αγέννητο εγγόνι του μπαμπά μου, τα φρεσκοπλυμένα δροσερά σεντόνια, η αγκαλιά της και το δάκρυ μου γιατί ενώ θεωρούσα ότι μπορούσα να το αποφύγω, παραμένω τηλεθεατής, ένα ακόμη νούμερο μέσα στα πολλά, ένας ακόμη χρήσιμος ηλίθιος.

Κυριάκος Αργυρόπουλος

Το θέμα δεν είναι ότι εμείς «είμαστε» χρήσιμοι ηλίθιοι. Το θέμα είναι ότι αυτοί θεωρούνται χρήσιμοι έξυπνοι.

Θύμιος Κ.

 http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Νόαμ Τσόμσκι: «Αυτές είναι οι δέκα τεχνικές για να σας ελέγχουν το… μυαλό»

Ο Αμερικανός ακαδημαϊκός και στοχαστής, Νόαμ Τσόμσκι, αναλύει τις δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Το κείμενο αποτελεί μέρος μιας συλλογής συνεντεύξεων του Ν.Τσόμσκι, όπου ο κορυφαίος διανοητής διαπιστώνει διεισδυτικές παρατηρήσεις για τους θεσμούς που διαμορφώνουν τη σκέψη του κοινού και οι οποίοι βρίσκονται στην υπηρεσία της ισχύος και του κέρδους.

1. Η τεχνική της διασκέδασης
Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, με ένα αδιάκοπο καταιγισμό διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών….

Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της Ψυχολογίας, της Νευροβιολογίας και της Κυβερνητικής. «Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία.

Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται· να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.

2 . Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων
Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί.

Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του. Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.

3. Η τεχνική της υποβάθμισης
Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα· τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.

4. Η στρατηγική της αναβολής (Σαλαμοποιήση)
Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον. Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτα απ’όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα.

Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.

5 . Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά
Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύντονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρ ό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος.

Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν [ο διαφημιστής] απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

6 . Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική
Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές…

7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία
Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «Ὀπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα
Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.

9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή
Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση!

10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους
Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, οι κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθειά τάφρο ανάμεσα στις γνώσει του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ. Χάρη στη Βιολογία, τη Νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας.

Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απ’ όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ’ όσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους.

Και όμως για να καταρρεύσουν όλα αυτά αρκεί μια στιγμή αφύπνισης. Το «κόκκινο χάπι» που έλεγε ο Μορφέας στόν Νέο στην ταινία Μatrix. Αν υπάρξει έστω μια φευγαλέα στιγμή αφύπνισης όλο το οικοδόμημα καταστρέφεται και πέφτει όπως μια κουρτίνα, και το κυριότερο η κουρτίνα αυτή δεν μπορεί να αναρτηθεί ξανά. Για αυτό σας παρουσιάζουμε τις 10 τεχνικές, μόλις τις παρατηρήσετε ότι συμβαίνουν γύρω σας και εφαρμόζονται κάθε μέρα, η αφύπνιση έρχεται νομοτελειακά. Για όποιον θέλει περισσότερη αφύπνιση ας διαβάσει το «σπήλαιο του Πλάτωνα» και θα ξημερώσει ένας καινούριος κόσμος.

Η τέχνη να λέμε όχι

Ποιες είναι οι λέξεις-κλειδιά που μας είναι αναγκαίες για να προσανατολιστούμε μέσα στη σύγχυση των καιρών μας; Το ερώτημα αυτό απηύθυνε ο συντάκτης της ιταλικής εφημερίδας «La Repubblica» Φράνκο Μαρκοάλντι στον μεγάλο κριτικό και στοχαστή Τζορτζ Στάινερ. Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την απάντηση που έδωσε ο Στάινερ.

«Θα ξεκινούσα από μια από τις πιο απλές και πιο μικρές λέξεις του λεξιλογίου: τη λέξη "όχι".

Έχουμε χάσει την τέχνη να λέμε "όχι".

Όχι στην ωμότητα της πολιτικής, όχι στην τρέλα των οικονομικών αδικιών που μας περιβάλλουν, όχι στην εισβολή της γραφειοκρατίας στην καθημερινή μας ζωή. Όχι στην ιδέα ότι μπορούν να γίνονται αποδεκτοί ως φυσιολογικοί οι πόλεμοι, η πείνα, η παιδική σκλαβιά. Υπάρχει μια πελώρια ανάγκη να ξαναρχίσουμε να προφέρουμε αυτή τη λέξη. Κι όμως, είμαστε ανίκανοι γι' αυτό.

»Πιστέψτε με, τρομάζω μπροστά στην ενδοτικότητα τόσων καθώς πρέπει προσώπων, που έχουν μεταμορφωθεί σε πρωταθλητές της μοιρολατρίας. Που δηλώνουν ανοιχτά το σκεπτικισμό τους σχετικά με το ανώφελο της διαμαρτυρίας, λες και το να διαμαρτύρεται κανείς έχει γίνει κάτι το ενοχλητικό.

»Οι μεγαλύτερες όμως προσωπικότητες του καιρού μας, ο Νέλσον Μαντέλα, ο Βάτσλαβ Χάβελ, δεν ένιωσαν ποτέ αυτόν τον τύπο της ενόχλησης. Ωστόσο, η οικογένεια και το σχολείο, για να μη μιλήσουμε για όλο το σύστημα των μέσων μαζικής επικοινωνίας, μεταδίδουν συστηματικά αυτόν τον ιό. Μας προδιαθέτουν για τον πιο ολικό κομφορμισμό.

»Γι' αυτό είναι θεμελιώδες να ξαναρχίσουμε την αντίσταση ενάντια στα ψεύτικα είδωλα του καιρού μας. Ξεκινώντας από το κυριότερο: το χρήμα. Χρειάζεται να αντισταθούμε στο φασισμό του χρήματος. Μιλώ για φασισμό, γιατί δεν βρίσκω πιο κατάλληλο όρο για να περιγράψω την καταιγιστική διάδοση μιας λογοκριτικής και δεσποτικής εξουσίας. Σήμερα όλα μυρίζουν χρήμα.

»Η ίδια η πολιτική εξουσία βρίσκεται στα χέρια του χρήματος. Κάτι γνωρίζετε γι' αυτό εσείς στην Ιταλία. Αλλά και άλλα έθνη δεν είναι απρόσβλητα από τον κίνδυνο μιας τέτοιας παρέκκλισης. Σας αναφέρω ένα πρόσφατο παράδειγμα: Πρόσφατα είδαμε να κλείνουν τράπεζες και εργοστάσια. Είδαμε εκατοντάδες χιλιάδες πρόσωπα να χάνουν τη δουλειά τους και ταυτόχρονα παρακολουθήσαμε το επαίσχυντο θέαμα των διευθυντικών στελεχών που αποχωρούσαν εισπράττοντας πελώρια ποσά ως μπόνους.

»Δεν είναι απόλυτο αίσχος; Θα ευχόμουν μπροστά σε όλα αυτά να υψωνόταν ισχυρό από τους δρόμους και τις πλατείες το "όχι". Αντίθετα, όμως, κυριάρχησε η συνήθης θλιβερή παθητικότητα. Προφανώς το άτομο παραμένει παθητικό επειδή έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα σχηματισμό ανώνυμων δυνάμεων τόσο ισχυρό ώστε να παραλύει κάθε αντίδραση.

»Υπάρχει, όμως, και ένας άλλος παράγοντας που δεν πρέπει να τον λησμονάμε: η καταστροφή των ιδεολογιών του εικοστού αιώνα, ξεκινώντας από το μαρξισμό στις διάφορες πολιτικές εφαρμογές του, άφησε πίσω της καμένη γη. Και η καταστροφή δεν είναι μόνο πολιτική, είναι και πολιτισμική.

»Για να συνεννοούμαστε: η Ιταλία χωρίς τον Γκράμσι είναι μια ακρωτηριασμένη χώρα, μια αγνώριστη χώρα. Βλέπετε, όταν ήμουν νέος, οι άνθρωποι μπορούσαν ακόμα να κάνουν αυτά που εγώ αποκαλώ "δημιουργικά" λάθη. Επειδή στη ζωή ενός νέου είναι θεμελιώδες το να μπορεί να κάνει λάθη, για να δημιουργεί μιαν έντονη και παθιασμένη ζωή. Σήμερα αυτό δεν είναι πλέον δυνατό. Και είναι τρομερό να σκεφτούμε ένα δεκαοχτάχρονο που βλέπει να του αρνούνται κάθε ιδεολογικό και ουτοπικό ενθουσιασμό.

»Υπάρχει ένα μικρό επεισόδιο που για μένα αντιπροσώπευε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Ήμασταν στον καιρό του ανταρτοπολέμου στη Λατινική Αμερική. Η συζήτηση με μιαν ομάδα φοιτητών μου προεκτάθηκε στον ισπανικό εμφύλιο. Τους ρώτησα αν θα πραγματοποιούσαν ποτέ επιλογές ανάλογες με εκείνες των γονέων τους, οι οποίοι είχαν πολεμήσει ή και είχαν σκοτωθεί για την ελευθερία αυτής της χώρας. Την επόμενη μέρα έλαβα μιαν επιστολή που έλεγε: "Αγαπητέ καθηγητή Στάινερ, στην τωρινή κατάσταση, οποιαδήποτε εμπλοκή σε διεθνείς μάχες για την ελευθερία θα μας μετέτρεπε αναπόφευκτα σε συνενόχους.

»Δέστε τι τρομερά πράγματα έκαναν οι κομμουνιστές, δέστε τι τρομερά πράγματα κάνει η CIA. Λυπούμαστε, εμείς δεν θέλουμε να εξαπατηθούμε άλλη μία φορά". Αν η μοναδική έγνοια είναι να μην εξαπατηθούμε, πού θα βρούμε τη δύναμη για να πραγματοποιήσουμε ένα άλμα της φαντασίας; Να σκεφτούμε κάτι πιο μεγάλο από τον εαυτό μας;

»Η δεύτερη λέξη είναι η "ιδιωτικότητα".

Ήδη δεν υπάρχει πτυχή της ιδιωτικής ζωής, ακόμα και η πιο ιερή και η πιο μύχια, που να μην επιδεικνύεται και να μην εκτίθεται δημόσια. Σε όλα τα πεδία είναι σε δράση μια επεκτατική "βιομηχανία της διείσδυσης" (που συμπεριλαμβάνει την ψυχανάλυση, καθώς και τη γραφειοκρατία, το σύστημα των μέσων μαζικής επικοινωνίας καθώς και τις ιατρικές θεραπείες), η οποία αποβλέπει στο να απογυμνώσει την ανθρώπινη ύπαρξη από αυτό το αναπαλλοτρίωτο προσωπικό μυστικό.

»Ενώ η αληθινή δύναμη του καθενός εμπερικλείεται σε αυτό που μπορεί και πρέπει να κρατάει μέσα του. Όπως υπενθύμιζε ο Χάιντεγκερ, κανείς δεν μπορεί να πεθάνει "στη θέση σου". Και το μεγαλείο κάθε ανθρώπου έγκειται στην ικανότητά του να αντιμετωπίζει μέσα στη μοναξιά κάθε δύσκολη μετάβαση της ύπαρξής του, συμπεριλαμβανόμενων των αποτυχιών, των ασθενειών, των κακοτυχιών. Στον άνθρωπο υπάρχει ένα συναίσθημα ίσως ακόμα πιο ισχυρό από την αγάπη και το μίσος. Σκέφτομαι εκείνα τα "βαθιά πάθη", που είναι συχνά ανεξήγητα, για κάτι που στα μάτια μας προσλαμβάνει υπέρτατη αξία. Στο πεδίο του αληθινού πάθους κρίνεται η μοίρα μας (...)».

 http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Ανήλικος κρατούμενος στην τελική προκριματική φάση για την Εθνική Ομάδα Μαθηματικών

Μια φυλακή με ελεύθερα μυαλά. Ένα σχολείο πρότυπο μίμησης

…Να’ σαι καλά αγόρι μου όπως και να σε λένε, Βασίλη, Βαγγέλη, Βαρνάβα…. (κάποιοι σε προστατεύουν  και καλά κάνουν). Μας θύμισες ότι υπάρχετε κι εσείς. Νέοι κρατούμενοι που έχουν κάνει λάθος, αλλά ζητούν στήριξη (από εμάς τους  αλάθητους) φωνάζοντας με την ψυχή σας ότι εμείς μπορούμε να προσπαθήσουμε να σας εμπιστευθούμε για να σας δοθεί μία δεύτερη ευκαιρία…..

Αγαπητοί φίλοι,
στις μέρες μας η ηλεκτρονική αλληλογραφία μάς επιτρέπει να ενημερωνόμαστε για ζητήματα που δε θεωρούνται μείζονα ώστε να προβάλλονται από τα μέσα ενημέρωσης – ζητήματα που δεν έχουν να κάνουν  με μνημόνια, περικοπές μισθών, έκτακτους φόρους κλπ.
Σήμερα το βλέμμα μου έπεσε σε ένα τέτοιο mail που εμείς οι εκπαιδευτικοί ονομάζουμε ‘βάλσαμο’.
Τίτλος του: Αποτελέσματα Ευκλείδη.
Αποστολέας: η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης  Ανατολικής Αττικής.
Συνημμένα (2): Ευκλείδης, Αρχιμήδης.

Ήδη οι μυημένοι θα έχετε καταλάβει το περιεχόμενο του μηνύματος. Ανάλογα μηνύματα θα έχουν σταλεί από όλες τις διευθύνσεις εκπαίδευσης στα σχολεία που ανήκουν στην περιφέρειά τους. Και εξηγούμαι για τους μη μαθηματικούς: το πρώτο συνημμένο με τίτλο ‘Ευκλείδης’ αφορά στους επιτυχόντες  της 2ης φάσης της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας στην Ανατολική Αττική. 

Πρόκειται δηλαδή για τους μαθητές εκείνους που θα συμμετάσχουν στην 3η φάση-στο διαγωνισμό του ‘Αρχιμήδη’ (δεύτερο συνημμένο) από όπου θα προκύψουν και τα βραβεία αλλά και η εθνική ομάδα μαθηματικών.  Με άλλα λόγια πρόκειται για ένα mail γεμάτο ελπίδα και φως.  Τα παιδιά μας αγωνίζονται, προσπαθούν σε πείσμα των καιρών και των δύσκολων καταστάσεων. Συγχαρητήρια, λοιπόν, σε όλους τους νέους και τις νέες μας.

Κι ενώ κάπου εδώ το κείμενο κανονικά θα τελείωνε, το βλέμμα μου σταμάτησε στην τελευταία γραμμή-στη θέση των μαθητών της Γ’ Λυκείου της Ανατολικής Αττικής που θα λάβουν μέρος στον ‘Αρχιμήδη’: ένα όνομα, ή μάλλον όχι ακριβώς όνομα, αλλά τα αρχικά ενός ονόματος: Κ.Β, και ένα σχολείο, αυτό χωρίς αρχικά: Γυμνάσιο-Λύκειο Ε.Κ.Κ.Ν.Α (Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα). Το αναφέρω γιατί με ξάφνιασε πολύ. Να’ σαι καλά αγόρι μου όπως και να σε λένε, Βασίλη, Βαγγέλη, Βαρνάβα…. (κάποιοι σε προστατεύουν  και καλά κάνουν). Μας θύμισες ότι υπάρχετε κι εσείς. 

Νέοι κρατούμενοι που έχουν κάνει λάθος, αλλά ζητούν στήριξη (από εμάς τους  αλάθητους) φωνάζοντας με την ψυχή σας ότι εμείς μπορούμε να προσπαθήσουμε να σας εμπιστευθούμε για να σας δοθεί μία δεύτερη ευκαιρία. Σου εύχομαι, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της τρίτης φάσης του διαγωνισμού (είσαι άλλωστε ήδη νικητής), καλή επιτυχία στη ζωή σου μετά τη φυλακή και, καθώς  φοιτάς στη Γ’ Λυκείου, καλή επιτυχία στις πανελλαδικές εξετάσεις. Εύχομαι επίσης στους καθηγητές σου να έχουν δύναμη να συνεχίσουν το έργο τους, παρά τις τρομακτικές ελλείψεις που ακούω πως έχει το σχολείο τους.

Η φωτογραφία είναι από γκράφιτι στο προαύλιο του Ε.Κ.Κ.Ν.Α (Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα). Το φιλοτέχνησαν οι μαθητές του σχολείου σε συνεργασία με τους φοιτητές της σχολής Καλών Τεχνών

Πηγή

The Economist : Οι "μοντέρνες" οικογένειες παρακολουθούν τα παιδιά με μοντέρνες συσκευές και τσιπ

Το σημαντικό σε αυτό το άρθρο του ECONOMIST, είναι το πώς η παρακολούθηση γίνεται πλέον, «κομμάτι στης σύγχρονης ζωής». Όπως έγινε μέσα σε λίγα χρόνια με το κινητό τηλέφωνο, που θεωρείται πλέον, απαραίτητο εργαλείο και αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας. «Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό»! Και όπως έγινε και με το facebook. Και φυσικά κυρίως η «νέα τεχνολογία» απευθύνεται κυρίως στους νέους και αγκαλιάζεται πιο εύκολα από τους νέους. Έτσι το να παρακολουθείς και να σε παρακολουθούν, θα είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό, μοντέρνο, αλλά και «απαραίτητο». Στην απενοχοποίηση της παρακολούθησης στις συνειδήσεις των μαζών, άλλωστε, συνέβαλαν όλα εκείνα τα χαζο-ριάλιτυ του στυλ ‘BigBrother’. Το ίδιο φυσιολογικό, ως και «πιο ασφαλές» θα είναι το τσιπάρισμα. Ως «πιο ασφαλές» εννοείται ότι θα είναι η εμφύτευση του τσιπ στο ανθρώπινο σώμα. Άλλωστε το άρθρο, όπως θα διαβάστε, προετοιμάζει το κοινό για το επόμενο βήμα, «το εμφυτεύσιμο τσιπ». Όταν οι άνθρωποι ξυπνήσουν μια μέρα και δουν ότι είναι έγκλειστοι σε όμορφα hi tech ψηφιακά κελιά, όχι χάριν «μόδας» και όχι υπό το άγρυπνο μάτι του «στοργικού μπαμπά», αλλά βάσει σχεδίου και υπό το άγρυπνο βλέμμα του πραγματικού Μεγάλου Αδελφού, θα είναι αργα

- Chips off the old block - 

Tracking children has never been easier.

Ο Paul Wallich πηγαίνει συνήθως ο ίδιος το μικρό γιο του στη στάση του λεωφορείου που είναι σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι τους στο Βερμόντ. Αλλά μπορεί επίσης να χρησιμοποιήσει ένα ρομπότ: ένα drone σε μέγεθος μπάλας ποδοσφαίρου, αιωρείται αρκετά μέτρα πάνω από το έδαφος, ακολουθεί ένα beacon (μικρός φάρος που αναβοσβήνει) που είναι κρυμμένο στη σχολική τσάντα του μικρού αγοριού. Ένα smartphone που είναι δεμένο στη συσκευή βιντεοσκοπεί περιμετρικά τα πάντα.

Λίγοι γονείς είναι επιδέξιοι σαν αυτό το σύστημα, αλλά ακόμη και σε εκείνους οι οποίοι δεν είναι καθόλου ‘fan’ της τεχνολογίας, αρέσει η ιδέα ενός ηλεκτρονικού ματιού που προσέχει τους μικρούς τους. Ένα από τα πρώτα τέτοια συστήματα, από το 2003, ήταν ένα ‘Wherify’, μια συσκευή εντοπισμού που κλειδώνει στον καρπό ενός παιδιού. Από τότε εφευρέθηκαν συσκευές για  να προστατεύουν τα αυτιστικά παιδιά, τα οποία εύκολα μπορεί να χαθούν ή να βρεθούν σε κίνδυνο. Τα μικρά παιδιά στα αγροκτήματα στο Καναδά φορούν ετικέτες ραδιοφωνικής συχνότητας (radio tags) σε βραχιόλια για να εκπέμπουν την εγγύτητά τους με ενήλικες που χειρίζονται βαρέα μηχανήματα.

Οι μπαταρίες μεγαλύτερης διάρκειας ζωής και η διεύρυνση των ορίων της μικροτεχνίας (miniaturisation) κάνουν την παρακολούθηση φθηνότερη και πιο πρακτική. Ο ευκολότερος τρόπος είναι να χρησιμοποιήσετε smartphones. Πολλές εταιρείες κινητής τηλεφωνίας προσφέρουν υπηρεσία παρακολούθησης παιδιού (child-tracking) με επιπλέον κόστος, αλλά ο αριθμός τωνfree tracking εφαρμογών αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς. Η εφαρμογή Life360, (που «δίνει τη δυνατότητα να εντοπίζετε τα αγαπημένα σας πρόσωπα ανα πάσα στιγμή πληκτρολογώντας τον αριθμό τηλεφώνου τους») εκτοξεύθηκε από 1 εκατομμύριο εγγεγραμμένους χρήστες το 2010 σε σχεδόν 26 εκατομμύρια τώρα. Η Berg Insight, μια εταιρεία ερευνών, εκτιμά ότι 70 Αμερικανοί και Ευρωπαίοι θα χρησιμοποιούν συσκευές εντοπισμού των μελών της οικογένειας μέχρι το 2016.

Αυτές οι υπηρεσίες και οι συσκευές μπορούν να παρέχουν την τοποθεσία των παιδιών, ή να στέλνουν ειδοποιήσεις σχετικά με τη συμπεριφορά τους: όταν επιστρέφουν στο σπίτι τους, ή όταν απομακρύνονται πέρα ​​από ένα συμφωνημένο όριο, ή όταν βγαίνουν αργά.  Η ανίχνευση ταχύτητας αποκαλύπτει εάν κάποιος είναι σε ένα όχημα, και εάν έχει ξεπεράσει το όριο ταχύτητας.

Καμία συσκευή, μέχρι στιγμής, δεν έχει πλήρεις λειτουργίες-όπως να αποκαλύπτει ύποπτες κινήσεις σε ένα σταθμευμένο όχημα. Αλλά ορισμένοι πάροχοι έχουν επιπλέον πρωτότυπα χαρακτηριστικά. Τα beacons εντοπισμού τσέπης του Amber Alert GPS, μιας εταιρείας που εδρεύει στη Γιούτα, φέρει ένα μικρόφωνο που επιτρέπει στους γονείς να ‘στήνουν αυτί’. Η SecuraTrac, μια καλιφορνέζικη εταιρεία, έχει ένα προϊόν που απενεργοποιεί e-mail τηλεφώνου και γραπτά κείμενα όταν είναι κάποιος εν κινήσει: που σταματά τα αγόρια που τρέχουν στο δρόμο από το να πληκτρολογούν κατά την οδήγηση. Χάρτες Life360 τονίζουν τις διευθύνσεις των δραστών σεξουαλικών αδικημάτων.

Οι γονείς σε Ιαπωνία και Αμερική είναι οι πιο δυνατοί με τέτοια μαραφέτια. Οι Ευρωπαίοι, φαινομενικά είναι πιο χαλαροί σχετικά με την ασφάλεια των παιδιών και με τους πιο περίπλοκους νόμους περί προστασίας της ιδιωτικής ζωής, είναι λιγότερο ενθουσιασμένοι. Ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, απαιτούν τη συγκατάθεση των ανηλίκων για ορισμένα είδη επιτήρησης. Οι συσκευές εντοπισμού παιδιών απευθύνονται ιδιαίτερα σε οικογένειες της μεσαίας τάξης στις χώρες της Νότιας Αμερικής, που ανησυχούν για τις εγκληματικές συμμορίες που απαγάγουνπαιδιά, λέει ο André Malm, αναλυτής της Berg Insight.

Οι δημόσιες αρχές είναι επίσης πρόθυμες. Τα σχολεία στην Οσάκα της Ιαπωνίας άρχισαν να εκδίδουν ετικέτες αναγνώρισης ραδιοσυχνοτήτων (RFID) για τους μαθητές το 2004. Αισθητήρες σε σχολικά κτίρια ‘διαβάζουν’ τα κτίρια για να ελέγξουν τη συμμετοχή και τη θέση των μαθητών (αν και όχι τι κάνουν εκτός των εγκαταστάσεων). Στο Ντουμπάι η ίδια τεχνολογία ειδοποιεί τους γονείς όταν τα παιδιά τους ανεβαίνουν ή κατεβαίνουν από τα σχολικά λεωφορεία. Τον Μάρτιο του περασμένου έτους σε 20.000 μαθητές στη βραζιλιάνικη πόλη της Vitoria da Conquista ράφτηκαν ετικέτες αναγνώρισης ραδιοσυχνοτήτων στις στολές τους προκειμένου να εντοπίζονται οι απόντες (βλ. εδώ). 

Τον Αύγουστο του 2012 δύο σχολεία στο Σαν Αντόνιο του Τέξας, ενσωμάτωσαν  ετικέτες RFID στις ταυτότητες των 4.200 μαθητών τους. Αυτό βοηθάει την διεύθυνση να μετρά τους μαθητές που εισέρχονται στην τάξη, αλλά λείπουν από την πρωινή καταγραφή. Επειδή η χρηματοδότηση συνδέεται με την καθημερινή παρακολούθηση, το σύστημα δίνει τη δυνατότητα στα σχολεία να διεκδικήσουν περισσότερες κρατικές επιδοτήσεις. Στις 8 Ιανουαρίου ένα δικαστήριο ήρε μια προηγούμενη εντολή να σταματήσει την αποβολή από το σχολείο ενός παιδιού που αρνήθηκε να φορέσει την ταυτότητα με το RFID για θρησκευτικούς λόγους. Η οικογένεια προτίθεται να ασκήσει έφεση(βλ. εδώ).

Αλλά τι γίνεται με την προστασία της ιδιωτικής ζωής; Εκείνοι που αγαπάνε αυτές τις συσκευές λένε ότι παρακολούθηση σημαίνει περισσότερη ελευθερία, όχι λιγότερη. Οι γονείς που ξέρουν ότι μπορούν να βρουν εύκολα τα παιδιά τους μπορεί να είναι πιο ήσυχοι να τα αφήσουν να κυκλοφορούν. Οι έφηβοι γλιτώνουν ενοχλητικά τηλεφωνήματα (από τους γονείς). Η Daisy Ashford, μια μητέρα δύο παιδιών ηλικίας δέκα και οκτώ ετών που ζει στο Ashland της Βιρτζίνια, λέει ότι τα παιδιά της, όπως ο "James Bond" έχουν αίσθηση των συσκευών παρακολούθησης του Amber Alert. Επειδή στην οικογένειά της είναι στρατιωτικοί, μετακινούνται κάθε 18 μήνες, γεγονός που καθιστά δύσκολο να αναπτυχθεί ένα προστατευτικό δίκτυο φίλων και γειτόνων: οι συσκευές είναι "άλλο ένα ζευγάρι μάτια".

Οι επικριτές όμως λένε ότι η παρακολούθηση δεν προστατεύει πραγματικά τα παιδιά. Οι απαγωγείς θα αφαιρέσουν τηλέφωνα ή άλλες συσκευές (το εμφυτεύσιμο τσιπ εντοπισμού είναι, μέχρι στιγμής, κάτι που υπάρχει σε κατασκοπικές ταινίες μόνο). Και άγνωστοι σπάνια επιτίθενται στα παιδιά έτσι κι αλλιώς: οι γονείς είναι οι πιο πιθανοί δολοφόνοι, και τα ατυχήματα είναι πολύ πιο σοβαρός κίνδυνος από τις επιθέσεις. "Η συσκευή εντοπισμού θέσης δεν θα σταματήσει το παιδί σας από το να πέσει σε ένα ποτάμι," λέει η Anne-Marie Oostveen, η οποία μελετά την επιτήρηση στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Για ανήσυχους γονείς οι νέες συσκευές μπορεί να σημαίνουν απλώς έναν ακόμη λόγο για ανησυχία.

Η ίδια τεχνολογία επιτρέπει επίσης παρακολούθηση σε ενήλικες. Στην Αμερική οι συνδρομητές κινητής τηλεφωνίας μπορούν να αγοράσουν υπηρεσίες παρακολούθησης για όλους τους χρήστες του οικογενειακού προγράμματος. Μερικοί που έχουν ζήσει περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας λένε ότι αυτό κάνει πιο δύσκολο το να ξεφύγει κάποιος. Οι γονείς χρησιμοποιούν κάμερες για να παρακολουθούν εκείνους που φροντίζουν τα παιδιά τους όταν λείπουν (γενικά νόμιμα, αν και η πρακτική των δειγμάτων από κρυφή κάμερα μπορεί να παραβιάσει τους νόμους για υποκλοπή τηλεφωνικών συνδιαλέξεων). Μια Σαουδική κρατική υπηρεσία στέλνει γραπτά μηνύματα σε άνδρες αν τα παιδιά τους εγκαταλείψουν τη χώρα και βοηθά, επίσης, στην παρακολούθηση των συζύγων.

Άλλοι φοβούνται ότι τα παιδιά που υποβάλλουν σε παρακολούθηση στο σχολεία πιο εύκολα θα δεχτούν και την κρατική παρακολούθηση όταν γίνουν ενήλικες. Τον Αύγουστο μια αμερικάνικη οργάνωση για την προστασία των πολιτικών δικαιωμάτων ενημέρωσε τα σχολεία να μην κάνουν τέτοια υποχρεωτική παρακολούθηση. Χαρακτήρισε την τεχνολογία“dehumanising” (ότι δηλ. καταργεί τον ανθρώπινο παράγοντα) και είπε ότι, όπου δραστηριοποιείται, οι αισθητήρες θα πρέπει να είναι ορατοί.

Τεχνικές Προπαγάνδας

Τι είναι οι τεχνικές προπαγάνδας; Είναι οι μέθοδοι και οι προσεγγίσεις που χρησιμοποιούνται για την διάδοση ιδεών που εξυπηρετούν ένα σκοπό: πολιτικό, εμπορικό, θρησκευτικό, ή αστικό.

Γιατί χρησιμοποιούνται; Για να χειριστούν τη λογική και τα συναισθήματα του κοινού.  Για να πείσουν τον άνθρωπο να πιστεύει σε κάτι ή σε κάποιον, να αγοράσει ένα αντικείμενο, ή να ψηφίσει με έναν ορισμένο τρόπο.

Οι πιο συχνά χρησιμοποιούμενες τεχνικές προπαγάνδας:

ΦΟΒΟΣ: Όταν ένας προπαγανδιστής προειδοποιεί το κοινό του ότι αν δεν ακολουθήσει μια συγκεκριμένη πορεία δράσης, το αποτέλεσμα θα είναι η καταστροφή,  χρησιμοποιεί την τεχνική του φόβου. Παίζοντας με τους βαθύτερους φόβους των ανθρώπων, όσοι χρησιμοποιούν αυτή την τεχνική, ελπίζουν να απομακρύνουν την προσοχή από τα πλεονεκτήματα της πρότασής, και να την κατευθύνουν στα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για να μειωθεί ο φόβος.
Η τεχνική του φόβου δεν πετυχαίνει εάν το κοινό αισθάνεται ανίσχυρο να αλλάξει την κατάσταση. Είναι πιο πιθανό να επιτύχει την επιθυμητή συμπεριφορά από το κοινό, εάν περιέχει συγκεκριμένες συστάσεις για να αποφευχθεί η απειλή, συστάσεις που το κοινό μπορεί να πιστέψει ότι είναι αποτελεσματικές και εφικτές.
Τέσσερα είναι τα στοιχεία που χρειάζονται για μια επιτυχημένη τεχνική φόβου:
1) η απειλή, 2) ειδική σύσταση σχετικά με το πώς το κοινό θα πρέπει να συμπεριφέρεται, 3) να γίνει αντιληπτό από το ακροατήριο ότι η σύσταση θα είναι αποτελεσματική στην αντιμετώπιση της απειλής, και 4) να γίνει αντιληπτό επίσης ότι είναι σε θέση να εκτελέσει τη συνιστώμενη συμπεριφορά.

Όταν δεν περιλαμβάνονται και τα τέσσερα στοιχεία, είναι πιθανό να αποτύχει.
Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του το 1964, ο Λίντον Τζόνσον, λέγεται ότι παρέσυρε πολλούς ψηφοφόρους με μια διαφήμιση στην τηλεόραση που απεικόνιζε ένα νεαρό κορίτσι σε μια πυρηνική έκρηξη. Αυτή η διαφήμιση συνέδεε τον πυρηνικό πόλεμο με τον Barry Goldwater (αντιπάλο του Τζόνσον), και πρότεινε ότι η ψήφος στον Johnson ήταν ο πιο αποτελεσματικός, εφικτός τρόπος για την αποφυγή της απειλής.

ΧΡΗΣΗ ΟΝΟΜΑΤΩΝ: Αυτή η τεχνική συνδέει ένα πρόσωπο ή μία ιδέα με ένα αρνητικό σύμβολο. Οι άνθρωποι υιοθετούν αυτό το είδος της συμπεριφοράς, όταν προσπαθούν να αποφύγουν να υποστηρίξουν τη δική τους γνώμη τους με τεκμήρια, και ελπίζουν ότι το κοινό θα απορρίψει το πρόσωπο ή την ιδέα με βάση το αρνητικό σύμβολο, αντί να κοιτάξει τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία.
Μια πιο ήπια μορφή αυτής της τεχνικής περιλαμβάνει λέξεις ή φράσεις που έχουν επιλεχθεί επειδή εμπεριέχουν αρνητική συναισθηματική φόρτιση.
Λέξεις που χρησιμοποιούνται συχνά είναι: κομμουνιστής, φασίστας, γουρούνι, αλήτης, αλλόκοτος, τρομοκράτης, κοινωνικός μηχανισμός, ριζοσπαστικός, άνανδρος κτλ

«ΛΑΜΠΕΡΕΣ» ΓΕΝΙΚΟΤΗΤΕΣ:  Η τεχνική αυτή χρησιμοποιεί «πομπώδεις λέξεις» που ηχούν σημαντικές  ενώ έχουν ελάχιστη ή καμία σημασία, και λειτουργεί με τρόπο αντίστροφο από την προηγούμενη τεχνική. Προσπαθεί να μας κάνει να εγκρίνουμε και να αποδεχτούμε χωρίς να εξετάσουμε τα αποδεικτικά στοιχεία.
Όταν κάποιος μιλάει για τη δημοκρατία, αμέσως σκεφτόμαστε τις δικές μας ιδέες σχετικά με τη δημοκρατία, τις ιδέες που μάθαμε στο σπίτι, στο σχολείο και στην εκκλησία. Πρώτη και φυσική μας αντίδραση είναι να υποθέσουμε ότι ο ομιλητής χρησιμοποιεί τη λέξη με την δική μας έννοια, ότι ο ίδιος πιστεύει ότι κι εμείς γι’ αυτό το σημαντικό θέμα. Το γεγονός αυτό μειώνει την αντίστασή μας, μας κάνει λιγότερο καχύποπτους απ’ ότι πιθανόν θα οφείλαμε να είμαστε, όταν ο ομιλητής αρχίζει να μιλά.  Οι λέξεις που χρησιμοποιούνται σημαίνουν διαφορετικά πράγματα για διαφορετικούς ανθρώπους, μπορούν να χρησιμοποιηθούν με διαφόρους τρόπους, ενώ δεν μπορούν να αποδειχθούν ή να διαψευσθούν. Λέξεις όπως "καλός", "ειλικρινής", "δίκαιο" και "καλύτερο" είναι παραδείγματα από τις «λαμπερές γενικότητες».

ΕΥΦΗΜΙΣΜΟΙ: Όταν οι προπαγανδιστές χρησιμοποιούν τις προηγούμενες τεχνικές, προσπαθούν να διεγείρουν το κοινό τους με φορτισμένες συναισθηματικά λέξεις. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ωστόσο, ο προπαγανδιστήςπροσπαθεί να κατευνάσει το κοινό προκειμένου να κάνει μια δυσάρεστη πραγματικότητα πιο εύγευστη. Αυτό επιτυγχάνεται με τη χρήση ήπιων λέξεων και ευφημισμών.
Δεδομένου ότι ο πόλεμος είναι μια ιδιαίτερα δυσάρεστη κατάσταση, ο στρατιωτικός λόγος είναι γεμάτος από ευφημισμούς. Στη δεκαετία του 1940, η Αμερική άλλαξε το όνομα του Υπουργείου Πολέμου σε Υπουργείο Άμυνας. Κατά την κυβέρνηση Reagan, το Πυραυλικό-MX μετονομάστηκε σε "Ειρηνευτής" (Peacemaker). Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι απώλειες αμάχων αναφέρoνται ως «παράπλευρες απώλειες», ενώ η λέξη «εκκαθάριση» χρησιμοποιείται ως συνώνυμο της "δολοφονίας".

ΜΕΤΑΦΟΡΑ: Στην τεχνική αυτή, γίνεται η προσπάθεια να μεταφερθεί το κύρος ενός θετικού συμβόλου σε ένα πρόσωπο ή μια ιδέα. Για παράδειγμα, η χρήση της σημαίας ως φόντο σε πολιτική εκδήλωση δημιουργεί το υπονοούμενο, ότι η εκδήλωση είναι πατριωτική, προς το συμφέρον δηλαδή της πατρίδας.
Ακόμα, με τη μεταφορά ο προπαγανδιστής καταφέρνει να πάρει την έγκριση ενός θεσμού, π.χ. της εκκλησίας ή του έθνους για μια εκστρατεία, μεταφέροντας με αυτόν τον τρόπο την εξουσία, την επιβολή και το κύρος του θεσμού στην εν λόγω εκστρατεία. Έτσι, κάνει το κοινό να αποδεχτεί κάτι που αλλιώς θα μπορούσε να το απορρίψει.
Μια ιδέα, ένα πρόσωπο, ένα πρόγραμμα, μπορεί να γίνει αποδεκτό επειδή απλά συνδέεται με την θρησκεία, την πατρίδα, την επιστήμη, τη δημοκρατία κτλ.

ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ: Η τεχνική της πιστοποίησης μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να κατασκευάσει μια δίκαιη, ισορροπημένη άποψη. Ωστόσο, χρησιμοποιείται συχνά με τρόπους που είναι αθέμιτοι και παραπλανητικοί.
Συνήθως χρησιμοποιεί μεγάλες προσωπικότητες για να υποστηρίξουν ένα θέμα ή ένα προϊόν, άτομα που συνήθως δεν έχουν τα προσόντα να έχουν κρίση για το συγκεκριμένο θέμα. Οι αθέμιτες μαρτυρίες είναι συνήθως προφανείς, και οι περισσότεροι από εμάς έχουμε πιθανόν αντιληφθεί αυτά τα ρητορικά κόλπα κάποια στιγμή. Ωστόσο, αυτό πιθανότατα συνέβη όταν η μαρτυρία προέρχονταν από κάποια προσωπικότητα για την οποία δεν τρέφαμε ιδιαίτερο σεβασμό. Όταν όμως η μαρτυρία παρέχεται από μια αξιοθαύμαστη προσωπικότητα, είμαστε πολύ λιγότερο επικριτικοί.

ΑΠΛΟΣ ΛΑΟΣ: Οι προπαγανδιστές που χρησιμοποιούν αυτή την τεχνική, προσπαθούν να πείσουν το κοινό τους ότι, οι ιδέες τους, είναι «του λαού», και μέσω αυτής της λαϊκής προσέγγισης προσπαθούν να το πείσουν να υποστηρίξει κάποιον ή κάτι. Χρησιμοποιείται από διαφημιστές και από πολιτικούς εξίσου. Μπορεί π.χ. να είναι εκατομμυριούχοι, αλλά  όπου εμφανίζονται παρουσιάζονται ως απλοί πολίτες, με απλές καθημερινές συνήθειες και απόψεις. 

ΜΟΔΑ: Η προσέγγιση της «μόδας» σας ενθαρρύνει να σκεφτείτε ότι, επειδή όλοι οι άλλοι κάνουν κάτι, θα πρέπει να το κάνετε κι εσείς, αλλιώς θα μείνετε εκτός. Ο προπαγανδιστής χρησιμοποιεί σύμβολα, χρώματα, μουσική, κίνηση, όλες τις δραματικές τέχνες. Μας κάνει να γράψουμε γράμματα, να στείλουμε μηνύματα, να συμβάλουμε στο σκοπό του. Απευθύνεται στην κοινή, για τους περισσότερους από εμάς επιθυμία, να ακολουθήσουμε το πλήθος. Επειδή θέλει να ακολουθήσουμε το πλήθος μαζικά, κατευθύνει σε ομάδες που συνδέονται με κοινούς δεσμούς, δεσμούς εθνικότητας, θρησκείας, φυλής, φύλου, επαγγέλματος κτλ.  Έτσι οι προπαγανδιστές εκστρατεύουν υπέρ ή κατά ενός θέματος, απευθυνόμενοι σε εμάς ως χριστιανούς, εβραίους, μουσουλμάνους ή ως αγρότες, εκπαιδευτικούς, νοικοκυρές, εργάτες κτλ.
Με τη βοήθεια όλων των άλλων τεχνικών, τεχνάσματα κολακείαςχρησιμοποιούνται για να εκμεταλλευτεί τους φόβους και τα μίση, τις προκαταλήψεις, τις πεποιθήσεις και τα ιδανικά που είναι κοινά σε μια ομάδα ανθρώπων.
Όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μηνύματα που προσπαθούν να αξιοποιήσουν το φόβο μας, θα πρέπει να αναρωτηθούμε τα εξής:

Μήπως ο ομιλητής υπερβάλει στο φόβο ή την απειλή, προκειμένου να λάβει την υποστήριξή μου;

Πόσο θεμιτός είναι ο φόβος που προκαλεί ο ομιλητής;

Θα εφαρμόσει τη συνιστώμενη δράση για να μειώσει πράγματι την υποτιθέμενη 

απειλή;

Αν το δω ψύχραιμα, ποια είναι τα πραγματικά πλεονεκτήματα της πρότασης του ομιλητή;

πηγη