9 καθημερινές ιστορίες… ανείπωτου τρόμου

Όταν τα στοιχειά και τα υπερφυσικά φαινόμενα βάλλουν κατά της κανονικότητας!

Τα στοιχειωμένα σπίτια και οι δαιμονισμένοι άνθρωποι αποτελούν καθιερωμένες νυχτερινές ιστορίες, συνοδεία πάντα φωτιάς και χαμηλού φωτισμού.

Αν όμως ένα πνεύμα μπορεί να προσδεθεί σε ένα οίκημα, γιατί να μην μπορεί να θρονιαστεί και σε ένα αντικείμενο;

Κι αυτό πράγματι συμβαίνει, ή τουλάχιστον αυτό θέλουν να πιστεύουν κάποιοι ότι συμβαίνει.

Στο διάβα του χρόνου λοιπόν δεν είναι λίγα τα περιστατικά που «μύρισαν» απόκοσμη δραστηριότητα, με καταραμένα αντικείμενα να ανατρέπουν τον εύτακτο κόσμο μας…

• Το στοιχειωμένο μπαστούνι

Θα πληρώνατε ποτέ 50.000 ευρώ για ένα μεταλλικό μπαστουνάκι; Ούτε καν αν ήταν στοιχειωμένο; Ε λοιπόν το «Ghost Cane» βγήκε πράγματι σε πλειστηριασμό στο eBay από τη Mary Anderson, η οποία θεώρησε ότι το να ξεφορτωθεί πλουσιοπάροχα το αντικείμενο θα ανακούφιζε τους φόβους του 6χρονου γιου της, ο οποίος ήταν πεπεισμένος ότι το φάντασμα του παππού του είχε θρονιαστεί στο μπαστούνι. Η πολιτική του eBay μάλιστα απαγορεύει πλέον ρητά την πώληση «άυλων αντικειμένων, όπως ψυχών και πνευμάτων», επέτρεψε ωστόσο στη γυναίκα να το θέσει σε δημοπρασία δεχόμενο τις ικεσίες της για χάρη του παιδιού της. Υπήρχε βέβαια και ένας απαράβατος όρος για τον νέο περήφανο ιδιοκτήτη του καταραμένου μπαστουνιού: να γράψει ένα γράμμα στον εξάχρονο που θα τον πληροφορεί ότι το μπαστούνι και η ενσωματωμένη ψυχή του παππού τα πάνε μια χαρά στο νέο τους σπίτι. Το νέο σπίτι λοιπόν του στοιχειωμένου μπαστουνιού είναι το καζίνο Golden Palace, με το μπαστούνι (και τον παππού) να βρίσκει τη θέση του δίπλα σε σάντουιτς που φέρει το πρόσωπο της Παρθένου Μαρίας, για το οποίο το καζίνο πλήρωσε άλλες 20.000 ευρώ…

• Το δαιμονισμένο σεντούκι

Κάπου 150 χρόνια πριν στον αμερικανικό Νότο, ο Jacob Cooley διέταξε τον αφρο-αμερικανό σκλάβο του Hosea να κατασκευάσει ένα σεντούκι για το πρώτο παιδί του γαιοκτήμονα. Και ο δούλος έκανε ακριβώς αυτό, μόνο που ο αφέντης δεν έμεινε ικανοποιημένος και τον ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου. Οι άλλοι σκλάβοι της φυτείας βάλθηκαν λοιπόν να πάρουν εκδίκηση για τον αδικοχαμένο φίλο τους: πασπάλισαν αίμα κουκουβάγιας πάνω στο σεντούκι και έβαλαν έναν που γνώριζε από αυτά να το καταραστεί. Όλως παραδόξως, ο νεογέννητος γιος του αφεντικού πέθανε, ενώ στα επόμενα χρόνια 17 θάνατοι της ευρύτερης οικογένειας συνδέθηκαν με το σεντούκι. Η κατάρα ανακλήθηκε τελικά από γυναίκα που διέθετε υποτίθεται τέτοιες δυνάμεις και πλέον εκτίθεται ακίνδυνο στο Μουσείο Ιστορίας του Κεντάκι…

• Το δαχτυλίδι του Ροδόλφο Βαλεντίνο

Ο Βαλεντίνο (1895-1926) ήταν ένα από τα πρώτα χολιγουντιανά αστέρια της εποχής του βωβού κινηματογράφου, ο οποίος χάθηκε πρόωρα (σε ηλικία 31 ετών) από διάτρηση στομάχου. Δεν ήταν λίγοι βέβαια αυτοί που είδαν πίσω από τον θάνατό του το δαχτυλίδι που είχε αγοράσει από κοσμηματοπώλη το 1920. Ο θρύλος θέλει τον Βαλεντίνο να δείχνει περιχαρής το απόκτημά του σε φίλο, ο οποίος το ίδιο βράδυ είδε όνειρο με τον ηθοποιό να πεθαίνει. Οι επόμενες ταινίες του αστέρα ήταν παταγώδεις αποτυχίες και ο ίδιος πέθανε έξι χρόνια μετά. Ήταν βέβαια και η σύντροφός του, Pola Negri, η οποία αρρώστησε σοβαρά όταν το έβαλε στο δάχτυλό της, με το δαχτυλίδι να υπονομεύει τόσο την καριέρα όσο και την ίδια τη ζωή της. Συμπτώσεις, ισχυρίζονται κάποιοι. Η κατάρα όμως δεν τελειώνει εδώ: ο Russ Colombo, ο ηθοποιός που υποδύθηκε τον Βαλεντίνο στη βιογραφική ταινία του αστέρα, φόρεσε το δαχτυλίδι και σκοτώθηκε λίγες μέρες αργότερα σε δυστύχημα πάνω στα γυρίσματα. Το δαχτυλίδι πουλήθηκε κατόπιν στον γκάγκστερ Joe Casino, ο οποίος δεν το φόρεσε για χρόνια μέχρι να λάβει τη διαβεβαίωση των «ειδικών» ότι η κατάρα είχε πλέον ξεθωριάσει. Αλίμονο! Όταν το έβαλε στο δάχτυλό του χρόνια μετά θα ερχόταν το τέλος του: πέθανε μέσα σε μια βδομάδα από τροχαίο. Και η λίστα της κακοδαιμονίας συνεχίζεται, με το δαχτυλίδι να εξαφανίζεται ωστόσο κάποια στιγμή στη δεκαετία του ’60. Μήπως βρίσκεται στο χέρι σας;

• Ο καταραμένος πίνακας

Το «Αγόρι που Κλαίει» (Crying Boy) ήταν μια μαζικά παραγόμενη ρεπροντιξιόν πίνακα του Bruno Amadio που αποδείχθηκε εξαιρετικά δημοφιλής στη Δύση κατά τη δεκαετία του ’50 και ειδικά στις Βρετανικές Νήσους. Στη δεκαετία του ’80 βέβαια ο πίνακας θα ζούσε μια δεύτερη δόξα όταν η σκανδαλοθηρική εφημερίδα «The Sun» φιλοξένησε συνέντευξη πυροσβέστη από το Γιορκσάιρ, ο οποίος ισχυρίστηκε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ο πίνακας ήταν το μόνο πράγμα που σώθηκε από μια σειρά πυρκαγιών σε σπίτια της περιοχής! Ακόμα και μέσα σε συντρίμμια, με την οικία να γίνεται παρανάλωμα του πυρός, ο πίνακας έβγαινε πάντα αλώβητος. Κι άλλοι πυροσβέστες πιστοποίησαν την ιστορία του, αναφέροντας μάλιστα ότι κανείς τους δεν τόλμησε να πάρει ένα αντίτυπο για το σπίτι του. Η εφημερίδα δεν άφησε βέβαια το θέμα στην ησυχία του, φιλοξενώντας συνεντεύξεις «θυμάτων» και φτάνοντάς το στα άκρα: εγκαινίασε εκστρατεία για τη μαζική αναίρεση της κατάρας, με ανθρώπους να στέλνουν κατά εκατοντάδες τους πίνακες στην εφημερίδα για να τους «κάψει τελετουργικά». Κάποια στιγμή επενέβη βέβαια το BBC, που κατέληξε ότι για το «πυρίμαχο» του πίνακα έφταιγε μια στρώση βερνικιού με άκαυστες ιδιότητες. Ήταν αυτός άραγε ο λόγος για την αντοχή του στη φωτιά ή εξώκοσμες δυνάμεις, όπως ήθελε το tabloid;

• Η κουκέτα των πνευμάτων

Τον Φεβρουάριο του 1987 στο Ουισκόνσιν των ΗΠΑ ένα νεαρό ζευγάρι αγόρασε μια μεταχειρισμένη κουκέτα για τα παιδιά τους. Και τότε τα πράγματα έγιναν ακραία τρομακτικά! Ήδη από το πρώτο βράδυ, τα παιδιά αρρώστησαν, το ραδιόφωνο άλλαζε σταθμούς μανιασμένα, ενώ και τα δύο αγόρια ανέφεραν ότι είδαν εκείνο το βράδυ όνειρο με μάγισσα. Τα αμέτρητα περιστατικά της οικίας Tallman δεν έχουν τέλος, από φωτιές που δεν έκαιγαν και εξαφανίζονταν στη θέα του… πυροσβεστήρα μέχρι και φωνές που καλούσαν τα μέλη της φαμίλιας με τα ονόματά τους. Ο πάστορας που κλήθηκε να λύσει το μυστήριο κατάφερε να σταματήσει τα υπερφυσικά φαινόμενα για λίγο, μόνο για λίγο όμως. Τα Χριστούγεννα του 1988 ο πατέρας κουράστηκε από το πάρτι των πνευμάτων και έκαψε την κουκέτα στον κήπο. Όπως σωστά υποθέτετε, η παραφυσική δραστηριότητα έπαυσε…

• Το κρανίο που βρυχάται

Επιστρέφουμε στο Ανατολικό Γιορκσάιρ, όπου τα μυστήρια φαίνεται να μην έχουν τέλος. Η νεκροκεφαλή που σκούζει λοιπόν στην αίθουσα Burton Agnes Hall έχει τη δική της ιστορία: το μέγαρο χτίστηκε επί βασιλείας Ελισάβετ Α’ από τον Sir Henry Griffiths και τις αδερφές του. Μία εξ αυτών αρρώστησε βέβαια βαριά και πριν πεθάνει οι άλλες αδερφές τής υποσχέθηκαν ότι θα αφαιρούσαν το κεφάλι της από το σώμα και θα το κρατούσαν σε ένα από τα δωμάτια της έπαυλης, σε μια στιγμή παραληρήματος θλίψης, φανταζόμαστε. Κάτι που βέβαια δεν συνέβη, με την κοπέλα να ενταφιάζεται «παραδοσιακά» στον οικογενειακό τάφο. Σε σύντομο όμως διάστημα απόκοσμες κραυγές μέσα στη νύχτα ακούγονταν συνεχώς στο σπίτι, με τις αδερφές να επισκέπτονται τον τάφο και να παγώνουν από τον τρόμο: το κρανίο της άτυχης κοπέλας είχε αποσυντεθεί σε βαθμό που απέμειναν πια μόνο κόκαλα, με το κρανίο να έχει ταυτοχρόνως αποκοπεί από το σώμα. Ο πατέρας μετέφερε τελικά το κεφάλι στο σπίτι, οι κραυγές σταμάτησαν και το περιστατικό θα τελείωνε εκεί αν δεν πέθαιναν κάποια στιγμή οι ένοικοι της κατοικίας. Γιατί οι νέοι ιδιοκτήτες αποφάσισαν να απαλλαγούν από το μακάβριο κρανίο στο σαλόνι, για να ζήσουν έκπληκτοι σκηνές τρόμου: οι τοίχοι σείονταν κάθε φορά που το κεφάλι εγκατέλειπε την εξώπορτα του σπιτιού, οι πίνακες έπεφταν και κραυγές απόγνωσης δονούσαν την οικία. Οι απόγονοι του Sir Henry συνειδητοποίησαν λοιπόν ότι το κρανίο έπρεπε να παραμείνει εντός σπιτιού, αποφάσισαν ωστόσο να το χτίσουν στον τοίχο για να γλιτώσουν από το μακάβριο θέαμα, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα…

• Η καρέκλα του θανάτου

Η Έπαυλη Baleroy στην Πενσιλβάνια χτίστηκε το 1911 και φιλοξένησε αντικείμενα όχι μόνο ανεκτίμητης αξίας αλλά και ιστορικής σημασίας, όπως τα προσωπικά αντικείμενα του Τόμας Τζέφερσον. Πέρα βέβαια από τα σπουδαία κειμήλια, η βίλα διαθέτει και υπερφυσικό κύρος! Ο τελευταίος ένοικος της έπαυλης, George Meade Easby, πέθανε το 2005, όχι βέβαια προτού ισχυριστεί ότι όλων των λογιών τα παραφυσικά φαινόμενα λάμβαναν χώρα στη βίλα, με τα φαντάσματα των συγγενών του, ακόμα και του Τζέφερσον, να βολτάρουν αμέριμνα στους διαδρόμους! Η τρομακτικότερη ιστορία είχε βέβαια να κάνει με το Μπλε Δωμάτιο και την «Καρέκλα του Θανάτου» που βρίσκεται εκεί. Η πολυθρόνα με την μπλε ταπετσαρία, που υποτίθεται ότι ανήκε κάποτε στον Βοναπάρτη, δεν είναι το είδος του καθίσματος που θα ήθελε κάποιος να δοκιμάσει. Αναρίθμητοι ερευνητές παραφυσικών φαινομένων έχουν καταλήξει ότι εντός της κατοικεί το φάντασμα γυναίκας(!): όταν το πνεύμα είναι εκεί, μια μπλε ομίχλη κατακλύζει το δωμάτιο, με όποιον επιχειρήσει να καθίσει στην καρέκλα εκείνη τη στιγμή να χάνεται διά παντός. Μέχρι σήμερα, τέσσερις γενναίοι άντρες έχουν αψηφίσει τις συμβουλές των ειδικών και αποτόλμησαν, για να πεθάνουν βέβαια λίγο αργότερα…

• Ένα νυφικό αλλιώτικο από τα άλλα

Ως κόρη του κροίσου της σιδηρουργίας του 19ου αιώνα Elias Baker, η Anna μπορούσε να έχει τα πάντα που τα χρήματα εξασφαλίζουν. Αυτή ήθελε βέβαια αυτό που τα λεφτά δεν μπορούν να αγοράσουν: την πραγματική αγάπη. Η έφηβη ερωτεύτηκε λοιπόν έναν φτωχό εργάτη των εργοστασίων του πατέρα της και όπως το στερεότυπο το θέλει, ο πατέρας εξοργίστηκε από την επιλογή της και της απαγόρευσε να τον παντρευτεί. Εκείνη λοιπόν αποφάσισε να παραμείνει γεροντοκόρη και πέθανε ως γεροντοκόρη, με το νυφικό που της αγόρασε η μητέρα της να παραμένει στα αζήτητα. Κι όμως, η κοπέλα θα φορούσε το νυφικό που τόσο λαχταρούσε, όχι όμως σε αυτό τον κόσμο! Το νυφικό βρισκόταν μέχρι πρόσφατα στην οικία της, που έχει μετατραπεί πλέον σε μουσείο (Blair County Historical Society), στο δωμάτιό της μάλιστα, μέσα σε γυάλινη προθήκη μπροστά σε καθρέφτη. Κι εδώ αρχίζουν τα ωραία: πολυάριθμοι επισκέπτες του μουσείου έτρεχαν αλλόφρονες στους διαδρόμους βλέποντας το νυφικό να ταλαντεύεται μέσα στην προθήκη! Το πνεύμα της κοπέλας πρόβαρε το νυφικό μπροστά στον καθρέφτη, ή έτσι θέλουν τουλάχιστον οι υπεύθυνοι του μουσείου…

• Άναμπελ, η κούκλα του Σατανά

Οι γνωστοί ερευνητές Ed και Lorraine Warren ανέλαβαν την εξιχνίαση του μυστηρίου με τη στοιχειωμένη κούκλα στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Η ρετρό κούκλα είχε αγοραστεί ως δώρο από μητέρα για την κόρη της λίγο παλιότερα, με τη φοιτήτρια να τη μεταφέρει στο σπίτι που μοιραζόταν με τη συγκάτοικό της. Κι όπως θα περίμενε κανείς, τα παραφυσικά φαινόμενα άρχισαν να πέφτουν βροχή: η κούκλα φέρεται να είχε την ικανότητα να κινείται(!), με τις κοπέλες να τη βρίσκουν κάθε φορά και σε άλλη θέση. Ακόμα και χειρόγραφα σημειώματα φαίνεται να άφηνε η κούκλα, με τα παιδικά γραμματάκια να τελειώνουν κάθε φορά με το «βοηθήστε με». Λίγο αργότερα, λεκέδες αίματος εμφανίζονταν πάνω στο φορεματάκι της κούκλας, με τις κοπέλες να καλούν πνευματιστές και να μαθαίνουν από πρώτο χέρι ότι το φάντασμα ενός 7χρονου κοριτσιού που είχε δολοφονηθεί στο ίδιο ακριβώς σπίτι είχε στοιχειώσει την κούκλα. Επέτρεψαν λοιπόν στο άμοιρο φάντασμα να συνεχίσει τη δαιμονική του πορεία, με τους φίλους ωστόσο των κοριτσιών που δεν ήταν σύμφωνοι με την απόφασή τους να τα βρίσκουν σκούρα: πολυάριθμες επιθέσεις από απόκοσμες δυνάμεις συνέβησαν στην οικία, μόνο σε όσους είχαν αντίρρηση με την παρουσία της κούκλας στο σπίτι! Όσο για τους ερευνητές, κατέληξαν ότι πράγματι το πνεύμα του κοριτσιού είχε στοιχειώσει την κούκλα, την οποία μετέφεραν βέβαια βολικά στο μουσείο τους στο Κονέκτικατ (Warren Occult Museum), με την Άναμπελ να συνεχίζει να κινείται μέσα στην προθήκη της και να γρυλίζει κάποιες φορές στους τολμηρούς επισκέπτες…

Πηγή: newsbeast.gr

Σύνδρομο impostor- "φόβος ψευδεπίγραφης επιτυχίας"

Μεταφραστικά, υπάρχει δυσκολία στην απόδοση αυτού του όρου. Προτάσεις μεταφραστικές αποδίδουν στη φράση "Ιmpostor Syndrome" τις εξής μεταφράσεις: άγχος αμφισβήτησης, φόβος διάψευσης, φόβος ξεμασκαρέματος, φόβος αφαίρεσης του προσωπείου, σύνδρομο ψευδεπίγραφης επιτυχίας, φόβος ξεμπροστιάσματος. Θεωρώ προσωπικά ότι μια εύστοχη απόδοση του συνδρόμου αυτού πρέπει να συμπεριλαμβάνει την έννοια της επιτυχίας και το συναίσθημα του άγχους ή του φόβου. Ας δούμε λοιπόν ποιος είναι ο ορισμός και τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου αυτού:

Πρόκειται για ένα ψυχικό φαινόμενο (δεν έχει αναγνωριστεί ως σύνδρομο, αλλά έχει αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης σε πολλά επιστημονικά βιβλία) κατά το οποίο το άτομο αδυνατεί να εσωτερικεύσει τα επιτεύγματά του και να τα αναγνωρίσει ως πραγματικά, με αποτέλεσμα μια αίσθηση μειονεξίας και έναν φόβο ότι κάποια στιγμή οι άλλοι θα αντιληφθούν ότι δεν επρόκειτο για πραγματικό επίτευγμα αλλά για μια εξαπάτηση.

Το άτομο που έχει πετύχει κάτι, ανεξάρτητα από το μέγεθος του επιτεύγματος-της επιτυχίας του, ακόμα και αν έχουν αποδείξεις για αυτήν την επιτυχία (π.χ. απόκτηση ενός πτυχίου, αναγνώριση, βράβευση), δεν πείθεται ότι αξίζει την επιτυχία αυτή και πιστεύει ότι κατά βάθος έχει εξαπατήσει τον κόσμο. Όποια επιτυχία αποδίδεται από το άτομο στους παράγοντες της τύχης, των συγκυριών, στο ότι δήθεν κατάφεραν και εξαπάτησαν τους άλλους, στο ότι οι άλλοι δεν ανακάλυψαν τα λάθη τους, κτλ.

Έτσι, το άτομο διακατέχεται από ένα μόνιμο άγχος ότι "θα τον ξεσκεπάσουν" σύντομα και ότι κάποια στιγμή θα αποκαλυφθεί ότι δεν άξιζε την αναγνώριση που είχε αυτό που κατάφερε.

Το σύνδρομο αυτό λέγεται ότι είναι ιδιαίτερα υψηλό στους ακαδημαϊκούς, και ιδιαίτερα στους μεταπτυχιακούς φοιτητές, που αγωνίζονται με τη διαδικασία της απόδειξης των φαινομένων μέσα από την εκπόνησης μιας έρευνας και αναπόσπαστο μέρος της δουλειάς τους είναι να βρίσκονται υπό εξέταση, κριτική και αμφισβήτηση! Επίσης, το σύνδρομο αυτό είναι συχνότατο στους χαρισματικούς και ταλαντούχους ανθρώπους, που, όταν η υψηλή τους ικανότητα δεν συνοδεύεται από ισχυρή αυτοεκτίμηση, τότε, ακόμα και αν έχουν καταφέρει υψηλά επιτεύγματα, δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν ότι το κατάφεραν με την αξία τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ηθοποιός Τζόντι Φόστερ, που, αφού κέρδισε το Όσκαρ το 1989 για την καταπληκτική ερμηνεία της στην ταινία "Κατηγορούμενη", φοβόταν ότι η Ακαδημία θα της ζητήσει να της επιστραφεί το βραβείο, γιατί της δόθηκε από λάθος!

Το φαινόμενο αυτό λοιπόν φαίνεται να συνδέεται με το εσωτερικό ή εξωτερικό σημείο απόδοσης μιας επιτυχίας ή αποτυχίας (locus of control, attribution theory) που πραγματεύεται η θεωρία απόδοσης αιτίων. Όταν κάποιος αποδίδει την επιτυχία μόνο σε εξωτερικά αίτια (π.χ. "πέρασα τις εξετάσεις γιατί ήταν αφηρημένος ο εξεταστής"), και την αποτυχία σε εσωτερικά (π.χ. "εγώ φταίω που δεν πήρα την προαγωγή"), αυτά μας οδηγούν σε σκέψεις για τη χαμηλή αυτοπεποίθηση του ατόμου και χρειάζεται έτσι αναδρομή στους λόγους που τον οδήγησαν στο να μην πιστεύει, αναγνωρίζει και υπερασπίζεται τον εαυτό του κάποιος.

Οπότε, περιφραστικά θα λέγαμε ότι το σύνδρομο impostor είναι η ψευδώς εξωτερική απόδοση μιας πραγματικής επιτυχίας και ο φόβος αποκάλυψης αυτής της υποτιθέμενης 'εξαπάτησης

http://educpsychology.blogspot.gr

Aυτό που φοβάμαι περισσότερο…

Ο φόβος. 
Αυτό το ανυπέρβλητο όπλο που χρόνο με το χρόνο στρέφει την κάννη του πάνω μας. Μια κάννη που είναι παντού. 
Στις τηλεοράσεις και τα στόματα των ευαγγελιστών τους, στα μυαλά των ανθρώπων γύρω μου, στα μάτια όσων...
με κοιτούν. 
Ο φόβος του σκοταδιού που σιγά σιγά κυριεύει τα μέσα μας.
Γίνεται γράμμα και κρύβεται μέσα στα λεφτά, στο φαΐ, στο φώς, στο γραφείο, στη φυλακή, στη φρίκη και τη φωτιά. 

Γίνεται ιδέα και κρύβεται μέσα στα βιβλία, τις σκέψεις, τις κυβερνήσεις και τους φύλακές τους. Στους υπολογιστές που γράφουν το όνομα μου και πρέπει να φοβηθώ για αυτό, στις υπηρεσίες που ανταλλάσω το φόβο μου με επίδομα. Στην αγκαλιά που φοβάμαι μη χάσω.

Μα αυτό που φοβάμαι περισσότερο και από τον κάθε σωτήρα μου, περισσότερο κι απο την πείνα ή την αγάπη, περισσότερο από όλους αυτούς που μου τον επιβάλλουν αυτό το φόβο, είναι να μη γίνω το κτήνος που θέλουν να είμαι. 

Να μη γίνω ο κανίβαλος που τους εξυπηρετεί, να μη μεταβληθώ σε αυτό το άβουλο μικρό ανθρωπάκι που κρυμμένο πίσω φτηνές δικαιολογίες και παλιές ιδεοληψίες σκούζει σαν τον αναμάρτητο που ακόμα τον περιμένει η πέτρα να την ρίξει.

Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι ο κακός μου εαυτός.

Ξεπερνώντας τους φόβους μας

Στην εποχή που ζούμε υπάρχει μία φυλακή για δισεκατομμύρια κόσμο στον πλανήτη
. Μια φυλακή που δεν έχει τοίχους, συρματοπλέγματα, δεσμοφύλακες και φυσικά εμπόδια. Αλλά είναι η πιο αποτελεσματική φυλακή σε όλο τον κόσμο. Λίγοι είναι αυτοί που δραπετεύουν από αυτήν αλλά αυτοί που το κάνουν, ανακαλύπτουν αληθινή και μόνιμη ελευθερία.
Η φυλακή αυτή βρίσκεται στο μυαλό μας. Είναι μια φυλακή που μας συγκρατεί από πρωτοβουλίες, εμποδίζει το ταλέντο να εξελιχθεί και την δυνατότητα της έκφρασης, και περιορίζει την ανάδειξη όλης της δυνατότητας μας σαν ανθρώπινα όντα. Αυτή η φυλακή είναι ο φόβος.
Οι ζωές μας ελέγχονται από τον φόβο περισσότερο από όσο γνωρίζουμε. Ο φόβος ελέγχει τις επιλογές που κάνουμε, τις συνήθειές μας, και την μοίρα μας. Εχει γίνει μία από τις μεγαλύτερες απειλές στην ανθρωπότητα στην σημερινή εποχή μέσα από πολλές εκφράσεις.
 Η τρομοκρατία έχει γίνει ο κύριος φόβος παντού. Πολλά γεγονότα τρομοκρατικών εκδηλώσεων, πολέμων, εγκλημάτων μας δειχνουν πως ο φόβος μπορεί να οδηγήσει ακόμα και τους ισχυρούς να συμπεριφέρονται απάνθρωπα και απελπισμένα. Ο φόβος της ζωής αποτρέπει τους περισσότερους από εμάς από το να ζούμε.
Οι περισσότεροι ανθρώποι σκέφτονται την ασφάλεια περισσότερο από την ευκαιρία. Φαίνεται ότι φοβούνται περισσότερο την ζωή από τον θάνατο.
Ο φόβος όταν είναι πολύ μεγάλος στην καθημερινότητά μας μας γεμίζει άγχος και φοβίες. Για άνθρωπους με τέτοιες αρρώστιες η φυλακή του φόβου μοιάζει σαν θανατική καταδίκη. Οι ζωές τους ελέγχονται πλήρως από τον φόβο, και κάνουν την ζωή δυσάρεστη και την καθημερινότητα ένα μαρτύριο. Ευτυχώς αυτό δεν είναι και ο πιο συνηθισμένος φόβος. Ο πιο άσχημος φόβος είναι αυτός που όλοι έχουμε αποδεχτεί επειδή είναι και ο πιο συνηθισμένος.
Είναι αυτή η συνήθεια που έχουμε όλοι να βλέπουμε τα αρνητικά πράγματα στην ζωή και όχι τα θετικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την συνήθεια να μιλούν για καταστροφή και αποτυχία. Συχνά οι σκέψεις μας είναι αρνητικές και κατα 90% εκφράζονται σε αρνητικές καταστάσεις ενώ μόνο το 10% είναι θετικές και πάνω σε θετικά πράγματα.
Υπήρξαν κάποιοι από εσάς με καταπληκτικές επιχειρηματικές ιδέες. Αυτό που σας κρατάει από την πραγματοποίησή τους είναι ο φόβος.
 Πολύς κόσμος σκέφτεται τα στατιστικά και πόσες επιχειρήσεις αποτυγχάνουν κάθε χρόνο ή τι θα σκεφτούν οι άλλοι εάν αποτύχετε ή εάν παρατήσετε την δουλειά σας. Ο φόβος ότι δεν θα μπορείτε να πληρώνετε τους λογαριασμούς σας, ο φόβος ότι θα μείνετε άνεργοι, ότι θα απολυθείτε, ή ότι θα μείνετε χωρίς δουλειά σας κρατάει πίσω.
 Ο φόβος κρατάει πολύ κόσμο πίσω από το να κάνει πράγματα που δεν ευχαριστιέται και πολλές φορές δεν του προσφέρουν και αρκετά χρήματα. Ο φόβος να μην χάσετε μια δουλειά που έχετε έστω και αν σας κόψαν τον μισθό και δεν μπορείτε να επιβιώσετε γιατί όλοι οι άλλοι γύρω σας δεν έχουν δουλειά.
Ο φόβος του να πάρουμε ρίσκα εμποδίζει τον περισσότερο κόσμον απροχωρήσει στην ζωή του. Το ρίσκο μπορεί να προκαλέσει ζημιά σε ένα μελλοντικό γεγονός αλλά παίρνεται τώρα. Εάν προστείνετε σε κάποιον να σας παντρευτεί υπάρχει το ρίσκο να σας πει όχι, εάν σας αρέσει μια γυναίκα και φοβάστε να της το πείτε είναι γιατί φοβάστε να πάρετε το ρίσκο, γιατί φοβάστε την πιθανή απόρριψη.
Ακόμα και όταν αγαπάμε κάποιον φοβούμαστε να του το πούμε μήπως φανούμε αδύναμοι στα μάτια του.
Παρόλα αυτά εάν θέλετε να ζήσετε μια γεμάτη ζωή πρέπει να πάρετε τα ρίσκα της αποτυχίας.
 Αρχίζουμε να ζούμε μόνο όταν σταματάμε να φοβόμαστε και εκεί αξίζει να πάρουμε κάθε ρίσκο στην ζωή.
Ο φόβος θα σας παραλύσει εάν δεν τον αντιμετωπίσετε. Θα σας σταματήσει από το να ζήσετε την ζωή σας όπως την επιθυμείτε. Αναγνωρίστε τον και κατακτήστε τον αλλιώς θα σας σταματήσει να ζείτε μια ζωή μια ζωή που επιθυμείτε. Παίρνετε κουράγιο, δύναμη και αυτοπεποίθηση κάθε φορά που κοιτάτε τους φόβους σας κατάματα και τους αντιμετωπίζετε. Πρέπει να προκάλείτε τους φόβους σας και να κάνετε πράγματα που νομίζετε ότι δεν μπορείτε να κάνετε.
Ο καθένας έχει φόβους από το παρελθόν που τον εμπόδισαν να πραγματοποιήσουν πράγματα. Θυμηθείτε πως αισθανθήκατε μέσα από αυτό αλλά και το αποτέλεσμα που είχε στην περαιτέρω ζωή σας. Σας εμπόδισε από κάτι για το οποίο ακόμα και σήμερα βλέπετε ότι εάν το κάνατε ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά;
 Τελικά μετά από κάποιο χρόνο συνειδητοποιείτε ότι τελικά δεν ήταν και τόσο μεγάλη η πρόκληση; Πολεμώντας τους φόβους είναι σαν να πολεμάμε το σκοτάδι. Ο τρόπος για να ξεπεράσουμε τους φόβους μας είναι να τους κυριεύσουμε. Αντιδράστε στους φόβους σας και συνεχίστε να αντιδράτε. Είναι ο καλύτερος τρόπος να ανακαλύψετε πως να κατακτήσετε τους όβους σας.
Αρχίσετε την επιχείρηση που θέλετε, σπουδάστε αυτό που πραγματικά θέλετε χωρίς να αναλογιστείτε τι θα μπορούσε να γίνει, κάνετε ότι θέλετε να κάνετε. Ισως να αποτύχετε αλλά ίσως πετύχετε. Αν δεν τ κάνετε ποτέ σίγουρα θα χάσετε για πάντα την ευκαιρία της επιτυχίας.
 Δεν υπάρχει παρελθόν ή μέλλον. Μόνο το παρόν υπάρχει και τώρα είναι η στιγμή να κάνετε το επόμενο βήμα σε κάθε φόβο σας αλλιώς θα ζήσετε μία ζωή που ακόμα και άν είναι σε ήρεμα νερά όταν φτάσει προς το τέλος της να σας αφήσει με μια ανεκπλήρωτη αίσθηση.
 Την αίσθηση ότι δεν κάνατε ότι μπορούσατε να κάνετε, δεν προκαλέσατε τους φόβους σας και δεν πήρατε τα ρίσκα που θα μπορούσατε να πάρετε για να είναι η ζωή σας διαφορετική σήμερα. Θα μείνετε για πάντα με το ερωτηματικό του εάν.
Θυμηθείτε ότι όσο ασφαλής και να αισθάνεστε μέσα από τους φόβους σας μία κοινή μοίρα μας περιμένει όλους μας. Ο θάνατος. Παίρνοντας ή όχι ρίσκα στην ζωή θα έρθει αυτή η στιγμή και για εσάς. Θα πεθάνετε όπως όλοι. Οπότε τι όφελος έχει να ζείτε μια ζωή κάτω από φόβο και που είναι εξαιτίας αυτού να ζήσετε πιο κάτω από τις δυνατότητές σας. Χρησιμοποιήστε την ζωή σας σοφά. Ελευθερώστε το μυαλό σας από τον φόβο και την ανησυχια και δεχτείτε τις προκλήσεις.
της  Αλέξης Αστερίου για το http://www.en-gr.com

Τρέξτε προς το φόβο σας

Το καλύτερα φυλαγμένο μυστικό στον κόσμο είναι ...

ότι, από την άλλη πλευρά του φόβου σας, υπάρχει κάτι ασφαλές και ωφέλιμο που σας περιμένει. Αν περάσετε μέσα απόέστω και μια λεπτή κουρτίνα φόβου, θα αυξήσετε την εμπιστοσύνη που έχετε στην ικανότητά σας να δημιουργήσετε τη ζωή σας.
Ο στρατηγός Τζορτζ Πάτον είπε: “Ο φόβος σκοτώνει περισσότερους ανθρώπους από το θάνατο”. Ο θάνατος μας σκοτώνει μόνο μια φορά και συνήθως ούτε καν το ξέρουμε. Ο φόβος όμως μας σκοτώνει ξανά και ξανά, άλλες φορές απαλά και άλλες κτηνωδώς. Ωστόσο, αν συνεχώς προσπαθούμε να αποφύγουμε τους φόβους μας, θα μας κυνηγήσουν σαν επίμονα σκυλιά. Το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κλείσουμε τα μάτια μας και να προσποιηθούμε ότι δεν υπάρχουν.
“Ο φόβος και ο πόνος”, λέει ο ψυχολόγος Ναθάνιλ Μπράντεν, “πρέπει να αντιμετωπίζονται ως σινιάλα, όχι για να κλείνουμε τα μάτια μας, αλλά για να τα ανοίγουμε περισσότερο”. Με το να κλείνουμε τα μάτια μας καταλήγουμε στην πιο σκοτεινή από τις ανέσεις – θαμμένοι ζωντανοί.
Η βιογραφία της Τζάνις Τζόπλιν, που εξιστορεί το θάνατό της, από το οινόπνευμα και την κατάχρηση ναρκωτικών, τιτλοφορήθηκε πολύ σωστά Θαμμένη Ζωντανή. Για την Τζάνις, όπως και για τόσο πολλούς ανθρώπους με παρόμοια προβλήματα, το οινόπνευμα παρείχε ένα τεχνητό και τραγικά εφήμερο αντίδοτο στο φόβο. Δεν είναι τυχαίο που στο παρελθόν το παρατσούκλι του ουίσκι ήταν “ψεύτικο κουράγιο”.
Υπήρξε κάποια περίοδος στη ζωή μου, όχι λίγα χρόνια πριν, όπου ο μεγαλύτερος φόβος μου ήταν να μιλάω δημοσίως. Δεν είχε καμιά σημασία ότι ο φόβος τού να μιλήσει κανείς μπροστά σε κόσμο ήταν ο νούμερο ένα φόβος των περισσότερων ανθρώπων, ακόμα μεγαλύτερος κι από το φόβο του θανάτου. Αυτό το γεγονός προκάλεσε κάποτε τον κωμικό Τζέρι Σάινφιλντ να επισημάνει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θα προτιμούσαν να είναι στο φέρετρο, παρά να εκφωνήσουν τον επικήδειο.
Για μένα το πρόβλημα πήγαινε ακόμα βαθύτερα. Σαν παιδί δεν μπορούσα να κάνω προφορικά κριτική βιβλίων. Ικέτευα τη δασκάλα μου να με απαλλάξει. Προσφερόμουν να κάνω δύο, ακόμα και τρεις γραπτές κριτικές για να αποφύγω την προφορική.
Ωστόσο, καθώς η ζωή μου προχωρούσε, ήθελα να γίνω δημόσιος ομιλητής περισσότερο από καθετί. Το όνειρό μου ήταν να διδάξω τους ανθρώπους, παντού, για τις ιδέες που εγώ είχα μάθει. Όμως πως μπορούσα να το κάνω αυτό, αν ο φόβος της σκηνής με έκανε να παγώνω;
Ύστερα, μια μέρα, καθώς οδηγούσα στο Φίνιξ αλλάζοντας ραδιοσταθμούς, ψάχνοντας για καλή μουσική, έπεσα κατά λάθος πάνω σε ένα θρησκευτικό σταθμό όπου ένας κήρυκας φώναζε με θεατρινισμό: “Τρέξε προς το φόβο σου! Τρέξε ακριβώς πάνω του”. Βιάστηκα να αλλάξω το σταθμό, όμως ήταν πολύ αργά. Βαθιά μέσα μου ήξερα ότι είχα μόλις ακούσει κάτι που χρειαζόμουν. Σ’ οποιονδήποτε σταθμό και να το γύριζα, το μόνο που μπορούσα ν’ ακούσω ήταν οι λέξεις αυτού του τρελού: “Τρέξε προς το φόβο σου!”
Την επόμενη ημέρα ακόμα δεν μπορούσα να το βγάλω από το μυαλό μου, έτσι τηλεφώνησα σε μια φίλη μου, που ήταν ηθοποιός. Της ζήτησα να με βοηθήσει να γραφτώ σε μια τάξη υποκριτικής, για την οποία μου είχε μιλήσει κάποτε. Της είπα ότι νόμιζα πως ήμουν έτοιμος να ξεπεράσω το φόβο μου να παρουσιάζομαι μπροστά σε κοινό.
Παρ’ όλο που έζησα με πολύ άγχος τις πρώτες εβδομάδες της τάξης εκείνης, δεν υπήρχε άλλος τρόπος να φτάσω το φόβο μου. Δεν υπήρχε λόγος να τρέχω μακριά του πια, γιατί όσο εγώ έτρεχα, τόσο πιο διεισδυτικός γινόταν. Ήξερα ότι έπρεπε να κάνω στροφή και να τρέξω προς το φόβο μου, αλλιώς δεν θα μπορούσα να τον ξεπεράσω.
Ο Έμερσον είπε κάποτε: “Το σπουδαιότερο μέρος του κουράγιου είναι να’ χεις κάνει πριν αυτό που πρέπει να κάνεις”, και αυτό σύντομα αποδείχθηκε αλήθεια για μένα, στις ομιλίες μου μπροστά σε κοινό. Ο φόβος του να κάνετε κάτι μπορεί να θεραπευτεί μόνο με το να το κάνετε. Σύντομα η εμπιστοσύνη μου αυξήθηκε με το να κάνω ξανά και ξανά αυτό που πριν φοβόμουν.
Η ορμή που έχουμε, αφού τρέξουμε μέσα από τον καταρράκτη του φόβου, είναι το πιο ενεργοποιό συναίσθημα του κόσμου. Αν νιώσετε ποτέ αποθαρρημένος, βρείτε κάτι που φοβάστε και κάντε το – και παρατηρήστε τι συμβαίνει.
Από το βιβλίο του Στιβ Τσάντλερ: “100 τρόποι για να βγείτε από την αδράνεια”, εκδόσεις Κέδρος. Σχόλιο: Ο φόβος δεν έχει ηλικία, χρώμα, φύλο (ακόμα και οικονομικό επίπεδο) και αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερη δυσκολία από το αρχικό στάδιο της αναγνώρισής του. Επίσης, ο φόβος έχει την ιδιότητα να μας παγώνει (συναισθηματικά και πρακτικά) και να χάνουμε για χρόνια της ζωής μας τις στιγμές, να τις αφήνουμε να γλυστράνε μέσα απ’ τα χέρια μας, νιώθοντας αδύναμοι και ανίκανοι να αντιδράσουμε και να περάσουμε στην αντίπερα όχθη που βρίσκεται η δράση με το όποιο αποτέλεσμα, νίκη ή ήττα, δεν έχει τη μέγιστη σημαντικότητα το προσωρινό αποτέλεσμα. Ίσως κάποτε μας γίνει αντιληπτό ότι όλα είναι χρήσιμα σε τούτη τη ζωή και οι νίκες μας και οι ήττες μας.
Μια πρόταση βοηθητική είναι η αποφασιστική εγκαθίδρυση του “εδώ και τώρα”, είναι το: κάνω έστω και ένα μικρό πράγμα, μια μικρή κίνηση και το κάνω συνειδητά, και το εκτιμώ και κάνω και το επόμενο και το μεθεπόμενο βήμα… και ξεκουνιέμαι απ’ την απραξία, την ανεργία, την ακινησία. Χαρακτηρίστε την κατάσταση που, πιθανά, ζείτε όπως θέλετε ΜΟΝΟ να θυμάστε πως δεν φέρνουν οι καταστάσεις τον φόβο, ο φόβος προϋπάρχει μέσα μας και “απλά” εκφράζεται γιγαντωμένος όταν έρχονται οι κατάλληλες συνθήκες, δύσκολο και άβολο να το δούμε έτσι αλλά… είναι βολικές (και κυρίως ακινητοποιητικές) οι δικαιολογίες των καταστάσεων, όσο “αντικειμενικά” πραγματικές και δύσκολες κι αν είναι αυτές οι καταστάσεις.
Δεν είναι καθόλου απαραίτητο, ούτε καν βοηθητικό, όταν ζούμε σε συνθήκες πίεσης, να απαιτούμε από τον εαυτό μας το σωστότερο και με τον καλύτερο τρόπο. Μπορούμε αυτό που μπορούμε και είναι να προσπαθούμε να βελτιώνουμε ότι κρίνουμε ότι θέλει βελτίωση για να είμαστε εμείς και οι γύρω μας καλύτερα. Τίποτα δεν είναι “τέλειο” και ιδανικό στον κόσμο των ανθρώπων, και δεν μοιάζει να είναι αυτό που χρειαζόμαστε να κυνηγάμε και τελικά ποιο το νόημα του “τέλειου” και ποιος ορίζει τι σημαίνει “τέλειο” και “σωστό” και το πως “πρέπει” να κάνουμε “σωστά” τα πράγματα;
Σημαντικό για να χαράξουμε ένα δρόμο πέρα απ’ τα χνάρια του φόβου είναι να έχουμε δράση, να πράττουμε και να αναγνωρίζουμε την αξία αυτού που κάνουμε, με λίγα λόγια αγάπη για τον εαυτό, γι’ αυτό που είμαστε (και όχι μόνο για τον εαυτό). Ας βρούμε, ο καθένας έχει τις ικανότητες (όσο κι αν φαίνεται ότι δεν τις βρίσκει αυτές τις ικανότητες!) και μπορεί να ορίσει με τον μοναδικό εαυτό του, τι είναι αυτό που λίγο λίγο, βήμα βήμα μπορεί να κάνει για να βγει απ΄το τούνελ του φόβου, την όποια μικρή, φαινομενικά ασήμαντη αλλά πιθανά σημαντική για τον ίδιο πράξη.
Ένα βήμα τη φορά… μακριά από το φόβο και με κατεύθυνση προς τη ζωή! Ας μην επιτρέψουμε σε καμία κατάσταση να μας αφαιρέσει το δικαίωμα στην ελπίδα και η ελπίδα τρέφεται με τη δράση, ούτε καν με την αντίδραση (η δράση προσδιορίζεται από τον εαυτό μας ενώ η αντίδραση προσδιορίζεται από τον όποιον άλλον, τον “απέναντι”)!

http://psycheandlife2.wordpress.com/

Ελευθερωθείτε από τον φόβο σας.

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε με πέντε φυσικά συναισθήματα: φόβο, θλίψη, θυμό, ζήλια κι αγάπη. Προτού καν γίνει κανείς έξι χρονών, όλα τα παραπάνω φυσικά συναισθήματα έχουν μετατραπεί σε αφύσικα. Πως;
Με την εκπαίδευση που δεχόμαστε ως παιδιά συνεχώς κι επίμονα απ’ όλους τους αποδεκτούς φορείς κοινωνικοποίησης δηλ. γονείς, συγγενείς, δασκάλους, κ.λ.π., ότι η εκδήλωση των φυσικών συναισθημάτων δεν είναι ούτε αρεστή, ούτε επιτρεπτή σε ένα πλαίσιο στο οποίο χρειάζεσαι να είσαι αρεστός για να επιβιώσεις ψυχικά και σωματικά.
Οι άνθρωποι έχουν μόνο δύο φυσικούς φόβους: την πτώση από μεγάλο ύψος, και τους ξαφνικούς δυνατούς θορύβους. Αν ανεβάσουμε ένα μικρό παιδί σε μια ψηλή εξέδρα – οποιοδήποτε παιδί – δεν θα κατέβει, γιατί διαθέτει έναν έμφυτο φόβο για το ύψος.
Όσον «θαρραλέος» κι αν πιστεύω ότι είμαι, αν κάποιος πυροβολήσει πίσω μου, θα εκπλαγείτε με την ταχύτητα που θα σκύψω…
Αυτές είναι οι φυσικές φοβίες: του ύψους και των δυνατών θορύβων. Μας έχουν δοθεί από την φύση μας προκειμένου να προστατευόμαστε σωματικά. Μας βοηθούν, στην κυριολεξία, να επιβιώσουμε.
Ποιούς άλλους φόβους έχετε; Τον φόβο του θανάτου; Της αποτυχίας; Της μοναξιάς; Της απόρριψης; Την υψοφοβία; Του αγνώστου; Φοβάστε τη γνώμη που έχουν για σας οι φίλοι και οι γείτονες; Τα φίδια; Τα ποντίκια; Τις αράχνες; Την αγοραφοβία; Και πάει λέγοντας…
Καταλήγουμε να έχουμε ένα εκατομμύριο αφύσικους φόβους που μας κάνουν δυστυχισμένους, και μεταφέρουμε αυτές τις φοβίες στα παιδιά και στα εγγόνια μας. Όπως έχει καταγραφεί τόσο όμορφα στη Βίβλο: «Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα». Αυτό είναι το αυθεντικό νόημα της αμαρτίας…
Είναι πράγματι ασύλληπτος ο αριθμός των ανθρώπων που σπαταλούν το 90% της ενέργειάς τους βασίζοντας καθημερινές επιλογές τους στο φόβο! Αυτό είναι και το πραγματικό πρόβλημα των ανθρώπων. Αν στην ζωή σας μάθετε να επιτρέπεται στον εαυτό σας να βιώνει φόβο, θλίψη, θυμό, ζήλια, και δεν προσπαθείτε με νύχια και με δόντια να αποτρέψετε την έκφραση αυτών των ανθρώπινων συναισθημάτων, όταν αυτά φυσικά εμφανίζονται, τότε θα μπορέσετε ίσως κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα να αισθανθείτε και αγάπη για τους άλλους…
Αν στη ζωή σας κατορθώσετε να μην υπάρχουν άλλοι φόβοι πέρα από τους φυσικούς, τότε κατευθύνεστε προς μια ζωή πληρότητας.
Όλοι μας δυστυχώς τείνουμε πολύ συχνά στη ζωή μας να παίρνουμε σημαντικές αποφάσεις, οι όποιες βασίζονται σε υποσυνείδητους φόβους. Οι φόβοι που δεν γίνονται από μας αποδεκτοί και – γι’ αυτό – δεν βιώνονται συνειδητά, «τρυπώνουν» στο υποσυνείδητο, αφού μόνο εκεί μπορούν ανενόχλητα να συνεχίσουν να υπάρχουν αλογόκριτα…
Ο φόβος του να μη σε αγαπούν, ο φόβος της απόρριψης, ο φόβος μήπως δεν φέρεσαι σωστά, ο φόβος του τι σκέφτονται οι άλλοι, έχουν προκαλέσει τις περισσότερες παιδικές αυτοκτονίες σ’ αυτόν τον κόσμο. Αν έχετε παιδιά, θα ήθελα να πάτε στο σπίτι απόψε και να σκεφτείτε μόνοι σας πόσα «εάν» ακολουθούν την δήλωση «Σ’ αγαπώ…»;
Δεν είναι σπάνιο δίπλα σε ένα παιδικό φέρετρο να ακούς τους γονείς να μονολογούν: «Γιατί ήμουν τόσο σκληρός μαζί του; Γιατί δεν μπόρεσα να δω την ομορφιά αυτού του παιδιού; Γιατί παραπονιόμουν που έπαιζε ντραμς κάθε νύχτα;… παραπονιόμουν διαρκώς. Απόψε θα έδινα τα πάντα για να τον ακούσω να παίζει ντραμς …».
Η πληρότητα στη ζωή είναι για κείνους που δεν φοβούνται τι θα πουν οι γείτονες, για τους ανθρώπους που δεν φοβούνται μήπως δεν είναι αγαπητοί.
Το άρθρο βασίστηκε σε απόσπασμα του βιβλίου της Elisabeth Κubler-Ross "Θάνατος: μια αλλαγή ζωτικής σημασίας",

Διαλογισμός εναντίον του Φόβου και του Θυμού

O διαλογισμός δείχνει να ρυθμίζει τη δραστηριότητα της δεξιάς αμυγδαλής του εγκεφάλου που εμφανίζεται εδώ με κίτρινο (Πηγή: G.Desbordes, Mass. General Hospital) 
Απεικονιστικές εξετάσεις στους εγκεφάλους εθελοντών δείχνουν για πρώτη φορά ότι ο διαλογισμός μπορεί να έχει μετρήσιμες επιδράσεις στην καθημερινή ζωή. Οι επιδράσεις αυτές αφορούν τον έλεγχο των συναισθημάτων, ωστόσο διαφοροποιούνται ανάλογα με την τεχνική διαλογισμού.

Όπως επισημαίνουν οι Αμερικανοί ερευνητές, αρκετές προηγούμενες μελέτες συνηγορούν στην υπόθεση ότι ο διαλογισμός βοηθά τον έλεγχο των συναισθημάτων επειδή καταστέλλει τη λειτουργία της αμυγδαλής -μιας περιοχής του εγκεφάλου που ειδικεύεται στην επεξεργασία αρνητικών συναισθημάτων όπως ο φόβος και ο θυμός.


Μέχρι σήμερα, όμως, 
οι μεταβολές αυτές είχαν παρατηρηθεί μόνο την ώρα που οι εθελοντές διαλογίζονταν ενεργά. Τώρα, ένα νέο πείραμα στο διάσημο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης και άλλα ιδρύματα υποδεικνύει ότι τα οφέλη του διαλογισμού μπορεί να επεκτείνονται στην καθημερινή ζωή.

Τα αποτελέσματα δημοσιεύονται στην επιθεώρηση Frontiers on Human Neuroscience.

Η Δρ Γκαέλ Ντεμπόρ και οι συνεργάτες της εξέτασαν εθελοντές που συμμετείχαν ήδη σε μια μεγαλύτερη μελέτη για το διαλογισμό στο Πανεπιστήμιο Έμορι της Ατλάντα. Οι εθελοντές ήταν υγιείς ενήλικες που δεν είχαν προηγούμενη εμπειρία στο διαλογισμό.

Χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες, από τις οποίες η πρώτη εκπαιδεύτηκε για οκτώ εβδομάδες σε μια τεχνική που ονομάζεται «διαλογισμός προσοχής και επίγνωσης» (mindful attention meditation). Πρόκειται για πιο μελετημένη μορφή διαλογισμού, στην οποία ο ασκούμενος μαθαίνει να εστιάζει την προσοχή του σε εσωτερικές διαδικασίες όπως η αναπνοή, οι σκέψεις και τα συναισθήματα.

Η δεύτερη ομάδα εκπαιδεύτηκε για οκτώ εβδομάδες στον «συμπονετικό διαλογισμό» (compassionate meditation) ο οποίος φέρεται να προάγει την αγάπη και τη συμπόνοια για τον εαυτό μας και τους άλλους. Η τρίτη ομάδα εθελοντών δεν διαλογίστηκε καθόλου και αποτέλεσε την ομάδα ελέγχου.

Εντός τριών εβδομάδων πριν και μετά τα μαθήματα των 8 εβδομάδων, 12 εθελοντές από κάθε ομάδα ταξίδεψαν στη Βοστόνη και εξετάστηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο Μασαχουσέτης με την τεχνική του λειτουργικού μαγνητικού συντονισμού -μια μέθοδο που παρακολουθεί την εγκεφαλική δραστηριότητα σχεδόν σε πραγματικό χρόνο. Οι ερευνητές φρόντισαν να μην χρησιμοποιήσουν τη λέξη «διαλογισμός» στις συνομιλίες τους με τους συμμετέχοντες ώστε να μην επηρεάσουν τα αποτελέσματα.

Την ώρα που βρίσκονταν στον τομογράφο, οι εθελοντές κλήθηκαν να κοιτάξουν μια σειρά φωτογραφιών με αρνητικό, ουδέτερο ή θετικό περιεχόμενο.

Στην ομάδα του «διαλογισμού προσοχής και επίγνωσης», η εξέταση έδειξε μειωμένη ενεργοποίηση της δεξιάς αμυγδαλής σε όλες τις εικόνες, συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου -μια ένδειξη ότι ο διαλογισμό όντως προάγει τη συναισθηματική σταθερότητα και περιορίζει το στρες.

Τα αποτελέσματα ήταν όμως διαφορετικά στην ομάδα του συμπονετικού διαλογισμού. Και σε αυτή την περίπτωση, η ενεργοποίηση της αμυγδαλής ήταν λιγότερο έντονη με τις θετικές και ουδέτερες εικόνες. Στις αρνητικές εικόνες, όμως, οι οποίες γενικά έδειχναν ανθρώπους να υποφέρουν, η αντίδραση της δεξιάς αμυγδαλής ήταν μεγαλύτερη από το κανονικό, ένδειξη ότι οι εθελοντές είχαν αναστατωθεί περισσότερο.

«Πιστεύουμε ότι αυτές οι δύο μορφές διαλογισμού καλλιεργούν διαφορετικά στοιχεία του μυαλού μας» λέει η Δρ Ντεμπόρ. «Δεδομένου ότι ο "διαλογισμός συμπόνοιας" σχεδιάστηκε να ενισχύει τα συναισθήματα συμπόνοιας, φαίνεται λογικό να αυξάνει την απόκριση της αμυγδαλής όταν κανείς βλέπει ανθρώπους να υποφέρουν.
»Η αυξημένη αντίδραση της δεξιάς βρέθηκε επίσης να συνδέεται με μειωμένη βαθμολογία στα τεστ κατάθλιψης στην ομάδα του "συμπονετικού διαλογισμού", γεγονός που υποδεικνύει ότι η συμπόνοια προς τους άλλους ίσως είναι ωφέλιμη και για εμάς τους ίδιους».

»Συνολικά, τα ευρήματά μας βρίσκονται σε συμφωνία με τη γενική υπόθεση ότι ο διαλογισμός ενδέχεται να οδηγεί σε σταθερές, ωφέλιμες μεταβολές στην εγκεφαλική λειτουργία, ειδικά όσον αφορά την επεξεργασία των συναισθημάτων»

Φωτογραφίες που… τρομάζουν.

Χρησιμοποιώντας μόνο ακρυλικό χρώμα και άφθονη φαντασία, η φοιτήτρια στις ιαπωνικές τέχνες Choo-San δημιουργεί μυστηριώδες, υπερ-ρεαλιστικό αλλά και αρκετά τρομακτικό body painting.

Η Choo-San ανακάλυψε το ταλέντο της για το συγκεκριμένο είδος τέχνης όταν μελετούσε για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο. Στα διαλείμματα από το διάβασμα ζωγράφιζε μάτια στα χέρια της.

Σύντομα τα μάτια ακολούθησαν άλλα μέρη του σώματος και σήμερα έχει πλέον ένα μεγάλο portfolio που αποτελείται από φωτογραφίες που… τρομάζουν.