Τα 10 πιο ανατριχιαστικά μέρη στη γη..

Αυτά είναι τα 10 μέρη του κόσμου με τις πιο περίεργες και ανατριχιαστικές ιστορίες που έχουν έξυπνα αξιοποιηθεί και εκατομμύρια τουρίστες από κάθε γωνιά της γης επισκέπτονται.

1. Kabayan

Το Kabayan είναι μια περιοχή με τεχνητές σπηλιές στις Φιλιππίνες. Κάθε σπήλαιο είναι γεμάτο με μούμιες, μερικές από τις οποίες είναι οι καλύτερα διατηρημένες στη γη. Στην περιοχή υπάρχουν τόσες πολλές σπηλιές, που είναι πολύ εύκολο να χαθείς.

2. Το νησί με τις κούκλες

Μια φορά κι έναν καιρό, οι θρύλοι λένε, ένα κοριτσάκι πνίγηκε σε ένα κανάλι που περιβάλλει ένα ακατοίκητο νησί στο Μεξικό. Ημέρες μετά, βρήκαν το σώμα του και κούκλες άρχισαν να επιπλέουν στο νησί. Κανείς δεν είναι 100% σίγουρος, όπου που προήλθαν οι κούκλες.  Σήμερα, κρέμονται από τα δέντρα.

3. Η πόρτα της κόλασης

Η κόλαση υπάρχει, και την πόρτα που οδηγεί σ’ αυτήν μπορούμε να τη βρούμε στο Τουρκμενιστάν. Αυτή η, κυριολεκτικά, τρύπα της κόλασεως, δημιουργήθηκε από σοβιετικούς επιστήμονες. Όταν ανακάλυψαν το φυσικό αέριο στο λάκκο, ξεκίνησε μια φωτιά, η οποία καίει τα τελευταία 40 χρόνια. Χιλιάδες αράχνες έχουν συγκεντρωθεί γύρω από την πόρτα για την κόλαση.

4. Το νοσοκομείο Hellingly

Το νοσοκομείο Hellingly στο East Sussex στην Αγγλία είναι ένα πραγματικό ψυχιατρικό άσυλο βγαλμένο κατ'ευθείαν από ταινία τρόμου. Άνοιξε το 1903 και η θεραπεία για τους ασθενείς ηταν λοβοτομή και ηλεκτροπληξία για 90 χρόνια, μέχρι που τελικά έκλεισε. Το κτήριο έχει εγκαταλειφθεί από το 1994. Κάθε χρόνο, λίγοι φωτογράφοι έχουν το θάρρος να το επισκεφθούν.

5. Akodessewa: H μεγαλύτερη αγορά Voodoo

Το Akodessewa Fetish Market είναι γνωστό ως το μεγαλύτερο «Σούπερ Μάρκετ» με είδη βουντού, ένα μέρος όπου οι επαγγελματίες του βουντού μπορούν να βρουν ό,τι χρειάζονται για τα τελετουργικά τους.  Συρρικνωμένα και μουμιοποιημένα κεφάλια, οστά, καζάνια και μυστηριώδη φίλτρα και ότι άλλο χρειάζονται οι ιθαγενείς του Τόγκο για να ασκούν την τέχνη τους. Οι τουρίστες έχουν ενημερωθεί επισήμως να αποφεύγουν το Akodessewa.

6. Το Mine Ghost Matsuo

Το ορυχείο φάντασμα Matsuo στη βόρεια Ιαπωνία, ήταν κάποτε το μεγαλύτερο ορυχείο θείου στην Ανατολική Ασία. Αλλά εγκαταλείφθηκε στη δεκαετία του 1970. Από τότε, έγινε μια πόλη-φάντασμα που είναι τυλιγμένη σε πυκνή ομίχλη. Είναι τόσο βαριά και πυκνή, που μερικές φορές η πόλη είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθεί.

7. Οι κατακόμβες του Παρισιού

Οι κατακόμβες του Παρισιού είναι μια σειρά από υπόγειες σήραγγες, σαν λαβύρινθος, κάτω από την πόλη. Οι τοίχοι αυτών των σηράγγων καλύπτονται από τα οστά των νεκρών του Παρισιού. Εδώ μπορείτε να δείτε τα οστά του 5-6.000.000 Παριζιάνων, ορισμένοι από τους οποίους έζησαν εκατοντάδες χρόνια πριν, να ανυψώνονται περίτεχνα και ανατριχιαστικά στους τοίχους.

8. Το δάσος Aokigahara

Το Aokigahara είναι το δάσος των αυτοκτονιών στην Ιαπωνία... Περπατώντας μέσα σ'αυτό,διατρέχετε σοβαρό κίνδυνο να σκοντάψετε σε ένα νεκρό σώμα. Τόσοι πολλοί άνθρωποι έχουν "επισκεφτεί" το Aokigahara Forest, που φύλακες του πάρκου έχουν βάλει πινακίδες που λένε "η ζωή είναι πολύτιμη» και «Σκεφτείτε τις οικογένειές σας."

9. Μουσείο Mutter, Φιλαδέλφεια [ΗΠΑ]

Κομματιασμένα ανθρώπινα κεφάλια μέσα σε ένα βάζο, διατηρημένα ανθρώπινα μέλη κι ένα πρόπλασμα γύψου των σιαμαίων διδύμων Chang και Eng (όπως επίσης και τα ενωμένα συκώτια τους)…το μουσείο Mutter στη Φιλαδέλφεια είναι ένα μέρος που συνδυάζει εκθέματα από παθολογικά ευρήματα, χειρουργικά εργαλεία και αξιοπερίεργα ανατομικά αντικείμενα.

10. Mary King’s Close, Εδιμβούργο

Κρυμμένο κάτω από την μεσαιωνική Παλαιά Πόλη του Εδιμβούργου, το Mary King’s Close είναι μια σειρά από μυστικούς υπόγειους δρόμους με πολύ βρώμικο παρελθόν.
 To σοκάκι Mary King ήταν το μέρος όπου τα θύματα της πανούκλας απομονώνονταν και υπάρχουν ιστορίες ότι πολύς κόσμος πέθανε εκεί το 17ο αιώνα. Οι υπερφυσικές δραστηριότητες αφθονούν σε εκείνο το σημείο. Μπορεί, για παράδειγμα, να νιώσεις ένα απαλό τράβηγμα στα χέρια και τα πόδια σου από μία αόρατη δύναμη... Η αιτία πιστεύεται ότι είναι το φάντασμα της Annie, ενός μικρού κοριτσιού που εγκαταλείφτηκε από τους γονείς του το 1645.

Επιμέλεια: Ελένη Λαυρεντακη

o-klooun.com

Διαθήκες πέρα από κάθε φαντασία που άφησαν με το στόμα ανοιχτό τους κληρονόμους

Όλα τα έχουμε δει σε αυτή τη ζωή. Ωστόσο υπάρχουν και οι μεταθανάτιες επιθυμίες, αυτές που γίνονται ευρέως γνωστές σε συγγενείς και φίλους, μετά το άνοιγμα μιας διαθήκης και τη σχετική γνωστοποίηση από δικηγόρους. Σύμφωνα μάλιστα με την Telegraph, εμπειρογνώμονες - γενεαλόγοι που μελετούν διαθήκες για πάνω από μισό αιώνα από την εταιρία Fraser and Fraser, με έδρα το Λονδίνο, ανέλαβαν να "ξεθάψουν" για το ευρύτερο κοινό, τις πιο ξεκαρδιστικές διαθήκες όλων των εποχών.
Ανάμεσα σε αυτές, με βάση το δικό τους Top Ten, ένας άνδρας που πριν χρόνια άφησε κληρονομιά στον ίδιο το... Χριστό, 26.000 δολάρια, σε περίπτωση που αποδειχτεί αληθινός και σε περίπτωση που αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα.
Η 59χρονη Annie Langabeer από την πλευρά της, άφησε στο αδερφό της δύο ταβάνια και ελάχιστα χρήματα, προκειμένου να αγοράσει ένα σχοινί, με το οποίο του πρότεινε πολύ απλά.... να πάει να κρεμαστεί! Τη διαθήκη συνόδευε η επιστολή: "Αν και νεκρή, το πνεύμα μου ζει", γεγονός που μάς παραπέμπει στο γεγονός ότι μάλλον οι σχέσεις τους δεν ήταν οι ιδανικότερες.

Οι ειδικοί "κοσκίνισαν" 200.000 διαθήκες από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και μετά, σε μία προσπάθεια να εντοπίσουν τα οικογενειακά δέντρα εκατοντάδων ανθρώπων.
Ο Frank Smith ήξερε ακριβώς τι έκανε με την περιουσία των κοντά 3.000 δολαρίων, το Δεκέμβριο του 1937. Προειδοποίησε την κόρη του ότι θα μπορέσει να γίνει νόμιμος αποδέκτης των χρημάτων και των ακινήτων του, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα συνέχιζε να ζει με τον "ανήθικο σύζυγό της". Ο κ. Smith που απεβίωσε τελικά τον Νοέμβριο του 1942, δεν ξέχασε φυσικά να σημειώσει στα ψιλά γράμματα ότι "στη αντίθεση περίπτωση, η περιουσία θα δωριζόταν στο δημόσιο".
Τον Φεβρουάριο του 1999, ο Kenneth Gibson, επέμενε ότι η κόρη του θα πρέπει να κληρονομήσει το... "χρέος των 220 γραμ. λουκάνικων", εφόσον η μητέρα της που είχε ήδη φύγει από τη ζωή, δεν είχε πληρώσει όταν έπρεπε το αντίτιμο. Ο ίδιος απεβίωσε δύο μήνες αργότερα.
Περισσότερο ρομαντικός υπήρξε στη ζωή του ο Issac Cooke, ο οποίος το 1935 έγραψε τα πάντα στη γυναίκα του, Alice. Όταν όμως λέμε τα πάντα, τι εννοούμε; Για την ακρίβεια, πώς το εννοούμε; "Η διαθήκη του", λένε οι ειδικοί "είχε τη μορφή επτά - στιχου ποιήματος με ομοιοκαταληξία".
Ο 70χρονος Albert Orton από το Coventry που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 70 ετών, το 1888, άφησε στη γυναίκα του μόλις ένα ποδήλατο - farthing (με τη σέλα  μπροστά στο τιμόνι και για το οποίο απαιτούνται άριστες οδηγικές ικανότητες), καθ' ότι δήλωνε αηδιασμένος σχεδόν από τον τρόπο που του συμπεριφερόταν όσο ήταν εν ζωή.
Ο Richard Walker ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά και δεν δίστασε να το αποδείξει έμπρακτα και μεταθανάτια. Δώρισε το ποσό των 10.000 δολαρίων στην "αγάπη της ζωής του", μία κοπέλα που γνώρισε σε μπαρ στην Ταϋλάνδη. Η ίδια θα μπορούσε να λάβει το ποσό στην ηλικία των 21. Ο κ. Walker πέθανε το 1982, σε ηλικία 41 ετών και στη διαθήκη του έγραψε: "Πείτε της ότι την αγάπησα, περισσότερο από οποιονδήποτε γνώρισα τυχαία στη ζωή μου ποτέ".
Ο Martin Turner συνέταξε τη διαθήκη του, τον Ιανουάριο του 1916. Αξιωματικός στο βρετανικό στρατό, είχε το κανονικό επώνυμο Tuchmann, γεγονός που ήταν καταχωρημένο σε όλα τα δημόσια έγγραφα. Ωστόσο, η μόνη του επιθυμία ήταν να τον αποκαλούν όλοι, με το επώνυμο Turner.
Ο  Stephen Cuthbert έγραψε το 2002 τη διαθήκη του, μέσω της οποίας καταστούσε σαφές ότι η περιουσία του θα προορίζονταν στην αποπληρωμή των ποτών και εν γένει της άστατης ζωής του, μετά την εγκατάλειψη του μάταιου τούτου κόσμου.
Τέλος, στις πιο σπαρταριστές διαθήκες που έχουν ποτέ καταγραφεί μέσα σε 50 χρόνια, κατατάσσεται και η επιθυμία του πάμπλουτου 7ου Μαρκήσιου του Londonberry, ο οποίος έγραψε στη γυναίκα του τα πάντα, αλλά μαζί και τα ζώα του. "Μοναδική μου επιθυμία είναι να δωρίσω στη σύζυγό μου, όλα τα ζώα που είχα στην κατοχή μου, μαζί όμως και με την φυσικό πολλαπλασιασμό τους". Όπερ σημαίνει μαζί και τα γεννητούρια τους.
Και μπορεί σήμερα να μην γνωρίζουμε τι ακριβώς έγινε κατά την αποδοχή κληρονομιάς, ωστόσο, αναγνωρίζουμε ότι πρόκειται για τις πιο πρωτότυπες διαθήκες που διαβάσαμε ποτέ!

Πηγή: telegraph.co.uk

Palmerston: To νησί που βρίσκεται στο τέλος της Γης!

Το νησί Palmerston βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό, ανήκει στα Cook Islands και πρόκειται στην ουσία για μια ατόλη 500 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Rarotonga. Ανακαλύφθηκε από τον James Cook τον Ιούνιο του 1774 και αποτελεί σίγουρα έναν μικρό παράδεισο επί της γης… στην άκρη της Γης! Ένα από τα πιο απομονωμένα νησιωτικά συμπλέγματα όπου οι 60 περίπου κάτοικοί του ασχολούνται αποκλειστικά με την αλιεία και έχουν τις καλύτερες σχέσεις μεταξύ τους, καθώς όλοι μαζί προσπαθούν καθημερινά να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες διαβίωσης. Ο ανεφοδιασμός του νησιού γίνεται μόλις 2 φορές το χρόνο, καταστήματα δεν υπάρχουν, ενώ η φιλοξενία των κατοίκων θεωρείται το σπουδαιότερο προτέρημά τους.

Οι λίγοι επισκέπτες που μπορούν να φτάσουν εδώ μόλις 2 φόρές το χρόνο απολαμβάνουν δωρεάν φαγητό και ύπνο, ενώ το απέραντο γαλάζιο και οι λευκές αμμώδεις παραλίες προσφέρουν άπειρες δυνατότητες χαλάρωσης και ξεκούρασης πέρα από τους έντονους ρυθμούς ζωής που ο καθένας έχει συνηθίσει να βιώνει αλλού. Σε ένα πρόσφατο αφιέρωμα του BBC στην περιοχή αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Σε αυτόν τον μικρό επίγειο παράδεισο για να φτάσεις πρέπει να ταξιδέψεις 9 μέρες μέσα σε μια βάρκα με το φόβο να σε χτυπήσει τροπική καταιγίδα… Οι ήρεμοι ρυθμοί ζωής και η φιλοξενία των κατοίκων ειναι κάτι παραπάνω από μια καλή ανταμοιβή για την περιπέτειά σου…».

Εντυπωσιακά ρυμοτομημένες πόλεις

Αεροφωτογραφίες από οικοδομικά συγκροτήματα αστικών κέντρων στις Ηνωμένες Πολιτείες, με εντυπωσιακή ρυμοτομία. Τα κτήρια είναι χτισμένα με απόλυτα συμμετρικό τρόπο παρέχοντας στους κατοίκους άμεση πρόσβαση στις οδικές αρτηρίες και επομένως στις υπηρεσίες.
Προφανώς είναι πόλεις σχεδιασμένες από μηδενική βάση με κριτήριο τη βέλτιστη εξυπηρέτηση των κατοίκων. Βέβαια δεν παύουν να είναι σχετικά μονότονες καθώς η μορφή του αστικού περιβάλλοντος είναι πανομοιότυπη σε κάθε σημείο.
Eden Prairie, Φλόριντα

Οικοδομικό διαμέρισμα, Αριζόνα

Deer Crest, Καλιφόρνια

Οικοδομικό διαμέρισμα, Αριζόνα

Οικοδομικό διαμέρισμα, Νεβάδα

Skye Isle, Φλόριντα

Οικοδομικό διαμέρισμα, Νεβάδα

Housing Subdivision, Αριζόνα

Housing Subdivision, Νεβάδα

Sterling Ridge, Φλόριντα

Mind Hack: Το σπάσιμο του Νου

Σε μία εποχή όπου η χρήση του internet και των social media έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής δραστηριότητάς μας, οι καθιερωμένες τεχνικές ελέγχου του νού πέρασαν στην ψηφιοποιημένη μορφή τους! Απέκτησαν μία ακόμη πιο εκλεπτυσμένη ύπαρξη, εισχωρόντας ακόμη βαθύτερα στο ασυνείδητό μας. Το αποκαλούμενο mind Hacking, το «Σπάσιμο» του Νου!

Το μέσο ανθρώπινο μυαλό αναπαράγει το 25% του περιεχομένου μίας εικόνας. Οι οπτικοί νευρώνες λαμβάνουν το σύνολό της, όμως η προβολή που αποτυπώνεται ως ανάμνηση συγκρατεί μόνο την βασική δομή. Έτσι, το υποσυνείδητο αφομοιώνει το υπόλοιπο 75% μετατρέποντας την εικόνα σε μία λίστα πληροφοριών που διαμορφώνουν ένα είδος αποτυπώματος στο ασυνείδητο που μεταδίδει κρυμμένα μηνύματα, συναισθήματα, επιφέρει ακόμη και άμεση μεταβολή της διάθεσης του ατόμου!

Οπτικο mind hack

Στο σημείο αυτό, μπορούμε να αναλογιστούμε πόσες εικόνες περνούν μπροστά από τα μάτια μας κατά την διάρκεια μίας καθημερινής δραστηριότητάς μας στα social media. Πόσες από αυτές παρατηρούμε πραγματικά; Και για πόσες έχουμε αναρωτηθεί τι είναι αυτό που προκαλεί στην ψυχοσύνθεσή μας; Μία ματιά στο γενικό timeline μπορεί να μας δώσει απρόσμενες απαντήσεις, αν σκεφτούμε σε βάθος τον καταιγισμό των οπτικών πληροφοριών. Ρίχνω μία ματιά στο κεντρικό wall του fb.

#1: Μερικές φωτογραφίες από νέες version αρχαίων αντικειμένων! Ένας πολεμικός θώρακας, μία χτένα που αναπαράγει μία πολεμική μάχη, και μεταδίδει στον σύχρονο κόσμο μας την μεγαλειότητα και το κάλος των αρχαίων Ελληνίδων .

#2 : To Daily Starfax της Lifo, η ανάλυση των ζωδίων και από κάτω μία τεράστια εικόνα ενός σμήνους πουλιών, που αποδημούν κατά την διάρκεια ενός μελαγχολικού απογεύματος.

#3 : Post γνωστού blog, με βαρύγδουπο τίτλο : «*πολεμικό το κλίμα στην…»

* το λεκτικό hack θα μας απασχολήσει λίγο παρακάτω..

#4: Το λεπτομερές πορτραίτο του πιό πρόσφατου Μανιακού δολοφόνου των Ήπα, με φωτογραφίες από στιγμές της ζωής του…

#5,#6,#7: διαφήμιση, event, διαφήμιση…

Εδώ σκέφτομαι πως είχα δει όλες αυτές τις δημοσιεύσεις, μα δεν θυμόμουν καμία απο αυτές. Όταν τις παρατήρησα ανακάλεσα πως τις είχα ήδη ξαναδεί, γιατί το αποτύπωμά τους είχε ήδει μείνει στο υποσυνείδητό μου… Ποιό είναι όμως αυτό το αποτύπωμα; Ας προσπαθήσω να δω το κάθε ένα ξεχωριστά, σύμφωνα πάντα με τα δικά μου κριτήρια σκέψης: τα πολεμικά αντικείμενα, αρχαίας ελληνικής προέλευσης, θα με κάνουν να σκεφτώ το μεγαλείο που κουβαλάμε πίσω μας. Το κάλος των αντικειμένων, θα με κάνουν να αναρωτηθώ πως θα ήταν να ζεις σε μία τέτοια εποχή.

Δεν θα με κάνουν όμως να σκεφτώ νέα πράγματα, για να εξελίξω τον εαυτό μου και τον περίγυρό μου για ένα καλύτερο αύριο, και όχι χτες. Σε πρώτη θέα, δεν θα με κάνουν να σκεφτώ πως ενδόμυχα ισως το υποσυνείδητό μου σκεφτεί πως αυτά τα αντικείμενα αφορούν και εξυμνούν τον ΠΟΛΕΜΟ, την νίκη μέσα από βίαιες διαδικασίες! και πολλά ακόμη αρνητικά συναισθήματα.

Στο αμέσως επόμενο, μπορώ να διαβάσω το μέλλον μου σύμφωνα με τις αστρολογικές προβλέψεις, βλέποντας εκατοντάδες πουλιά να πετούν μακρυά. Ομολογουμένως όμορφη εικόνα, μα ίσως υποσυνείδητα να σκεφτώ πως η κατάσταση είναι αρκετά μελαγχολική τριγύρω και μήπως θα πρέπει να φύγω και εγώ, να ευχηθώ πως θα ήταν καλύτερο να είχα κ γώ φτερά να πετάξω μακρυά… επίσης δεν μπορώ να παραβλέψω την κρυμμένη αλληγορία, σκεπτόμενος τις χιλιάδες των ανθρώπων της γενιάς μου που βρίσκονται κάπου αλλού πλέον και όχι εδώ..

Εδώ ίσως να πείτε πως όλο αυτό είναι απλά υπερβολικό, όμως θα εκπλαγείτε αν περάσετε μία βόλτα από τα εργαστήρια των γραφικών εφαρμογών, όπου και θα διαπιστώσετε πως τα υποσυνείδητα μηνυματα που περνούν οι χρωματισμοί στον ανθρώπινο ψυχισμό είναι άμεσα και καίρια. Όχι η εικόνα, ένα απλό χρώμα. Για παράδειγμα, σχεδόν το σύνολο των φαστ φουντ, έχουν ως κύρια βάση το κόκκινο χρώμα στα logos, ταμπέλες και διαφημιστικά τους, για τον απλό λόγο πως το κόκκινο προκαλεί το μάτι, φέρνει τον άνθρωπο κοντά, αλλά αυτή η επιρροή του χρώματος είναι σύντομη και έπειτα απο μικρό χρονικό διάστημα προκαλεί απώθηση!

Φανταστείτε λοιπόν τι επιφέρει μία εικόνα στον ανθρώπινο ψυχισμό!

Λεκτικό mind hack

Η χρήση των λέξεων, ιδανικά σε συνδυασμό με τις εικόνες, σφηνώνει ακόμη περισσότερο το υποσυνείδητο μήνυμα στο μυαλό του ανθρώπου. Εδώ αξίζει να αναφέρουμε κάτι που παρατηρήθηκε στο web. Τα διάφορα blogs που ήθελαν να προβάλουν σε όλο και πιο πολλούς ανθρώπους την είδηση χρησιμοποιούσαν και χρησιμοποιούν με κεφαλαία γράμματα την λέξη ΣΟΚ! Αρκετές φορές συνακολουθούμενη από αρκετά θαυμαστικά. Λες και η λέξη σοκ, απο μόνη της δεν αρκεί για να λειτουργήσει… βέβαια εδώ έχουμε ένα διαφορετικό φαινόμενο.

Αφού πρώτα η λέξη λειτούργησε στον ανθρώπινο ψυχισμό κυριολεκτικά ως σοκ, στην συνέχεια συνηθίστηκε, έγινε κοινότυπη και πλέον δεν επιδρά απαξιωτικά. Δεν θα ήταν κακή ιδέα βλέποντας τους τίτλους αλλά και το περιεχόμενο των post, να φιλτράρουμε την πληροφορία που λαμβάνουμε, μιας και έτσι ίσως να απαγκιστρωθούμε από τοmind hack που έχει επιφέρει σχεδόν την αδράνεια της σκέψης.

Έτσι, ο άνθρωπος έφτασε στο σημείο να παρακολουθεί τα πάντα, ανεξαρτήτως φρικαλεότητας, σημασίας, βιαιότητας, χυδαιότητας μεταφέρει το όποιο νέο/ μήνυμα. Εδώ επαναφέρω το post σχετικά με τον δολοφόνο.ένα ψυχογράφημα σχεδόν του ανθρώπου που αποστόμωσε τον πλανήτη λίγες ημέρες πριν, που όταν το διαβάσει κάποιος, αναδιπλώνει ανάμεικτα συναισθήματα σε καιρούς που τα πράγματα τριγύρω είναι ζόρικα. Μία διπλή προσέγγιση…

Αυτή η διπλή προσέγγιση υπάρχει στο σύνολο των πληροφοριών που λαμβάνουμε αυτή την εποχή. Η χρήση της εικόνας έχει εξελιχθεί από την στιγμή που μεταπηδήσαμε από τις τηλεοράσεις στις οθόνες των pc, η των όποιων άλλων συσκευών χρησιμοποιούμε. Αξίζει να την παρατηρήσουμε, και να απομονώσουμε τις παρεμβολές, μη επιτρέποντας την εισχώρηση της στην δική μας νόηση…

Ο σκοπός αυτού του καταιγισμού ήταν και είναι προφανής. Η απόλυτη χαλιναγώγηση του κοινωνικού συνόλου, που κατά την γνώμη μου έχει ήδη επιτευχθεί. Ο άνθρωπος, λιγοστεύει τις ουσιώδεις και δημιουργικές στιγμές της ζωής του, μειώνει την ανθρώπινη επαφή, σταματα σχεδόν να απολαμβάνει. Μονάχα διαμοιράζει ψηφιακές πληροφορίες, εικόνες, λέξεις! Ζούμε στην εποχή όπου η εικόνα του facebook στο tablet αξίζει περισσότερα από την θάλλασα, τον Ήλιο και τα κύματα που σκάνε μπροστά σου την ώρα που λιάζεσαι σερφάροντας, λαμβάνοντας ακόμη περισσότερα info-hacs

http://www.apocalypsejohn.com

Tέρμα στις ρυτίδες με… χαστούκια!

«Θα προτιμούσες να κάνεις ενέσεις στο πρόσωπό σου ή να σε χαστουκίζουν;»! Αυτό το ερώτημα θέτει η Madame Tata στους πελάτες της, οι οποίοι, μάλιστα, δεν αργούν καθόλου να αποφασίσουν, επιλέγοντας να δεχτούν μερικά… χαστουκάκια στο πρόσωπό τους.

Και αν νομίζετε ότι τα χαστούκια ως μέσο εναλλακτικής θεραπείας ομορφιάς είναι μάλλον κάτι απίστευτο, σας ενημερώνω ότι όχι μόνο είναι απόλυτα αληθινό γεγονός αλλά αποτελεί νέα αντιγηραντική θεραπεία με άριστα αποτελέσματα.

Μόλις πριν λίγες μέρες άνοιξε στο Σαν Φρανσίσκο το ινστιτούτο ομορφιάς «Tata Massage» που προσφέρει στους πελάτες του τη «θεραπεία με χαστούκια» και υπόσχεται να εξαλείψει τις ρυτίδες μια για πάντα. Βέβαια, το κόστος είναι αρκετά υψηλό για όσους αποφασίσουν να φάνε μερικά χαστούκια, καθώς κάθε συνεδρία κοστίζει 350 δολάρια.

«Πρόκειται για επαναστατική θεραπεία αλλά και μια φυσική εναλλακτική πρόταση στο botox και περιλαμβάνει –εκτός από χαστούκια– δυνατά τσιμπήματα και μαλάξεις στο πρόσωπο», επεξηγεί η Madame Tata από τη μακρινή Μπαγκόκ.

Με την υπόσχεση ότι θα απαλλάξει τους ενδιαφερομένους από τις ρυτίδες και θα τους χαρίσει πιο σφιχτή επιδερμίδα, η Madame Tata επιμένει ότι η τεχνική είναι αρκετά παλιά και περνάει από γενιά σε γενιά στη χώρα της, ενώ η ίδια είναι μία από τις 10 αδειούχες επαγγελματίες στα… θαυματουργά χαστούκια και η μοναδική στο δυτικό ημισφαίριο.

Οι πελάτες (άντρες-γυναίκες) τη λατρεύουν καθώς το… λέει το χεράκι της! Η αντιρυτιδική «βιαιοπραγία» ήδη κάνει θραύση, καθώς τα θεαματικά αποτελέσματα είναι ορατά από το πρώτο ακόμη χαστουκάκι!

 http://perierga.gr

Γραφείο φορτίζει κινητά με… ορθοπεταλιές!

Η άσκηση είναι μια αναγκαιότητα, όπως άλλωστε και η… φόρτιση των συσκευών που χρησιμοποιούμε καθημερινά! Το WeBike είναι ένας καινοτόμος τρόπος για να κάνουμε και τα δύο ταυτόχρονα. Πρόκειται για ένα κατά τα άλλα συνηθισμένο γραφείο εργασίας ο χρήστης του οποίου μπορεί να κάνει στατικό ποδήλατο και παράλληλα να φορτίζει κινητά και tablets.

Η δημιουργός του Patricia Ceysens είχε αυτή την ευφάνταστη ιδέα όταν δούλευε πολλές ώρες καθιστή στο γραφεί και δεν είχε καθόλου χρόνο για προπόνηση. Η κομψή σχεδίαση περιλαμβάνει ένα στρογγυλό τραπέζι με ενσωματωμένα καθίσματα στη βάση των οποίων υπάρχουν πετάλια. Ο χρήστης το μόνο που έχει να κάνει είναι να συνδέσει τη συσκευή που θέλει να φορτίσει και μετά… ορθοπεταλιές!

Σύζυγος αγόρασε 55.000 φορέματα για τη γυναίκα του!

Η 76χρονη σήμερα Margot Brockmann μπορεί να υπερηφανεύεται για τη συλλογή της από επίσημα βραδυνά φορέματα που αριθμεί περί τα 55.000 κομμάτια και κοστίζει πάνω από 1.000.000 δολάρια. Υπαίτιος για τη δημιουργία της εξαιρετικής αυτής συλλογής δεν είναι α΄λλος από τον σύζυγό της Paul, ο οποίος για πάνω από 50 χρόνια αγοράζει στη γυναίκα του τουαλέτες για να μην φοράει ποτέ την ίδια στο χορό, όπως λέει ο ίδιος. Το ζευγάρι χορεύει από την αρχή του γάμου του και παλαιότερα πήγαιναν μέχρι και σε τρεις διαφορετικούς χορούς τη μέρα.
 http://perierga.gr

«Η Margot δεν ήθελα να φοράει τα ίδια φορέματα και έτσι της αγόραζα συνεχώς καινούρια. Έκανα οικονομίες και έδινα τα χρήματά μου στα ρούχα της. Ήθελα να είναι η… βασίλισσα του χορού!», λέει ο 78χρονος. Σήμερα έχουν δημιουργήσει στο σπίτι τους μια τεράστια «ντουλάπα» στο γκαράζ, όπου σε ειδικά stands κρεμάνε τα ρούχα, καλυμένα με νάιλον για να μην φθείρονται. Μάλιστα συνηθίζουν να δίνουν κάποια από αυτά σε νεαρές κοπέλες που πηγαίνουν στο χορό.

Ο άνθρωπος που καμία φυλακή δεν μπορούσε να τον κρατήσει

Ο Joseph Bolitho Johns ή αλλιώς Moondyne Joe, γεννήθηκε στην Ουαλία περίπου το 1820. Έχοντας συλληφθεί για μικροκλοπή, καταδικάστηκε να εκτίσει την ποινή του στην Αυστραλία, που ήταν τότε αποικία καταδίκων. Από εκεί και έπειτα μπαινόβγαινε στη φυλακή δραπετεύοντας, για την υπόλοιπη ζωή του. Τελικά οι αρχές κατασκεύασαν ένα κελί ειδικά για αυτόν, από το οποίο επίσης δραπέτευσε.
Η "καριέρα" του Joe άρχισε από τη χώρα καταγωγής του, την Ουαλία. Μια νύχτα, ο Joe και ένας συνεργός του αποφάσισαν να μπουν σε ένα σπίτι για να κλέψουν τυρί και μπέικον, αλλά γρήγορα έγιναν αντιληπτοί από έναν αστυνομικό, ο οποίος τους συνέλαβε. Ο Joe επέμεινε να υπερασπιστεί τον εαυτό του, όπως και έγινε, αλλά επειδή δεν ήταν και πολύ καλός στο να αγορεύει, η ποινή ήταν πολύ πιο βαριά από την προβλεπόμενη με αποτέλεσμα να βρεθεί στην Αυστραλία.
Όταν έφτασε στην Αυστραλία, ο Joe επέδειξε καλή συμπεριφορά και έτσι του έδωσαν μερικές ελευθερίες, ενώ αργότερα του έδωσαν χάρη. Λίγο καιρό μετά όμως, συνελήφθη γιατί πυροσφράγισε ένα αδέσποτο άλογο με το όνομά του −κάτι που στην Αποικιακή Αυστραλία ήταν σοβαρό παράπτωμα.
Φυλακίστηκε αλλά σύντομα δραπέτευσε και πήρε το πυροσφραγισμένο άλογο μαζί του. Μέχρι να τον πιάσουν πάλι, είχε σκοτώσει το άλογο και είχε αφαιρέσει την πυροσφραγίδα. Έτσι, η αστυνομία μπορούσε μόνο να τον κατηγορήσει για δραπέτευση η οποία, σε σχέση με την πυροσφράγιση, ήταν λιγότερο σοβαρό παράπτωμα.
Ο Joe τελικά αφέθηκε ελεύθερος λόγω καλής διαγωγής. Όμως δεν πέρασε πολύς καιρός όταν κατηγορήθηκε για την κλοπή ενός βοδιού, το οποίο μάλιστα αφού το έκλεψε, το έφαγε. Ο Joe πάλι σύντομα δραπέτευσε από την 10ετή φυλάκιση που του είχε επιβληθεί και, μαζί με έναν πρώην κατάδικο,  άρχισαν να διαπράττουν κλοπές και ληστείες σε όλη τη χώρα. Επιπλέον, έδωσε ένα παρατσούκλι στον εαυτό του, το οποίο χρησιμοποίησε και ο Τύπος της εποχής: Moondyne Joe.
Ο Joe τελικά συνελήφθη στα περίχωρα του Γιορκ έχοντας στην κατοχή του ένα κλεμμένο όπλο. Αφού του πέρασαν σιδερένιες χειροπέδες σε πόδια και χέρια, καταδικάστηκε σε 12 μήνες φυλάκιση. Με κάποιον τρόπο όμως κατάφερε να κόψει τα σιδερένια δεσμά του και έτσι κατάφερε να δραπετεύσει, πάλι.
Ύστερα από μια σειρά ληστειών, βρέθηκε για πολλοστή φορά στα χέρια της αστυνομίας. Αυτή τη φορά όμως οι αρχές ήταν προετοιμασμένες. Αφού καταδίκασαν τον Joe σε επιπλέον 5ετή καταναγκαστικά έργα, κατασκεύασαν μόνο για αυτόν ένα ειδικό απαραβίαστο κελί. Όμως, όταν ο Joe έσπαγε πέτρες στην αυλή της φυλακής, τις μάζευε με τέτοιον τρόπο ώστε να κρύβεται από το οπτικό πεδίο των φυλάκων και έτσι κατάφερε να διανοίξει μια τρύπα στον τοίχο του προαυλίου της φυλακής από την οποία και διέφυγε.
Αυτή ήταν η τέταρτη απόδρασή του. Αργότερα, βρέθηκε στο αμπέλι ενός πλούσιου άνδρα, ο οποίος όμως, για κακή τύχη του Joe, είχε καλέσει μια ομάδα αστυνομικών στο αμπέλι του για να δοκιμάσουν το κρασί του. Ο Joe βρέθηκε πολύ γρήγορα στα χέρια τους.
Στην επόμενη φυλακή που πήγε ο Joe- και έχοντας κάνει απανωτές αποτυχημένες προσπάθειες απόδρασης-  τον πλησίασε ο κυβερνήτης και του προσέφερε χάρη υπό έναν όρο: Να μην μπλέκει σε μπελάδες και να μην προσπαθεί να αποδράσει. Και για πρώτη φορά στη ζωή του ο Joe έκανε αυτό που του είπαν.

Πέρασαν 21 χρόνια, σχεδόν χωρίς κανένα επεισόδιο μέχρι ο Joe να πέσει πάλι στα χέρια του νόμου. OJoe είχε ξεπεράσει πια τα 70 του χρόνια και βρέθηκε από την αστυνομία να ζητιανεύει, οπότε συνελήφθη και καταδικάστηκε να εκτίσει ποινή σε φυλακή, από την οποία είχε δραπετεύσει 40 χρόνια πριν. Μολονότι ο Joe έπασχε από κάποια νοητική ασθένεια (πιθανότατα Αλτσχάιμερ ή άνοια), κατάφερε να αποδράσει άλλες τρεις φορές πριν από το θάνατό του.

Η ικανότητα του να "διαβάζεις" τον άνθρωπο

Για ορισμένα επαγγέλματα η επαφή με τα συναισθήματα είναι απαραίτητη. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί απλά να αποτελεί ένα έξτρα "βάρος". Και όπως συμβαίνει με κάθε δεξιότητα που έχει ένας άνθρωπος, το να είναι σε θέση να "διαβάζει" κάποιον άλλο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε για καλό, είτε για κακό.
Ορισμένες από τις μεγαλύτερες στιγμές που έζησε η ανθρωπότητα ήταν "γεμάτες" από συναισθηματική νοημοσύνη.
Όταν για παράδειγμα ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ παρουσίασε το "όνειρό" του, επέλεξε να χρησιμοποιήσει μια γλώσσα, ένα λόγο, ο οποίος θα εισέβαλλε στις καρδιές του ακροατηρίου του.
Αντί να τονίσει την "ιερή υποχρέωση για ελευθερία" ο Κινγκ είπε με βροντερή φωνή: "Η Αμερική έδωσε στους νέγρους μια κακή επιταγή". Υποσχέθηκε ότι μια χώρα που είχε "πνιγεί από τη στυγνή καταπίεση" μπορούσε να μεταμορφωθεί σε μια "όαση ελευθερίας και δικαιοσύνης" και οραματίστηκε ένα μέλλον όπου "στους κόκκινους λόφους της Georgia οι γιοι των πρώην σκλάβων και οι γιοι των πρώην ιδιοκτητών-σκλάβων θα μπορούν να κάθονται μαζί στο κοινό τραπέζι της αδελφοσύνης".
Το "ηλεκτρισμένο" μήνυμά του ήταν γεμάτο από συναισθηματική νοημοσύνη, την ικανότητα δηλαδή να αναγνωρίζει, να καταλαβαίνει και να διαχειρίζεται τα συναισθήματα. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ επέδειξε μια μοναδική ικανότητα να διαχειρίζεται να δικά του συναισθήματα και να πυροδοτεί συναισθήματα στο ακροατήριό του, που τους ωθούσαν στη δράση.
Αναγνωρίζοντας τη δύναμη των συναισθημάτων, ένας ακόμη μεγάλος ηγέτης –για τη δύναμη της επιρροής του και όχι για τις πράξεις του- του 20ου αιώνα, πέρασε πολλά χρόνια μελετώντας τις συναισθηματικές επιδράσεις της "γλώσσας" του σώματός του.
Εξασκώντας τις χειρονομίες του και αναλύοντας τις εικόνες των κινήσεών του, κατάφερε να γίνει ένας "απόλυτα μαγευτικός δημόσιος ομιλητής" λέει ο ιστορικός Roger Moorhouse για τον Αδόλφο Χίτλερ. "Είχε δουλέψει πολύ σκληρά για να το καταφέρει" πρόσθεσε.
Το 1995 το βιβλίο του Daniel Goleman έγινε μπεστ σέλερ, και από τότε ηγέτες, διαμορφωτές χάραξης πολιτικής, παιδαγωγοί κ.ά. "είδαν" στη δύναμη της συναισθηματικής νοημοσύνης τη λύση σε μια σειρά κοινωνικών προβλημάτων.
Ορισμένοι υποστήριξαν για παράδειγμα, όπως αναφέρει ο Adam Grant στο The Atlantic, ότι αν τα παιδιά μάθαιναν πώς να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους, τότε θα ήταν ικανά για μεγαλύτερη συνεργασία και λιγότερο bullying. Αν θα μπορούσαμε να καλλιεργήσουμε τη συναισθηματική νοημοσύνη στους ηγέτες και τους γιατρούς, θα είχαμε περισσότερο ευαίσθητους χώρους εργασίας και καλύτερη υγειονομική περίθαλψη. Έτσι, η συναισθηματική νοημοσύνη κατέληξε να διδάσκεται ευρέως σε γυμνάσια, σχολές διοίκησης επιχειρήσεων και σε φοιτητές ιατρικής.
Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι σημαντική, όμως ο αχαλίνωτος ενθουσιασμός γύρω από αυτήν επισκίασε μια σκοτεινή πλευρά της.
Νέα στοιχεία δείχνουν, ότι όταν οι άνθρωποι ακονίζουν τις συναισθηματικές τους δεξιότητες, γίνονται καλύτεροι στο να χειρίζονται τους άλλους.
Όταν κανείς είναι σε θέση να ελέγξει τα δικά του συναισθήματα, μπορεί και να τα διαχωρίσει και να συγκαλύψει τα πραγματικά του αισθήματα. Όταν γνωρίζει τι νιώθουν οι άλλοι, μπορεί να "μπει" μέσα στην καρδιά και το μυαλό τους και να τους παρακινήσει να δράσουν ενάντια στο συμφέρον τους.
Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα, επικεφαλής της οποίας ήταν ο καθηγητής του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ Jochen Menges, οι ειδικοί εκτιμούσαν ότι όταν ένας ηγέτης δίνει μια εμπνευσμένη ομιλία γεμάτη με συγκίνηση, το κοινό είναι λιγότερο πιθανό να εξετάσει το μήνυμα που θέλει να μεταδώσει ο ίδιος και να θυμάται λιγότερα στοιχεία από το περιεχόμενό της. Κι όμως, τα μέλη του ακροατηρίου είχαν συγκινηθεί σε τέτοιο βαθμό από την ομιλία, που ισχυρίζονταν ότι μπορούσαν να θυμηθούν το μεγαλύτερο μέρος αυτής.
Οι συγγραφείς της μελέτης ονομάζουν το φαινόμενο αυτό "the awestruck effect" (η επίδραση του δέους), όμως θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς και ως "επίδραση του σοκ", που σε κάνει να μένεις άφωνος, σημειώνει ο αρθρογράφος.
Οι ηγέτες που "κατέχουν" τα συναισθήματα μπορούν να στερήσουν από το ακροατήριό τους την ικανότητα στη λογική. Αν μάλιστα, οι αρχές και οι αξίες που πρεσβεύουν είναι εντελώς "ξένες" από τις δικές του, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι καταστροφικά.
Νέα στοιχεία υποδηλώνουν ότι όταν οι άνθρωποι έχουν αυτό-εξυπηρετούμενα κίνητρα, η συναισθηματική νοημοσύνη γίνεται ένα "όπλο" στα χέρια τους, για να χειρίζονται τους άλλους.
Ο ψυχολόγος Stéphane Côté από το πανεπιστήμιο του Τορόντο διεξήγαγε μια έρευνα ανάμεσα στους υπαλλήλους του ιδρύματος, οι οποίοι συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο γύρω από τις Μακιαβελικές τους τάσεις και υποβλήθηκαν σε ένα τεστ που μετρούσε τις γνώσεις τους γύρω από τις αποτελεσματικές στρατηγικές για τη διαχείριση των συναισθημάτων.
Ο Côté και η ερευνητική του ομάδα αξιολόγησαν πόσο συχνά οι υπάλληλοι υπονόμευαν εσκεμμένα τους συναδέλφους τους. Οι υπάλληλοι που σχετίζονταν με τις πιο επιβλαβείς συμπεριφορές ήταν "Μακιαβελικοί" με υψηλά επίπεδα συναισθηματικής νοημοσύνης.
Χρησιμοποιούσαν τις συναισθηματικές δεξιότητές τους για να υποβαθμίσουν και να φέρουν σε δύσκολη θέση τους συναδέλφους τους, για ίδιον όφελος.
Σε μια άλλη έρευνα, που έκανε ο καθηγητής του πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ Gideon Kunda, σε μια εταιρεία υπολογιστών, ένας μάνατζερ παραδέχτηκε ότι είχε πει σε κάποιον συνάδελφό του πόσο ενθουσιασμένοι ήταν όλοι με τη δουλειά του, αλλά την ίδια στιγμή ανέφερε ότι "κρατούσε αποστάσεις από το project αυτό, έτσι ώστε όταν αποτύγχανε, ο πρόεδρος της εταιρείας να κατηγορούσε εκείνον τον υπάλληλο".
Βέβαια, οι άνθρωποι δε χρησιμοποιούν πάντα τη συναισθηματική νοημοσύνη για φαύλους σκοπούς.
Τις περισσότερες φορές, οι συναισθηματικές δεξιότητες αποτελούν απλά ένα "εργαλείο" για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων.
Σχετικά πρόσφατα οι ψυχολόγοι Dana Joseph και Daniel Newman από το πανεπιστήμιο της Φλόριδα και του Ιλινόις αντίστοιχα, ανέλυσαν διεξοδικά κάθε έρευνα που είχε εξετάσει τη σχέση ανάμεσα στη συναισθηματική νοημοσύνη και την απόδοση στο χώρο εργασίας.
Αναλύοντας εκατοντάδες μελέτες από χιλιάδες υπαλλήλους από 191 διαφορετικά επαγγέλματα, δε φάνηκε να υπάρχει σταθερή σχέση ανάμεσα στη συναισθηματική νοημοσύνη και την καλύτερη απόδοση.
Στα επαγγέλματα που απαιτούσαν ιδιαίτερη προσοχή στα συναισθήματα, η υψηλότερη συναισθηματική νοημοσύνη μεταφραζόταν και σε καλύτερη απόδοση.
Οι πωλητές, οι μεσίτες, οι τηλεφωνικοί αντιπρόσωποι και οι σύμβουλοι που γνώριζαν πώς να "διαβάζουν" και να διαχειρίζονται συναισθήματα, διακρίνονταν στο χώρο εργασίας τους. Ήταν σε θέση να γνωρίζουν πώς να αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά κάθε πιεστική και αγχωτική κατάσταση, παρέχοντας τις υπηρεσίες τους με… χαμόγελο.
Ωστόσο, στα επαγγέλματα που υπήρχαν λιγότερες συναισθηματικές απαιτήσεις, τα αποτελέσματα ήταν αντίστροφα. Όσο μεγαλύτερη συναισθηματική νοημοσύνη διέκρινε τους υπαλλήλους, τόσο πιο χαμηλή ήταν και η απόδοσή τους.
Για τους μηχανικούς, επιστήμονες και λογιστές η συναισθηματική νοημοσύνη ήταν περισσότερο μειονέκτημα, παρά προσόν.
Αν και απαιτείται να γίνουν περισσότερες μελέτες γύρω από το θέμα αυτό, μια εξήγηση είναι ότι οι εργαζόμενοι αυτοί έδιναν μεγαλύτερη προσοχή στα συναισθήματά τους, αντί να επικεντρώνονται στα καθήκοντά τους.
Χάρη σε πιο αυστηρές μεθόδους έρευνας, υπάρχει αυξανόμενη αναγνώριση ότι η συναισθηματική νοημοσύνη -όπως και κάθε δεξιότητα- μπορεί να χρησιμοποιηθεί για καλό ή για κακό.
Έτσι, καταλήγει ο αρθρογράφος, αν πρόκειται διδάσκουμε τη συναισθηματική νοημοσύνη στα σχολεία και στους χώρους εργασίας, ίσως θα πρέπει να εξετάσουμε καλύτερα τις αξίες που τη συνοδεύουν και πού είναι πραγματικά χρήσιμη.

Οι άντρες ακούνε τις γυναίκες μόνο… τα έξι πρώτα λεπτά

Ο μέσος άντρας «αντέχει» να ακούει τη γυναίκα του να μιλά για το φαγητό που δεν πέτυχε, τον ανάδρομο Ερμή, τα συναισθήματά της και ό,τι άλλο την απασχολεί μόλις για έξι (ολόκληρα!) λεπτά.

Αντίθετα, όταν μιλά με τα φιλαράκια του για μπάλα, αθλητικά και το σεξ οι «αντοχές» του όχι μόνο αυξάνονται, αλλά υπερδιπλασιάζονται, φτάνοντας συνολικά τα 15 λεπτά.

Σε αυτό τουλάχιστον το συμπέρασμα κατέληξε μια έρευνα, που διεξήχθη ανάμεσα σε 2.000 ενήλικες και την οποία επικαλείται η Mail Online σε δημοσίευμά της.

Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, πάνω από τους μισούς άντρες που συμμετείχαν σε αυτή παραδέχτηκαν ότι δεν είναι καθόλου καλοί ακροατές… εκτός κι αν πρόκειται για αθλητικά.

Σε ό,τι αφορά τις γυναίκες, το αγαπημένο τους θέμα συζήτησης είναι φυσικά η σχέση τους με το σύντροφό τους, με το 55% των ερωτηθεισών να δηλώνει ότι θέλει να μιλά για τον άντρα που υπάρχει στη ζωή της.

Τέσσερις φορές την εβδομάδα, ο μέσος άντρας «κατεβάζει» ρολά στα αυτιά του, αποφεύγοντας να ακούσει τη σύντροφό του. Αφορμή γι’ αυτό αποτελούν συνήθως θέματα συζήτησης που αφορούν κάποιο πρόσωπο που δε γνωρίζουν, για συναδέλφους, για σελέμπριτις και για… ρούχα.

Κι αν νομίζετε ότι μπορείτε να καταφέρετε να περάσει απαρατήρητη η… αδιαφορία σας… γελιέστε! Το 55% των γυναικών παραδέχτηκε, ότι συνηθίζει να τσεκάρει τακτικά το κατά πόσο ο σύντροφός τους προσέχει αυτά που του λένε, επιστρατεύοντας διάφορα «τεστ».

Άνθρωποι που επέζησαν μετά την... εκτέλεσή τους

Η άποψη που ήθελε έναν άνθρωπο αν κατάφερνε να... επιβιώσει μετά την εκτέλεσή του και να... μην εκτελεστεί για δεύτερη φορά, ήταν μύθος. Άλλωστε γι' αυτό χρησιμοποιούνταν πολλές φορές η φράση «μέχρι να πεθάνει». Αυτό σήμαινε με άλλα λόγια, ότι οι εκτελεστές θα... έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να σιγουρέψουν ότι το «ταξίδι» του καταδικασμένου είχε μόνο έναν «τελικό προορισμό»: το θάνατο.Παρόλ' αυτά, όπως αναφέρει σε άρθρο της η Therese Oneill στο «The Week», υπήρχαν και... εξαιρέσεις! Κάποιοι κατάφερναν τελικά να... γλιτώσουν τη ζωή τους, μετά την εκτέλεσή τους!
1. The Man Franks
Ένα δολοφόνος, γνωστός ως «The Man Franks», όπως αναφέρει ένα αυστραλιανό έγγραφο του 1872, επέζησε της εκτέλεσής του χάρη στην... ανικανότητα του εκτελεστή του.
Είχε την ατυχία (ή τύχη) να είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα εκτελούνταν στο προσφάτως ιδρυθέν βασίλειο των Φίτζι (τα επόμενα δύο χρόνια εξαιτίας του τεράστιου χρέους έγινε βρετανική αποικία).
Οι εκτελεστές δεν ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν και η εκτέλεση έγινε τελικά μερικές ώρες μετά την προγραμματισμένη ώρα, καθώς ο σερίφης δε θεωρούσε βολική εκείνη τη στιγμή. Το σχοινί βράχηκε από τη βροχή και χρειάστηκε να το βάλουν να στεγνώσει δίπλα σε μια φωτιά.
Τού πέρασαν τη θηλιά γύρω από το κεφάλι, αλλά δε μπόρεσαν να τή σφίξουν πολύ, και παρότι ο Franks έπεσε μετά από μερικά λεπτά άρχισε να κινείται και να τούς μιλάει, εκλιπαρώντας τους να τον «γλιτώσουν από τη δυστυχία του». Καθώς τα χέρια του δεν ήταν δεμένα σωστά, κατάφερε να φτάσει το σχοινί στο λαιμό του και να το βγάλει, συγχωρώντας μάλιστα όσους βρίσκονταν γύρω του για το «παιχνίδι» που έπαιξαν με την εκτέλεσή του.
Τελικά, ένας ανώτερος υπάλληλος έκοψε το σχοινί με αποτέλεσμα να πέσει με δύναμη στο έδαφος, μιας και κανείς δε σκέφτηκε να τον... κατεβάσουν απαλά με τη βοήθεια του σχοινιού.
Μετά από αυτό το... θέαμα, κανείς δεν ήθελε να το ξαναπεράσει και στον Franks δόθηκε χάρη. Οι τοπικοίαξιωματούχοι και οι κάτοικοι δέχτηκαν να εξοριστεί.
2. Anne Greene
Όταν το 1650 η Anne Greene ήταν 22 ετών, εργαζόταν ως υπηρέτρια στο σπίτι του Sir Thomas Read. Τήν άφησε έγκυο ο εγγονός του, ωστόσο εκείνη ισχυριζόταν ότι δεν ήξερε ότι κυοφορούσε ένα παιδί.
Μια μέρα ενώ ανακάτευε ένα δοχείο που περιείχε βύνη ένιωσε αδιαθεσία. Απέβαλλε το έμβρυο και τρομαγμένη καθώς ήταν το έκρυψε μέσα σε στάχτες και χώμα.
Εκείνη την εποχή όμως υπήρχε ένας νόμος, που ήθελε κάθε μη παντρεμένη γυναίκα που έκρυβε μια εγκυμοσύνη ή θνησιγένεια, να κατηγορείται για βρεφοκτονία.
Παρότι οι μαίες επιβεβαίωσαν ότι το έμβρυο ήταν πολύ μικρό για να κατάφερνε να επιβιώσει, η Greene καταδικάστηκε σε κρέμασμα στην αυλή του κάστρου της Οξφόρδης.
Με τα τελευταία της λόγια καταδίκασε «την ασέλγεια της οικογένειας στην οποία ζούσε».
Το άψυχο σώμα της μεταφέρθηκε σε μια ιατρική σχολή για το μάθημα της ανατομίας. Όταν ανοίχτηκε το φέρετρο οι γιατροί διαπίστωσαν ότι το στήθος της ανεβοκατέβαινε. Ξεκίνησαν αμέσως τις προσπάθειες να την επαναφέρουν και... το κατάφεραν.
Ο λαός το είδε σαν θέλημα του Θεού. Η Greene πήρε το φέρετρό της μαζί της και μετακόμισε σε μια άλλη πόλη, όπου παντρεύτηκε και έκανε παιδιά.
3. Half-Hangit Maggie
Η Maggie Dickson έμεινε έγκυος ενώ ο ναυτικός άντρας της έλειπε σε ταξίδι. Το γεγονός αυτό ήταν καταστροφικό για μια γυναίκα του 1724. Προσπάθησε να κρύψει την εγκυμοσύνη της, γιατί ήταν παράνομη, όμως δεν τα κατάφερε.
Καταδικάστηκε με θάνατο στην κρεμάλα. Η οικογένειά της πήρε στη συνέχεια το πτώμα και καθώς το μετέφεραν στο νεκροταφείο, άκουσαν κάποια μικρά χτυπήματα, που προέρχονταν από το... φέρετρο.
Η Maggie επέζησε και έγινε πολύ διάσημη. Τής έδωσαν το παρατσούκλι «Half-Hangit Maggie». Έζησε ακόμη 40 χρόνια και σήμερα υπάρχει ένα εστιατόριο προς τιμήν της στον τόπο όπου... κρεμάστηκε!
4. Inetta de Balsham
Η Inetta de Balsham καταδικάστηκε για υπόθαλψη εγκληματιών το 1264. Σύμφωνα με επίσημα έγγραφα, κρεμάστηκε στις 9 το πρωί της Δευτέρας 16 Αυγούστου και έμεινε στην αγχόνη μέχρι το πρωί της επομένης.
Όταν τήν κατέβασαν ήταν ακόμη ζωντανή. Η επιβίωσή της τράβηξε την προσοχή του Βασιλιά Ενρίκου του τρίτου, ο οποίος και τής απένειμε χάρη.
5. Romell Broom
Το να καταφέρει κανείς να επιβιώσει μιας... σύγχρονης εκτέλεσης, μπορεί να χαρακτηριστεί και ως «θαύμα».
Οι θανατηφόρες ενέσεις είναι έτσι «σχεδιασμένες» ώστε να προκαλούν γρήγορο, ανώδυνο και... αλάνθαστο θάνατο.
Δε συνέβη το ίδιο όμως και στην περίπτωση του Romell Broom.
Το 2009 καταδικάστηκε για απαγωγή, βιασμό και δολοφονία και ήταν ο πρώτος άνθρωπος που επέζησε μετά από... εκτέλεση με θανατηφόρα ένεση.
Οι εκτελεστές του προσπαθούσαν επί δύο ώρες να βρουν κατάλληλη φλέβα, όμως το μόνο που κατάφερναν ήταν να «βρίσκουν» σε κόκαλο ή μύες. Κάθε φορά που «έπιαναν» φλέβα, έσπαγε.
Ο Romell επέστρεψε στο κελί του και τού δόθηκε μια εβδομάδα αναστολή.
Σε αυτό το διάστημα οι δικηγόροι του υποστήριξαν ότι είχε υποφέρει μια βασανιστική και επίπονη τιμωρία και ξεκίνησαν ένα κίνημα, προκειμένου να αλλάξουν οι νόμοι σχετικά με τη θανατική ποινή με ένεση στις ΗΠΑ, ισχυριζόμενοι ότι αν σκότωναν τον Romell θα «κατέστρεφαν το μοναδικό στοιχείο που υποστήριζε την υπόθεσή τους».
Είναι ακόμη ζωντανός, περιμένοντας την εκδίκαση της έφεσης.
6. Ewan Macdonald
Το 1752 ο Ewan Macdonald μπλέχτηκε σε καυγά με τον Robert Parker. Όταν ο δεύτερος προσπάθησε να φύγει, ο Macdonald τον ακολούθησε και τον μαχαίρωσε στο λαιμό.
Κρίθηκε ένοχος για δολοφονία και καταδικάστηκε σε κρέμασμα στο Newcastle. Το σώμα του μεταφέρθηκε σε ιατρική σχολή για να χρησιμοποιηθεί για το μάθημα της ανατομίας. Ήταν η μοναδική ευκαιρία που είχαν οι γιατροί για να μελετήσουν νόμιμα ανατομία.
Προς μεγάλη έκπληξη του γιατρού, στον οποίο είχε ανατεθεί το... «πτώμα» του, όταν μπήκε στην αίθουσα όπου βρισκόταν το χειρουργικό τραπέζι, ο γιατρός βρήκε τον Macdonald να κάθεται επάνω σε αυτό.
Σε αυτήν την περίπτωση όμως ο γιατρός αποφάσισε να... αποτελειώσει το έργο του εκτελεστή και... τόν χτύπησε με ένα σφυρί στο κεφάλι.
Λέγεται ότι μερικά χρόνια μετά, ο ίδιος γιατρός σκοτώθηκε όταν το άλογό του τού έδωσε μια κλωτσιά στο κεφάλι!

Σεξ; Όχι ευχαριστώ, θα πάρω καφέ

Τι είναι αυτό που ξεσηκώνει, εξιτάρει, εμπνέει και φτιάχνει τη διάθεση το πρωί; Πριν βιαστείτε να απαντήσετε, ας δούμε τι απάντησαν όσοι συμμετείχαν στη σχετική έρευνα του Le Méridien hotel group. Το 53% λοιπόν, δήλωσε πως προτιμά μια κούπα καφέ απ’ το να κάνει σεξ το πρωί. Και όχι μόνο αυτό.
Σύμφωνα με τα ερωτηματολόγια, το 78% των ανθρώπων παγκοσμίως είναι τόσο πολύ εθισμένο στην καφεΐνη, που θα προτιμούσε να απέχει ένα ολόκληρο χρόνο από το αλκοόλ, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή το σεξ, παρά να στερηθεί επί ένα χρόνο το αγαπημένο του ρόφημα. Η έρευνα της γαλλικής αλυσίδας ξενοδοχείων περιέλαβε πελάτες από έξι διαφορετικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και της Κίνας. Και αποκάλυψε κάτι λίγο πολύ γνωστό: το πόσο εξαρτημένη είναι η πλειονότητα των ανθρώπων από τον καθημερινό τους καφέ.
Για του λόγου το αληθές, το 16% παραδέχτηκε πως χωρίς καφέ αισθάνονται λιγότερο δημιουργικοί, το 22% πως δε μπορούν καν να σηκωθούν απ’ το κρεβάτι και ένα ακόμα 16% πως δε μπορεί να αντιμετωπίσει τους υπόλοιπους ανθρώπους σε καθημερινές συναναστροφές.

Τι μπορεί να σημαίνει η συγκεκριμένη πινακίδα;

Τα παράξενα της Νοτιοανατολικής Ασίας εντυπωσιάζουν. Ιδίως όταν πρόκειται για μυστηριώδη αντικείμενα ή εμπόδια που συναντάμε στο δρόμο μας.
Φεύγοντας από το αεροδρόμιο Changi της Σιγκαπούρης με λεωφορείο ή ταξί, ο ταξιδιώτης θα παρατηρήσει έκπληκτος τα πολύχρωμα παρτέρια, τα δέντρα, άψογα κουρεμένα, να μοιάζουν από οποιαδήποτε απόσταση σαν μπονζάι.
Μακροχρόνια φιλοδοξία της Σιγκαπούρης ήταν να γίνει μια αναπτυσσόμενη μητρόπολη από κάθε άποψη. Όχι μια πόλη με πολλούς κήπους, αλλά μια πόλη κήπος.
Μια πόλη με τους μεγαλύτερους αυτοκινητόδρομους, η οποία θα θυμίζει ένα ιδιαίτερα γόνιμο έκθεμα βοτανολογίας.
Το περίεργο σε αυτή την ιδανική πόλη είναι οι ενδείξεις των πινακίδων κυκλοφορίας, όπως αυτή που βλέπετε παραπάνω και τραβάει την προσοχή. Στην πινακίδα απεικονίζεται μία ομπρέλα με μία και μοναδική σταγόνα βροχής στο δεξί πάνω μέρος της.
Πρόκειται για πινακίδα που οδηγεί σε θεματικό πάρκο της Mary Poppins;
Κι όμως όχι.
Αυτές οι πινακίδες βρίσκονται διάσπαρτες παντού. Στην πραγματικότητα, δείχνουν το δρόμο στους οδηγούς δικύκλων προς ειδικά στεγασμένα καταφύγια, όπου μπορούν να αντιμετωπίσουν μία καταιγίδα, φαινόμενο ιδιαίτερα συχνό στην περιοχή.
Αν οι ξένοι δεν είναι ιδιαίτερα εξοικειωμένοι με αυτή τη μορφή καταφυγίων, μάλλον θα καταλάβουν τη σημασία τους όταν δουν τους ουρανούς να ανοίγουν, όπως συμβαίνει πολύ συχνά στη Σιγκαπούρη. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ύψος των βρόχινων υδάτων φτάνει περίπου τα τρία μέτρα κατά μέσο όρο κάθε χρόνο σε αντιστοιχία με την επιφάνεια του νησιού.