Απίθανοι άνθρωποι με ψυχικές ασθένειες

«Οι άνθρωποι με αποκαλούν τρελό», διαμαρτυρόταν εντόνως ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, χωρίς αυτό να του στερήσει βέβαια τη δυνατότητα να γίνει ένας από τους πλέον περίφημους συγγραφείς του κόσμου!

Από την αυγή της ανθρωπότητας, θα έλεγε κανείς, ο κόσμος ήταν γεμάτος από όλων των λογιών τις ψυχικές νόσους, με τους τρελούς να αντιμετωπίζονται με φόβο και καχυποψία.

Είτε υπέφεραν πραγματικά από ψυχασθένειες είτε ήταν απλώς ιδιαιτέρως εκκεντρικοί (γεγονός που «μυρίζει» ψυχολογικές διαταραχές), οι συναρπαστικοί «τρελοί» της Ιστορίας άφησαν το στίγμα τους στον κόσμο, με την ιδιαίτερη συνεισφορά τους.

Ξεσπάσματα θυμού, κλινικές κυκλοθυμίες, καταθλίψεις, μελαγχολίες και μυαλά που δούλευαν απλώς διαφορετικά από το σύνηθες έχουν συνεισφέρει καθοριστικά στον τομέα τους.

Από απίστευτες εφευρέσεις και μαθηματικές θεωρίες μέχρι ποίηση και τέχνη, οι «τρελοί» είχαν πράγματι κάτι να πουν!

Ας τους ακούσουμε...

Βασιλιάς Κάρολος ΣΤ' της Γαλλίας 



Επονομαζόμενος και ως «Κάρολος ο Τρελός»(!), ο περίφημος βασιλιάς της Γαλλίας ηγεμόνευσε από το 1380-1422, ενώ 12 χρόνια μετά την ενθρόνισή του θα ξεκινούσε η περιπέτειά του με την τρέλα. Πολυάριθμα επεισόδια φανερώνουν την ψυχασθένειά του, με το πιο εύγλωττο να είναι φυσικά ο καιρός που δεν θυμόταν ότι ήταν ο βασιλιάς της Γαλλίας και αργότερα ούτε και το όνομά του. Τη γυναίκα και τα παιδιά του τα ξεχνούσε συχνά, ενώ για μια περίοδο 5 μηνών το 1405 αρνιόταν σθεναρά να αλλάξει ρούχα και να κάνει μπάνιο. Κι αν πιστέψουμε τα γραπτά του Πάπα Πίου Β', ο Κάρολος ΣΤ' πίστευε ότι ήταν καμωμένος από γυαλί, έπρεπε λοιπόν να παίρνει τα απαραίτητα μέτρα κάθε φορά για να μη σπάσει! Τι μέτρα; Δεν άφηνε κανέναν να τον αγγίξει, την ώρα που παράγγελνε στον βασιλικό ράφτη ενισχυμένα ρούχα...

Αβραάμ Λίνκολν 



Ο 16ος πρόεδρος των ΗΠΑ, ο άνθρωπος που ελευθέρωσε τους Αφρο-Αμερικανούς από τα δεσμά τους και έκανε τόσα και τόσα καλά, υπέφερε από αυτό που ο ίδιος ονόμαζε «τάση προς τη μελαγχολία». Κι ενώ όλοι μας περνάμε περιόδους μελαγχολίας, αν ζούσε σήμερα ο Λίνκολν θα χαρακτηριζόταν μανιοκαταθλιπτικός. Η κλινική του κατάθλιψη τον εξουθένωνε, με κάποιους βιογράφους του να αναφέρουν ακόμα και απόπειρα αυτοκτονίας. Ξεσπούσε σε ανεξέλεγκτα κλάματα, ένιωθε συχνά την αίσθηση του αβοήθητου, ενώ αφηνόταν σε θρησκευτικές και μοιρολατρικές προσεγγίσεις για να παλέψει την κακή του διάθεση και τη χρόνια κατάθλιψή του. Όσο για το περίφημο χιούμορ του, το χρησιμοποιούσε ως αντιστάθμισμα στη μόνιμη λύπη του...

Βίνσεντ Βαν Γκογκ



Και ποιος δεν ξέρει τον περίφημο μετα-ιμπρεσσιονιστή ζωγράφο που έκοψε το αυτί του και αργότερα αυτοκτόνησε; Η αθρόα κατανάλωση αψεντιού και η πολύωρη εργασία του κάτω από τον καυτό ήλιο της Νότιας Γαλλίας πιστεύεται ότι του προκάλεσαν εγκεφαλική βλάβη, η οποία εκδηλωνόταν με απανωτές επιληπτικές κρίσεις. Η βίαιη πινελιά και η «τραχιά» τεχνοτροπία του αποκαλύπτουν εξάλλου σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια τον παλλόμενο εσωτερικό του κόσμο, την ίδια στιγμή που οι κυκλοθυμικές του τάσεις και οι περίοδοι μελαγχολίας που περνούσε υποδηλώνουν διπολική διαταραχή...

Έρνεστ Χέμινγουεϊ



Ο βραβευμένος με Πούλιτζερ και Νόμπελ συγγραφέας ήταν θύμα της κατάθλιψης, την οποία προσπαθούσε να παλέψει με τον χρόνιο αλκοολισμό του. Και όμοια με τον Βαν Γκογκ, αποφάσισε να τελειώνει μια και καλή με την πάθησή του αυτοκτονώντας. Ο πατέρας του άλλωστε, ο αδερφός, η αδερφή και η εγγονή του έμελλε να έχουν την ίδια μοίρα με τον περίφημο συγγραφέα, γεγονός που μας κάνει σήμερα να πιστεύουμε στην κληρονομική φύση της κλινικής κατάθλιψης. Ο ασταθής ψυχικός κόσμος του Χέμινγουεϊ επιδεινώθηκε αναμφίβολα από το χρόνιο πρόβλημα του αλκοολισμού, τη βαριά φαρμακευτική αγωγή που έπαιρνε (και θα τον έφερνε μπόλικες φορές στο νοσοκομείο), καθώς και από τα «θεραπευτικά» ηλεκτροσόκ που υπέστη, τα οποία του προκάλεσαν εκτεταμένη απώλεια μνήμης...

Τενεσί Ουίλιαμς



Ο βραβευμένος με Πούλιτζερ θεατρικός συγγραφέας υπέφερε από κλινική κατάθλιψη πολύ πριν συμβούν τα δύο καθοριστικά γεγονότα που θα τον «έριχναν» ακόμα περισσότερο, ψάχνοντας παρηγοριά στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Η οικογένειά του είχε άλλωστε μεγάλο ιστορικό σε ψυχικές νόσους. Στα μέσα της δεκαετίας του '40, η σχιζοφρενής αδερφή του υπέστη λοβοτομή, ενώ το 1961 ο μακροχρόνιος σύντροφός του πέθανε, βυθίζοντάς τον ακόμα περισσότερο στη νόσο. Παρά τις πολυάριθμες απόπειρες να «καθαρίσει», η χρόνια κατάθλιψη και η κατάχρηση ουσιών δεν θα τον εγκατέλειπαν ποτέ...

Έντγκαρ Άλαν Πόε 



Γνωστός για τις ιστορίες τρόμου και τα «σκοτεινά» γραπτά του, ο Πόε είχε ανέκαθεν μια ιδιαίτερη έφεση στην ψυχολογία: η γοητεία που του ασκούσαν εξάλλου οι τρελοί και τα παιχνίδια του νου είναι έκδηλη στο έργο του. Ήταν ωστόσο και ο ίδιος τρελός; Ο φημισμένος αντίπαλός του Rufus Griswold ισχυριζόταν ότι πράγματι ήταν στους πολυάριθμους λιβέλους που δημοσίευσε για τον περίφημο συγγραφέα! Ακόμα κι αν δεν τον πιστέψουμε, ο Πόε πρέπει να έπασχε από διπολική διαταραχή, την ίδια στιγμή που παραδεχόταν στις επιστολές του τον αυτοκτονικό ιδεασμό του. Όσο για το πρόβλημα αλκοολισμού, ο ίδιος το απέδιδε στον δονούμενο ψυχισμό του...

Χάουαρντ Χιουζ



Ο λαμπρός αεροπόρος, παραγωγός του κινηματογράφου και μεγιστάνας των επιχειρήσεων είναι γνωστό ότι είχε μια παθολογική εμμονή με τα μικρόβια. Η φοβία του αυτή είναι που θα τον έκανε τελικά να ζει σε πλήρη απομόνωση, την ίδια στιγμή που το πρόβλημα του εθισμού του στην κωδεΐνη αποδίδεται εν πολλοίς στην ίδια κατάσταση. Το ιστορικό του μάλιστα αποκαλύπτει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο απόσυρσης από την πραγματικότητα σε περιόδους έντασης και άγχους. Ως έφηβος, έμεινε παράλυτος για μπόλικους μήνες χωρίς παθολογική αιτία, ενώ η φοβία του με τα μικρόβια θα κλιμακωνόταν τελικά σε ψυχαναγκαστική διαταραχή: παρέμενε γυμνός σε ζώνες «ελεύθερες από μικρόβια», φορώντας στα πόδια του κουτιά φτιαγμένα από χαρτομάντιλα, σε μια αλλοπρόσαλλη προσπάθεια να τα προστατεύσει από τον αόρατο εχθρό...

Τζον Νας



Η μαθηματική ιδιοφυΐα και κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Οικονομικών το 1994 υποφέρει από σχιζοφρένεια: παρανοϊκές εκδηλώσεις, ψευδαισθήσεις, παραισθήσεις και «φωνές». Έχει νοσηλευτεί πολυάριθμες φορές για την πάθησή του, την οποία και κατευνάζει με εκτεταμένη αντι-ψυχωσική αγωγή. Παρά το γεγονός ότι η καθημερινότητα αποδεικνύεται άθλος για τον ίδιο, συνεχίζει να διδάσκει μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον.

Μπετόβεν



Ο περίφημος συνθέτης έπασχε από διπολική διαταραχή. Και όπως πολλές από τις δημιουργικές μεγαλοφυΐες που χτυπήθηκαν από την ψυχική αυτή νόσο, τα σφοδρά ξεσπάσματα μανιακής ενέργειας και δημιουργικότητας εξισορροπούνταν από περιόδους «μαυρίλας», μοναξιάς και μελαγχολίας. Ο Μπετόβεν αναγνώριζε το πρόβλημά του και προσπαθούσε να αυτο-θεραπευτεί με ναρκωτικά (όπιο) και αλκοόλ...

Ισαάκ Νιούτον



Ένας από τους μεγαλύτερους διανοητές της ανθρωπότητας και σπουδαιότατο επιστημονικό πνεύμα, ο άνθρωπος που ευθύνεται για τον διαφορικό λογισμό, ανέπτυξε τους νόμους της κίνησης, εξήγησε τη βαρύτητα και κατασκεύασε το πρώτο κατοπτρικό τηλεσκόπιο της Ιστορίας, ήταν απλά τρελός! Πιθανότατα ταλανιζόταν από παρανοϊκο-σχιζοειδείς κρίσεις, ήταν ιδιαίτερα δύσκολος άνθρωπος και αθεράπευτα κυκλοθυμικός, γεγονός που υποδηλώνει διπολική διαταραχή. Δεν είναι λίγοι εξάλλου οι βιογράφοι του που τον αναφέρουν ως σχιζοφρενή: ακόμα κι αν δεν ήταν με τη σημερινή σημασία του όρου, τα πολυάριθμα επεισόδιά του φανερώνουν έναν εσωτερικό κόσμο που δονούταν από δυνάμεις άγνωστες στον «φυσιολογικό» ψυχισμό...

Επτά πλάσματα που ίσως να μην ξέρατε ότι υπήρχαν

Το axolotl είναι μια σαλαμάνδρα-τυφλοπόντικας που απαντάται στο Μεξικό. 


Υπάρχουν περισσότερα από 2.500 είδη τζιτζικιών στον κόσμο. Μερικά από αυτά έχουν αρκετά περίεργη όψη.


Το aye-aye είναι ένας κερκοπίθηκος που μοιάζει με τρωκτικό και ζει στη Μαδαγασκάρη.


Το συγκεκριμένο πλάσμα με τη ροζ μύτη ζει στον Καναδά και τις βορειοανατολικές ΗΠΑ.


Το τριχωτό αυτό ζωάκι δεν είναι τίποτε άλλο από… λαγός!


Γιγαντιαία ισόποδα απαντώνται στα βάθη του Ατλαντικού Ωκεανού.


Το συγκεκριμένο καρκινοειδές ανακαλύφθηκε στον Ειρηνικό Ωκεανό και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι οι… γούνινες «προεκτάσεις» του!

Τα 10 σημαντικότερα θρησκευτικά μυστήρια

Συμβαίνουν όντως θαύματα; Οι άγγελοι είναι αληθινοί; Η προσευχή αποδίδει; Υπάρχουν κάποια φαινόμενα για τα οποία η επιστήμη προσπαθεί να βρει λογικές απαντήσεις αλλά για την πίστη οι εξηγήσεις δεν είναι απαραίτητες. 

Τα 10 μυστήρια τα οποία εξετάζονται στην συνέχεια έχουν κερδίσει το διαρκές ενδιαφέρον πολλών ανθρώπων, ακόμη και από απλή περιέργεια και υπόκεινται σε γνήσιο έλεγχο των ερευνητών παραφυσικών φαινομένων. Παρατίθενται παρακάτω τα 10 κυριότερα θρησκευτικά μυστήρια και θαύματα.

Οι εμφανίσεις της Παρθένου Μαρίας
Εδώ και αιώνες έχουν αναφερθεί σε όλο τον κόσμο περιπτώσεις θέασης της Μαρίας, της μητέρας του Ιησού. Αξιοσημείωτες περιπτώσεις θέασης κάποιας οπτασίας μεταξύ άλλων είναι αυτή της Guadelupe του Μεξικό (1531), της Fatima της Πορτογαλίας (1917), της Lourdes στη Γαλλία (1858) και του Giertwald της Πολωνίας (1877). Οι ισχυρισμοί για οπτασίες συνεχίζονται έως τις ημέρες μας με πιο γνωστή αυτή της Medjugorje της Κροατίας. Το 1968 μια υποτιθέμενη εμφάνιση της Μαρίας καταγράφηκε ζωντανά σε τηλεοπτική κάμερα στο Zeitoun της Αιγύπτου. Σε αυτές τις θεάσεις συνήθως η Μαρία ζητάει από τους ανθρώπους να προσευχηθούν ενώ κατά περιπτώσεις δίνει και κάποιες προφητείες, οι πιο γνωστές εκ των οποίων είναι αυτές της Fatima. Οι σκεπτικιστές αποδίδουν αυτές τις οπτασίες σε παραισθήσεις ή σε μια μαζική υστερία ενώ κάποιοι άλλοι ερευνητές που αναζητούν εξηγήσεις για αυτά τα συμβάντα, έχουν κάνει συγκρίσεις μεταξύ των θεάσεων αυτών και συναντήσεων με UFO.

Συναντήσεις με Αγγέλους
Έχουν γραφεί πάρα πολλά βιβλία και έχουν ειπωθεί αναρίθμητες ιστορίες από ανθρώπους οι οποίοι πιστεύουν ότι είχαν προσωπικές συναντήσεις με όντα τα οποία αποκαλούν αγγέλους. Ορισμένες φορές περιγράφονται ως όντα από φως, άλλες φορές ως άνθρωποι εκπληκτικής ομορφιάς ακόμη και ως συνηθισμένοι άνθρωποι. Σχεδόν πάντοτε εμφανίζονται σε περιπτώσεις ανάγκης και κάποιες φορές η ανάγκη αυτή είναι μεγάλη, όπως όταν ένας άνθρωπος είναι έτοιμος να αυτοκτονήσει, ενώ άλλες φορές η ανάγκη είναι περισσότερο συνυφασμένη με εγκόσμια θέματα όπως για παράδειγμα η περίπτωση που μια νεαρή γυναίκα οδηγεί τη νύχτα και μένει από λάστιχο και δέχεται την βοήθεια κάποιου ευγενικού ξένου που εμφανίστηκε από το πουθενά, ενώ στη συνέχεια εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει το παραμικρό ίχνος.

Η Κιβωτός της Διαθήκης
Το βιβλίο ‘Έξοδος’ της Παλαιάς Διαθήκης περιγράφει με λεπτομέρειες την κιβωτό, που ήταν επικαλυμμένη με χρυσό και την οποία κατασκεύασαν οι Ισραηλίτες με τις οδηγίες του Θεού προκειμένου να φυλάξουν τις σπασμένες πλάκες επάνω στις οποίες είχαν γραφεί οι Δέκα Εντολές. Και δε συνέβη μονάχα αυτό, αλλά ακόμα ο Θεός είπε, «Και εκεί θα συναντηθώ μαζί σας και θα μιλήσω μαζί σας για όλα όσα σας δώσω ως διαθήκη για τα τέκνα του Ισραήλ.» Οι Ισραηλίτες κουβαλούσαν την κιβωτό μαζί τους στις περιπλανήσεις τους ακόμη και στις μάχες τους επειδή λέγεται ότι αυτή είχε απίστευτες δυνάμεις. Ορισμένοι θεωρούν ότι η Κιβωτός ήταν στην πραγματικότητα ένα είδος πομπού για επικοινωνία με το Θεό και ένα θανατηφόρο όπλο, το μεγαλύτερο όμως μυστήριο είναι το τι συνέβη σε αυτήν. Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι η Κιβωτός συνεχίζει να υπάρχει στις ημέρες μας και παραμένει κρυμμένη και προστατευμένη από την κοινή θέα.

Αφθαρσία
Άφθαρτα θεωρούνται τα σώματα των Αγίων τα οποία ως εκ θαύματος δεν αποσυντίθενται ακόμη και μετά την πάροδο κάποιων δεκαετιών, ενός αιώνα ή και περισσότερο. Τα σώματα είναι συχνά σε κοινή θέα μέσα σε εκκλησίες και βωμούς. Ανάμεσα σε αυτούς τους Αγίους είναι η Αγία Clare του Assisi, ο Άγιος Vincent De Paul, η Αγία Bernadette του Soubirous, ο Άγιος John Bosco, η ευλογημένη Imelda Lambertini, η Αγία Catherine Labour και άλλοι. Ακόμα και το σώμα του Πάπα Ιωάννη του 23ου φημολογείται ότι είναι καλά διατηρημένο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση της ευλογημένης Margaret της Metola. Πέθανε το 1330, όμως το 1558 το λείψανο της έπρεπε να μεταφερθεί επειδή το φέρετρό της άρχισε να φθείρεται. Αυτόπτες μάρτυρες ανακάλυψαν προς μεγάλη τους έκπληξη ότι όπως το φέρετρο της, έτσι και τα ρούχα της είχαν αρχίσει να φθείρονται, όχι όμως και το σώμα της.

Στίγματα
Ένα από τα πιο ανατριχιαστικά και αντιφατικά θαύματα είναι τα στίγματα, δηλαδή όταν ένα πρόσωπο εμφανίζει χωρίς κανένα λόγο τις πληγές του Ιησού από την σταύρωση, συνήθως στους καρπούς των χεριών και στα πόδια. Το φαινόμενο χρονολογείται τουλάχιστον από τον άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης (1186 1226) και από τότε έχει αναφερθεί για πάρα πολλούς Αγίους. Η πιο γνωστή περίπτωση των πρόσφατων χρόνων είναι αυτή του αγίου Πίου της Pietrelcina, γνωστός ακόμη και ως Πατέρας Πίος (1887 1968). Πολλοί οι οποίοι είχαν θεωρηθεί ανεπίσημα ως σημαδεμένοι με στίγματα αποδείχθηκε ότι ήταν απατεώνες αφού προκάλεσαν τις πληγές στο σώμα τους με διάφορους τρόπους. Ακόμη και ο Πατέρας Πίος είχε κατηγορηθεί ότι προκάλεσε τις πληγές του με οξύ. Πέραν της εξήγησης που αφορά σε περίπτωση θαύματος, μια άλλη πιθανή ερμηνεία είναι η ψυχοσωματική, δηλαδή ότι η υπερβολική πίστη προκαλεί αυτές τις πληγές στο σώμα.

Εικόνες που κλαίνε και ματώνουν
Αγάλματα, εικόνες και άλλα ομοιώματα του Ιησού, της Μαρίας και Αγίων που εμφανίζονται να κλαίνε ή και να ματώνουν έχουν αναφερθεί αμέτρητες φορές σε όλο τον κόσμο και συνεχίζουν να αναφέρονται σε τακτική βάση. Μια τέτοια εικόνα είναι αυτή του Ιησού που βρίσκεται στην Εκκλησία της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ, η οποία έχει χτιστεί στο σημείο που λέγεται ότι γεννήθηκε ο Ιησούς, καθώς φαίνεται ότι κλαίει με κόκκινα δάκρυα. Άλλες περιπτώσεις είναι η κλαίουσα Μαντόνα στο Τορόντο του Καναδά, η κλαίουσα εικόνα της Μαρίας στον ορθόδοξο ναό του Αγίου Γεωργίου στο Cicero του Ιλινόις, η φυσικών διαστάσεων εικόνα του Ιησού που αναβλύζει παρθένο ελαιόλαδο στον ορθόδοξο ναό της Αγίας Μαρίας στο Σύδνεϋ της Αυστραλίας και πάρα πολλές άλλες. Οι σκεπτικιστές υποψιάζονται ότι κρύβεται κάποια απάτη σε όλες αυτές τις περιπτώσεις και οι σχετικοί έλεγχοι σταθερά δεν καταλήγουν σε κάποιο αποτέλεσμα, γεγονός που ανάγει αυτό το θέμα σε ζήτημα πίστης.

Η θεραπευτική δύναμη της προσευχής
Επικρατεί μια συνεχόμενη συζήτηση σχετικά με την θεραπευτική δύναμη της προσευχής. Κάποιες φορές υπάρχουν πειράματα που δείχνουν ότι η προσευχή ήταν στατιστικά σχετική με θεραπεία ασθενών ενώ κάποιες άλλες φορές τα πειράματα υποδηλώνουν ότι δεν είχε καμία απολύτως επίδραση. Εάν όντως η προσευχή έχει κάποια επίδραση, ποιος είναι ο μηχανισμός εκείνος ο οποίος εμπλέκεται; Είναι όντως ένα θαύμα ή ένα είδος ψυχικής ή άλλης επίδρασης που δε μπορούμε ακόμα να κατανοήσουμε; Και πόσο ισχυρή είναι; Οι σκεπτικιστές αντιδρούν έντονα στην υπόθεση αυτή και υποστηρίζουν ότι αν η προσευχή μπορούσε να κάνει θαύματα θα μπορούσε να ξαναφυτρώσει το κομμένο πόδι ενός αναπήρου.

Η Σινδόνη του Τορίνο
Ασχέτως με το πόσες επιστημονικές έρευνες θα γίνουν στη Σινδόνη του Τορίνο, τα αποτελέσματα δεν θα είναι ποτέ ικανοποιητικά για όλους. Αυτοί οι οποίοι επιθυμούν να το θεωρούν ως το σάβανο του Ιησού δεν θα χάσουν την πίστη τους παρά την χρονολόγηση με άνθρακα και άλλες μεθόδους. Η σινδόνη είναι μια λινή λωρίδα μήκους 14 ποδιών στην οποία έχει αποτυπωθεί αδρά η μορφή ενός άνδρα που φέρεται να είχε σημάδια από σταύρωση. Οι πιστοί θεωρούν ότι αυτό είναι όντως το αποτύπωμα του Ιησού το οποίο αποτυπώθηκε ως εκ θαύματος στο ύφασμα, πιθανότατα κατά την στιγμή της ανάστασης του. Η ραδιοχρονολόγηση που έλαβε χώρα το 1988 έδειξε ότι η σινδόνη φτιάχτηκε κάπου ανάμεσα στο 1260 και στο 1390 μ.Χ., ενώ μια σύγχρονη θεωρία αναφέρει ότι αυτή είναι ένα κατασκεύασμα του Leonardo da Vinci.

Παπικές προφητείες
Πολλοί Πάπες της Καθολικής Εκκλησίας όχι μόνο αποτέλεσαν το θέμα διαφόρων προφητειών αλλά ήταν και οι ίδιοι προφήτες. Ένα όραμα του Πάπα Πίου του 12ου (1939 1958) για παράδειγμα, τον οδήγησε στην δήλωση «Η ανθρωπότητα πρέπει να προετοιμαστεί για δυσκολίες που ποτέ πριν δεν βίωσε, τις πιο σκοτεινές μετά από την εποχή του κατακλυσμού». Ο Πάπας Πιος ο 9ος (1846 1878) προφήτεψε «θα συμβεί ένα μεγάλο θαύμα το οποίο θα κάνει όλο τον κόσμο να εκπλαγεί. Αυτό το θαύμα θα προηγείται από τον θρίαμβο μιας επανάστασης ενώ η εκκλησία θα υποφέρει πάρα πολύ. Οι υπηρέτες και οι υπέρμαχοί της θα γίνουν αντικείμενο χλεύης, θα μαστιγωθούν και θα μαρτυρήσουν». Αυτό περιγράφει μήπως την σημερινή κρίση της Εκκλησίας; Οι πιο αξιοσημείωτες προφητείες είναι αυτές του Αγίου Μαλαχία, ο οποίος προέβλεψε την ανάδειξη κάθε Πάπα από τον 12ο αιώνα.

Το αστέρι της Βηθλεέμ
Ενώ οι πιστοί αποδέχονται τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης ως πραγματικά, οι ερευνητές της θρησκείας και οι επιστήμονες συχνά αναζητούν μια επιστημονική βάση για πολλά από τα γεγονότα που αυτά περιγράφουν. Ένα από αυτά το οποίο ξαναβγαίνει στην επιφάνεια κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα είναι η υπόθεση με το αστέρι της Βηθλεέμ. Σύμφωνα με το ευαγγέλιο του Ματθαίου, οι μάγοι (αλλιώς γνωστοί και ως Τρεις Βασιλείς) έφθασαν στην Ιερουσαλήμ αναζητώντας το νεογέννητο «Βασιλέα των Ιουδαίων», λέγοντας ότι ακολούθησαν ένα κινούμενο αστέρι για να φθάσουν εκεί. Οι πιστοί αναφέρουν πως αυτό ήταν σίγουρα ένα θαύμα το οποίο προανήγγειλε την γέννηση του Μεσσία ενώ άλλοι ερευνητές αναφέρουν ότι το αστέρι θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο όπως ένας κομήτης, μια πλανητική σύνοδος, ο πλανήτης Δίας, ένας υπερκαινοφανής αστέρας ή ακόμα και ένα UFO.

Οι Χούνζα έχουν ανοσία στον καρκίνο!

Υπάρχει ένας λαός, ο μακροβιότερος στον κόσμο, όπου ο καρκίνος είναι ...



εντελώς άγνωστος. Πρόκειται για την φυλή Χούνζα, που ζει στο Πακιστάν και αυτοαποκαλούνται απόγονοι των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου!

Το φαινόμενο αυτό δεν άφησε αδιάφορους τους επιστήμονες. Κλιμάκιο από το Μεμόριαλ πήγε στην περιοχή και μελέτησε τη διατροφή των Χούνζα.


Με έκπληξη διαπίστωσαν, ότι οι Χούνζα τρώνε πολλά βερίκοκα και τα κουκούτσια επίσης από τα βερίκοκα.

Μάλιστα όσο περισσότερα βερίκοκα παράγει και καταναλώνει ένας Χούνζα, τόσο περισσότερο ανεβασμένη είναι η κοινωνική του θέση.

Όταν ένας δυτικός γιατρός επισκέφθηκε τους Χούνζα, του προσέφεραν βερίκοκα και αυτός έφτυνε τα κουκούτσια. Έτσι του είχανε μάθει.

Οι Χούνζα έκαναν όλοι έναν μορφασμό αηδίας.


Πέταγε το καλύτερο.

* Θυμηθείτε. Το κουκούτσι από το βερίκοκο είναι πάρα πολύ πικρό.

* Θυμηθείτε! Το πικρό είναι αναγκαίο για τον καρκίνο.

*Θυμηθείτε! Το πικρό ανοίγει την όρεξη και πολλοί καρκινοπαθείς δεν έχουν όρεξη και πεθαίνουν από καχεξία (υπερβολικό αδυνάτισμα)..

* Θυμηθείτε! Το κουκούτσι από το βερίκοκο έχει βιταμίνη Β17.

* Θυμηθείτε! τα παλικάρια των φαρμακευτικών έθαψαν την εφαρμογή της επιστημονικής γνώσης στο πεδίο του καρκίνου και εκ. άνθρωποι θα πεθάνουν άδικα (Otto Warburg).

Τι έγινε μετά;

 Ο Διευθυντής ερευνών του Μεμόριαλ (δεν μιλάμε για οποιοδήποτε νοσοκομείο - είναι η Μέκκα του καρκίνου) ο περίφημος επιστήμονας Κανεμάτσου Σιγκουίρα, έκανε πειράματα με ποντικούς

 Η ουσία που ανακάλυψε ο βιοχημικός Ernst Krebs μέσα στα βερίκοκα, ονομάστηκε Λεατρίλη ή βιταμίνη Β17.

Ο Σιγκουίρα έμεινε έκπληκτος. Ήταν η δυνατότερη αντικαρκινική ουσία του κόσμου που είχε δοκιμάσει ποτέ, όπως δήλωσε. Τι θα κάνατε εσείς και εγώ αν ακούγατε τέτοια καλό νέο; Δεν θα πηδάγατε από τη χαρά σας;

Ο καρκίνος ήταν τελειωμένος. Αμ δε. Το χρήμα βασιλεύει.

Πήγε λοιπόν στους ανωτέρους του και τους είπε τα ευχάριστα νέα. Η πιο δυνατή αντικαρκινική ουσία της γης: Β17 η οποία βρίσκεται στα κουκούτσια από βερίκοκα. Τι θα κέρδιζαν αυτοί με την αντικαρκινική αυτή ουσία προσβάσιμη στον καθένα; Θα έχαναν τη γη κάτω από τα πόδια τους. Αν τα κέρδη τους ανέρχονται σε πολλά δις μόνο από την Ελλάδα, φανταστείτε τι γίνεται σε όλο τον πλανήτη. Άλλωστε τα μέλη του Δ.Σ. του Μεμόριαλ ήταν όλοι αντιπρόσωποι φαρμακευτικών εταιρειών[3].

Του είπαν λοιπόν να συνεχίσει τα πειράματα και να αποδείξει πως ήταν λάθος. Το ακούτε ΛΑΘΟΣ. Οι διαδικασίες τροποποιήθηκαν και σχεδιάστηκαν με σκοπό να αποτύχουν και τελικά απέτυχαν.

Αντικατέστησαν τον Σιγκουίρα με έναν κτηνίατρο, ο οποίος χορήγησε στα πειραματόζωα διαφορετική δόση από αυτή που χορηγούσε ο Ιάπωνας επιστήμονας και τα πειραματόζωα πέθαναν. Τα αποτελέσματα αυτού του ψευδοπειράματος δόθηκαν στη δημοσιότητα. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβαν τα παπαγαλάκια των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Φυσικά από το 1980 που συνέβη οι αποδείξεις ακόμη αναμένονται. Δεν αποδείχθηκε!

Ήταν απάτη η Β17, έλεγαν οι γιατροί που δεν γνώριζαν τις λεπτομέρειες. Κανένας δεν θα μάθαινε την πραγματικότητα αν δεν επαναστατούσε η συνείδηση ενός θαρραλέου δημοσιογράφου που ως υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Μεμόριαλ γνώριζε την απάτη.

Ο Ράλφ Μος, δεν άντεξε το βάρος της συγκάλυψης ενός τόσο μεγάλου εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας. Εδώ παίζονταν οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Βγήκε και κατήγγειλε ευθαρσώς τη μεγάλη απάτη. Τιμή στον θαρραλέο δημοσιογράφο. Τιμή στο Σιγκουίρα. Τιμή στον Κρεμπς που βρήκε έναν πολύτιμο σύμμαχο στη μάχη κατά του για τον καρκίνου. Από τις Eλληνικές εφημερίδες μόνο "Το Βήμα" ανέφερε στις 23/5/1980 ακροθιγώς το θέμα, χωρίς να εισέλθει στην ουσία του θέματος. Ποιος Έλληνας γνωρίζει αυτή την μεγάλη απάτη (σύμφωνα με τον Μοςς);;;

Τα κουκούτσια από τα βερίκοκα σύμφωνα με τον Σιγκουίρα:

α) σταμάτησαν τις μεταστάσεις,

β) βελτίωσαν την γενική υγεία,

γ) εμπόδισαν την ανάπτυξη μικρών όγκων,

δ) παρείχαν ανακούφιση από τον πόνο,

ε) ενεργούν πολύ σημαντικά στην πρόληψη του καρκίνου.

Επίσης η πρώτη επίσημη τονίζω επίσημη αναφορά του Μεμόριαλ υπογράμμιζε με ιδιαίτερη έμφαση τα θετικά πλεονεκτήματα της Β17. Μετά έπεσε γραμμή[4]. Ξέρετε εσείς... Γραμμή και την ακολούθησαν άπαντες.

Χρειάζονται περισσότερες αποδείξεις!. Δεν αποδείχθηκε! Απορώ! Γιατί να μην βάζουμε ένα ερωτηματικό όταν ακούμε αυτό το μονότονα επαναλαμβανόμενο μότο των φαρμακευτικών.

* Θυμηθείτε! Τα κουκούτσια από τα βερίκοκα στο μανάβη της γειτονιά σας έχουν την ίδια αξία με τα κουκούτσια από τα βερίκοκα των Χούνζα.

Αν λοιπόν αυτοί οι "κύριοι" έσβησαν έναν ερευνητή του κύρους του Κανεμάτσου Σιγκουίρα, που γι αυτόν είχε ειπωθεί από τον αντιπρόεδρο του Μεμόριαλ, ότι είναι ευρέως γνωστός στον κόσμο της έρευνας και ότι οι συνάδελφοί του ερευνητές τον εκτιμούν απεριόριστα. Αν αυτοί οι κύριοι δολοφονούν τους γιατρούς στη Χιλή και αλλού, καταλαβαίνουμε όλοι πως ο πραγματικός καρκίνος για την υγεία της ανθρωπότητας βρίσκεται στα διοικητικά συμβούλια των φαρμακευτικών εταιριών.

Δεν μιλάμε βέβαια για Ελληνικές μικρές εταιρίες, αλλά για σύγχρονα πολυεθνικά θηρία., που επιβάλλουν την άποψή τους με χημειοθεραπείες.

Όποιος ασθενήσει από καρκίνο, θα υποστεί από τις Φαρμακοβιομηχανίες τα μαρτύρια της κόλαση:
Γραμμικούς επιταχυντές κοβάλτια, χημειοθεραπείες, εξορκισμούς, για να φύγει ο δαίμονας καρκίνος, διαρκείς εξετάσεις που κρατούν τον άρρωστο σε διαρκή αγωνία, ανασφάλεια, φόβο πανικό, - σωστό θρίλερ. Τώρα το νικήσαμε, δεν αναφέρουμε ούτε το όνομά του και χτυπάμε ξύλο, όταν ακούμε τη λέξη καρκίνος.

Βέβαια τα κυτταροτοξικά φάρμακα, ακτινοβολίες κ.λ.π., είναι γνωστό - και κανείς δεν το αρνείται-, ότι προκαλούν καρκίνο. Είναι δηλαδή βασικές αιτίες ανάπτυξης καρκίνου. Ο άρρωστος όμως, έκανε ότι ορίζουν η φαρμακοβιομηχανίες: Καλό για την τσέπη τους, κακό για τον άρρωστο.

Μην ξεχνάτε: Τα όρια της τσέπης τους, είναι τα όρια της σκέψης τους.

Κουβέντα αυτοί για τη διατροφή. Ρωτήστε ένα γιατρό αν έχει κάτι διδαχτεί για τη διατροφή στις Ιατρική Σχολές. Οι φαρμακοβιομηχανίες θέλουν τον ιατρικό κόσμο στο σκότος της άγνοιας για τη διατροφή και υπερήφανο για τις φαρμακευτικές του γνώσεις σε σημείο, που να υποτιμά τη διατροφή, όπως στην περίπτωση του μυλωνά.

Κανόνας Νο1:

* Τρώτε πικρά, τρώτε βερίκοκα και τα κουκούτσια τους.

* Πίνετε χυμό από φύλλα ελιάς.

* Τρώτε ραδίκια και πίνετε το ζουμί τους με λεμόνι κάθε μέρα.

* Τρώτε αγκινάρες (πικρές).

* Πίνετε ζουμί από άγριες αγκινάρες (πολύ πικρό), Βολβούς (πικρό) ή Γαϊδουράγκαθο (silybuns marianum), αυξάνει την παραγόμενη:γλουταθειόνη υπεροξειδάση: Εξαιρετικό τονωτικό - αποτοξινωτικό για όλες τις παθήσεις του συκωτιού.

Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή των καλύτερων Γερμανών γιατρών, της περίφημης Επιτροπής
Ε. Η Επιτροπή Ε, κατατάσσει τα πικρά βότανα ως εξής:

* (1) κάσσια (quassia amara)
* (2) γεντιανή
* (3) άγρια αψιθιά.
* (4) Φλοιός Gonolobus cocdurango,
* (5) Centantium pulchellum,
* (6) cot αρπαγόφυτο (από την έρημο Καλαχάρη της Αφρικής (το βρίσκετε στα φαρμακεία).
* (7) φλούδα νεραντζιού.
* (8) γαϊδουράγκαθο (cnicus benediktus).
* (9) Ραδίκι.
* (10) κανέλα.
* (11) κόλιανδρος.

Οι πικρές αυτές τροφές ανοίγουν την όρεξη. Ο καρκινοπαθής συνήθως δεν έχει όρεξη και πεθαίνει από καχεξία. Διεγείρουν την ορμόνη γαστρίνη, που με τη σειρά της διεγείρει την παραγωγή και την απελευθέρωση υδροχλωρικού οξέως. Όλοι το γνωρίζουν: Τα πικρά βοηθούν στην όρεξη.

Αν το σώμα μας έχει μετατραπεί σε ζαχαροπλαστείο, από τα πολλά γλυκά, ποτά, πατάτες κ.λ.π., {όλα αυτά μετατρέπονται σε γλυκόζη) και συγχρόνως έχουμε απορρίψει την πικρή γεύση, δεν θα πάθουμε καρκίνο; Το κλειδί είναι η ισορροπία (ομοιόσταση στην ιατρική γλώσσα).

ΠΗΓΗ

5 τροφές που δε θέλεις να ξαναφάς – μάθε ποιές είναι!

Ήξερες ότι οι ρυζογκοφρέτες είναι ότι χειρότερο για τη δίαιτα αλλά και την υγεία σου? Αυτή και άλλες 4 τροφές που πρέπει να αποφύγεις Ρυζογκοφρέτες

Μπορεί να ήταν κράχτης ως το απόλυτο φαγητό δίαιτας κατά τη διάρκεια της low-fat/no-fat τρέλας, αλλά μην ξεγελιέσαι. Οι πλάκες ρυζιού μπορούν να γλυκαιμικό δείκτη μέχρι και 91 (η καθαρή γλυκόζη έχει βαθμολογία 100), καθιστώντας το, το είδος των υδατανθράκων που θα στείλει το σάκχαρό σου σε μια βόλτα με τρενάκι του λούνα παρκ. Αυτό είναι κακό για την απώλεια βάρους και την υγεία σου.

Dressing σαλάτας χωρίς λιπαρά

Οι σάλτσες σαλάτας (dressings) χωρίς λιπαρά είναι ένα τέλειο παράδειγμα του καλού φαγητού που τα έκανε θάλασσα. Το dresssing είναι ο τέλειος συνδυασμός του ξιδιού (το οποίο βοηθά στον έλεγχο του σακχάρου στο αίμα) και φυτικά έλαια (πλήρες σε απαραίτητα λιπαρά οξέα και αντιοξειδωτικά μερικές φορές). Ωστόσο, ένας παράλογος φόβος των διατροφικών λιπών έχει αναγκάσει τις εταιρείες τροφίμων να χαλάσουν αυτό το τέλειο μείγμα. Στο προκύπτον χωρίς λιπαρά dressing έχουν εισαγάγει ζάχαρη και σιρόπι καλαμποκιού υψηλής φρουκτόζης, γαλακτωματοποιητές, και άλλα μυστικά της επιστήμης τροφίμων που χρησιμοποιούνται για να κάνουν το αφύσικο να φαίνεται φυσικό.

Αναψυκτικά με ζάχαρη

Αν είναι να σταματήσεις να τρως μόνο ένα πράγμα από αυτή τη λίστα, θα πρέπει να είναι αναψυκτικά με ζάχαρη. Οι κενές θερμίδες βοηθούν το μαξιλάρι της μέσης σου, χωρίς να παρέχουν καμία αίσθηση του κορεσμού. Και, τα απλά σάκχαρα κάνουν μια εξαιρετική δουλειά στη μείωση της καλής χοληστερόλης σου και στην αύξηση των επιπέδων των τριγλυκεριδίων σου (δύο παράγοντες κινδύνου για καρδιακή νόσο).

Εκλεπτυσμένα και Επανεμπλουτισμένα δημητριακά

Δυστυχώς, αυτό αποκλείει την πλειοψηφία των υδατανθράκων που βρέθηκαν στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Εξευγενισμένα και την εκ νέου εμπλουτισμένα δημητριακά είναι σιτηρά με βάση τα δημητριακά, όπως ορισμένα δημητριακά πρωινού, pastas, ρυζιού και τα προϊόντα που έχουν επεξεργαστεί έτσι ώστε οι φυσικές φυτικές ίνες, βιταμίνες και ανόργανα συστατικά έχουν απομακρυνθεί. Οι εταιρείες αντικαθιστούν τότε τις ίνες και συνθετικές μορφές των βιταμινών και των μετάλλων που αρχικά είχαν αφαιρεθεί. Μερικές φορές (και αυτό είναι πραγματικά ύπουλο) βάζουν τα πάντα πίσω στις φυσικές αναλογίες, έτσι ώστε να μπορούν να ισχυρίζονται ακόμη ότι το τρόφιμο περιέχει «δημητριακά ολικής αλέσεως».

Χοντράλευρο καλαμποκιού

Είναι κάτι σαν πληγούρι (από καλαμπόκι) ή κάτι σαν την ιταλική πολέντα. Mπομποτούλα (σε κάποιες περιοχές και ανάλογα με το μαγείρεμα) και κουρκουτάκι (σε κάποιες άλλες)

Άλλος ένας υπέρ-εκλεπτυσμένος υδατάνθρακας, το χοντράλευρο είναι τα μικρά κομμάτια έχουν απομείνει από την επεξεργασία του καλαμποκιού. Από θρεπτικής πλευράς, το χοντράλευρο στερείται σημαντικές ποσότητες βιταμινών ή μετάλλων. Περιέχει ένα μικρό ποσό των ινών και καθόλου απαραίτητα λιπαρά οξέα.

Όταν ο δήμιος τα κάνει μαντάρα

Από σαδιστές εκτελεστές και ελαττωματικό φονικό εξοπλισμό μέχρι και αθώα ανθρώπινα λάθη, η εσχάτη των ποινών μπορεί να μετατραπεί σε ανείπωτο βασανιστήριο για τον θανατοποινίτη. 

Κι εκεί που περιμένει έναν γρήγορο και -σχετικά- ανώδυνο χαμό, συναντά τη φρίκη κατά πρόσωπο!

Όταν βέβαια μιλάμε για κάτι τόσο περίπλοκο όσο ο θάνατος, πολλά πράγματα μπορούν να πάνε στραβά...

Οι απόψεις του καθενός για τη θανατική ποινή δεν θα μας απασχολήσουν εδώ, γιατί το θέμα μας είναι η τραγωδία της εκτέλεσης και η απειρία των λαθών ή των παραλείψεων που μπορεί να προκύψουν κατά τη μοιραία διαδικασία. 

Μια σειρά από αποτρόπαια περιστατικά που συνδέονται με τη θανατική ποινή δίνουν τροφή για σκέψη, με τον απαραίτητο αποτροπιασμό να είναι το κλειδί για την τελική απόφαση...

Η βασανιστική ένεση του Christopher Newton 



Ο Newton ήταν πράγματι μια ιδιαίτερη προσωπικότητα. Αφέθηκε επίτηδες να συλληφθεί κατά τη διάρκεια μιας ληστείας ώστε να φυλακιστεί, πριν αποφασίσει ότι η «στενή» ήταν το μέρος που ήθελε να πεθάνει. Δολοφόνησε λοιπόν βίαια τον συγκρατούμενό του στο κελί, Jason Brewer, πράξη για την οποία καταδικάστηκε σε θάνατο με ένεση. Το θανατερό πλάνο πήγαινε περίφημα για τον Newton, όταν την επίμαχη στιγμή η τροπή των γεγονότων δεν θα δικαίωνε την επιλογή ζωής (ή θανάτου!) που είχε κάνει. Πρώτα απ' όλα, χρειάστηκε πάνω από μιάμιση ώρα για να βρεθεί κατάλληλη φλέβα για τη χορήγηση του φονικού κοκτέιλ, μιας και τα κιλά του Newton παραήταν πολλά. Στη διάρκεια αυτή, τον τρύπησαν πάνω από 10 φορές μέχρι να βρουν φλέβα, ενώ του επιτράπηκε μέχρι και διάλειμμα για τουαλέτα, εξαιτίας του χρόνου που κρατούσε η εκτέλεση! Όταν τελικά η σύριγγα βρήκε στόχο, οι αυτόπτες μάρτυρες παρατήρησαν με τρόμο ότι το στομάχι του είχε φουσκώσει δραματικά, το στόμα και το πηγούνι του στράβωσαν, με φριχτούς σπασμούς να δονούν το σώμα του. Τίποτα από αυτά δεν θα είχε συμβεί βέβαια αν η ένεση χορηγούταν σωστά. Και σαν να μην έφταναν αυτά, χρειάστηκαν 16 βασανιστικά λεπτά πριν καταλήξει ο Newton, χρόνος υπερδιπλάσιος από τον συνήθη... 

Οι «φλεγόμενες φλέβες» του Brian Steckel 



Το φρικιαστικό έγκλημα του Brian Steckel, ο οποίος κακοποίησε σεξουαλικά μια γυναίκα με κατσαβίδι και κατόπιν τη σοδόμισε, πριν την παραδώσει ζωντανή στις φλόγες, επέσυρε τη θανατική καταδίκη του. Η εσχάτη των ποινών υποτίθεται ωστόσο ότι πρέπει να εκτελείται με «ανθρωπιά», κάτι που δεν συνέβη στην περίπτωσή του. Η πρώτη από τις τρεις ενέσεις που χορηγούνται, η οποία αναισθητοποιεί τον άνθρωπο, δεν έπιασε τον Steckel, ο οποίος παρέμεινε διαυγής καθ' όλη τη διαδικασία. Η δυσλειτουργία της μηχανής που χορηγούσε το φονικό μείγμα την έκανε να περάσει στην επόμενη φάση, παρόλο που το κατασταλτικό δεν είχε λειτουργήσει. Ο Steckel είχε λοιπόν συνείδηση όταν του χορηγήθηκε το παραλυτικό μείγμα, με την τρίτη ένεση που περιείχε το φονικό χλωριούχο κάλιο να ακολουθεί αμέσως μετά. Στα 12 λεπτά της διαδικασίας, ο Steckel θα έβρισκε φρικτό θάνατο από τη δράση της ουσίας, που περιγράφεται σαν «να καίγονται οι φλέβες σου», χωρίς να μπορεί ωστόσο να αντιδράσει, εξαιτίας της παραλυτικής ένεσης...

Το -κυριολεκτικό- κάψιμο του William Kemmler 


Ήταν το 1890 όταν ο William Kemmler καταδικάστηκε για τη βίαιη δολοφονία της συζύγου του με έναν μπαλτά, κακούργημα που θα τον έστελνε κατευθείαν στην ηλεκτρική καρέκλα. Αυτό που κάνει την περίπτωσή του μοναδική είναι ότι ο Kemmler θα γινόταν ο πρώτος άνθρωπος στον κόσμο που θα εκτελούταν με αυτό τον τρόπο, τίποτα λοιπόν δεν θα μπορούσε να πάει στραβά στην πρώτη πειραματική απόπειρα της ηλεκτρικής καρέκλας! Το άγχος των εκτελεστών για την καινούρια διαδικασία ήταν μάλιστα τέτοιο που ο θανατοποινίτης θα αναγκαστεί να τους δίνει συνεχώς κουράγιο, βοηθώντας παράλληλα στον ίδιο του τον περιορισμό πάνω στη φονική συσκευή. Ήταν όμως το έτος 1890, πώς θα μπορούσες να εκτελέσεις ανώδυνα έναν κατάδικο με ηλεκτρισμό; Όταν λοιπόν γύρισε ο διακόπτης, ο ηλεκτρισμός έκανε τη δουλειά του, και μέσα στον προβλεπόμενο χρόνο των 10 δευτερολέπτων ο Kemmler θα δηλωνόταν νεκρός. Όταν ο διευθυντής των φυλακών και οι δεσμοφύλακες προσπάθησαν ωστόσο να μετακινήσουν το πτώμα -όπως πίστευαν- από την καρέκλα, παρατήρησαν ότι το χέρι του Kemmler αιμορραγούσε, δεν μπορούσε λοιπόν να ήταν νεκρός, όπως ισχυρίστηκε ο γιατρός! Πανικόβλητος ο διευθυντής, διέταξε την επανάληψη της διαδικασίας, με τον Kemmler να έχει «ξυπνήσει» και να αιμορραγεί ακατάσχετα από το στόμα. Το αποτρόπαιο θέαμα έκανε τον γιατρό να εγκαταλείψει την εκτέλεση, με την επαναληπτική δοκιμή να στερεί τελικά τη ζωή του εγκληματία αποτελεσματικά. Το πράγμα δεν είχε ωστόσο τελειώσει: ένας άρρωστος ήχος ακουγόταν από την καρέκλα, σαν να καιγόταν σάρκα πάνω της, ο οποίος ακολουθήθηκε από σύννεφα καπνού και οσμές καμένου κρέατος. Με αυτές τις εικόνες, η ανθρωπότητα υποδέχτηκε την έλευση της ηλεκτρικής καρέκλας... 

Ο σχεδόν πνιγμός του Jimmy Lee Gray 


Ο αμετανόητος εγκληματίας σκότωσε την κοπέλα του, εξέτισε την ποινή του και όταν βγήκε από τη φυλακή, απήγαγε ένα 3χρονο κορίτσι, το βίασε και επιχείρησε κατόπιν να το πνίξει, πριν το αποτελειώσει σπάζοντάς της τον λαιμό. Ο δήμιος, πλήρως ενήμερος για τις φρικιαστικές πράξεις του θανατοποινίτη, τον χλεύαζε καθ' όλη τη διάρκεια της εκτέλεσης, ενώ τα μπουρδούκλωσε επίτηδες στη διαδικασία για να του προκαλέσει όσο περισσότερο πόνο μπορούσε. Έχοντας καταδικαστεί σε θάνατο με αέριο, ο Gray καθόταν στη θανατοκαρέκλα του την ώρα που οι κρύσταλλοι κυανίου παρήγαγαν το φονικό αέριο. Όταν το αέριο έφτασε στους πνεύμονές του, ο Gray άρχισε να πνίγεται για 8 ολόκληρα λεπτά(!), με το πλήθος που παρακολουθούσε να παραδίδεται στη φρίκη. Ο θανατοποινίτης χτυπούσε κατόπιν το κεφάλι του μανιασμένα σε έναν σιδερένιο στύλο πίσω από την καρέκλα, με τον δήμιο να μην έχει δέσει επίτηδες στην καρέκλα το κεφάλι του Gray. Ο διευθυντής της φυλακής εκκένωσε άρον-άρον την αίθουσα των επισκεπτών, για να μη βλέπουν οι μάρτυρες τον άντρα που πνιγόταν να προσπαθεί να λιώσει το κεφάλι του στο σκληρότερο αντικείμενο που μπορούσε να φτάσει. Η επίσημη έκθεση της εκτέλεσής του ανέφερε ωστόσο ότι ο Gray είχε πεθάνει χωρίς πόνο και ήταν κλινικά νεκρός όταν επιδόθηκε στην πράξη της αυτοκαταστροφής του...

Ο διπλός απαγχονισμός του George Painter 



Καταδικασμένος για την ιδιαιτέρως ειδεχθή δολοφονία της συμβίας του το 1891, ο Painter θα εκτελούταν με απαγχονισμό 3 χρόνια αργότερα. Παρά το γεγονός ότι υπήρχαν αδιάσειστες αποδείξεις ότι δεν ήταν αυτός ο δράστης, ο θανατοποινίτης στήθηκε στην αγχόνη στις 26 Ιανουαρίου 1894, με 70 θεατές να έχουν κυκλώσει τον χώρο της εκτέλεσης. Η λευκή κουκούλα περάστηκε στο κεφάλι του, η θηλιά κλείδωσε στον λαιμό του και οι μηροί του δέθηκαν με λουριά. Ο δήμιος έκοψε κατόπιν το σχοινί και η «καταπακτή» κάτω από τα πόδια του άνοιξε, με το σώμα του Painter να κρέμεται νεκρό στην αγχόνη. Οι δεσμοφύλακες μετέφεραν κατόπιν το σώμα του θανατοποινίτη πάνω στην πλατφόρμα για να βεβαιώσει ο γιατρός τον θάνατό του. Παρά το γεγονός ότι ο γιατρός διαπίστωσε ότι ο λαιμός του είχε σπάσει, δεν πίστεψε ότι ο Painter ήταν νεκρός! Οι φρουροί αντικατέστησαν άρον-άρον τη θηλιά στον λαιμό του με μια καινούρια, με το αίμα του να αναβλύζει και να βάφει τη λευκή κουκούλα κόκκινη. Καθιστός καθώς ήταν στην «καταπακτή» και με το αίμα να καλύπτει πλέον και τη λευκή στολή του, θα κρεμαζόταν για δεύτερη φορά, με το πλήθος να απομακρύνεται αποτροπιασμένο από το σκηνικό. Αυτή τη φορά ο γιατρός βεβαίωσε τον τελεσίδικο χαμό του...

Το κρέμασμα από τις μασχάλες του Louison Cartouche 


Ήταν στη δεκαετία του 1720 όταν οι γαλλικές Αρχές εξάρθρωναν την περίφημη εγκληματική συμμορία Cartouche, εκτελώντας ένα-ένα τα μέλη της. Ο Louison Cartouche, μέλος της σπείρας και αδερφός του «εγκεφάλου» της, ήταν ήδη καταδικασμένος σε καταναγκαστική εργασία όταν ο δικαστής Arnould de Boueix αποφάσισε να δώσει ένα καλό μάθημα στους επίδοξους κακοποιούς, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τον Louison, αν και η τιμωρία του παραήταν τραβηγμένη: ο 15χρονος Cartouche διατάχθηκε να κρεμαστεί από τις μασχάλες του για 2 ώρες, σε μια πράξη εξευτελισμού παρά εκτέλεσης. Η καινοτόμα ποινή δεν είχε βέβαια προηγούμενο, κανείς δεν ήξερε λοιπόν τι θα συμβεί σε έναν άνθρωπο αν τον κρεμούσες από τις μασχάλες του! Η τιμωρία εκτελέστηκε το 1722, με τον έφηβο να κλαίει γοερά πάνω στην αγχόνη ήδη από τις πρώτες στιγμές του μαρτυρίου του. Κατόπιν αίμα άρχισε να αναβλύζει από τις κοιλότητες του σώματός του, με τον πόνο να είναι ανείπωτος. Κάποια στιγμή οι κραυγές αγωνίας θα σταματούσαν, με τη γλώσσα του Cartouche να κρέμεται έξω από το στόμα του. Παρά το γεγονός ότι δεν είχαν περάσει οι δύο ώρες της ποινής, οι δεσμοφύλακες ξεκρέμασαν το άτυχο αγόρι, το οποίο ήταν ήδη νεκρό. Κι έτσι η εξευτελιστική τιμωρία μετατράπηκε σε θανατική καταδίκη μετά βασανισμού...

Ο πολλαπλός αποκεφαλισμός της λαίδης Margaret Pole 



Η λαίδη Margaret de la Pole ήταν μια αριστοκρατικής καταγωγής κυρία των τιμών στην αυλή του βασιλιά Ερρίκου Η' της Βρετανίας. Παρά τη συγγένειά της με τη βασιλική οικογένεια, η 67χρονη λαίδη κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία, με την ποινή της να ορίζεται σε αποκεφαλισμό με πέλεκυ. Η καθόλα αθώα αριστοκράτισσα θα περνούσε 2,5 χρόνια στη φυλακή πριν φτάσει η μαρτυρική μέρα της εκτέλεσής της: 150 θεατές την παρακολουθούσαν καθώς ανέβαινε στο ικρίωμα. Όταν ο δήμιος τη διέταξε να βάλει το κεφάλι της στο κατάλληλο σημείο, εκείνη αρνήθηκε, επιστρατεύτηκαν λοιπόν οι βοηθοί του εκτελεστή για να την καθηλώσουν στην ενδεικνυόμενη στάση. Την ώρα που εκείνη μαχόταν λυσσαλέα με τους δεσμοφύλακες, ο αρχάριος δήμιος σήκωσε πανικόβλητος το τσεκούρι του για τη μία και μοναδική τσεκουριά που θα χρειαζόταν να καταφέρει στον αδύναμο λαιμό της Margaret. Όπως όμως ήδη περιμένετε, το τσεκούρι δεν βρήκε τον στόχο του με ακρίβεια και καρφώθηκε στον ώμο της άτυχης γυναίκας. Ούτε όμως και η δεύτερη τσεκουριά θα αποδεικνυόταν θανάσιμη(!), με τον τρομοκρατημένο δήμιο να επιδίδεται σε πολυάριθμες άστοχες απόπειρες στον λαιμό και την πλάτη της γυναίκας πριν καταφέρει το τελεσίδικο χτύπημα...

Ο πειραματικός απαγχονισμός του Tom Ketchum 



Αμερικανός παράνομος που έδρασε στο Τέξας κατά τα τελευταία χρόνια της περίφημης Άγριας Δύσης, ο μονόχειρας Ketchum θα έχανε το χέρι του από πυροβολισμό με καραμπίνα το 1899. Μετά το νοσοκομείο βέβαια θα μεταφερόταν κατευθείαν στο δικαστήριο, όπου και καταδικάστηκε συνοπτικά σε θάνατο με απαγχονισμό. Όταν έφτασε η μέρα της εκτέλεσής του το 1901, αναβρασμός επικρατούσε στη μικρή πόλη του Clayton, καθώς δεν είχαν εκτελέσει ποτέ κάποιον στην αγχόνη, έπρεπε λοιπόν να αυτοσχεδιάσουν! Το σχοινί που επιλέχθηκε ήταν ωστόσο πολύ μακρύ για τον σωματότυπό του αλλά και πολύ λεπτό, με το αυτοσχέδιο ικρίωμα να μη δίνει ταυτόχρονα την αίσθηση του «στιβαρού». Ο άντρας τοποθετήθηκε στην αγχόνη, η θηλιά προσαρμόστηκε στον λαιμό του και όταν άνοιξε η «καταπακτή», το σώμα του Ketchum προσγειώθηκε απρόοπτα στο έδαφος. Κανένας λόγος ανησυχίας όμως, καθώς η εκτέλεση ήταν πετυχημένη: το κεφάλι είχε αποκολληθεί από το σώμα, με το άψυχο κουφάρι να αναβλύζει αίμα και τον κόσμο να τρέχει πανικόβλητος να σωθεί από το φρικιαστικό θέαμα. Μέχρι και σήμερα θα βρει κανείς στο Clayton καρτ-ποστάλ που απεικονίζουν το γεγονός, για το μόνο πράγμα που είναι ίσως γνωστή η πόλη...

Η παρά λίγο εκτέλεση του Wallace Wilkerson 



Σε μια παρτίδα πόκερ του 1877, ο Wallace Wilkerson θα σκοτώσει τον William Baxter, αδίκημα που θα ισοδυναμούσε με τη θανατική του καταδίκη. Ο Wilkerson επέλεξε τη μέθοδο της εκτέλεσής του μέσα από μια πληθώρα επιλογών, καταλήγοντας στο εκτελεστικό απόσπασμα. Τη μοιραία μέρα του 1877 λοιπόν ο θανατοποινίτης κάθισε σε μια καρέκλα 10 μέτρα μακριά από το απόσπασμα, αρνούμενος ωστόσο να του δέσουν τα μάτια και να τον καθηλώσουν στην καρέκλα, αφού όπως ισχυρίστηκε ήθελε να πεθάνει σαν άντρας. Το απόσπασμα δεν θα έκανε ωστόσο καλή δουλειά, αφού από την ομοβροντία μία σφαίρα θα τον έβρισκε στο χέρι και μερικές ακόμα στο σώμα, χωρίς να αποδειχτούν ωστόσο θανάσιμες. Ο Wilkerson θα σηκωθεί από την καρέκλα και θα πέσει στο έδαφος ξεφωνίζοντας: «Ω θεέ μου! Θεέ μου! Αστόχησαν!». Τέσσερις γιατροί έτρεξαν για να βεβαιώσουν την κατάστασή του, η οποία ήταν κρίσιμη. Αντί λοιπόν να τον ξαναστήσουν στο απόσπασμα, περίμεναν υπομονετικά να καταλήξει από τα τραύματά του, διαδικασία που θα αποδεικνυόταν βέβαια αρκετά βασανιστική, αφού χρειάστηκαν 27 ολόκληρα λεπτά για να κηρυχθεί επισήμως νεκρός...

Ginggaew Lorsoungnern 


Η Lorsoungnern απήγαγε ένα παιδάκι από την Μπανγκόκ για να ζητήσει λύτρα, η υπόθεση κατέληξε ωστόσο άσχημα, με το παιδί να βρίσκεται νεκρό και την ίδια να καταδικάζεται σε θάνατο. Η κατάλληλη μέθοδος εκτέλεσης που επιλέχθηκε για την απαγωγέα αφορούσε σε μια περίπλοκη δολοφονική κατασκευή, που περιλάμβανε το δέσιμο του εγκληματία σε έναν ξύλινο σταυρό, με τα χέρια καθηλωμένα σε στάση προσευχής και το σώμα να κοιτά στον τοίχο. Ο δήμιος στεκόταν πίσω από ένα παραπέτασμα, χωρίς να μπορεί να δει τον θανατοποινίτη, με έναν στόχο να υποδεικνύει πού βρισκόταν η καρδιά του: ο εκτελεστής είχε ως όπλο θανάτου ένα αυτόματο πολυβόλο, το οποίο «κλείδωνε» προς τον στόχο, διασφαλίζοντας ότι οι 15 και πλέον σφαίρες που μπορούσε να ρίξει θα χτυπούσαν διάνα. Όλα αυτά βέβαια υπό την προϋπόθεση ότι ο κακοποιός θα παρέμενε ακίνητος πάνω στον σταυρό! Στις 13 Ιανουαρίου 1979 λοιπόν, η Lorsoungnern προσαρμόστηκε πάνω στην ιδιαίτερη συσκευή και λίγο μετά 10 σφαίρες εξαπολύονταν από το πυροβόλο. Ο γιατρός πλησίασε, βεβαίωσε τον θάνατό της και οι δεσμοφύλακες άρχισαν να λύνουν το αιμόφυρτο σώμα από τον σταυρό, με το στέρνο της Lorsoungnern να έχει γίνει κόσκινο από την ομοβροντία. Το κουφάρι της μεταφέρθηκε κατόπιν στο νεκροτομείο, καθώς οι φύλακες βιάζονταν γιατί είχαν κι άλλη εκτέλεση αμέσως μετά. Κι όμως, σε λίγο κραυγές άρχισαν να βγαίνουν από το νεκροτομείο, με το έκπληκτο προσωπικό να διαπιστώνει ότι η Lorsoungnern ήταν ακόμα ζωντανή! Κάποιος τη γύρισε στο πλάι για να μην πνιγεί από το αίμα της, την ώρα που κάποιος άλλος επιχείρησε να τη στραγγαλίσει, αλλά εμποδίστηκε. Παρέμεινε εκεί αγκομαχώντας για μπόλικη ώρα, τόση ώστε να εκτελεστεί (επιτυχώς αυτή τη φορά) και ο δεύτερος θανατοποινίτης, χωρίς ωστόσο να καταλήγει. Τότε ήταν που αποφασίστηκε να ξαναεκτελεστεί(!), με τους δεσμοφύλακες να κουβαλούν τη Lorsoungnern, σε κατάσταση ακατάσχετης αιμορραγίας, και πάλι στον σταυρό. Δεκαπέντε σφαίρες μετά, η Lorsoungnern θα απελευθερωνόταν από το φρικιαστικό μαρτύριό της. Τι είχε πάει όμως τόσο στραβά; Μα το γεγονός ότι η άτυχη κακοποιός είχε την καρδιά στη δεξιά πλευρά του σώματός της...

Tα φοράς και πεινάς

Τα μάτια των ζώων στο «μικροσκόπιο»

Ποιο ανήκει πού

Ναι, είναι παράξενα. Μοιάζουν εξωγήινα ή προϊόντα φαντασίας, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινά.

Ο φωτογράφος Suren Manvelyan τράβηξε τις υπέροχες φωτογραφίες που ακολουθούν από τα εξής ζώα: Σαύρα Anole, καϊμάν (ερπετό που μοιάζει με αλιγάτορα), καμήλα, κοινή σαύρα βασιλίσκος, αγελάδα, αλεπού της Σαχάρας, ιπποπόταμος, λεμούριος, λάμα, μακρώτις κουκουβάγια, κοράκι και γκέκο τοκάι.

Μπορείτε να αντιστοιχίσετε τα μάτια με τους… ιδιοκτήτες τους;

Το πρώτο πράγμα που προσέχει κανείς είναι οι πολύ παράξενες κόρες ορισμένων ματιών. Ενώ οι άνθρωποι και τα (περισσότερα) πουλιά έχουν στρογγυλές κόρες ματιών, οι σαύρες, τα φίδια και οι γάτες έχουν στενές (και κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται με το «μάτι της γάτας» - με κόρη που δεν είναι κυκλική). 

Οι επιστήμονες πίστευαν για χρόνια πως η στενή κόρη βοηθούσε στη βελτίωση της νυκτερινής όρασης, αλλά πρόσφατες μελέτες εξήγαγαν διαφορετικά συμπεράσματα. Οι στενές κόρες οφείλονται στις διαφορετικές ομόκεντρες ζώνες των ματιών τους, που η κάθε μια συγκεντρώνει διαφορετικά μήκη κύματος του φωτός και τα στέλνει στον αμφιβληστροειδή. Έτσι, μπορούν να συστέλλουν τις κόρες τους χωρίς να αποκλείουν καμιά ζώνη εστίασης. 

Πιθανότατα λόγω των πολλών ζωνών εστίασης, μερικά γκέκο έχουν αρκετά περίεργο σχήμα κόρης. Αντί για στενή ή στρογγυλή, οι κόρες των ματιών τους ουσιαστικά αποτελούν μια ομάδα τεσσάρων μικροσκοπικών οπών. Τα λάμα επίσης έχουν ασυνήθιστες κόρες. 

Δείτε το μάτι του (4η φωτογραφία) και τον ιστό που προεξέχει. Αυτό λέγεται μαύρο σώμα (corpora nigra) και εμφανίζεται μόνο όταν υπάρχει ηλιοφάνεια για να προστατεύσει τα μάτια του ζώου. Είναι πάντως παράξενο το σχήμα της κόρης, που δεν είναι ούτε στρογγυλό ούτε στενό, παρά ένα ανεξήγητα ανομοιόμορφο οβάλ.

Ανεξήγητη είναι επίσης η προέλευση του χρώματος της ίριδας. Μερικοί πιστεύουν ότι το χρώμα των ματιών βοηθά στο καμουφλάζ, γι’ αυτό και τα καϊμάν έχουν μάτια στο χρώμα του σώματός τους, όπως και τα κοράκια. Ωστόσο, υπάρχουν και είδη που τα μάτια τους ξεχωρίζουν από το σώμα τους. Η κουκουβάγια έχει μάτια χρώματος ανοικτό πορτοκαλί, λόγω της ύπαρξης ασυνήθιστων μελανοκυττάρων. 

Παρ’ όλα αυτά, η επιστήμη δεν έχει εξηγήσει επαρκώς γιατί τα φίδια και οι σαύρες έχουν τέτοιο χρώμα ματιών. Αν ισχύει αυτό που λένε, ότι δηλαδή τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής, τότε έχουμε πολλά να μάθουμε για τις ζωές αυτών των ζώων.

Απαντήσεις:

1. Λεμούριος - 2. Κοράκι
3. Καϊμάν - 4. Λάμα
5. Αλεπού της Σαχάρας - 6. Γκέκο τοκάι
7. Μακρώτις κουκουβάγια - 8. Ιπποπόταμος
9. Καμήλα - 10. Αγελάδα
11. Σαύρα anole - 12. Σαύρα βασιλίσκος 

Μυστικό μήνυμα ορατό από παιδιά

Σε μια προσπάθεια να παρέχει βοήθεια σε κακοποιημένα παιδιά με έναν ασφαλή τρόπο, η ισπανική οργάνωση ANAR, δημιούργησε μια διαφήμιση ενάντια στην κακοποίηση παιδιών, με τη μορφή αφίσας, στην οποία εμφανίζεται ένα διαφορετικό μήνυμα για τα παιδιά και ένα διαφορετικό για τους ενήλικες, ταυτόχρονα.
Το μυστικό μήνυμα της αφίσας είναι ορατό μόνο από ένα ύψος γύρω στο 1,20 μ., με αποτέλεσμα να μη γίνεται αντιληπτό από τους ενήλικες περαστικούς.
Οι ενήλικες βλέπουν στην αφίσα το θλιμμένο πρόσωπο ενός παιδιού και το μήνυμα:
«Μερικές φορές η κακοποίηση παιδιών είναι ορατή μόνο το από το παιδί που πάσχει από αυτή», ενώ τα παιδιά, βλέπουν στην αφίσα μελανιές και τραύματα στο πρόσωπο του παιδιού, με το μήνυμα:
«Αν κάποιος σας πονάει τηλεφωνήστε μας και θα σας βοηθήσουμε» και ακολουθεί ο αριθμός τηλεφώνου του εν λόγω ιδρύματος.
Η διαφήμιση έχει σχεδιαστεί προκειμένου το παιδί να έχει τη δυνατότητα να απευθύνει έκκληση για βοήθεια, ακόμη και αν ο «θύτης» εκείνη την ώρα στέκεται ακριβώς δίπλα του.
Ωστόσο, παρά την αξιέπαινη προσπάθεια της ισπανικής οργάνωσης, εκφράζεται και η εξής ανησυχία:
«Τη συγκεκριμένη τεχνοτροπία διαφήμισης δεν θα αργήσουν να εκμεταλλευτούν οι εταιρίες προκειμένου να πλασάρουν τα προϊόντα τους απευθείας στα παιδιά…».
http://hellasxg.blogspot.com

Ένα απόσπασμα από διήγημα του Α. Τσέχοφ που αξίζει να διαβάσετε…

To παρακάτω είναι απόσπασμα από διήγημα του Αντόν Τσεχωφ. Εκπληκτικό πόσα διαμάντια για το σήμερα ανακαλύπτει κανείς διαβάζοντας.

Επίκαιρο όσο ποτέ !!!!

Tις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.

- Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Θα ‘χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου… Λοιπόν…
Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια το μήνα…
- Για σαράντα.
- Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες… Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ…
- Δύο μήνες και πέντε μέρες…
- Δύο μήνες ακριβώς… Το ‘χω σημειώσει… Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές… δε δουλεύετε τις Κυριακές.
Πηγαίνετε περίπατο με τα παιδιά. Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές…

Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη.

- Τρεις γιορτές… μας κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα… Ο Κόλιας ήταν άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα… Μονάχα με τη Βαρβάρα ασχολήθηκες… Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να αναπαυτείς μετά το φαγητό… Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά. Αφαιρούμε, μας μένουν… Χμ! σαράντα ένα ρούβλια… Σωστά;

Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακκόκινο και νότισε. Άρχισε να τρέμει το σαγόνι της. Την έπιασε ένας νευρικός βήχας, έβαλε το μαντίλι στη μύτη της, μα δεν έβγαλε άχνα.

- Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι του τσαγιού με το πιατάκι του… Βγάζουμε δύο ρούβλια… Το φλιτζάνι κάνει ακριβότερα γιατί είναι οικογενειακό κειμήλιο, μα δεν πειράζει… Τόσο το χειρότερο! Προχωρούμε! Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και έσκισε το σακάκι του… Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια… Άλλη μια μέρα που δεν πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. Πρέπει να ‘χεις τα μάτια σου τέσσερα, γι’ αυτό σε πληρώνουμε… Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε ρούβλια. Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια…
- Όχι, δεν έγινε τέτοιο πράμα, μουρμούρισε η Ιουλία.
- Το ‘χω σημειώσει!
- Καλά…
- Βγάζουμε είκοσι επτά ρούβλια, μας μένουν δεκατέσσερα.

Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δάκρυα. Κόμποι ιδρώτα γυάλιζαν πάνω στη μύτη της. Κακόμοιρο κορίτσι!

- Μα εγώ μια φορά μονάχα δανείστηκα χρήματα. Μονάχα τρία ρούβλια, από την κυρία, μουρμούρισε η Ιουλία και η φωνή της έτρεμε…Αυτά είναι όλα όλα που δανείστηκα.

- Μπα; Και γω δεν τα είχα σημειώσει αυτά. Λοιπόν, δεκατέσσερα έξω τρία, μας μένουν έντεκα. Πάρε τα χρήματά σου, αγαπητή μου!Τρία… τρία, τρία…. ένα και ένα… Πάρ’ τα…

Και της έδωσα έντεκα ρούβλια. Τα πήρε με τρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε στην τσέπη της.

- Ευχαριστώ, ψιθύρισε.

Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω πέρα δώθε στο γραφείο. Με έπιασαν τα δαιμόνια μου.

- Και γιατί με ευχαριστείς;
- Για τα χρήματα.
- Μα, διάολε, εγώ σε έκλεψα, σε λήστεψα! Και μου λες κι ευχαριστώ;
- Οι άλλοι δε μου ‘διναν τίποτα!…
- Δε σου ‘διναν τίποτα. Φυσικά! Σου έκανα μια φάρσα για να σου γίνει σκληρό μάθημα. Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια! Τα είχα έτοιμα στο φάκελο! Μα γιατί δε φωνάζεις για το δίκιο σου; Γιατί στέκεσαι έτσι σαν χαζή; Μπορείς να ζήσεις σ’ αυτό τον κόσμο αν δεν πατήσεις λίγο πόδι, αν δε δείξεις τα δόντια σου; Γιατί είσαι άβουλη;

Μουρμούρισε μερικά ευχαριστώ και βγήκε.

Τι πίστευαν για τον αυνανισμό, οι γιατροί στην Ελλάδα, το 1927

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποια ήταν η άποψη των ιατρών στις αρχές του προηγούμενου αιώνα τόσο για τις ερωτικές επαφές, όσο πολύ περισσότερο για τον αυνανισμό; Σας παρουσιάζουμε σήμερα το βιβλίο ενός Έλληνα ιατρού που εκδόθηκε το 1927 και το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το “απόλυτο εγχειρίδιο για τον αυνανισμό”. Κρίνοντας εκ των υστέρων η επιστημονική κοινότητα φυσικά θα διαφωνεί με τα γραφόμενα, αλλά έχει ενδιαφέρον να δούμε τι πίστευαν οι γιατροί τότε. Το βιβλίο έχει τίτλο: “ ΑΥΝΑΝΙΣΜΟΣ- κίνδυνοι- προφύλαξις- θεραπεία. Μελέτη κοινωνική δια γονείς, δασκάλους και νέους”. Διαβάστε το με την ορθογραφία της εποχής…

Διαβάζουμε λοιπόν ότι το βιβλίο έχει ημερομηνία έκδοσης: “Αθήναι 1927, και εκδόθηκε από τα τυπογραφικά καταστήματα των αδελφών Γεράρδων στην οδό Νοταρά 15”. Στην πρώτη σελίδα διαβάζουμε και λίγα λόγια για τον συγγραφέα του που είναι: “Διευθυντής του περιοδικού ΥΓΕΙΑ, ιατρός Μ. Μωυσείδης αντεπιστέλλον μέλος της Μαιευτικής και Γυναικολογικής Εταιρίας Παρισίων και της Γαλλικής εταιρίας της Ευγονικής”

Αντί προλόγου ο ιατρός έχει αντιγράψει τα λόγια του Fournier,περί αυνανισμού: “Από όλα τα πάθη που μαστίζουν και ατιμάζουν την ανθρωπότητα, ο αυνανισμός είνε ίσως το πλέον επίμονον και ασφαλώς το πλέον επονείδιστον”. Και στη συνέχεια ο ίδιος ο ιατρός προλογίζει: “ Κανείς δεν αγνοεί την έπονείδιστον έξιν, η οποία αριθμεί θύματα εις όλας τάς κοινωνικάς τάξεις, και μεταξύ ατόμων τά όποια παρουσιάζουν τά πλέον ευνοϊκά προσόντα διά νά ευδοκιμήσουν και να ώφελήσουν τήν κοινωνίαν.

Την έξιν αυτήν καταδικάζει όχι μόνον ή θρησκεία και ή ηθική αλλά και ή επιστήμη.”

Το βιβλίο του ιατρού συνεχίζει δίνοντας τον ορισμό του Αυνανισμού. Διαβάστε: “ΑΥΝΑΝΙΣΜΟΣ εΐνε ή βδελυρά και όλεθρία συνήθεια, καθ’ ήν τά εξω γεννητικά όργανα ερεθίζονται τεχνητώς εϊτε διά τής χειρός, είτε δι’ εργαλείων, είτε απλώς διά τής φαντασίας έπι σκοπώ γενετησίου διεγέρσεως ή καί ικανοποιήσεως τής γενετησίου ορμής. Συνώνυμα πάμπολλα έχουν δοθεί κατά καιρούς εις την λέξιν «αυνανισμός». Ελληνιστί είναι γνωσταί αι λέξεις «δέφεσθαι» των αρχαίων, και «μαλακία» των εκκλησιαστικών συγγραφέων.”

Και μετά τον ορισμό του “αυνανίζεσθαι” ο γιατρός εξηγεί τα είδη του αυνανισμού. Τα διαχωρίζει λοιπόν σε: “Τον ύλικόν ή σωματικόν (διά των χειρώ.ν ή δι’ εργαλείων). Τον ήθικον ή ψυχικόν, και τέλος τον μικτόν (σωματικόν καί ψυχικόν).” και συνεχίζει: Τό τρίτον είδος είνε τό συνηθέστερον καί συχνότερον. Ώς επί τό πλεΐστον, ό αυνανισμός είνε ταύτοχρόνως σωματικός καί ψυχικός.

Ό αυνανισμός καλείται ψυχικος όταν ό γενετήσιος ερεθισμός λαμβάνη χώραν μόνον δι’ ΰπερδιε- γέρσεως τής φαντασίας μέ εικόνας αίσχράς, ή αναγνώσματα άνήθικα, ή θεάματα απρεπή, ανευ έπιψαύσεων επι των γεννητικων οργάνων. Έπι τοϋ ψυχικού αυνανισμού, ό όποιος είναι ίσως ο πλέον επιβλαβής αλλά επίσης και ό σπανιώτερος, λαμβάνει χώραν μία υπέρμετρος έργασια τής φαντασίας. Σπατάλη νευρικής ουσίας και μεγίστη νευρική και ψυχική εξάντλησις συνοδεύουν συχνά την μορφήν αυτήν του αυνανισμού. Ό ψυχικός αυνανισμός παρατηρεϊται συνήθως εις νευρασθενικούς υψίστου βαθμού.”

Και ο γιατρός εξηγεί το πως γίνεται ο αυνανισμός: “Έάν έξετάσωμεν τον αυνανισμόν μερικώς, διακρίνομεν δύο μορφάς: Τον κατά μάνας (ή μονήρη), και τον αμοιβαίον.

Ό αμοιβαίος εινε πιό ολέθριος από τον μονήρη, τόσον ενεκα τής ηθικής διαφθοράς, τήν οποίαν συνεπάγεται, όσον καί ενεκα των προκλήσεων, αι οποΐαι δημιουργούν τεχνητώς επανειλημμένος γενετησίους άνάγκας.”

Μετά εξηγεί ότι τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες μπορούν να αυνανιστούν, με μια μικρή διαφορά: “Γενικώς δυνάμεθα νά παραδεχθώμεν ότι εις τό άρρεν φΰλον ό αυνανισμός είνε πλέον πρώιμος και πλέον διαδεδομένος παρά εις τό θήλυ. Ό λόγος εΐνε ότι ή γενετήσιος αΐσθητικότης αναπτύσσεται πολύ βραδύτερον εις τό γυναΐκεϊον φΰλον.”

Σειρά στο βιβλίο έχουν οι ηλικίες. Ο γιατρός Μωυσείδης χωρίζει τις ηλικίες σε 3 κατηγορίες και γράφει: “ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ (από 0 — 6 ετών). — Κατ’ αρχήν θα ενόμιζέ τις ότι κάποια διανοητική ή τουλάχιστον σωματική ανάπτυξις εινε απολύτως αναγκαία διά την άφυπνισιν του γενετησίου ενστίκτου, καί θά έθεώρει άκατανόητον τήν έμφάνισιν τοΰ αυνανισμου είς τόσον τρυφεράν ηλικίαν.

Δυστυχώς παρατηρήσεις διάσημων παιδιάτρων (Neter και άλλων) βεβαιοΰν κατά τρόπον άδίαμφι- σβήτητον ότι μία ένστικτος ίκανοποίησις τοΰ γενετη­σίου πόθου σύμφωνα με τάς αΰνανιστικάς μεθόδους (αυνανισμός έν σμικρογραφία) μπορεϊ νά παρατηρηθή, ούχι πολΰ σπανίως, κατά τήν πρώτην και δευτέραν παιδικήν ηλικίαν. Ή μικροτέρα ηλικία εις ην παρετηρήθη ό αυνανισμός εινε η τών 5ου, 11ου καί 13ου μηνών. Ό τρόπος τοΰ αυνανισμού κατά την ηλικίαν αυτήν συνίσταται εις κινήσεις καί προστριβάς τών μηρών πρός άλλήλους ή καί έπιψαυσεις τών γεννητικών οργάνων διά τών χειρών.

‘Ως πρός τήν αΐτιολογί’αν τής καταστάσεως αυτής διετυπώθησαν διάφοροι γνώμαι. Τινες αποδίδουν αυτήν είς μίαν κληρονομικήν ελαττωματικότητα τοΰ νευρικοϋ συστήματος. ’Άλλοι πάλιν, οί περισσότεροι, θεωρούν ώς υπευθύνους, παθήσεις τής υποφύσεως, τών εσω έκκριτικών αδένων, πρωιμότητα γενετήσιον ανώμαλον, δερματικά; παθήσεις των γεννητικών οργάνων.

ΣΧΟΛΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ (από 6 — 12 ή 14 ετών).— Κατά την περίοδον αυτήν τό πάθος τοΰ αυνανισμού κάμνει τάς μεγαλειτέρας προόδους. ’Εδώ τον κύριον ρόλον παίζουν ή μ ΰ η σ ι ς καί ή μ ί μ η σ ι ς. Άληθιναί έπιδημίαι αυνανισμού παρετηρήθησαν εις λύκεια καί οικοτροφεία. Τά σχολεία, οίασδήποτε φύσεως καί άν ήναι, παρουσιάζουν δυστυχώς τό πλέον κατάλληλόν έδαφος διά την «ανάπτυξιν τοΰ βδελυροΰ πάθους. Ή σχολή διά τοΰ παραδείγματος καί τής ψυχικής μολύνσεως ύποβοηθεϊ τά μέγιστα την διάδοσιν τοΰ αυνανισμοϋ.

Κατά τήν γνώμην ολων τών συγγραφέων ή μεταξύ 12ου καί 14ου έτους περίοδος είνε ή πλέον επικίνδυνος καί αριθμεί τά περισσότερα θύματα.

ΝΕΑΝΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ (από 14—20 ή 24 ετών).— Κατά τήν περίοδον αυτήν ό αριθμός τών αύνανιστών είνε ακόμη αρκετός, δεικνύων κάποιαν έλάττωσιν μετά τό 18αν ετος. Αι συνέπειαι τοΰ πάθους κατά τήν περίοδον αυτήν δεν είνε βεβαίως τόσον όλέθριαι, όπως κατά τήν παιδικήν καί τήν σχολικήν, ουχ’ ήττον παρατηρούνται, βλαβαι ψυχικά! καί σωματικοί αρκετά σοβαραί.

ΩΡΙΜΟΣ ΗΛΙΚΙΑ (από 24 — 50 διά τούς άνδρας, καί 20 — 40 διά τάς γυναίκας). — ‘Επίσης κατά την περίοδον αυτήν ό αυνανισμό; αριθμεί αρκετά θύματα. Δυστυχώς υπάρχουν άνδρες και γυναίκες, οι όποιοι και μετά τον γάμον ετι παραδίδονται εις τον αυνανισμόν. Ή χρήσις οίνοπνενματωδών ποτών ύποβοηθεϊ την κακήν εξιν.

ΓΕΡΟΝΤΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ. — Και κατά την ηλικί­αν αύτήν παρατηρούνται, αν και σπανίως, περιπτώ- σεις αυνανισμού.”

Στη συνέχεια γίνεται ο διαχωρισμός των επιπτώσεων του αυνανισμού. Οι επιπτώσεις χωρίζονται σε σωματικές και σε ψυχικές. Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία που αφορά τα παιδιά των αυνανιστών, τα οποία: “έρχονται εϊς τόν κόσμον μέ νεϋρα άδυνατισμένα καί ως εκ τούτου είναι λίαν επιρρεπή εις τόν αυνανισμόν.”

Και συνεχίζει: “ ’Από τά αισθητήρια όργανα απειλούνται ιδίως οι οφθαλμοί· άλλ’ επίσης έκ μέρους τών ωτων, τής οινός, τής γλώσσας αναφαίνονται ενίοτε διαταραχαί, ώς επί τό πλεϊστον νευρικής φύσεως.

ΟΠΤΪΚΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ. Τάς σχέσεις τοΰ αυνανισμού πρός τάς οφθαλμικά” νόσους έμελέτησεν ιδίως ό Γερμανός όφθαλμολόγος Colm. Βλάβαι ποικίλαι παρετηρήθησαν ώς συνέπειαι τοΰ αυνανισμού.

Έ ρ ε θ ι σ μ ο ί, ξ η ρ ο ι κ α τ ά ρ ρ ο η. καί φλογώσεις του επιπεφυκότος, φωτοφοβίαι όναφερονται ως αποτελέσματα τοΰ αυνανισμού.

Ό ξηρός κατάρρους τοΰ έπιπεφυκότος, ο όποιος συνίσταται είς κάψιμο καί πίεσιν είς τά μάτια μέ έλαφράν έρυθρότητα τοΰ βλενογόνου, άλλα χωρίς εκκρισιν, παρατηρεΐται Ιδίως είς νεάνιδας και δεν υποχωρεί εάν δεν έκλειψη τό πάθος.

Αί διαταραχαι τής ευαισθησίας, προ παντός ή υπερευαισθησία προς τό φως, ή φωτοφοβία, ο βλεφαροσπασμός, συχνά συνοδευόμενα μέ διεύρυνσιν και ακινησίαν τής κόρης, εις μάτια αντικειμενικώς τελείως ακέραια και είς ατομα, ών ή ήλικία μπορεΐ νά δώση ύπονοίας περί αύνανισμοϋ, εΐνε πάντοτε ύποπτα.

ΑΚΟΥΣΤΙΚΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ. Παρατηρούνται υπεραισθησία ακουστική, συριγμοί ώτων, πόνοι χωρίς άνατομικήν βάσιν.

ΠΕΠΤΙΚΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ. Αί διαταραχαι τής πέψεως επί αύνανισμοϋ δεν εΐνε σπάνιαι.

Έν αρχή παρατηρεΐται μία υπερβολική όρεξις, ένα είδος βουλιμίας. Οι νεαροί αύνανισταί κατατρΰχονται συνήθως από μίαν πείναν σχεδόν άκόρεστον καί προσλαμβάνουν ποσότητα τροφών ύπερβολικήν. Δυστυχώς ή άνάπτυξίς των δεν συμβαδίζει μέ την ΰπερσίτισιν πού κάμνουν. Μετά πάροδον ολίγου χρόνου αναφαίνονται δυσπεπτικαί διαταραχαι, αί, πέψεις εΐνε δυσχερείς καί βραδεϊαι, παρατηρούνται συσπάσεις τοΰ στομάχου, βάρος, χαύνωσις, μετεωρισμός, εμετοί, δυσκοιλιότης εναλλασσόμενη υπό διαρροϊας.

Εις τό γυναικειον φύλον παρατηρούνται ιδίως έντονοι σπασμοί τού στομάχου καί κολικοί.

ΆΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ. Ό αυνανισμός επιφέρει συχνά αποτελέσματα ολέθρια επί των οργάνων τής φωνής καί τής αναπνοής. Επηρεάζεται ή άνάπτυξις τοΰ φωνητικού οργάνου και ή εντασις καί ποικιλία των ήχων. Εις μερικούς αύνανιστάς παρατηρεΐται άλλοίωσις τοΰ λόγου, διαδοχή ήχων άναρθρων, μία ασυμφωνία. Εις άλλους αδυναμία τής φωνής, βράχνιασμα, ξηρός βήξ. Ένίοτε άναφαίρεται τελεία απώλεια τής φωνής, (αφωνία).

Εις τά ατομα τά οποία παραδίδονται είς αυνα­νισμόν συχνά παρατηρεΐται μία ατελής άνάπτυξις τον θώρακος- ή παραμικρά άσκησις καθιστά τήν αναπνοήν δΰσκολον καί ταχεΐαν, καί κίνησις κάπως βιαία προκαλεΐ λαχάνιασμα.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΚΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ

Ό αυνανισμός έπιδρά ολεθρίως επί τοΰ κυκλοφορικού συστήματος. Παρατηρούνται παλιοί, στενοκαρδία, ταχυκαρδία, πόνοι πρσκάρδιοι μέ αίσθημα πιέσεως, άγχος καρδιακόν.”

Το βιβλίο όπως είπαμε απευθυνόταν τόσο σε γονείς όσο και σε δασκάλους και νέους. Απόψεις και πεποιθήσεις μιας άλλης εποχής…

http://www.4news.gr