Τα θυμομαστε με νοσταλγια.

Όσα κάναμε και είχαμε τα παλιά τα χρόνια

Η Γενιά της Κρίσης - Μια γενιά αναγκασμένη να καταναλώνει τα "προϊόντα" της υποκουλτούρας μας...

Είναι η γενιά των iphones, των gadgets, των tablets και του internet, 
των greeklish και του cybersex,
των applications και των ηλεκτρονικών παιχνιδιών,
των κοινωνικών δικτύων, του facebook και των blogs…
…είναι η γενιά των fast food, 
του freddo espresso και της ταχύτητας,
του junk food και των τηλεπαιχνιδιών, 
των realities, των χαβαλέ σήριαλ και των εκπομπών μαγειρικής, 
των παράφωνων επίδοξων σταρ, του πορνό και των θρίλερ…
…είναι η γενιά των Ελληνάδικων και των club, 
των πανελληνίων εξετάσεων για να γίνουν «κάτι»…
είναι η γενιά της κρίσης, της επαγγελματικής αγωνίας και του μισθού…

…ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ…!!!

…και όλα αυτά είναι τα «δώρα» που κληρονομούν από εμάς, τις προηγούμενες γενιές, είναι τα «δώρα» που δημιούργησε η δική μας άγνοια για τη ζωή και τον κόσμο και τους τα «παρέχουμε» για να χτίσουν τις δικές τους ζωές σ αυτήν εδώ τη γη, να ζήσουν τη ζωή που τους αξίζει…(!!??)

Και τι ζωή φαντάζεσαι ότι τους αξίζει με τέτοια «εφόδια»;
Πόσο μακριά λες ότι μπορούνε να πάνε…;


…κοιτώ σα χαμένος γύρω και βλέπω διαρκώς το ενήλικο πλήθος να θορυβεί, να γκρινιάζει, να διαμαρτύρεται, να κάνει «επαναστάσεις»…
και καθώς είναι απασχολημένο, με τις διεκδικήσεις του για δικαιώματα και «δημοκρατία» από τις εξουσίες, ξεχνά ως συνήθως, «απότιστα» τα βλαστάρια του, αυτά για τα οποία υποτίθεται ότι όλοι κόπτονται και αγωνίζονται…
…και κανείς δεν δείχνει να νοιάζεται αληθινά για το ποιος και τι μορφώνει και εκπαιδεύει τα παιδιά μας…
…κι αφήνονται με το χώμα ξερό, ανάμεσα σε αγριόχορτα και τσουκνίδες, 
στο βοριά να τσακίζει τον τρυφερό βλαστό τους…

Βλέπω μια κοινωνία υποκριτική και εθελοτυφλούσα, διαμορφωμένη ανήθικα, μια κοινωνία διεφθαρμένη, να ευνουχίζει και να καταστρέφει τα ίδια της τα παιδιά, χωρίς να έχει την παραμικρή επίγνωση αυτής της της πράξης…
…η άγνοια που σάπισε την ίδια χαρίζεται σαν δώρο στα παιδιά της…


Τα παιδιά μας δεν τα εκπαιδεύουν πια στοργικοί και υπομονετικοί γονείς,
οι γονείς κουρασμένοι και αποκαμωμένοι από τον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης έχουν γύρει στους καναπέδες, μισοκοιμισμένοι μπροστά από οθόνες με εύπεπτα προγράμματα και έτοιμες απαντήσεις για όλα…
…καμιά φορά κάνουνε και «επανάσταση»…!!!

Τα παιδιά μας δεν τα εκπαιδεύουν τα σχολεία και οι δάσκαλοι,
τα σχολεία δεν παράγουν ιδέες, δεν ενθαρρύνουν τα παιδιά
και οι δάσκαλοι έγιναν επαγγελματίες δημόσιοι υπάλληλοι, 
το κατεστημένο εκπαιδευτικό σύστημα τους ευνούχισε από το ρόλο τους και τους ανάγκασε απλά να διεκδικούν, να απεργούν και να αδιαφορούν για τα παιδιά μας…

Τα παιδιά μας δεν τα εκπαιδεύουν τα βιβλία, οι επιστήμες και η ποίηση,
οι συγγραφείς και οι ποιητές σιώπησαν αποκαμωμένοι κι αυτοί μπροστά στα σφραγισμένα αφτιά, τους πολιτικάντηδες, τους καιροσκόπους και τους τοίχους…
οι επιστήμες «κοστίζουν» ακριβά, οι πόρτες τους είναι βαριές…
και τα παιδιά, στην εποχή της ταχύτητας, βαριούνται να διαβάσουν,
αφού και οι γονείς τους άλλωστε δεν συνήθιζαν να κρατάνε βιβλίο δίπλα στο κουτάλι…

Τα παιδιά μας δεν τα εκπαιδεύουν τα θέατρα και οι τέχνες,
…οι τέχνες είναι ανατρεπτικές από τη φύση τους, χρειάζεται «κάτι» να τα εμπνεύσει κι αυτό το «κάτι» δεν είναι στο φως…
τα θέατρα και οι τέχνες δεν έχουν βήμα και λόγο δυνατό σ αυτή την κοινωνία, δεν έχουν άμεση πρόσβαση, δεν «πουλάνε»…δεν διαφημίζονται…
…ό,τι παράγει πολιτισμό είναι «εχθρός» του κατεστημένου, οπότε ή θάβεται ή οδηγείται στον αφανισμό…οπότε αποκρύπτεται και από τα παιδιά μας…

Τα παιδιά μας, μέσα στον υλιστικό πολιτισμό μας, δεν εκπαιδεύονται να «είναι» μα να «έχουν»…
Δεν εκπαιδεύονται στο «εμείς» μα στο «εγώ»…
…κι αυτό είναι ο σπόρος της δυστυχίας που τα περιμένει στο μακρύ ταξίδι τους…

Το κοινωνικό περιβάλλον που τα φέραμε τα αποκόπτει από τις πραγματικές τους ρίζες και την ουσία τους,
τα απομακρύνει από τη γνώση και την ουσιαστική μόρφωση που είναι θεμέλια του πολιτισμού.

Η γνώση που αναπροσαρμόζεται διαρκώς και οι βαθιές ενωτικές ανθρώπινες αξίες είναι τα θεμέλια του πολιτισμού…

Αλήθεια, που μυρίζεις το άρωμα από αυτά τα δύο άνθη στην κοινωνία μας για να το μυρίσουνε και τα παιδιά μας?
Τα περισσότερα λαχταράνε να γίνουνε τραγουδιστές, μοντέλα, ποδοσφαιριστές, επιχειρηματίες, ονόματα στην τηλεόραση…
…ξέρεις πολλά που καίγονται για την αστρονομία, τα μαθηματικά, τις τέχνες, την ποίηση, τη δημιουργία…?
Αυτά λες να φταίνε γι αυτό?

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΟΥΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΟΥΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΕΙ η τηλεόραση και το ίντερνετ…
ΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΥΝ οι δημοσιογράφοι, 
θλιβερές μισόγυμνες καταθλιπτικές παρουσιάστριες 
και αρσενικές πόρνες που ψάχνουν ευκαιρίες για να αναδυθούν από την κενότητα…

Τα παιδιά μας τα εκπαιδεύουν τα άθλια ρεάλιτυ, τα τηλεσώου και τα σήριαλ που προβάλουν τον τύπο του ηλίθιου…
…η βλακεία και η ανοησία που προκαλεί γέλιο…

Η τηλεόραση είναι πια το σχολείο και οι δημοσιογράφοι οι δάσκαλοι!!!

Τα παιδιά μας τα εκπαιδεύουν οι πολυεθνικές εταιρείες, οι διαφημιστές και τα φανταχτερά τους άχρηστα προϊόντα…άπειρα καταναλωτικά «αγαθά»…

Τα παιδιά μαςτα εκπαιδεύουν μοντέλα, χορεύτριες και τραγουδιστές…
πορνό και βιντεάκια στο ytube, η παραλιακή, τα κλαμπ, τα Ελληνάδικα, τα γήπεδα και οι ουσίες για να χαλαρώσουν τη ζωντάνια τους…

Απ όλα αυτά τα «μέσα» τα παιδιά μας συλλέγουν και επεξεργάζονται συνεχώς εικόνες και πληροφορίες, διαμορφώνουν τη συνείδησή τους, τις αξίες τους.

Το θηρίο που ανοίγει χαιρέκακα την αγκαλιά του μπροστά στην αθωότητά τους επιθυμεί να τα καταβροχθίσει…
…το θηρίο είναι ανίκητο αν δεν έχεις πολιτισμό και αξίες!!!

Τα παιδιά μας είναι τα υποπροϊόντα του δικού μας πολιτισμικού μοντέλου που σαπίζει και τελειώνει απλώνοντας παντού τη δυσωδία και τη μπόχα του…

Τα παιδιά μας δεν ερωτεύονται αληθινά, δεν ονειρεύονται, δεν παίζουν, δεν χαμογελούν με την καρδιά τους, δεν χαίρονται τη ζωή και τα νιάτα τους με αυθορμητισμό και ζωντάνια…
…αναζητούν και αυτά εξαρτήσεις, διαφυγές και μικρές απολαύσεις – εκτονώσεις…
…επαγγελματική ασφάλεια…
…δεν επικοινωνούν παρά στέλνουν μηνύματα…από τα iphone…
..από τα 18 κάνουν δουλειές του ποδαριού και τα κλωτσοπατούν για λίγα ψίχουλα…

Η σκυτάλη που τους δώσαμε ήταν γεμάτη αγκάθια, ο δρόμος που διανύσαμε δεν τα πάει παραπέρα, μα τα αναγκάζει να κοπιάσουν μέσα στη σκληρότητα και την αδικία του κοινωνικού μας συστήματος, που υπάρχει ακόμα χάριν της ανοχής και του δικού μας βολέματός.

Πρέπει να γίνουνε αγρίμια για να επιβιώσουνε, να ανταγωνιστούνε, να είναι ανήθικα. 

Κι εμείς, οι 40αρηδες και 50αρηδες, 
κοιμόμαστε ακόμα βαθειά μέσα στα ίδια μας τα παραμύθια, 
ακόμα «προσπαθούμε» να επισκευάσουμε το κατεστραμμένο μας «σπίτι» αλλάζοντας θέση στα έπιπλα, 
ακόμα προσπαθούμε να «σώσουμε» το δέντρο και δεν βλέπουμε ολόκληρο το δάσος που καίγεται…
…και προσπαθούμε να προσαρμόσουμε και τα παιδιά μας στη δική μας τρέλα.

Μα,
«Ποτέ δεν αλλάζεις τα πράγματα πολεμώντας την υπάρχουσα πραγματικότητα,
για να αλλάξεις πραγματικά κάτι δημιουργείς ένα καινούριο μοντέλο που κάνει το υπάρχον ξεπερασμένο και άχρηστο.» 
…κάποιος οραματιστής Bucky Fuller…τα ονόματα έχουν μικρή σημασία μπροστά στη δύναμη μιας αλήθειας…

Βουίζουνε τ αφτιά μου και πονάει η ψυχή μου να σε ακούω ακόμα να μου λες το ίδιο «ποίημα», ότι πρέπει να βγούμε στους δρόμους, να διαμαρτυρηθούμε και να φωνάξουμε, να συγκρουστούμε, σαν καλοί σύγχρονοι σκλάβοι για τα αυτονόητα, έλεος…

Ο θυμός, η επιθετικότητα, τα παράπονα, οι γκρίνιες και η κλάψα για την απώλεια των ατομικών κεκτημένων ΔΕΝ είναι δείγματα πραγματικής και ουσιαστικής επαναστατικότητας,
είναι μονάχα δείγματα μιας συσσωρευμένης ενέργειας που πηγάζει από το βίωμα της αδικίας και ζητά απεγνωσμένα εκτόνωση…τίποτε άλλο.
Αν θες πραγματική επανάσταση πρέπει να τολμήσεις ν αμφισβητήσεις πρώτα απ όλα τον ίδιο σου τον εαυτό, να ξαναδείς όλους τους ανόητους διαχωρισμούς που ακόμα κουβαλάς, τις ιδεολογικές σου παραδόσεις, τις προκαταλήψεις και τα μικρά σου «θέλω»…
Πως είναι δυνατόν να παιανίζεις σημαίες και να μιλάς για επανάσταση?
Προφανώς η «επανάστασή» σου δεν ενδιαφέρεται για ΟΛΟΥΣ…
…ή θέλεις όλοι να συνταχτούν κάτω από τη δική σου σημαία…ξεχνώντας ότι ΟΛΟΙ οι άνθρωποι έχουνε τις ίδιες βασικές ανάγκες…

Όταν παίζεις σ ένα παιχνίδι που κάποιοι χάνουν και κάποιοι κερδίζουν
επανάσταση δεν είναι το να αλλάξουν οι ρόλοι,
επανάσταση είναι να εγκαταλείψεις για πάντα το παιχνίδι αυτό γιατί είναι άδικο και άχρηστο…
…και στη θέση του να δημιουργήσεις ένα τέτοιο μοντέλο που δεν θα αφήνει περιθώρια να επαναληφθεί παρόμοιο παιχνίδι…

Τα παιδιά μας τα νοιώθουνε πολύ καλά όλα αυτά, την απελπισία μας και την κενότητά μας, την αδυναμία μας…μα νοιώθουνε αρκετά ανήμπορα ακόμα,
νοιώθουνε πολύ καλά πόσο σκλάβοι είμαστε όταν γυρνάμε κατάκοποι από τις δουλειές μας και σκεφτόμαστε πως θα πληρώσουμε τους φόρους και τα χαράτσια που μας επιβάλουν οι δεσμώτες μας…
…όταν μας βλέπουνε συνέχεια να γκρινιάζουμε, να βρίζουμε και να κατηγορούμε διαρκώς τους κυβερνώντες χωρίς ουσιαστικά να αλλάζουμε τις δικές μας συνήθειες πρώτα απ όλα…
…γιατί παρ όλα αυτά δεν αλλάξανε οι στόχοι μας…
Το χρήμα κυνηγάμε ακόμα και τις προσωπικές απολαύσεις…προσπαθούμε ακόμη απελπισμένα να χορτάσουμε τα υλιστικά μας πρότυπα και όχι να ζήσουμε μια γεμάτη και πλούσια από αξίες και αληθινές σχέσεις ζωή…

..και όλα αυτά τα παραπάνω βέβαια, αφορούν κατά κύριο λόγο τα «δικά» μας παιδιά…τα παιδιά του Δυτικού κόσμου, γιατί είναι και κάτι «άλλα» παιδιά που οι ζωές τους δεν έχουν καμία σχέση με των «δικών» μας παιδιών…
…οι ζωές αυτών των παιδιών είναι βαθύτερα και σκληρότερα καταδικασμένες…
…αυτά τα «άλλα» παιδιά αγωνιούν για το νερό, την τροφή, τα ρούχα και τη στέγη που στερούνται, αυτή είναι η καθημερινή τους αγωνία…
…ο πόλεμος, η βία, το αίμα, οι σπαραγμοί, οι αρρώστιες, η ορφάνια είναι τα αδέρφια τους.
Οι ψυχές αυτών των «άλλων» παιδιών, της Αφρικής, της Ασίας, της Νότιας Αμερικής, βιάζονται κάθε στιγμή και κάθε λεπτό που περνάει περπατάνε χέρι χέρι με το θάνατο…

Έχουμε όλοι χάσει τη μπάλα…την ουσία δηλαδή…έχουμε χάσει την ίδια τη ζωή, αυτό το μοναδικό ταξίδι σχέσεων και μάθησης…
Ο εγωισμός και η άγνοιά μας δεν μας αφήνουν να δούμε και να αποδεχτούμε ότι χτίσαμε πάνω στην άμμο.
Τι ασφάλεια και τι χαρά να έχουν αυτά τα παιδιά?
Τι κόσμο να δημιουργήσουν?

Όταν σκουπίδια τους αφήνουμε για πρώτες ύλες ζωής
ή θα χαθούν για πάντα ή θα τα χτίσουν όλα από την αρχή,
χωρίς να κρατήσουν τίποτα απολύτως από όσα άχρηστα βρήκαν…
ΟΛΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ!!!




Τάσος Π.
Πανγαία – Venus Project

Πηγή:   RAMNOUSIA 

Το μεγάλο πρόβλημα των νέων.

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η … εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι  δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νέο-σουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές.

Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν....


 
Γι’ αυτό τουμπάραμε…Κάποτε, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ’ όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι . . . πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι, τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής. Παρ’ όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους.

Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.
Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ’ ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά.

Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο. Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής – βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό.
Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο. Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Πού πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή ;

Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πώς να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων ; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τι είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε τη θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου – και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα – απαιτούν τετραετία ! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας – πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές – που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά ;

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών. Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία – θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με . . .«Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου ! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε … αγροτικό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά !

Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία : να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά. Θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί – ακόμη στο Δημοτικό – μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβο­νται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο… κείσθαι πρόσθε νέων, άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν …
Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν ! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς.

Έπρεπε να ζούσε τώρα… Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της – δικαιώματα στην τεμπελιά – και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

Σαράντος Καργάκος: Εκπαιδευτικός – Ιστορικός – συγγραφέας

Ποια είναι η νέα φοβία των νέων; Δείτε όλα τα συμπτώματα

Μια καινούργια τεχνολογικού τύπου «φοβία» έχει αρχίσει να εξαπλώνεται τον τελευταίο καιρό, καταλαμβάνοντας ολοένα και περισσότερους ανθρώπους. 

Πρόκειται για τη «φοβία» να μην έχει κάποιος το κινητό του ή να αποκοπεί με κάθε τρόπο από αυτό κ.λπ. Στην αγγλική γλώσσα, η «ασθένεια» ονομάζεται «Nomophobia» ή πιο περιγραφικά «No mobile phone phobia».

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου, η «ασθένεια» συνίσταται από το φόβο μήπως χαθεί το σήμα του τηλεφώνου ή να αποφορτισθεί η μπαταρία του ή να χάσει κάποιος το κινητό του. 

Στην ανακοίνωση του Ελληνικού Κέντρου, αναφέρονται τα ενδιαφέροντα στοιχεία πρόσφατης έρευνας που διενεργήθηκε από τη βρετανική εταιρεία ψηφιακής ασφάλειας SecurEnvoy, σύμφωνα με την οποία το 66% των Βρετανών που ρωτήθηκαν φοβάται πως θα χάσει το κινητό του ή θα το αποχωριστεί για κάποιο λόγο, ενώ 41% παραδέχεται πως έχει περισσότερα από ένα κινητά. 

Περισσότερες είναι οι γυναίκες που έχουν τη φοβία αυτή συγκριτικά με τους άντρες, με ποσοστό 70% έναντι 61%, ενώ οι άντρες είναι πιο πιθανό να έχουν μέχρι και 2 κινητά, με ποσοστό 47% έναντι 36%. 

Τα σημάδια που πρέπει να θεωρούμε ανησυχητικά μιας τέτοιας κατάστασης, σύμφωνα με την έρευνα, είναι τα εξής: 

- Αδυναμία να κλείσουμε το κινητό μας. 

- Να ελέγχουμε μανιωδώς ειδοποιήσεις μηνυμάτων, ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και αναπάντητων κλήσεων. 

- Να έχουμε συνέχεια το κινητό συνδεδεμένο με το φορτιστή για να μην αδειάσει η μπαταρία. 

- Να μην πηγαίνουμε ούτε μέχρι το μπάνιο χωρίς το κινητό μας. 

Στο δείγμα των 1.000 ανθρώπων που ρωτήθηκαν, περισσότερο εθισμένοι στη χρήση του κινητού τηλεφώνου φαίνεται να είναι οι νέοι 18-24 ετών με ποσοστό 77%, ενώ ακολουθεί το ηλικιακό γκρουπ 25-34 ετών με ποσοστό 68%. 

Η μελέτη έδειξε ακόμη ότι οι άνθρωποι ελέγχουν το κινητό τους κατά μέσο όρο 34 φορές την ημέρα. Ωστόσο, παρόλο που το 49% των ερωτηθέντων ενοχλείται εάν κάποιος ελέγξει τα μηνύματά του χωρίς τη συγκατάθεσή του, οι περισσότεροι δεν βάζουν καμία ρύθμιση ασφαλείας, ενώ μόνο το 46% χρησιμοποιεί κάποιον κωδικό για να διασφαλίσει την προσωπική χρήση του τηλεφώνου του.

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ: Έφηβοι ντοπάρονται για να δώσουν εξετάσεις στο πανεπιστήμιο!

Είναι μια πραγματικότητα. Όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι, υποψήφιοι φοιτητές, λίγο πριν τις εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, ντοπάρονται με διάφορα χάπια ή ψυχοφάρμακα για να αυξήσουν τις ικανότητες μνήμης και συγκέντρωσης τους. Το κακό μάλιστα στις ΗΠΑ και στην Αγγλία έχει παραγίνει και οι αρχές προσανατολίζονται σε μια μορφή αντι-ντοπινγκ κοντρόλ σε όλους τους φοιτητές για να διαπιστώσουν ποιος ντοπάρεται και ποιος όχι. Διαβάστε τι ακριβώς συμβαίνει... 

Σύντομα, οι φοιτητές μπορεί να υποχρεωθούν να περνάνε από ένα είδος ελέγχου «αντι-ντόπινγκ», προτού δώσουν εξετάσεις, προκειμένου να φανεί αν έχουν «ντοπάρει» τον εγκέφαλό τους με τα ειδικά χάπια που τονώνουν τις νοητικές ικανότητές τους, αποκτώντας έτσι αθέμιτο πλεονέκτημα έναντι των συμφοιτητών τους που δεν έχουν πάρει τέτοια φαρμακευτικά σκευάσματα. Το ζήτημα αναδεικνύει μια νέα βαρυσήμαντη επιστημονική έκθεση -με τίτλο «Ανθρώπινη βελτίωση και το μέλλον της εργασίας»- που παρουσίασαν από κοινού τέσσερις κορυφαίοι επιστημονικοί φορείς της Βρετανίας, η Βασιλική Εταιρία (Επιστημών), η Βασιλική Ακαδημία Ιατρικών Επιστημών, η Βρετανική Ακαδημία και η Βασιλική Ακαδημία Μηχανικών. 

Οι βρετανοί επιστήμονες επεσήμαναν ότι όλο και περισσότεροι υγιείς φοιτητές σε όλο τον κόσμο κάνουν κατάχρηση νόμιμα συνταγογραφούμενων ψυχοφαρμάκων, προκειμένου να αυξήσουν τις ικανότητες μνήμης, συγκέντρωσης κ.λπ., ιδίως σε περίοδο πανεπιστημιακών εξετάσεων. Αυτή η ευρεία χρήση των λεγόμενων «βελτιωτικών της νόησης» έχει οδηγήσει αρκετά πανεπιστήμια να σκέπτονται ότι ίσως σύντομα θα χρειαστεί να αρχίσουν τυχαίους δειγματοληπτικούς ελέγχους για το αν έχει γίνει χρήση τέτοιων φαρμάκων από τους φοιτητές τους. Με δεδομένο μάλιστα ότι η νευροεπιστήμη και η φαρμακευτική συνεχώς προοδεύουν, θεωρείται σίγουρο ότι τέτοια χάπια θα είναι πολύ ισχυρότερα στο μέλλον, οπότε ίσως τελικά καταστεί αναγκαίος ακόμα και ο υποχρεωτικός έλεγχος όλων των φοιτητών. 

Όπως δήλωσε η καθηγήτρια κλινικής νευροψυχολογίας Μπάρμπαρα Σαχακιάν του πανεπιστημίου Κέμπριτζ, ήδη το 16% των φοιτητών στις ΗΠΑ και το 10% στη Βρετανία παραδέχονται ότι χρησιμοποιούν τέτοια φάρμακα για να πετύχουν καλύτερα αποτελέσματα στις εξετάσεις. «Μερικοί φοιτητές που δεν καταφεύγουν σε τέτοια μέσα βελτίωσης του νου, τελικά οι ίδιοι θα απαιτήσουν τέτοιους ελέγχους, επειδή ήδη ανησυχούν ότι είναι θύματα εξαπάτησης. Την ίδια ανησυχία έχουν και τα πανεπιστήμια», ανέφερε η Σαχακιάν. Τα εν λόγω φάρμακα, δίνονται για παθήσεις όπως η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) ή οι διαταραχές του ύπνου. Τελικά, καταλήγουν στα χέρια των φοιτητών που πασχίζουν να μείνουν ξύπνιοι και να γράψουν καλά στα τεστ. 

Ακόμα και καθηγητές πανεπιστημίων, όπως είπε η Σαχακιάν, έχουν παραδεχτεί ότι κάνουν χρήση τέτοιων χαπιών βελτίωσης του νου σε τακτική βάση, ιδίως σε περιόδους εντατικής ακαδημαϊκής και ερευνητικής εργασίας. «Ο επικεφαλής ενός επιστημονικού εργαστηρίου στις ΗΠΑ παραδέχτηκε ότι ο ίδιος και όλο το προσωπικό του παίρνουν "Μονταφινίλ" και τόνισε ότι στο μέλλον θα υπάρχει ένας ξεκάθαρος διαχωρισμός ανάμεσα σε όσους χρησιμοποιούν τέτοια χάπια και σε όσους δεν το κάνουν», πρόσθεσε. Μια δειγματοληπτική έρευνα του έγκριτου επιστημονικού περιοδικού "Nature" έδειξε ότι, μεταξύ των 1.400 συμμετεχόντων ερευνητών από 60 χώρες, ένας στους πέντε περίπου χρησιμοποιούν τέτοια φάρμακα όχι για ιατρικό σκοπό, αλλά αποκλειστικά για να «ντοπάρουν» τον εγκέφαλό τους. 

Αρκετές έρευνες έχουν δείξει ότι όντως φάρμακα όταν χρησιμοποιούνται από υγιή άτομα, βελτιώνουν τις νοητικές επιδόσεις τους, ιδίως αυξάνοντας τη μνήμη. Από την άλλη, θεωρείται ότι βοηθούν στον έλεγχο της παρορμητικής συμπεριφοράς και στην λήψη καλύτερων αποφάσεων. Αν και τέτοιου είδους χάπια δεν φαίνεται να προκαλούν κάποιο εθισμό, η νέα έκθεση προειδοποιεί ότι η μακροπρόθεσμη ασφάλειά τους σε υγιείς ανθρώπους δεν έχει τεκμηριωθεί επαρκώς. 

Οι νέοι αρχίζουν να “βαριούνται” τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης

Μια νέα έρευνα δείχνει ότι ένας στους τέσσερις νέους βαριέται τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης αλλά πάνω από το ένα τρίτο δηλώνει πιο ενθουσιώδης από ποτέ.
Βάση της έρευνας, ένα ποσοστό νεαρών χρηστών του Facebook, Twitter και YouTube χρησιμοποιούν όλο και λιγότερο αυτές τις υπηρεσίες. Ένας στους τέσσερις, ηλικίας 18-29, λένε ότι... από την πρώτη στιγμή που πραγματοποίησαν την εγγραφή τους άρχισαν να “βαριούνται” αυτές τις υπηρεσίες.

Αντιθέτως, το 37% ανέφερε ότι ο ενθουσιασμός τους δεν έχει επηρεαστεί και χρησιμοποιούν

όλο και περισσότερο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Σε όλες τις περιπτώσεις όμως, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι, παρά τον έντονο ενθουσιασμό με το φαινόμενο της κοινωνικής δικτύωσης, πολλοί από τους ερωτηθέντες δεν επισκέπτονταν πάνω από μια φορά το μήνα (κατά μέσο όρο) την αγαπημένη τους ιστοσελίδα.

Διαπιστώθηκε ότι τα βασικά αίτια της λιγότερης χρήσης αυτών των δικτύων είναι κοινά, αυτά είναι οι επιπόλαιες online φιλίες και η ανησυχία για την ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων.

Η έρευνα αποκάλυψε επίσης ότι, οι περισσότεροι χρήστες όλων των κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης ήταν «παθητικοί», παρατηρώντας φωτογραφίες άλλων χρηστών, το πιο δημοφιλές επάγγελμα κ.α. Το Facebook είναι η μεγαλύτερη αποθήκη ψηφιακών φωτογραφιών στον κόσμο, και η Google κατέχει το βασικό αντίπαλο του, το Picasa.