Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2013
Καταστροφικές Αναβολές
” Η λακωνικότερη ιστορία του κόσμου είναι η ιστορία των δειλών”
Μενέλαος Λουντέμης
Αν το καλοσκεφθούμε η αναβλητικότητα είναι ίσως συνώνυμο της τεμπελιάς, ίσως ακόμη καλύτερα, πηγάζει απ’ την φυγοπονία. Ο Δάντης σίγουρα κάτι τέτοιο είχε στο μυαλό του όταν όριζε την οκνηρία ως θανάσιμο αμάρτημα.
Έχετε αναλογιστεί ποτέ, πόσες μέρες πήγαν χαμένες, πόσες ευκαιρίες χάθηκαν, πόση ευτυχία αφήσαμε να γλιστρήσει από τα χέρια μας, επειδή δεν πήραμε μια μεγάλη απόφαση, επειδή πιστέψαμε πως υπήρχε αρκετός χρόνος και αύριο, επειδή δειλιάσαμε να κάνουμε εκείνο το βήμα, εκείνη την κίνηση που έπρεπε – όταν έπρεπε;
Η οκνηρία σε αντίθεση με τα άλλα θανάσιμα αμαρτήματα, τα οποία σχετίζονται με την υπερβολή και την έλλειψη ελέγχου, έχει να κάνει με την υπερβολική στασιμότητα, με την έλλειψη κινήτρων, μέσα μας ή έξω μας.
Τι μας κάνει όμως να μένουμε αδρανείς; Τι είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε ν’αποφύγουμε πράξεις, έργα, κατ’ επέκταση κάθε είδους εξέλιξη και διαφορετικότητα;
Ένας άνθρωπος φυγόπονος, δειλός, αναβλητικός είναι συνήθως ένας άνθρωπος φοβισμένος. Το να μην αρπάζουμε μια ευκαιρίας ζωής, είτε αυτή είναι επαγγελματικής φύσεως, είτε συναισθηματικής, έχει να κάνει με το φόβο που έχει ριζώσει μέσα μας ή καλύτερα με τον φόβο που εμείς επιτρέψαμε να ριζώσει μέσα μας.
Αυτός ο φόβος, είναι συνήθως φόβος παρελθόντος, πληγωμένο κομμάτι του εγωισμού μας, αποτέλεσμα περασμένης αποτυχίας μας, η οποία μας αποθαρρύνει να οδηγήσουμε τον εαυτό μας σε καινούργιες χαρές και εμπειρίες. Έτσι προβάλλουμε στο παρόν μας φόβους, λάθη και αποτυχίες του παρελθόντος μας.
Αναβάλλουμε κάθε εξέλιξη, τσιγκουνευόμαστε όλα αυτά που νιώθουμε και δίνουμε, αποφεύγοντας τελικά, την ουσιαστική συσχέτιση και τον έντονο συναισθηματικό εμπλεγμό σε οτιδήποτε κάνουμε, με φόβο πως αν πράξουμε διαφορετικά, αν δώσουμε και δοθούμε θα πληγωθούμε ξανά, θα στερέψουμε ξανά, θα βρεθούμε στο τίποτα ξανά.
Αυτό όμως είναι φαύλος κύκλος. Αποφεύγοντας να αναλάβουμε δράση, αποφεύγοντας την ζωή δηλαδή, για να γλιτώσουμε από ενδεχόμενο πόνο και επαναλαμβανόμενο λάθος, απογοητευόμαστε έτσι και αλλιώς από την άνοστη, βαρετή, δίχως εκπλήξεις ζωή που ζούμε. Ένας δειλός είναι ανίκανος να δείξει και να νιώσει αγάπη. Αυτό είναι προνόμιο των γενναίων.
Η αναβλητικότητα μας δεν πηγάζει όμως μόνο από φόβους ξαναειδωμένους. Υπάρχουν και οι φόβοι δειλίας του άγνωστου πόνου. Προτιμούμε να μένουμε άπραγοι, ζώντας σε ένα αποστειρωμένο κόσμο, αποστειρώνοντας ο,τι νιώθουμε, γεμίζοντας τα κενά της ζωής μας, με δήθεν ενδιαφέροντα, καταπιέζοντας τα πραγματικά θέλω μας, την πραγματική επιθυμία μας, που ναι ίσως να έχει ένα ρίσκο μέσα της, αλλά μας φέρνει πιο κοντά στην ευτυχία μας. Μεγαλύτερο όμως είναι το ρίσκο όταν συνεχώς αναβάλλουμε μια επιθυμία, ένα σχέδιο ψυχής. Κάθε καθυστέρηση του, το φέρνει πιο κοντά στην καταστροφή. Γιατί το να γνωρίζουμε πιο είναι το σωστό για εμάς και να μην το κάνουμε είναι η μεγαλύτερη δειλία.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει χώρος για δειλία, αναβολές και καθυστερήσεις στη ζωή μας. Όχι γιατί έτσι απλώς ζούμε μισά, αλλά γιατί έτσι δεν ζούμε καν.
Μια ευκαιρία ζωής μας έχει δοθεί και πρέπει να την αδράξουμε. Είμαστε πολύ πιο δυνατοί απ’ όσο νομίζουμε. Δεν έχει νόημα να “κλειστούμε” σε μια ζωή δίχως ρίσκα. Δεν αποφεύγουμε τα απρόοπτα και τον πόνο έτσι. Αποφεύγουμε να ζήσουμε.
Οφείλουμε να ζούμε την κάθε μέρα μας σαν να είναι η τελευταία, να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που έχουμε στη ζωή μας με αυτό τον τρόπο. Έτσι τίποτα δε θα έχουμε ως δεδομένο στη ζωή μας. Τα πάντα θα εκτιμώνται την στιγμή που υπάρχουν και τα ζούμε. Δε θα αφήνουμε τίποτα για αύριο. Οι ευκαιρίες και οι στιγμές είναι μοναδικές. Οι αναβολές και οι δισταγμοί τις καταστρέφουν.
Μια φορά ζούμε, δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε δύο φορές. Και μάλλον δε θα υπάρξουμε ξανά ποτέ. Και εσύ που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις την χαρά. Και η ζωή πάει χαμένη με τις αναβολές και ο καθένας πεθαίνει απασχολημένος.
Επίκουρος
Όταν έκλαψε ο Νίτσε - Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάλομ
"Τί θα συνέβαινε αν κάποιος δαίμονας σου έλεγε ότι αυτή τη ζωή - όπως τη ζεις τώρα και όπως την έχεις ζήσει στο παρελθόν- πρέπει να τη ζήσεις ξανά, αμέτρητες φορές?"
"Και χωρίς να συμβαίνει τίποτα καινούργιο? Όπου κάθε πόνος και κάθε χαρά κι ότι ήταν άφατα μικρό ή μεγάλο στη ζωή σου, θα επιστρέφει σε'σενα, όλα στην ίδια διαδοχή και ακολουθία? Φαντάσου την αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης ν'αναποδογυρίζει ξανά και ξανά και ξανά. Και κάθε φορά, αναποδογυρίζουμε κι εσύ και'γω, απλοί κόκκοι στη διαδικασία."
"Προτείνεις ότι κάθε πράξη που κάνω, κάθε πόνος που νιώθω, θα βιώνεται συνεχώς στην αιωνιότητα?"
"Ναι, η αιώνια επανάληψη σημαίνει ότι κάθε φορά που επιλέγεις μια πράξη θα την επιλέγεις αιώνια. Και ισχύει το ίδιο για κάθε πράξη που δεν κάνεις, κάθε εμποδισμένη σκέψη, κάθε επιλογή που απέφυγες. Και όλη η αβίωτη ζωή θα μένει να φουσκώνει μέσα σου, αβίωτη για όλη την αιωνιότητα. Κι η αδιόρατη φωνή της συνείδησής σου θα σου διαμαρτύρεται αιώνια. Τη σιχαίνεσαι αυτή την ιδέα? Ή σ' αρέσει ?"
"Τη σιχαίνομαι"
"Τότε ζήσε με τέτοιο τρόπο που να σου αρέσει η ιδέα..!! Δεν διδάσκω Γιόζεφ, ότι ο άνθρωπος οφείλει ν'αντέχει το θάνατο ή να "συμβιβάζεται" μαζί του. Ακολουθώντας αυτή την κατεύθυνση προδίδεις τη ζωή σου! Το μάθημα που σου διδάσκω είναι: Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!"
"Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!" Η φράση αυτή προκάλεσε ένα σοκ στο Μπρόιερ.Η ευχάριστη απογευματινή βόλτα είχε αποκτήσει θανάσιμη σοβαρότητα.
"Να πεθαίνεις την κατάλληλη στιγμή; Τι εννοείς? Σε παρακαλώ, Φρήντριχ, δεν το αντέχω, σ' το 'χω πει πολλές φορές, να μου λες κάτι τόσο σημαντικό με τόσο αινιγματικό τρόπο. Γιατί το κάνεις αυτό;"
"Θέτεις δυο ερωτήματα. Σε ποιό από τα δυο να απαντήσω;"
"Σήμερα, πες μου για το να πεθαίνει κανείς τη σωστή στιγμή"
"Ζήσε όταν ζεις! Ο θάνατος χάνει τη φρίκη του αν κάποιος πεθάνει έχοντας εξαντλήσει τη ζωή του! Αν ο άνθρωπος δε ζει στη σωστή στιγμή, τότε δεν μπορεί ποτέ να πεθάνει τη σωστή στιγμή"
"Και τι σημαίνει αυτό;" ξαναρώτησε ο Μπρόιερ, νιώθοντας ακόμη πιο μπερδεμένος.
"Ρώτησε τον εαυτό σου, Γιόζεφ: έχεις εξαντλήσει τη ζωή σου;"
"Απαντάς στην ερώτηση με ερώτηση.Φρήντριχ!"
"Κάνεις ερωτήσεις που γνωρίζεις την απάντησή τους" αντέκρουσε ο Νίτσε.
"Αν γνώριζα την απάντηση, γιατί να ρωτήσω;"
"Για ν'αποφύγεις να μάθεις τη δική σου απάντηση!"
"Στη διάρκεια αυτής της συνάντησης ο Νίτσε παρέμενε προσηλωμένος: έγνεφε επιδοκιμαστικά με το κεφάλι σε κάθε ερώτηση. Τον Μπρόιερ δεν τον παραξένευε αυτό. Δεν είχε ποτέ συναντήσει ασθενή που να μην απολάμβανε κρυφά την εξέταση της ζωής του στο μικροσκόπιο. Κι όσο μεγαλύτερη η μεγέθυνση τόσο χαιρόταν ο ασθενής. Η χαρά να σε παρατηρούν ήταν τόσο μεγάλη που ο Μπρόιερ πίστευε ότι ο αληθινός πόνος των γηρατειών, του πένθους, του να ζεις αφού οι φίλοι σου έχουν πεθάνει , ήταν η απουσία εξονυχιστικής παρατήρησης- η φρίκη του να ζεις μια ζωή που δεν την παρατηρεί κανείς"
Ο φόβος της γνώσης (του Αβραάμ Μάσλοου)
Από τη δική μας οπτική γωνία, η μεγαλύτερη ανακάλυψη του Freud είναι ότι η μεγάλη αιτία πολλών ψυχολογικών ασθενειών είναι ο φόβος να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του, τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις, τις αναμνήσεις, τις ικανότητες, τις δυνατότητες, το πεπρωμένο του.... Γενικά, αυτού του είδους ο φόβος είναι αμυντικός, με την έννοια ότι είναι μια προστασία της αυτοεκτίμησης μας, της αγάπης και του σεβασμού που τρέφουμε για τον εαυτό μας. Τείνουμε να φοβόμαστε οποιαδήποτε γνώση θα μπορούσε να μας κάνει να απεχθανόμαστε τον εαυτό μας ή να μας κάνει να νιώθουμε κατώτεροι, αδύναμοι, ανάξιοι, κακοί, επονείδιστοι.
Προστατεύουμε τον εαυτό μας και την ιδανική εικόνα του εαυτού μας με την απώθηση και παρόμοιους αμυντικούς μηχανισμούς, οι οποίοι είναι κυρίως τεχνικές μέσω των οποίων αποφεύγουμε να συνειδητοποιήσουμε δυσάρεστες ή επικίνδυνες αλήθειες.
Και στην ψυχοθεραπεία, τις μανούβρες με τις οποίες εξακολουθούμε να αποφεύγουμε αυτή τη συνειδητοποίηση της οδυνηρής αλήθειας, τους τρόπους με τους οποίους πολεμάμε τις προσπάθειες του θεραπευτή να μας βοηθήσει να δούμε την αλήθεια, τους ονομάζουμε «αντίσταση». Όλες οι τεχνικές του θεραπευτή αποκαλύπτουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την αλήθεια, ή είναι τρόποι για να δυναμώσει ο ασθενής έτσι ώστε να μπορεί να αντέξει την αλήθεια. («Το να είναι απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό του, είναι η σπουδαιότερη προσπάθεια που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος» S. Freud).
Αλλά υπάρχει ένα άλλο είδος αλήθειας το οποίο τείνουμε να αποφεύγουμε. Όχι μόνο μένουμε προσκολλημένοι στην ψυχοπαθολογία μας, αλλά επίσης τείνουμε να αποφεύγουμε την προσωπική ανάπτυξη γιατί και αυτή, επίσης, μπορεί να επιφέρει ένα άλλο είδος φόβου, δέους, αισθημάτων αδυναμίας και ανεπάρκειας. Κι έτσι, χρησιμοποιούμε ένα άλλο είδος αντίστασης, μια άρνηση της καλύτερης πλευράς μας, των ταλέντων μας, των καλύτερων ενορμήσεών μας, των ανώτερων δυνατοτήτων μας, της δημιουργικότητας μας. Με δυο λόγια, αυτή είναι η μάχη με το δικό μας μεγαλείο, ο φόβος της ύβρεως.
Αυτό μας θυμίζει ότι ο μύθος μας του Αδάμ και της Εύας, με το επικίνδυνο δέντρο της Γνώσης που πρέπει κανείς να αγγίξει, έχει το αντίστοιχό του σε πολλές άλλες κουλτούρες, οι οποίες πιστεύουν επίσης ότι η ύψιστη γνώση είναι προνόμιο των θεών. Οι περισσότερες θρησκείες έχουν μια τάση αντί-νοησιαρχίας (μαζί με διάφορες άλλες τάσεις, φυσικά), κάποιο ίχνος προτίμησης για την πίστη και όχι τη γνώση, ή το αίσθημα ότι ορισμένες μορφές γνώσης είναι υπερβολικά επικίνδυνες για να ανακατεύονται οι άνθρωποι με αυτές και καλό είναι να απαγορευτούν ή να διαφυλαχτούν με τους λίγους εκλεκτούς. Στις περισσότερες κουλτούρες, οι επαναστάτες εκείνοι που αψήφησαν τους θεούς αναζητώντας τα μυστικά τους, τιμωρούνταν αυστηρά, όπως ο Αδάμ και η Εύα, ο Προμηθέας και ο Οιδίποδας και έμειναν στην μνήμη των ανθρώπων σαν προειδοποιήσεις ότι δεν πρέπει να προσπαθούν να μοιάσουν στον Θεό.
Και, αν μου επιτρέπετε να το θέσω πολύ συνοπτικά, είναι ακριβώς αυτό το κομμάτι μας, που έχει κάτι το θεϊκό, για το οποίο έχουμε αντιφατικά συναισθήματα, το οποίο μας γοητεύει αλλά και μας φοβίζει, μας προσελκύει αλλά και μας κάνει να παίρνουμε αμυντική στάση. Αυτή είναι μια όψη του ανθρώπινου πεπρωμένου, ότι είμαστε ταυτόχρονα σκουλήκια και θεοί. Όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί μας, οι άνθρωποι που πλησιάζουν περισσότερο στο Θείο, πιστοποιούν ότι χρειάζεται τρομερό κουράγιο στη μοναχική στιγμή της δημιουργίας, της επιβεβαίωσης ενός καινούριου πράγματος (που είναι αντιφατικό με το παλιό). Αυτό είναι ένα είδος τόλμης, να βγαίνεις μπροστά, να ξεχωρίζεις από τους άλλους, να στέκεσαι ολομόναχος, μια πράξη περιφρόνησης, μια πρόκληση. Η στιγμή του φόβου είναι αρκετά κατανοητή αλλά πρέπει παρόλα αυτά να ξεπεραστεί αν πρόκειται να υπάρξει δημιουργία. Έτσι, το να ανακαλύψει κανείς στον εαυτό του ένα μεγάλο ταλέντο μπορεί αναμφίβολα να φέρει ευφορία αλλά φέρνει επίσης και ένα φόβο των κινδύνων, των ευθυνών και των καθηκόντων του να είσαι ηγέτης και του να είσαι μόνος σου.
Η υπευθυνότητα φαίνεται κάποτε βαρύ φορτίο και τότε προσπαθεί το άτομο να την αποφύγει όσο περισσότερο είναι δυνατό. Σκεφτείτε το μίγμα των συναισθημάτων δέους, ταπεινοφροσύνης, ακόμα και φόβου που μας έχουν αναφέρει άνθρωποι οι οποίοι έχουν εκλεγεί Πρόεδροι του κράτους.
Αβραάμ Μάσλοου, από το βιβλίο “Ψυχολογία της ύπαρξης”, εκδ. Δίοδος, 1994
Πηγή: http://www.solon.org.gr/
Τα "όχι" της ζωής που οδηγούν στην ευτυχία
Βασιζόμαστε στη ζωή μας σε τόσα πράγματα που τελικά μας προκαλούν πόνο, άγχος και ανησυχίες κι αντί να προσπαθήσουμε να απελευθερωθούμε, καταλήγουμε να είμαστε προσκολλημένοι σε αυτά, κάνοντας τη ζωή μας ακόμα πιο δύσκολη από ό,τι είναι. Παρακάτω διαβάστε μια λίστα με 15 πράγματα στα οποία πρέπει να πείτε «όχι», κάνοντας έτσι τη ζωή σας πολύ πιο εύκολη και πολύ πιο ευχάριστη. Αρχίζοντας από σήμερα κιόλας, μπορείτε να αλλάξετε οτιδήποτε δεν σας αρέσει και να το κάνετε καλύτερα.
1. Πείτε «όχι» στην ανάγκη σας να έχετε πάντοτε δίκιοΤόσοι πολλοί άνθρωποι νιώθουμε την ανάγκη να έχουμε πάντοτε δίκιο και δεν αντέχουμε στην ιδέα ότι μπορεί να κάνουμε λάθος. Μάλιστα, είναι τόσο έντονη αυτή η ανάγκη μας που δεν αντιλαμβανόμαστε τον κίνδυνο που ελλοχεύει να καταλήξουν άδοξα διάφορες σχέσεις μας, γιατί δεν αντέχουν όλοι οι άνθρωποι το άγχος που έχουμε και μεταδίδουμε. Πραγματικά, δεν αξίζει. Οποτεδήποτε νιώσετε ξανά την ανάγκη να πεταχτείτε σε μια κουβέντα βγάζοντας την άκρη για το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, αναρωτηθείτε το εξής: «Προτιμώ να έχω δίκιο ή να έχω φίλους;». Αλήθεια, πόση σημασία έχει; Είναι τόσο μεγάλος ο εγωισμός μας τελικά;
2. Πείτε «όχι» στην ανάγκη σας να ελέγχετε τα πάντα
Δεν χρειάζεται να έχετε τον έλεγχο για οτιδήποτε συμβαίνει με όλους, τους φίλους, την οικογένειά σας, τη σχέση σας. Είτε πρόκειται για συναδέλφους είτε για τους γονείς σας είτε για το/τη σύντροφό σας, απλώς ηρεμήστε κι αφήστε να παίρνουν κι άλλοι ευθύνες για όσα συμβαίνουν. Επιτρέψτε σε όλους να είναι ο εαυτός τους, αλλά προπαντός, κάντε αυτό το δώρο σε εσάς και θα δείτε πόσο ανάλαφροι θα αισθανθείτε ξαφνικά.
Δεν χρειάζεται να έχετε τον έλεγχο για οτιδήποτε συμβαίνει με όλους, τους φίλους, την οικογένειά σας, τη σχέση σας. Είτε πρόκειται για συναδέλφους είτε για τους γονείς σας είτε για το/τη σύντροφό σας, απλώς ηρεμήστε κι αφήστε να παίρνουν κι άλλοι ευθύνες για όσα συμβαίνουν. Επιτρέψτε σε όλους να είναι ο εαυτός τους, αλλά προπαντός, κάντε αυτό το δώρο σε εσάς και θα δείτε πόσο ανάλαφροι θα αισθανθείτε ξαφνικά.
3. Πείτε «όχι» στις κατηγορίες
Ξεπεράστε την ανάγκη σας να ρίχνετε το φταίξιμο στους άλλους για όσα έχετε ή όσα δεν έχετε, για όσα νιώθετε ή για όσα δεν νιώθετε. Σταματήστε να μεταθέτετε τις ευθύνες και αναλάβετε όσες σας αναλογούν για πράγματα στα οποία φταίτε.
Ξεπεράστε την ανάγκη σας να ρίχνετε το φταίξιμο στους άλλους για όσα έχετε ή όσα δεν έχετε, για όσα νιώθετε ή για όσα δεν νιώθετε. Σταματήστε να μεταθέτετε τις ευθύνες και αναλάβετε όσες σας αναλογούν για πράγματα στα οποία φταίτε.
4. Πείτε «όχι» στην αυτολύπηση
Πόσοι άνθρωποι δεν υποβαθμίζουν οι ίδιοι τον εαυτό τους επειδή σκέφτονται αρνητικά και θεωρούν ότι δεν αξίζουν σαν άνθρωποι ή δεν θεωρούν ότι μπορούν να τα καταφέρουν; Μην πιστεύετε οτιδήποτε σας υπαγορεύει το μυαλό σας, ειδικά αν είναι κάτι αρνητικό και σας οδηγεί στην αυτολύπηση. Αξίζετε πολύ περισσότερα από αυτό.
Πόσοι άνθρωποι δεν υποβαθμίζουν οι ίδιοι τον εαυτό τους επειδή σκέφτονται αρνητικά και θεωρούν ότι δεν αξίζουν σαν άνθρωποι ή δεν θεωρούν ότι μπορούν να τα καταφέρουν; Μην πιστεύετε οτιδήποτε σας υπαγορεύει το μυαλό σας, ειδικά αν είναι κάτι αρνητικό και σας οδηγεί στην αυτολύπηση. Αξίζετε πολύ περισσότερα από αυτό.
5. Πείτε «όχι» στους περιορισμούς του μυαλού σαςΔιώξτε μακριά τις σκέψεις σας ότι δεν είστε ικανοί να κάνετε οτιδήποτε υπάρχει στο νου σας. Μην σκέφτεστε τι νομίζετε ότι μπορείτε ή δεν μπορείτε να κάνετε, τι είναι δυνατό και τι αδύνατο. Από εδώ και μπρος, μην επιτρέψετε ξανά στον εαυτό σας να περιορίσει τις δυνατότητες σας, γιατί θα είστε πάντα κολλημένοι στο λάθος σημείο. Ανοίξτε τους ορίζοντες σας και πετάξτε!
6. Πείτε «όχι» στη γκρίνια
Εγκαταλείψτε την ανάγκη σας να παραπονιέστε για τόσα πολλά πράγματα καθημερινά. Για ανθρώπους, καταστάσεις, γεγονότα που σας έκαναν δυστυχισμένους, λυπημένους και κατηφείς. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σας κάνει να αισθάνεστε έτσι και καμιά περίσταση δεν μπορεί να σας δημιουργήσει αυτά τα συναισθήματα αν δεν το επιτρέψετε εσείς. Δεν είναι οι καταστάσεις που υποδαυλίζουν αυτά που νιώθετε, αλλά ο τρόπος που επιλέγετε να βλέπετε τα πράγματα. Ποτέ μην υποτιμάτε τη δύναμη που έχει η θετική σκέψη απέναντι στα πράγματα.
Εγκαταλείψτε την ανάγκη σας να παραπονιέστε για τόσα πολλά πράγματα καθημερινά. Για ανθρώπους, καταστάσεις, γεγονότα που σας έκαναν δυστυχισμένους, λυπημένους και κατηφείς. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σας κάνει να αισθάνεστε έτσι και καμιά περίσταση δεν μπορεί να σας δημιουργήσει αυτά τα συναισθήματα αν δεν το επιτρέψετε εσείς. Δεν είναι οι καταστάσεις που υποδαυλίζουν αυτά που νιώθετε, αλλά ο τρόπος που επιλέγετε να βλέπετε τα πράγματα. Ποτέ μην υποτιμάτε τη δύναμη που έχει η θετική σκέψη απέναντι στα πράγματα.
7. Πείτε «όχι» στην κριτική
Ξεφορτωθείτε το κομμάτι του εαυτού σας που ζει και τρέφεται από την κριτική που ασκεί σε ανθρώπους που είναι απλώς διαφορετικοί από εσάς ή από ό,τι περιμένατε να εξελιχθούν. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε διαφορετικοί, κι όμως στη βάση μας είμαστε όλοι ίδιοι. Όλοι θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι, όλοι θέλουμε να αγαπάνε και μας αγαπήσουν κι όλοι θέλουμε να μας καταλαβαίνουν οι συνάνθρωποί μας. Όλοι κάτι αναζητάμε στη ζωή κι όλοι κάτι ευχόμαστε, γι αυτό ας μην κρίνετε κανέναν, γιατί κάποιος άλλος θα βρεθεί να κρίνει εσάς.
8. Πείτε «όχι» στον εντυπωσιασμό
Σταματήστε να προσπαθείτε τόσο σκληρά να εντυπωσιάσετε τους άλλους και να παριστάνετε ότι είστε κάτι που δεν είστε για να κάνετε τους άλλους να σας συμπαθήσουν. Δεν λειτουργούν έτσι τα πράγματα. Τη στιγμή που θα σταματήσετε να προσπαθείτε τόσο σκληρά να γίνετε κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είστε, όταν θα ρίξετε όλες τις μάσκες, τότε θα αποδεχτείτε ουσιαστικά τον εαυτό σας και θα καταλάβετε ότι οι άνθρωποι πρέπει να σας αγαπούν για τον πραγματικό σας εαυτό, όχι για έναν ιδανικό μεν, αλλά ψεύτικο εαυτό που τους παρουσιάζετε.
Ξεφορτωθείτε το κομμάτι του εαυτού σας που ζει και τρέφεται από την κριτική που ασκεί σε ανθρώπους που είναι απλώς διαφορετικοί από εσάς ή από ό,τι περιμένατε να εξελιχθούν. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε διαφορετικοί, κι όμως στη βάση μας είμαστε όλοι ίδιοι. Όλοι θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι, όλοι θέλουμε να αγαπάνε και μας αγαπήσουν κι όλοι θέλουμε να μας καταλαβαίνουν οι συνάνθρωποί μας. Όλοι κάτι αναζητάμε στη ζωή κι όλοι κάτι ευχόμαστε, γι αυτό ας μην κρίνετε κανέναν, γιατί κάποιος άλλος θα βρεθεί να κρίνει εσάς.
8. Πείτε «όχι» στον εντυπωσιασμό
Σταματήστε να προσπαθείτε τόσο σκληρά να εντυπωσιάσετε τους άλλους και να παριστάνετε ότι είστε κάτι που δεν είστε για να κάνετε τους άλλους να σας συμπαθήσουν. Δεν λειτουργούν έτσι τα πράγματα. Τη στιγμή που θα σταματήσετε να προσπαθείτε τόσο σκληρά να γίνετε κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είστε, όταν θα ρίξετε όλες τις μάσκες, τότε θα αποδεχτείτε ουσιαστικά τον εαυτό σας και θα καταλάβετε ότι οι άνθρωποι πρέπει να σας αγαπούν για τον πραγματικό σας εαυτό, όχι για έναν ιδανικό μεν, αλλά ψεύτικο εαυτό που τους παρουσιάζετε.
9. Πείτε «όχι» στην αντίσταση προς τις αλλαγέςΟι αλλαγές είναι καλές, μας βοηθούν να προχωρήσουμε μπροστά, ακόμα και αν στην αρχή φαίνονται επώδυνες και δύσκολες. Οι αλλαγές όμως μας οδηγούν να βελτιώσουμε τη ζωή μας και τη ζωή των ανθρώπων που μας περιβάλλουν. Συνεπώς, ακολουθήστε το ένστικτό σας, αγκαλιάστε τις αλλαγές, μην αντιστέκεστε σε αυτές και θα ανακαλύψετε το πραγματικό νόημά τους.
10. Πείτε «όχι» στις ταμπέλες
Σταματήστε να βάζετε ταμπέλες στους ανθρώπους, στα πράγματα και στα γεγονότα που δεν καταλαβαίνετε, λέγοντας ότι είναι περίεργα ή διαφορετικά. Αντί αυτού, προσπαθήστε να διευρύνετε τους ορίζοντές σας δειλά δειλά. Άλλωστε, το μυαλό δουλεύει καλύτερα όταν είναι ανοιχτό.
11. Πείτε «όχι» στους φόβους
Ο φόβος δεν υπάρχει, είναι απλώς μια ψευδαίσθηση που έχετε δημιουργήσει στο μυαλό σας. Διορθώστε τις λάθος αντιλήψεις που έχετε για τα πράγματα μέσα σας και θα δείτε τρομερές αλλαγές και στους εξωτερικούς παράγοντες που σας επηρεάζουν, γιατί πλέον δεν θα σας φοβίζει τίποτα.
Σταματήστε να βάζετε ταμπέλες στους ανθρώπους, στα πράγματα και στα γεγονότα που δεν καταλαβαίνετε, λέγοντας ότι είναι περίεργα ή διαφορετικά. Αντί αυτού, προσπαθήστε να διευρύνετε τους ορίζοντές σας δειλά δειλά. Άλλωστε, το μυαλό δουλεύει καλύτερα όταν είναι ανοιχτό.
11. Πείτε «όχι» στους φόβους
Ο φόβος δεν υπάρχει, είναι απλώς μια ψευδαίσθηση που έχετε δημιουργήσει στο μυαλό σας. Διορθώστε τις λάθος αντιλήψεις που έχετε για τα πράγματα μέσα σας και θα δείτε τρομερές αλλαγές και στους εξωτερικούς παράγοντες που σας επηρεάζουν, γιατί πλέον δεν θα σας φοβίζει τίποτα.
12. Πείτε «όχι» στις δικαιολογίες
Αφήστε κατά μέρους τις δικαιολογίες, γιατί δεν τις χρειάζεστε πια. Πολλές φορές περιορίζουμε τους εαυτούς μας, καθώς προβάλλουμε συνεχώς δικαιολογίες. Αντί να ψάχνουμε πώς θα βελτιώσουμε τον εαυτό μας μεγαλώνοντας, λέμε ψέματα ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό, χρησιμοποιώντας όλες τις δικαιολογίες που μπορεί κανείς να σκεφτεί, δικαιολογίες που στο 99,9% δεν είναι αληθινές.
Αφήστε κατά μέρους τις δικαιολογίες, γιατί δεν τις χρειάζεστε πια. Πολλές φορές περιορίζουμε τους εαυτούς μας, καθώς προβάλλουμε συνεχώς δικαιολογίες. Αντί να ψάχνουμε πώς θα βελτιώσουμε τον εαυτό μας μεγαλώνοντας, λέμε ψέματα ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό, χρησιμοποιώντας όλες τις δικαιολογίες που μπορεί κανείς να σκεφτεί, δικαιολογίες που στο 99,9% δεν είναι αληθινές.
13. Πείτε «όχι» στα φαντάσματα του παρελθόντος
Είναι δύσκολο, φυσικά και είναι δύσκολο να ξεκολλήσουμε από το παρελθόν, πόσο μάλλον αν το παρόν μας φαίνεται δύσκολο και το μέλλον τρομακτικό. Ωστόσο, ας θυμηθούμε ότι το παρόν είναι στην ουσία το μόνο πράγμα που έχουμε, γιατί το παρελθόν πέρασε και το μέλλον δεν έχει χτυπήσει ακόμα την πόρτα. Επίσης, το παρελθόν που τόσο επιζητάτε και επικαλείστε δεν ήταν ονειρικό όταν ήταν η καθημερινότητά σας. Γι’ αυτό σταματήστε να παραπλανάτε τον εαυτό σας. Δηλώστε παρών σε ό,τι κι αν συμβαίνει τώρα στη ζωή σας, χαρείτε την παρούσα στιγμή, γιατί έτσι κι αλλιώς, η ζωή είναι ένα ταξίδι κι όχι απλώς ένας προορισμός. Έχετε στο νου σας μια ξεκάθαρη εικόνα του μέλλοντος που επιθυμείτε, αλλά μην ξεχνάτε να ζείτε το παρόν σαν να μην υπάρχει αύριο!
14. Πείτε «όχι» στην προσκόλληση
Η έννοια της προσκόλλησης δεν είναι εύκολη υπόθεση. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να μην προσκολλάται κανείς στα πράγματα, στους ανθρώπους, στα μέρη, στο χρόνο. Ωστόσο, τη στιγμή που θα αποκολληθείτε από όλα αυτά και θα μάθετε να ζείτε ελεύθεροι από παντός είδους εξαρτήσεις και προσκολλήσεις, θα μάθετε να αγαπάτε πραγματικά, μιας και αυτές οι δυο έννοιες δεν μπορούν να συμβαδίσουν. Η προσκόλληση συνδέεται με το φόβο, την αγωνία που μας κυριεύει να μην χάσουμε όλα όσα θεωρούμε πολύτιμα, που στην ουσία όμως δεν είναι. Από την άλλη μεριά, η αγάπη, η πραγματική αγάπη είναι αγνή, ευγενής και ανιδιοτελής, γιατί όπου υπάρχει αγάπη δεν μπορεί να υπάρξει φόβος και προσκόλληση. Διαχωρίζοντας αυτά τα δυο και ζώντας απαλλαγμένοι από την προσκόλληση, θα είστε πραγματικά ευτυχισμένοι, ήρεμοι, ψύχραιμοι και ανεκτικοί. Θα μπορείτε να συνειδητοποιήσετε τα πάντα χωρίς την παραμικρή προσπάθεια, κι αυτή είναι μια κατάσταση που δεν περιγράφεται με λόγια.
Είναι δύσκολο, φυσικά και είναι δύσκολο να ξεκολλήσουμε από το παρελθόν, πόσο μάλλον αν το παρόν μας φαίνεται δύσκολο και το μέλλον τρομακτικό. Ωστόσο, ας θυμηθούμε ότι το παρόν είναι στην ουσία το μόνο πράγμα που έχουμε, γιατί το παρελθόν πέρασε και το μέλλον δεν έχει χτυπήσει ακόμα την πόρτα. Επίσης, το παρελθόν που τόσο επιζητάτε και επικαλείστε δεν ήταν ονειρικό όταν ήταν η καθημερινότητά σας. Γι’ αυτό σταματήστε να παραπλανάτε τον εαυτό σας. Δηλώστε παρών σε ό,τι κι αν συμβαίνει τώρα στη ζωή σας, χαρείτε την παρούσα στιγμή, γιατί έτσι κι αλλιώς, η ζωή είναι ένα ταξίδι κι όχι απλώς ένας προορισμός. Έχετε στο νου σας μια ξεκάθαρη εικόνα του μέλλοντος που επιθυμείτε, αλλά μην ξεχνάτε να ζείτε το παρόν σαν να μην υπάρχει αύριο!
14. Πείτε «όχι» στην προσκόλληση
Η έννοια της προσκόλλησης δεν είναι εύκολη υπόθεση. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να μην προσκολλάται κανείς στα πράγματα, στους ανθρώπους, στα μέρη, στο χρόνο. Ωστόσο, τη στιγμή που θα αποκολληθείτε από όλα αυτά και θα μάθετε να ζείτε ελεύθεροι από παντός είδους εξαρτήσεις και προσκολλήσεις, θα μάθετε να αγαπάτε πραγματικά, μιας και αυτές οι δυο έννοιες δεν μπορούν να συμβαδίσουν. Η προσκόλληση συνδέεται με το φόβο, την αγωνία που μας κυριεύει να μην χάσουμε όλα όσα θεωρούμε πολύτιμα, που στην ουσία όμως δεν είναι. Από την άλλη μεριά, η αγάπη, η πραγματική αγάπη είναι αγνή, ευγενής και ανιδιοτελής, γιατί όπου υπάρχει αγάπη δεν μπορεί να υπάρξει φόβος και προσκόλληση. Διαχωρίζοντας αυτά τα δυο και ζώντας απαλλαγμένοι από την προσκόλληση, θα είστε πραγματικά ευτυχισμένοι, ήρεμοι, ψύχραιμοι και ανεκτικοί. Θα μπορείτε να συνειδητοποιήσετε τα πάντα χωρίς την παραμικρή προσπάθεια, κι αυτή είναι μια κατάσταση που δεν περιγράφεται με λόγια.
15. Πείτε «όχι» στο να ζείτε τη ζωή που θέλουν οι άλλοι για εσάς
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που δεν ζουν τη ζωή που ονειρεύτηκαν, αλλά τη ζωή που θέλουν οι γύρω τους για αυτούς. Ζουν σύμφωνα με τις απόψεις των γονιών, των δασκάλων, των φίλων, των συντρόφων τους, αγνοώντας τα δικά τους θέλω και τις δικές τους επιθυμίες. Δεν ακούν τη φωνή της καρδιάς τους που φωνάζει, γιατί είναι πολύ απασχολημένοι προσπαθώντας να ικανοποιήσουν όλους τους άλλους, ζώντας σύμφωνα με τις προσδοκίες των τρίτων κι όχι τις δικές τους. Ξεχνούν τι είναι αυτό που τους κάνει ευτυχισμένους, αυτό που θέλουν πραγματικά, αυτό που χρειάζονται και τελικά φτάνουν να ξεχνούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Ξυπνήστε! Ζούμε μια φορά και η ζωή που ζούμε πρέπει να είναι δική μας κι όχι των άλλων. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και ζήστε την όπως εσείς θέλετε!
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που δεν ζουν τη ζωή που ονειρεύτηκαν, αλλά τη ζωή που θέλουν οι γύρω τους για αυτούς. Ζουν σύμφωνα με τις απόψεις των γονιών, των δασκάλων, των φίλων, των συντρόφων τους, αγνοώντας τα δικά τους θέλω και τις δικές τους επιθυμίες. Δεν ακούν τη φωνή της καρδιάς τους που φωνάζει, γιατί είναι πολύ απασχολημένοι προσπαθώντας να ικανοποιήσουν όλους τους άλλους, ζώντας σύμφωνα με τις προσδοκίες των τρίτων κι όχι τις δικές τους. Ξεχνούν τι είναι αυτό που τους κάνει ευτυχισμένους, αυτό που θέλουν πραγματικά, αυτό που χρειάζονται και τελικά φτάνουν να ξεχνούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Ξυπνήστε! Ζούμε μια φορά και η ζωή που ζούμε πρέπει να είναι δική μας κι όχι των άλλων. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και ζήστε την όπως εσείς θέλετε!
Πηγή: http://www.news.gr
Παρασκευή 15 Νοεμβρίου 2013
Διαβάζουμε τη σκέψη
Συμπέρασμα που επιβεβαιώνεται και από έρευνα του Ινστιτούτου Νευροψυχιατρικής του UCLA (ΗΠΑ): τα αποτελέσματα έδειξαν για πρώτη φορά ότι οι νευρώνες-καθρέφτες μάς επιτρέπουν να αντιληφθούμε όχι μόνο τις πράξεις άλλων ανθρώπων αλλά και τα κίνητρα που κρύβονται πίσω από αυτές. Τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό; Ενδεχομένως ότι τελικά είμαστε εξπέρ στο να «διαβάζουμε» το μυαλό του άλλου. Στο πείραμα του UCLA η εγκεφαλική δραστηριότητα των 33 ατόμων που συμμετείχαν καταγράφηκε μέσω μαγνητικής τομογραφίας. Οι εθελοντές παρακολούθησαν ένα βίντεο με τρία διαφορετικά ερεθίσματα. Η πρώτη σκηνή έδειχνε ένα χέρι να κρατά ένα φλιτζάνι, χωρίς να αποκαλύπτει το πλαίσιο στο οποίο εκτυλισσόταν αυτή η πράξη. Η δεύτερη αποκάλυπτε ότι μέσα στο φλιτζάνι υπήρχε τσάι. Η τρίτη παρουσίαζε το χέρι να κατευθύνει το φλιτζάνι προς το στόμα.
Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι η δεύτερη και η τρίτη σκηνή (οι οποίες διαδραματίζονταν στο πλαίσιο ενός κατανοητού πλέον σεναρίου) αύξαναν τη ροή του αίματος στην περιοχή του εγκέφαλου όπου εδράζονται οι νευρώνες-καθρέφτες. Γεγονός που σημαίνει ότι η λειτουργία του συστήματος βελτιώνεται όταν οι κινήσεις που παρατηρούμε δεν είναι απομονωμένες αλλά εντάσσονται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο με σαφώς καθορισμένο νόημα. Όταν κάποιος εκτελεί μια πράξη, ο παρατηρητής όχι μόνο την αναπαράγει στον εγκέφαλό του αλλά είναι και ικανός να κατανοήσει τα κίνητρα που οδηγούν σε αυτήν.
Όσοι έχουν ιδιαίτερα αναπτυγμένο το σύστημα των νευρώνων-καθρεφτών αποδεικνύονται πιο διορατικοί όταν καλούνται να βρουν λύση σε κάποιο πρόβλημα. Μπορούν επίσης να προβλέψουν με μεγαλύτερη ακρίβεια την εξέλιξη των γεγονότων, γεγονός που αποδεικνύει ότι έχουν την ικανότητα να προβλέψουν και τις αντιδράσεις των συνομιλητών τους.
Μην περιμένετε να γίνουν θαύματα, κάντε τα!
Στην εποχή μας κυριαρχεί το άγχος, το στρες, οι κάθε είδους ανασφάλειες μαζί με τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας.Είμαστε αναγκασμένοι να τρέχουμε για να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας και να προλάβουμε τη ζωή...
Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να χαλαρώνουμε σωστά, να σκεφτόμαστε θετικά και να ελέγχουμε τις σκέψεις μας, ώστε να πετυχαίνουμε τους στόχους μας και να ζούμε ευτυχισμένοι και σε αρμονία με τους συνανθρώπους μας και τη φύση.
Όλα λοιπόν ξεκινάνε από τον τρόπο που σκεφτόμαστε…
“Το σύμπαν είναι νους. Όλα είναι νοητικά.”
(Κυμβάλειο, πρώτη Αρχή "της Νοητικότητας")
Κατανοώντας αυτή την Αρχή, μπορούμε να υψωθούμε από κατώτερες βαθμίδες σε ανώτερες, καλλιεργώντας βαθμιαία μια ουσιαστική Αυτοκυριαρχία.
Η Αγάπη έχει την έδρα της στο Νοητικό Λόγο.
Αυτή του δίνει την Πρώτη Πληροφορία- την πληροφορία της Ενότητας και Αλληλεξάρτησης των Πάντων στο Νοητικό Επίπεδο.
Αν κάτι το θέλουμε πολύ και το σκεφτόμαστε συνέχεια,
είναι σίγουρο ότι μπορούμε να το κατακτήσουμε...
Πάνω σ’ αυτό βασίζεται και η δύναμη του νου πάνω στην ύλη.
Πρώτα σκεφτόμαστε αυτό που θέλουμε να κάνουμε και μετά εργαζόμαστε γι’ αυτό, όπως το παράδειγμα του αγγειοπλάστη που πρώτα σκέφτεται αυτό που θα πλάσει και μετά πιάνει τον πηλό και του δίνει μορφή.
Για την ύλη έχουμε αρκετά στοιχεία από τους επιστήμονες, οπότε τώρα θα δούμε τι είναι ο νους σύμφωνα με τη φιλοσοφία:
Ο άνθρωπος, έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες, χωρίζεται σε “τέσσερις σφαίρες”, τη σφαίρα της ύλης, τη σφαίρα της ψυχής, τη σφαίρα του νου και τη σφαίρα του πνεύματος.
Η Σφαίρα του Νου είναι η περιοχή από την οποία πηγάζουν οι ανώτερες ιδέες και τα αρχέτυπα. Είναι το όργανο της αφηρημένης σκέψης.
Για τον Πλάτωνα, στο νου κατοικεί το θεϊκό μέρος του ανθρώπου.
Ο φυσικός κόσμος είναι μια αντανάκλαση του νοητού κόσμου. Ο νους είναι συσχετισμένος με το στοιχείο της Φωτιάς. Όπως η φωτιά κατακαίει τα πάντα και από μια μικρή φλόγα μπορείς να ανάψεις πολλές φωτιές, έτσι και μια ιδέα (ο νους) κατακαίει τον άνθρωπο και μπορεί να μεταδοθεί χωρίς να χάσει την αρχική της δύναμη.
Ο νους αποτελείται από δυο μέρη:
Το ένα είναι το κατώτερο, που έρχεται σε επαφή με την ύλη.
Είναι ο Νους των Επιθυμιών, ο νους των ενστίκτων, που ο άνθρωπος αποφασίζει σύμφωνα με το ατομικό του συμφέρον. Είναι ο νους του “ή” που διαχωρίζει τα πράγματα.
Το άλλο μέρος είναι ο Ανώτερος Νους, που έρχεται σε επαφή με το πνεύμα, το μέρος εκείνο που αντιλαμβάνεται τις ανώτερες ιδέες και αξίες, η αλτρουιστική σκέψη, ο άνθρωπος του “και”.
Η πηγή της εσωτερικής δύναμης του ανθρώπου, αυτός που χαρακτηρίζει το φιλόσοφο τον ιδεαλιστή, τον οραματιστή.
Όπως το φυσικό μας σώμα χρειάζεται φροντίδα, καθαριότητα, τάξη, εξάσκηση και τροφή, έτσι και το νοητικό έχει ανάγκη από τα ίδια για να είναι υγιές.
Επίσης χρειάζεται έλεγχος του νου. Ελέγχω το νου σημαίνει τον δυναμώνω και τον χρησιμοποιώ σαν πολύτιμο εργαλείο, αφού τέτοιο είναι, για τον άνθρωπο.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μην μας παρασέρνουν τα πάθη, να τελειώνουμε τις εργασίες που έχουμε αναλάβει, να εμβαθύνουμε σ’ αυτά που μαθαίνουμε, να μην κριτικάρουμε τους άλλους αλλά τον εαυτό μας, να προχωράμε πάντα μπροστά, να είμαστε δεκτικοί.
Όπως το σίδερο με το μαγνήτη, έτσι και ο νους, ανάλογα το τι σκέφτεται, έλκει και τα ανάλογα συναισθήματα και σκέψεις.
Είναι πολύ σημαντικό να παρατηρούμε κάθε στιγμή τις σκέψεις μας και να προσπαθούμε να αντικαταστήσουμε τις αρνητικές με θετικές.
Είναι πολύ σημαντικό να αναλάβουμε την ευθύνη και να μπούμε σε δράση, γιατί αξίζει πραγματικά τον κόπο!
Πρέπει να έχουμε συνέχεια στο μυαλό μας
“ό,τι μπορείς να κάνεις αύριο, κάνε το σήμερα,
ό,τι μπορείς να κάνεις σήμερα κάνε το τώρα!”
Πάντοτε η επιτυχία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την ευτυχία.
Ο άνθρωπος αναζητούσε και αναζητάει τρόπους που θα τον κάνουν να πετύχει στη ζωή, έτσι ώστε να είναι ευτυχισμένος. Αν η επιτυχία μας είναι εφήμερη τότε πρέπει να την αναζητήσουμε αλλού.
Μόνο ό,τι έχει σχέση με το πνευματικό έχει δύναμη και διάρκεια, η ύλη έχει πάντα μια ημερομηνία λήξης.
Να πετύχουμε στη ζωή σημαίνει να γνωρίσουμε τον Εαυτό μας, τις δυνάμεις και αδυναμίες μας, να αντιληφθούμε τις δυσκολίες της ζωής σαν δοκιμασίες, να βελτιώνουμε καθημερινά όσα κάνουμε, να μετατρέψουμε τις αποτυχίες σε νέες ευκαιρίες και να καταλάβουμε ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Ο καθένας λοιπόν, είναι πιλότος και οδηγός της δικής του μοίρας.
Η ευτυχία κατακτιέται, δεν χαρίζεται. Οι ευκαιρίες περνάνε κάθε μέρα από μπροστά μας πρέπει να μάθουμε να αρπάζουμε αυτές τις ευκαιρίες πριν να είναι αργά.
Χρειάζεται να είμαστε άνθρωποι της δράσης και όχι της θεωρίας.
Η ευτυχία δεν είναι κάτι ξένο και έξω από εμάς, η ευτυχία είναι μέσα μας, μέσα στον πραγματικό μας Εαυτό. Εμείς αρκεί να θέλουμε να την ανακαλύψουμε ξανά.
Όταν αγαπάμε χωρίς αντάλλαγμα, όταν χαμογελάμε μπροστά στις δυσκολίες, όταν είμαστε ευτυχισμένοι με τα απλά και όταν ριχνόμαστε στην περιπέτεια της ζωής, τότε έχουμε ανακαλύψει κάτι από αυτήν την Εσωτερική Ευτυχία.
Η θετική σκέψη δεν βοηθά μόνο στο να είμαστε αποτελεσματικοί και χαρούμενοι, αλλά βοηθά και στο να είμαστε υγιείς. Οι επιστήμονες λένε ότι όλες οι αρρώστιες έχουν νοητική ρίζα και ότι όλα ξεκινάνε από πάνω προς τα κάτω.
Η καλύτερη θεραπεία είναι να χτυπήσουμε την αρρώστια στη ρίζα, δηλαδή στις αρνητικές σκέψεις, στα ανεξέλεγκτα πάθη, στις ανασφάλειες, στις ζήλιες.
Για να αναπτύξουμε τη θετική σκέψη πρέπει να μάθουμε να προσπαθούμε στη ζωή και να μην το βάζουμε κάτω, να μαθαίνουμε από κάθε τι, να ενεργοποιούμε τη βούλησή μας και να βρίσκουμε έξυπνες λύσεις στα προβλήματά μας.
Τελικά είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε.
Αν δεν μας αρέσει αυτό που είμαστε, αν δεν είμαστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας, τότε πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε.
Μην περιμένετε να γίνουν θαύματα, κάντε τα!
http://truthseeker-vasiliki.blogspot.gr
Σκέψεις, απλές για τη δικιά μας καθημερινή ζωή
Επαναπροσδιορισμός, αυτοκριτική, δημιουργικότητα, το αισθάνομαι η κρίση αυτή, η οικονομικοπολιτική δεν θα’ναι αφορμή για ταξικούς και πολιτικούς αγώνες!
Είναι συμπαντική και ταυτόχρονα ατομική. Αυτοτιμωρία γιατί διαλέγαμε τους πολιτικούς με λάθος κριτήρια;
Ο ηγέτης πάνω απ’όλα πρέπει νά’ναι πνευματικός, πολυδιάστατος με όρια ήθους και ανηθικότητας!
Ποια δράση, ποια επανάσταση, έχουν ξαναγίνει επαναστάσεις….Έτσι θά’ ρθουν πάλι οι νέοι ηγέτες;
Μήπως πρέπει να δουλέψουμε τους εαυτούς μας, μήπως ήρθε ο καιρός αυτός;
Να πληρώσουμε το τίμημα;
Ξεχάσαμε τον εαυτό μας, τη σύνδεση του με τη φύση ανθρώπινη και μη…
Οι παιδικές καταβολές της γενιάς μας αυτοακυρώθηκαν μέσα από τις τεχνητές μας ανάγκες.
Κλείνω τα μάτια μου και θυμάμαι ένα καστανόξανθο κορίτσι με χρυσό σταυρουδάκι στο λαιμό που εκτιμούσε τα πάντα γύρω του! Τα αρώματα, τα χρώματα, τους ήχους της φύσης, τα λόγια ενός ποιητή…
Τα παιχνίδια με τα παιδιά της γειτονιάς και ας ήταν πολλές φορές αγώνας επιβίωσης, τις σοφές κουβέντες των μεγάλων, το ζεστό ζυμωτό ψωμί που του πρόσφεραν, τη χαρά της συνεύρεσης στα πανηγύρια!
Δε λέω …κάθε εποχή έχει τη κουλτούρα της και κάθε άτομο ή κοινωνία τα ενοχικά σύνδρομα και συνειδητά ή ασυνείδητα λάθη.
Όμως τότε εκτιμούσαμε, πόσο σημαντικό είναι να εκτιμάς αυτό που σου προσφέρεται, ανεξάρτητα αριθμού και βιτρίνας!
Όντως χρειαζόμασταν αυτή την απομάκρυνση από τον πρωταρχικό μας εαυτό;
Όντως χρειαζόμασταν τόσα πολλά όσο μας έκαναν να πιστέψουμε; Το όμορφο φυσικό τοπίο και αυτά που μας ζωγράφιζε στη ψυχή μας χρειαζόμασταν και όχι το τεχνητό του υπερλουξ ξενοδοχείο με τα διακοποδάνεια!
Όντως επήλθε ισορροπία μεταξύ του συγκεντρωτικού πλουτισμού και του απλού λαου με το πλαστό χρήμα; Ο κόσμος που ανήκε στον πρώτο ζούσε με λιγότερες ενοχές βλέποντας τους δεύτερους, έχοντας το δανεισμό στα χέρια τους να τους αντιγράφουν!!!
Ψάχνω το DNA μου στο αρχικό καλούπι, όχι αυτό που μεταγραφόταν από το RNA δηλ.από εξωατομικους παράγοντες, ανθρώπους, καταστάσεις.
Ας θυμηθούμε λοιπόν με τι γινόταν ευτυχισμένο εκείνο το παιδί; Με τι ευχαριστιόταν, τι του άρεσε να ακούει και να κάνει; Τι να αντιγράφει από τους μεγάλους; Να’ναι αρχηγος στο παιχνιδι; Να φροντιζει τη γη και τα ζωα του παππου; Να ζωγραφιζει οπου εβρισκε; Να πλεκει οπως η γιαγια; Και αλλα πολλα, δεν ειναι ζωη αυτα τα υλικα που ολο και αποζητουσαμε αλλά και αυτα που νιωθαμε, μαθαιναμε και βιωναμε!!!
Εικονες που μας ανηκουν, μιας αλλης εποχης, μπορει οικονομικοτεχνολογικα πολυ πιο φτωχη αλλά ειναι οι καταβολες μας, η κινητηριος δυναμη μας!
Αλοιμονο στα σημερινα παιδια που δεν εχουν τετοιες εικονες θησαυρο σχεσης με το περιβαλλον ειτε φυσικο ειτε του πλεγματος των ανθρωπινων σχεσεων ωστε να καταγραφεται σε ενα τμημα του εγκεφαλου τους που μπορει να φτιαχνει παραμυθια αρα ουσιες χαρας, ελπιδας, υπομονης και επιμονης, πεισματος ωστε να αναζητα συναισθηματα ικανοποιησης με αυτα που μπορει ο ιδιος να δημιουργησει, ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ!
Συνδυαζοντας λοιπον τον απομακρυσμενο μας πρωταρχικο εαυτο με δεξιοτητες που αποκτησαμε ή θα αποκτησουμε γινομαστε ικανα ατομα για δραση! Υποψην πολλες φορες θα χρειαστουμε βοηθεια, δεν ειναι κακο ουτε ντροπη, αλλωστε ο στοχος ειναι καποτε να γινουμε και οι ιδιοι αρωγοι με οσα θα διαθετουμε οταν θα’μαστε σε κατασταση εκκινησης!
Η ζωη πρεπει να ρεει….αλλιως δημιουργουνται ψυχικες, πνευματικες, σωματικες αλλοιωσεις, ο,τι γινεται για επιβεβαιωση και ματαιοδοξια μας οδηγει σε τελμα ροης αρα σε αδιεξοδο προσκρουσης με τη πορτα της νεκρωσης της αυτοπραγματωσης του καθενος μας!!!!
Σας αφιερωνω σ’αυτο το σημειο το ποιημα Αν του Κιπλινγκ
Αν να κρατάς μπορείς το λογικό σου όταν γύρο σου όλοι
το ‘ χουνε χαμένο και ρίχνουνε γι’ αυτό το φταίξιμο σε σένα,
το ‘ χουνε χαμένο και ρίχνουνε γι’ αυτό το φταίξιμο σε σένα,
Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον εαυτό σου,
όταν για σένα αμφιβάλλουν όλοι, αλλά να βρίσκεις ελαφρυντικά ακόμα και για την αμφιβολία τους αυτή,
όταν για σένα αμφιβάλλουν όλοι, αλλά να βρίσκεις ελαφρυντικά ακόμα και για την αμφιβολία τους αυτή,
Αν να προσμένεις το μπορείς δίχως από την προσμονή ετούτη ν’ αποσταίνεις,
ή Αν και σε συκοφαντούν εσύ να μη βυθίζεσαι στο ψέμα,
ή Αν και σε μισούν το μίσος μέσα σου να μην αφήσεις να φουντώνει,
κι ωστόσο να μην δείχνεσαι πάρα πολύ καλός κι ούτε με πάρα πολλή σοφία να μιλάς,
κι ωστόσο να μην δείχνεσαι πάρα πολύ καλός κι ούτε με πάρα πολλή σοφία να μιλάς,
Αν να ονειρεύεσαι μπορείς δίχως το όνειρο να κάνεις δάσκαλό σου,
Αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να κάνεις το στοχασμό σκοπό σου,
Αν το μπορείς το Θρίαμβο και την Καταστροφή να αντικρίσεις
και σε αυτούς τους δυο αγύρτες όμοια να φερθείς,
και σε αυτούς τους δυο αγύρτες όμοια να φερθείς,
Αν να ακούς αντέχεις την αλήθεια που εσύ είχες ειπωμένη
από πανούργους νοθευμένη ώστε παγίδα για τους άμυαλους να γίνει,
ή να θεωρείς όλα αυτά οπού ‘χεις της ζωή σου αφιερώσει, τσακισμένα,
και πάλι ν’ αρχινάς να τα στυλώνεις με εργαλεία φαγωμένα,
από πανούργους νοθευμένη ώστε παγίδα για τους άμυαλους να γίνει,
ή να θεωρείς όλα αυτά οπού ‘χεις της ζωή σου αφιερώσει, τσακισμένα,
και πάλι ν’ αρχινάς να τα στυλώνεις με εργαλεία φαγωμένα,
Αν να στοιβάζεις το μπορείς σ’ ένα σωρό όλα εκείνα που ‘χεις κερδισμένα.
Και όλα να τα παίξεις κορόνα γράμματα μεμιάς,
και να χάσεις, και κείθε που έχεις ξεκινήσει πάλι ν’ αρχινήσεις
κι ούτε μπορείς καρδιά και νεύρα και μυώνες ν’ αναγκάσεις
πάλι να σου δουλέψουνε κι ας είναι από καιρό αφανισμένα,
κι έτσι ολόρθος να κρατιέσαι μόλο που τίποτα
δε έχει μέσα σου απομείνει
εξόν από τη θέληση που τους μηνά: «Βαστάτε!»
Και όλα να τα παίξεις κορόνα γράμματα μεμιάς,
και να χάσεις, και κείθε που έχεις ξεκινήσει πάλι ν’ αρχινήσεις
κι ούτε μπορείς καρδιά και νεύρα και μυώνες ν’ αναγκάσεις
πάλι να σου δουλέψουνε κι ας είναι από καιρό αφανισμένα,
κι έτσι ολόρθος να κρατιέσαι μόλο που τίποτα
δε έχει μέσα σου απομείνει
εξόν από τη θέληση που τους μηνά: «Βαστάτε!»
Αν να μιλάς μπορείς με το λαό κι ωστόσο να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες όντας μη χάνοντας το απλό το φέρσιμό σου,
με βασιλιάδες όντας μη χάνοντας το απλό το φέρσιμό σου,
Αν μήτε εχθροί μήτε και φίλοι ακριβοί μπορούν να σε πληγώσουν,
Αν όλοι οι άνθρωποι σε λογαριάζουν, όμως πάρα πολύ κανένας,
Αν όλοι οι άνθρωποι σε λογαριάζουν, όμως πάρα πολύ κανένας,
Αν το μπορείς την ώρα που ο θυμός σου θέλει να ξεσπάσει να κρατηθείς νηφάλιος
και την γαλήνη σου την πρώτη να ξαναβρείς, δικιά σου τότε θα ‘ ναι η Γη
κι όλα εκείνα πλου κατέχει, και ό,τι αξίζει πιο πολύ-
και την γαλήνη σου την πρώτη να ξαναβρείς, δικιά σου τότε θα ‘ ναι η Γη
κι όλα εκείνα πλου κατέχει, και ό,τι αξίζει πιο πολύ-
Άντρας σωστός τότε θε να ‘σαι, γιε μου!
Σκεψεις, απλες για τη δικια μας καθημερινη ζωη…..
Ανθή Νταμπρατζή
Πέμπτη 14 Νοεμβρίου 2013
Ετεροχρονισμένη Αντίληψη
Υπάρχει κάτι πολύ πιο σπάνιο, πολύ πιο σημαντικό από την ικανότητα. Είναι η ικανότητα να ανακαλύπτεις και να αναγνωρίζεις την ικανότητα.
…Και όχι μόνο την ικανότητα. Αλλά και η ικανότητα να μπορείς να αναγνωρίζεις, να βλέπεις, να εκτιμάς την αξία αυτών που έχεις, στο χρόνο που τα έχεις.
Δυστυχώς για εμάς, σπανίως εκτιμάμε την αξία των πραγμάτων, προσώπων που υπάρχουν στην ζωή μας την στιγμή, την περίοδο που τα έχουμε, όσο μας ανήκουν. Λίγοι είναι αυτοί που αναγνωρίζουν την αξία τους, όσο τα ζουν και τα έχουν.
Συνήθως παίρνουμε ως δεδομένα καταστάσεις και ανθρώπους χωρίς να αναλογιστούμε πως θα είναι η ζωή μας όταν κάποια στιγμή δε θα τα έχουμε.
Ή ακόμη χειρότερα τα αφήνουμε να φύγουν και μετά την απομάκρυνση τους, αναπολούμε την παρουσία τους, εκτιμούμε την αξία τους. Τα βλέπουμε.
Πόσες φορές αλήθεια έχουμε χάσει ευκαιρία ευτυχίας, επειδή απλώς δεν «ανοίξαμε» τα μάτια μας; Επειδή απλώς δεν είδαμε αυτό που είχαμε δίπλα μας; Και όταν τελικά το είδαμε ήταν τόσο αργά που έπαψε να είναι η ευκαιρία ευτυχίας μας.
Γιατί δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την δυνατότητα ευτυχίας μας στον κατάλληλο χρόνο; Γιατί έχουμε αντίληψη με καθυστέρηση; Γιατί απουσιάζει η αντίληψη μας όταν πρέπει να είναι παρούσα με όλο της το είναι; Γιατί δεν έχουμε την αντίληψη να δούμε την ευκαιρία ευτυχίας όσο την κρατάμε στα χέρια μας; Γιατί έχουμε καθυστερημένη όραση;
Με τα χρόνια και με όλα αυτά που έχουμε δει και έχουμε ζήσει, θα έπρεπε να είμαστε πιο έτοιμοι, πιο έμπειροι στο να αναγνωρίζουμε, στο να βλέπουμε.
Η εμπειρία είναι αυτή που μας κάνει να καταλάβουμε, να δούμε το λάθος όταν πάμε να το ξανακάνουμε.
Η εμπειρία είναι όμως και αυτή που θα έπρεπε να μας έχει κάνει πιο σοφούς. Η εμπειρία είναι αυτή που μας βγάζει απ’ το σκοτάδι του τυφλού και μας κάνει να βλέπουμε.
Όχι μόνο το εμφανές παρόν μας, αλλά και το επερχόμενο μέλλον μας, όπως το ορίζουν οι επιλογές του παρόντος μας.
Και στο παρόν μας έχουμε και μια επιλογή μας. Ίσως έγινε επιλογή μας από τύχη, από συγκυρία. Ίσως έγινε επιλογή μας χωρίς να το επιλέξουμε, χωρίς να το κυνηγήσουμε. Ίσως ήρθε απλά μπροστά μας και τελικά αποφασίσαμε να το δοκιμάσουμε.
Αυτή η επιλογή μας, στο χρόνο που της δίνουμε όμως είναι μια ευκαιρία να γίνει συνειδητοποιημένη επιλογή, συνειδητοποιημένη ευκαιρία.
Γιατί τελικά αν το καλοσκεφτούμε τίποτα δεν εξαρτάται απλώς από την τύχη, αλλά από την σωστή κρίση και προνοητικότητα μας.
Και καθόλου δεν έχει να κάνει με τον κακό συγχρονισμό, την διαφορά “φάσης”. Αυτό αν το καλοσκεφτούμε δεν υπάρχει πραγματικά. Όλα έχουν να κάνουν με το πόσο συνειδητοποιημένοι είμαστε ώστε να δούμε αυτό που έχουμε απέναντι μας.
Γιατί λοιπόν δεν μπορούμε να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε, αλλά να ΔΟΥΜΕ πραγματικά την επιλογή μας και να εκτιμήσουμε την αξία της όσο είναι επιλογή μας;
Έχουμε αναλογιστεί ότι μπορεί να χάνουμε την ευκαιρία να έχουμε αυτό που θέλουμε, αυτό που αναζητάμε, αυτό που μας ταιριάζει επειδή έχουμε ετεροχρονισμένη αντίληψη; Γιατί δεν βλέπουμε όσο έχουμε, γιατί δε μας βλέπουν όσο μας έχουν;
Πόσο συμπαντικά άδικο είναι αυτό να «βρίσκεις το φως σου» όταν η ευκαιρία για το ομορφότερο θέαμα έχει πια χαθεί;
Πόσο άδικο είναι να καταλαβαίνεις, να βλέπεις αυτά που σου προσφέρθηκαν, αυτά που σου δόθηκαν, όταν πια έχεις διώξει, δεν έκανες καν προσπάθεια να κρατήσεις τον άνθρωπο που σου τα έδωσε;
Πόσο άδικο είναι να τον αναπολείς και να αναγνωρίζεις την αξία του, όταν πια είναι μακριά σου;
Πόσο άδικο είναι να μη μας βλέπουν όσο μας έχουν;
Πόσο άδικο είναι να μην μας αντιλαμβάνονται έγκαιρα;
Ο μόνος τρόπος για να δούμε, να αντιληφθούμε τα πράγματα γύρω μας χωρίς χρονοκαθυστέρηση είναι να αφεθούμε. Να επιτρέψουμε τα μάτια της ψυχής να κάνουν την δουλειά. Είναι τα μάτια που δεν χάνουν χρόνο. Είναι τα μάτια που μπορούν να δουν και να νιώσουν χωρίς απαγορεύσεις, εγωισμούς, φόβους και δισταγμούς της λογικής.
Μπορούν μέσα στο απόλυτο σκοτάδι να δούνε, να μας δούνε, να ανακαλύψουν, να μας ανακαλύψουν, να μας αντιληφθούν και να εκτιμήσουν την αξία μας. Ακόμη και μέσα στο χάος.
« Η απόλυτη παράνοια είναι η απόλυτη λογική»…
Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013
Γκούσταφ Κλιμτ o εραστής
Φανταστείτε την εικόνα: ο Ζίγκμουντ Φρόιντ βρίσκεται μέσα στο γραφείο του στη Βιέννη και αναλύει τα συμπτώματα της Ντόρας. «Υστερία» μουρμουρίζει, όχι χωρίς κάποια δόση μισογυνισμού, σύμφωνα με τους μετέπειτα επικριτές του. Οι καταχωνιασμένες ερωτικές παρορμήσεις της παιδικής ηλικίας έρχονται να πάρουν την εκδίκησή τους και ο μεγάλος ψυχαναλυτής σημειώνει με επισημότητα τα ευρήματά του στο χαρτί. Την ίδια στιγμή ο Γκούσταφ Κλιμτ βρίσκεται στο ατελιέ του σε μια άλλη γωνιά της πόλης. Ζωγραφίζει μια γυμνή, θελκτική γυναίκα. Φοράει τη χαρακτηριστική ρόμπα του που μοιάζει με ράσο, κατάσαρκα, χωρίς να παρεμβάλλονται ενοχλητικά εσώρουχα. Πιθανότατα δε, έχει ήδη συνουσιαστεί μαζί της και μεταφέρει αυτούσια όλη τη θέρμη της γλυκιάς αποχαύνωσής της στα σκίτσα και στους πίνακές του.
Εξι (τουλάχιστον) εξώγαμα είναι ο απολογισμός μιας ερωτικής δραστηριότητας η οποία αναπόφευκτα διαπότισε τα έργα του και τον κατέστησε έναν από τους πιο διάσημους καλλιτέχνες. Στη Βιέννη της εποχής του, και σε ολόκληρο τον κόσμο, εκεί που έφτασε ο αντίλαλος της υστεροφημίας του.
Είναι να μην τον θεωρούν εθνικό θησαυρό οι Αυστριακοί, αξιοποιώντας δεόντως την κορυφαία δημοτικότητα του έργου του; Πόσω μάλλον εφέτος, που συμπληρώνονται 150 χρόνια από τη γέννησή του. «Ετος Κλιμτ», λοιπόν, το 2012 για τη Βιέννη, εξού και η πληθώρα εκθέσεων που έχουν διοργανωθεί προς τιμήν του.
Σε μια γωνία στο Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών της πόλης (ΜΑΚ), εκεί όπου στεγάζονται τα προσχέδια των τοιχογραφιών ενός από τα σπουδαιότερα μνημεία της αρ νουβό, του Μεγάρου Στόκλετ, μια προθήκη περιέχει όλα τα παραφερνάλια της τουριστικής εκμετάλλευσης του έργου του: τους εραστές του «Φιλιού» ως μοτίβο μιας κακότεχνης γυάλινης χιονόμπαλας, μαρμελάδες με τα καπάκια τους διακοσμημένα με έργα του, μια δαχτυλήθρα και μια Μπάρμπι (!) με τη μορφή της αγαπημένης φίλης και συνοδοιπόρου του, Εμιλι Φλέγκε, όπως την απαθανάτισε στον καμβά, χαρτομάντιλα για να φυσάει κανείς τη μύτη του επάνω στον εναγκαλισμό των εραστών της τοιχογραφίας του Μεγάρου Στόκλετ, «Εκπλήρωση».
Την τέχνη του Κλιμτ τη γνωρίζουν και οι πέτρες μέσα από τη φτηνή αναπαραγωγή της. Και τη γνωρίζουν συνήθως ως την όμορφη, εύρυθμη απεικόνιση τρυφερών ερωτικών σκηνών όπως το «Φιλί» (αλήθεια, πόσα φοιτητικά δωμάτια διακοσμήθηκαν με αυτή την αφίσα;) και τα πορτρέτα γυναικών χαμένων μέσα στα σαγηνευτικά πολύχρωμα ρούχα τους. Η αλήθεια, ωστόσο, καταλαμβάνει περισσότερα επίπεδα και ισχυρισμοί όπως αυτός του συγγραφέα Φρανκ Γουίτφορντ ότι «o Κλιμτ είναι ένας ασήμαντος καλλιτέχνης μέσα στην Ιστορία της Τέχνης» αδικεί τον αυστριακό δημιουργό.
Στο κάτω κάτω, υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος της Βιεννέζικης Απόσχισης (Wiener Secession), της βιεννέζικης αρ νουβό, του κινήματος δηλαδή που αντιτέθηκε στον ακαδημαϊσμό της τέχνης, προσπάθησε να συγκεράσει τέχνη, αρχιτεκτονική και σχεδιασμό αντικειμένων και έκανε το πρώτα βήματα προς την κατεύθυνση του μοντερνισμού. Επιπλέον, ο Κλιμτ επηρέασε, αλλά και στήριξε, τους νεότερους ζωγράφους, όπως τον εκρηκτικά ταλαντούχο Εγκον Σίλε, ο οποίος σόκαρε την κοινωνία της εποχής με τα «πορνογραφικά» γυμνά του και μάλιστα συνελήφθη το 1912, επειδή πίνακές του εκτέθηκαν σε χώρο προσβάσιμο σε παιδιά.
Η τέχνη του Κλιμτ δεν προκάλεσε τέτοιου είδους αντιδράσεις, τουλάχιστον όχι στο σύνολό της, αλλά είχε, και έχει ακόμη, τη δύναμη να συγκινεί. Για τον απλούστατο λόγο ότι είναι εκπληκτικής, ανυπέρβλητης ομορφιάς. «Δεν είμαι κάτι το ιδιαίτερο» έλεγε ο ίδιος για τον εαυτό του. «Είμαι ένας ζωγράφος που ζωγραφίζει μέρα με την ημέρα, από το πρωί ως το βράδυ. Οποιος θέλει να μάθει περισσότερα για μένα θα πρέπει να κοιτάξει προσεκτικά τα έργα μου». Στο κτίριο της Απόσχισης, λοιπόν, γνωστό και ως Σετσεσιόν, έχει τοποθετηθεί μόνο για εφέτος μια εξέδρα που σου επιτρέπει να δεις από πολύ κοντά την υπερυψωμένη «Ζωφόρο του Μπετόβεν», φιλοτεχνημένη το 1902: την τρίπτυχη τοιχογραφία στην οποία αναπαριστάται η περιπέτεια της «ανθρωπότητας» καθώς πρέπει να αντιμετωπίσει τις εχθρικές δυνάμεις, ανάμεσά τους και η Λαγνεία, η Ασέλγεια, η Ακράτεια, μέχρι να φθάσει στην ευτυχία, η οποία έχει τη μορφή της ποίησης και της μουσικής. Και τον παθιασμένο εναγκαλισμό του ζευγαριού, για να μην ξεχνιόμαστε, ένα από τα αγαπημένα μοτίβα του Κλιμτ.
Αυτό που διαπιστώνει, λοιπόν, κανείς είναι ότι ο γεννημένος το 1862 Γκούσταφ Κλιμτ ήταν ένας άνθρωπος που βρισκόταν μπροστά από την εποχή του. Οχι μόνο λόγω των καινοτομιών της τεχνοτροπίας του (για παράδειγμα τα φύλλα χρυσού, επιρροή από τα ψηφιδωτά που είχε αντικρίσει στη Ραβέννα ή η επίπεδη απεικόνιση των μορφών). Αλλά κυρίως επειδή γνώριζε, αν θέλετε από πρώτο χέρι, ενστικτωδώς και από εμπειρία, αυτά που ο σύγχρονός του Φρόιντ έφερνε στο φως έπειτα από κοπιώδη κλινική ανάλυση: εν αρχή ην η σεξουαλικότητα. Αυτή βρίσκεται στο επίκεντρο της ανθρώπινης ύπαρξης. Η «σκοτεινή ήπειρος», όμως, όπως αποκαλούσε ο Φρόιντ συγχυσμένος τη γυναικεία σεξουαλικότητα, δεν ήταν καθόλου, μα καθόλου «σκοτεινή» για τον Κλιμτ.
Στη διερεύνηση και κατανόησή της ίσως τον βοηθούσε και η προαναφερθείσα φίλη του Εμιλι Φλέγκε – και η ίδια ανοιχτόμυαλη και πρωτοπόρος στον τομέα της, τον σχεδιασμό ρούχων απαλλαγμένων από τους κορσέδες της ευπρέπειας και του ψυχαναγκασμού, ραμμένων με ζωηρόχρωμα υφάσματα, παρόμοια με τα μοτίβα που χρησιμοποιούσε ο Κλιμτ στους πίνακές του.
Η σχέση τους κράτησε ως τον θάνατο του Κλιμτ, το 1918. Στο Μουσείο Leopold του Museum Quartier της Βιέννης, ειδικά για την επέτειο της γέννησης του Κλιμτ, εκτίθενται μέσα σε προθήκες οι καρτ ποστάλ της αλληλογραφίας τους και φωτογραφίες που μαρτυρούν την ιδιαίτερη σχέση που μοιράζονταν χωρίς, όμως, να διευκρινίζουν τη φύση της. Δεδομένης της ερωτικής ασυδοσίας του Γκούσταφ και της ομορφιάς της Εμιλι, η δική τους ήταν πιθανότατα μια ελεύθερη σχέση χωρίς δεσμεύσεις και υποσχέσεις, δομημένη στην αμοιβαία εκτίμηση και στη συνάφεια των ασυμβίβαστων προσωπικοτήτων τους.
Στη συντηρητική Βιέννη των αρχών του 20ού αιώνα ο Κλιμτ αντιμετωπιζόταν προφανώς ως ένας εκκεντρικός καλλιτέχνης. Οι ερωτοδουλειές του αφορούσαν κοπέλες των χαμηλών στρωμάτων και όχι «κυρίες» της υψηλής κοινωνίας. Στο στούντιό του, βέβαια, κεκλεισμένων των θυρών, οι εβραίες ως επί το πλείστον κυρίες που έστελναν τους πάμπλουτους βιομηχάνους συζύγους στο κατώφλι του για να πληρώσουν τον λογαριασμό του πορτρέτου τους, συχνά γοητεύονταν από τον ρασοφόρο δημιουργό και παραδίδονταν στη γοητεία του.
Το «Πορτρέτο της Σόνια Νιπς», για παράδειγμα, από την πρώιμη φάση του Κλιμτ, βρίσκεται δίπλα στο λαοφιλές «Φιλί» στην Πινακοθήκη Μπελβεντέρε και ως εκ τούτου λίγοι στέκονται να το παρατηρήσουν. Η συνεσταλμένη γυναίκα σε κοιτάζει όπως κοιτούσε κάποτε τον ζωγράφο της, με αιδημοσύνη, ίσως και με κάποια ανομολόγητη ενοχή, όμως στο χέρι της κρατάει το σημειωματάριό του, δείγμα οικειότητας μεταξύ δυο ανθρώπων που μοιράζονταν περισσότερα από τυπικές χειραψίες...
Στην ίδια πινακοθήκη, πρώην ανάκτορο του πρίγκιπα Ευγένιου της Σαβοΐας, βρισκόταν μέχρι πρόσφατα και ένα άλλο θρυλικό έργο του Κλιμτ. Θρυλικό για λόγους που δεν συνδέονται τόσο με την καλλιτεχνική αξία του, όσο επειδή είναι συνυφασμένο με τη μοίρα των πάλαι ποτέ πάμπλουτων εβραίων της Βιέννης. Αυτών, δηλαδή, που έδωσαν στον Κλιμτ την ελευθερία να δημιουργεί και να ζει πλουσιοπάροχα όταν ο ίδιος ήρθε σε σύγκρουση με το Ακαδημαϊκό κατεστημένο, το σκανδαλισμένο από τη «Φιλοσοφία», την «Ιατρική» και τη «Νομική» του, τις τοιχογραφίες που προορίζονταν για την οροφή του Πανεπιστημίου της Βιέννης, αλλά θεωρήθηκαν έως και πορνογραφικές εξαιτίας της ηδυπαθούς γύμνιας τους.
«Η προσωπογραφία της Adele Bloch-Bauer I» φιλοτεχνήθηκε το 1907 και κατασχέθηκε μαζί με τις περιουσίες τόσων και τόσων εβραίων από τους ναζί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ξαναβρέθηκε στα χέρια απογόνου της οικογένειας μόλις το 1998, χρονιά που η αυστριακή κυβέρνηση αποφάσισε να το επιστρέψει. Τελικά αγοράστηκε το 2006 από τον υιό Εστέ Λόντερ, Ρόναλντ, της Neue Gallery στη Νέα Υόρκη, για το μεγαλύτερο ποσό που είχε διατεθεί ως τότε για την απόκτηση ενός έργου τέχνης: 135 εκατομμύρια δολάρια. Μπορεί να το δει κανείς και ως μια μεταθανάτια ανταπόδοση του Κλιμτ στους απογόνους των ανθρώπων που του έδιναν δουλειά και του επέτρεπαν να ζει άνετα ως τον θάνατό του, στα 55 του. Αιτία; Η πνευμονία, επιπλοκή της ισπανικής γρίπης που είχε θερίσει κόσμο και κοσμάκη. Στον έρωτα ορισμένοι είναι πιο τυχεροί, αλλά στον θάνατο είμαστε όλοι ίσοι.
Πιο… κακή η μοναξιά
Λονδίνο
Δύο νέες μελέτες αμερικανών επιστημόνων αποδεικνύουν ότι η μοναξιά σε καμία περίπτωση δεν είναι «πιο καλή» κατά το γνωστό άσμα. Σύμφωνα με τα ευρήματα των ειδικών του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο, η κοινωνική απομόνωση «βλάπτει» τόσο την ψυχική όσο και τη σωματική υγεία.
Ο λόγος πίσω από αυτό, όπως αποκάλυψαν οι ερευνητές στο πλαίσιο του ετήσιου συνεδρίου της αμερικανικής Εταιρείας Προσωπικότητας και Κοινωνικής Ψυχολογίαςστο Λος Άντζελες, οφείλεται στο γεγονός ότι η μοναξιά αυξάνει το στρες και «ρίχνει» το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού κάνοντάς τον ευάλωτο σε επιθέσεις «εχθρών» όπως οι ιοί.
Ο λόγος πίσω από αυτό, όπως αποκάλυψαν οι ερευνητές στο πλαίσιο του ετήσιου συνεδρίου της αμερικανικής Εταιρείας Προσωπικότητας και Κοινωνικής Ψυχολογίαςστο Λος Άντζελες, οφείλεται στο γεγονός ότι η μοναξιά αυξάνει το στρες και «ρίχνει» το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού κάνοντάς τον ευάλωτο σε επιθέσεις «εχθρών» όπως οι ιοί.
Μάλιστα λόγω του αυξημένου στρες, τα μοναχικά άτομα τείνουν να παράγουν περισσότερες φλεγμονώδεις κυτοκίνες - παράγοντες που φαίνεται να συνδέονται με την εμφάνιση καρδιακών νοσημάτων και άλλων χρόνιων παθήσεων.
«Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ένα “ξεκούρδιστο” ανοσοποιητικό σύστημα» εξηγεί η ερευνήτρια Λίσα Τζαρέμκα.
Μοναχικές ψυχές, ευάλωτοι οργανισμοί
Στη μελέτη των Αμερικανών έλαβαν μέρος 200 εθελόντριες, πρώην ασθενείς με καρκίνο του μαστού. Οι ερευνητές προχώρησαν στη λήψη δείγματος αίματος για τον εντοπισμό αντισωμάτων που σχετίζονταν με την προστασία ενάντια στον κυτταρομεγαλοϊό και τον ιό του έρπητα.
Πρόκειται για ιούς οι οποίοι «κοιμούνται» εντός του οργανισμού, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλές φορές χωρίς να δίνουν συμπτώματα. Ακόμα και όταν είναι ενεργοί και παρά το γεγονός ότι και πάλι μπορεί να μην εκδηλωθούν με συμπτώματα, προκαλούν την παραγωγή αντισωμάτων ή πρωτεϊνών που σε ρόλο «αστυνομικού» βοηθούν το ανοσοποιητικό προκειμένου να προστατευθεί ενάντια στις επιθέσεις τους.
Τα υψηλότερα επίπεδα αντισωμάτων, σύμφωνα με τους ειδικούς, φάνηκε να σχετίζονται με τα υψηλότερα επίπεδα ενεργοποίησης ιών στον οργανισμό. Από τις εθελόντριες ζητήθηκε ακόμα να συμπληρώσουν ειδικά ερωτηματολόγια γύρω από την κοινωνική τους ζωή, προσδιορίζοντας τα επίπεδα της μοναξιάς τους.
Βάσει των αποτελεσμάτων, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι όσο πιο μοναχικές ήταν οι εθελόντριες τόσο υψηλότερα επίπεδα αντισωμάτων κατά του κυτταρομεγαλοϊού είχαν στο αίμα τους.
«Κάτι τέτοιο μας δείχνει ότι το ανοσοποιητικό σύστημα με κάποιο τρόπο επηρεάζεται» υποστηρίζει η Τζαρέμκα.
Σε μια δεύτερη μελέτη, οι ερευνητές προχώρησαν στην εξέταση των επιπέδων των κυτοκινών σε 144 από τις πρώην καρκινοπαθείς εθελόντριες αλλά και σε μια ομάδα υγιών αλλά υπέρβαρων μεσήλικων γυναικών, μέσω δείγματος αίματος.
Συγκεκριμένα, οι επιστήμονες έλαβαν ένα πρώτο δείγμα αίματος από τις συμμετέχουσες και στη συνέχεια τις εξέθεσαν σε στρεσογόνες συνθήκες – τις υποχρέωσαν π.χ. να πραγματοποιήσουν μια ομιλία και να λύσουν μαθηματικές ασκήσεις μπροστά σε μια επιτροπή ερευνητών. Προκειμένου να αυξήσουν ακόμη περισσότερο τα επίπεδα του στρες, ζήτησαν από το πάνελ των ερευνητών να υιοθετήσει μια αποθαρρυντική στάση.
Προτού λάβουν το δεύτερο δείγμα αίματος από τις εθελόντριες, οι ειδικοί θέλησαν να κινητοποιήσουν το ανοσοποιητικό τους σύστημα με τη βοήθεια αβλαβών βακτηρίων.
Είδαν λοιπόν, ότι όσο πιο μοναχικές ήταν οι εθελόντριες, τόσο υψηλότερα ήταν τα επίπεδα της κυτοκίνης ιντερλευκίνης-6 που εμφάνιζαν μετά από την ομιλία τους.
Βενιού Ειρήνη
ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ( ? ).......
Η μικρή κοινωνία σοκάρεται....Η μάνα του παιδιού τσακίζεται κι όλα γύρω της κλυδωνίζονται επικίνδυνα..Η αγωνία, η απελπισία, το πένθος, λογικά θα έπρεπε να το διαδεχτεί το μίσος, η εκδίκηση....
Ο δολοφόνος ένας νεαρός άντρας, περιθωριακός, τοξικομανής, φυλακίζεται και περιμένει την ημέρα της εκτέλεσης του....Στην φυλακή κανένας επισκέπτης....Κανένας συγγενής, άλλωστε δεν είχε και ποτέ, κανένας φίλος, γιατί δεν έκανε ποτέ... Ο μοναδικός άνθρωπος που πηγαίνει σχεδόν καθημερινά που κάθεται όλη την ώρα του επισκεπτηρίου, χωρίς να μιλάει παρά μόνο να τον κοιτάζει και να αφήνει τα δάκρυα του να τρέχουν μαζί με τα δικά της, να βλέπει τα μαλλιά του να ασπρίζουν από την προσμονή και την αγωνία του θανάτου, που τον ακούει να μιλάει για την πολυτάραχη ζωή του, μια ζωή μοναχική από τα παιδικά του χρόνια, μέσα στα ιδρύματα, στους δρόμους, στον υπόκοσμο, να περιγράφει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τα εγκλήματα του, είναι η μάνα του δολοφονημένου κοριτσιού!!.....Και είναι αυτή η ίδια που παίρνει να θάψει το σώμα του μετά την εκτέλεσή του....
Και είναι αυτή η ίδια που κάθε μέρα πηγαίνει λουλούδια στον τάφο του, μετά την επίσκεψη στον τάφο της κόρης της.....
Το συγκεκριμένο βιβλίο, που δεν θέλω φυσικά να διαφημίσω, το έχω διαβάσει τρεις φορές....
Την πρώτη φορά συγκλονίστηκα και συγκινήθηκα.. Την δεύτερη θαύμασα, μα και προβληματίστηκα..
Την τρίτη, λίγες μέρες πριν, κατάλαβα......
Τι είναι για τον καθένα από μας η συγχώρεση?..Μια απλή λέξη, μια πράξη αληθινής αγάπης, μια εσωτερική ανάγκη, μια αφορμή να γίνουμε αποδεκτοί και αγαπητοί επιφανειακά?..Να επιδείξουμε ανωτερότητα και καλοσύνη?.
Πόσες φορές δεν δεχτήκαμε μια συγνώμη, και δώσαμε μια δεύτερη,και τρίτη , ίσως και πολλαπλή ευκαιρία σε κάποιον που μας πόνεσε, μόνο και μόνο για να μπορέσουμε( εκούσια η ακούσια) μέσα από την δική του ''ευκαιρία'' να έχουμε και εμείς την δική μας να τον πληγώσουμε το ίδιο??..
Πόσες φορές δεν ζητήσαμε εμείς μια συγνώμη χωρίς να την εννοούμε πραγματικά, μόνο και μόνο για να φανούμε υπεύθυνοι, η γιατί δεν μπορούμε να απεξαρτηθούμε από έναν άνθρωπο η μια κατάσταση?
Και πόσοι γύρω μας είναι εκείνοι που μπορούν να εισχωρήσουν στην βαθύτερη και ουσιαστική έννοια αυτής της τόσο μεγάλης , αλλά και τόσο παρεξηγημένης και ευκολοφόρετης λέξης??...
Ποιος είναι εκείνος που μπορεί να κατανοήσει, να αγγίξει τόσο βαθιά την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχής??..
Ποιος είναι εκείνος που πραγματικά αξίζει την συγχώρεση, μα και ποιος μπορεί να είναι εκείνος που ποτέ δεν θα βρεθεί στην ίδια θέση, και στην ανάγκη να τον συγχωρέσει κάποιος άλλος??
Έχω βρεθεί φυσικά και στις δύο θέσεις, έχω κάνει και υποστεί όλα τα παραπάνω ''είδη''της συγνώμης...Και μάλιστα πολύ εγωιστικά τις περισσότερες φορές....Με μια αμιγώς υπαρξιακή πρεσβυωπία, μια τάση να ερμηνεύω δηλαδή ενδόμυχα τις καταστάσεις και τις συμπεριφορές όπως εμένα με ''βόλευαν'' η έστω στην καλύτερη περίπτωση, όσο εγώ άντεχα....
Γιατί η συγχώρεση τελικά είναι μια επιλογή και μια δύναμη...Τεράστια, απόλυτη, αδιαπραγμάτευτη, για όσους καταφέρνουν να την κατακτήσουν, να την υιοθετήσουν και να βιώνουν το μεγαλείο της...
Και φυσικά αυτήν την δύναμη δεν την διαθέτουν όλοι, η πολύ συνειδητά δεν την επιλέγουν....
Πιστεύω πολύ στην ανθρώπινη θέληση, αλλά κατανοώ επίσης τις αδυναμίες και τα ανθρώπινα όρια....
Εκείνο όμως που είναι σίγουρο, είναι πως αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την αληθινή αυτογνωσία, την εσωτερική σοφία και γαλήνη, την υπέρτατη ψυχική λύτρωση.....Είναι το μόνο αντίδοτο στο δηλητήριο της εγωπάθειας και της αδυναμίας, με το οποίο εμείς οι ίδιοι ποτίζουμε την ψυχή και την ζωή μας....
Τώρα βέβαια θα μου πείτε ότι αυτό είναι μια ουτοποία, μια ρομαντική και ανεφάρμοστη πια άποψη μέσα στην μαυρίλα, τον ανταγωνισμό και την κακία γύρω μας....
Ίσως......Από την στιγμή όμως που έχει γνωρίσει ο καθένας από μας έστω κι έναν άνθρωπο που έχει αυτήν την δύναμη, ( εγώ είχα την τύχη να γνωρίσω δύο..) και ζει αυτήν την ευτυχία, αυτό σημαίνει πως το αδύνατο και το ανεφάρμοστο βρίσκεται μόνο μέσα στο μυαλό και τον εγωισμό μας.....
Κι αν ταρακούνησα για λίγο την συνείδηση μας ( και την δική σας και την δική μου) ζητώ μία αληθινή ΣΥΓΝΩΜΗ..
http://estarova.blogspot.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
